Дэвид Хантер: Американ генерал, Азамат соғысындағы рөлі, құлдарды азат етуге тырысып, Линкольнге жасалған қастандық ісін тергеу комиссиясын басқарды. Тарихтан мәліметтер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азамат соғысы кезінде Одақ генералы (1802–1886)
American Union general during the Civil War (1802–1886)
Дэвид Хантер (21 шілде 1802 – 2 ақпан 1886) – американдық әскери шенеунік. Ол Америка Азамат соғысы кезінде Одақ генералы болып қызмет етті. Ол 1862 жылы үш оңтүстік штатында құлдарды азат ету туралы өкілетсіз бұйрық шығарғанымен (дер кезінде күшін жойды), 1864 жылғы Үңгіл науқандарында АҚШ әскерлерін басқарғанымен және АҚШ президенті Абрахам Линкольнге жасалған қастандыққа қатысқандарды соттайтын әскери комиссияның төрағасы ретінде танымал болды.
David Hunter (July 21, 1802 – February 2, 1886) was an American military officer. He served as a Union general during the American Civil War. He achieved notability for his unauthorized 1862 order (immediately rescinded) emancipating slaves in three Southern states, for his leadership of United States troops during the Valley Campaigns of 1864, and as the president of the military commission trying the conspirators involved with the assassination of U. S. President Abraham Lincoln.
Ерте өмір және білім
Хантер (Эндрю Хантер мен Мэри Стоктонның ұлы) Нью-Йорктің Трой қаласында немесе Нью-Джерсидің Принстон қаласында дүниеге келген. Ол жазушы-суретші Дэвид Хантер Стротердің (сондай-ақ Одақ армиясының генералы болған) туысы болды. Оның анасының әкесі Ричард Стоктон, АҚШ Тәуелсіздік Декларациясына қол қойған адам. 1822 жылы АҚШ Әскери академиясын бітіргеннен кейін Хантер 5-ші АҚШ жаяу әскер полкінің екінші лейтенанты болып тағайындалды. Азамат соғысына дейінгі әскери қызметі туралы мәліметтерде маңызды олқылықтар бар. 1828-1831 жылдары ол солтүстік-батыс шекарасында, Форт-Дирборн (Чикаго) бекінісінде қызмет етті. Сол жерде ол Джон Кинзидің қызы Мария Кинзиге үйленді, ол қаланың алғашқы тұрақты ақ тұрғыны деп есептеледі. Ол 11 жыл бойы жаяу әскерде қызмет етті және 1833 жылы 1-ші АҚШ драгун полкінің капитаны болды. 1836 жылдың шілдесінде әскерден кетіп, Иллинойс штатына көшіп, жылжымайтын мүлік агенті болып жұмыс істеді. Ол Екінші Семинол соғысында (1838–42) және Америка-Мексика соғысында (1846–48) қатысқанын айтады. 1860 жылы Хантер Канзас штатындағы Форт-Левенвортта орналасты. Ол Авраам Линкольнмен хат алмасып, құлдыққа қарсы ұстанымын білдірді. Бұл қарым-қатынас саяси ықпалға әкелді: президент сайланғаннан кейін Линкольн Хантерді 1861 жылдың ақпан айында Спрингфилдтен (Иллинойс) Вашингтонға бару үшін өзінің инаугурациялық пойызға шақырды. Осы міндетін орындау кезінде Хантер Буффало қаласында көпшіліктің итеріп жіберуінен кейін мойын сүйегін шығарып алды.
Hunter (son of Andrew Hunter and Mary Stockton) was born in Troy, New York, or Princeton, New Jersey. He was the cousin of writer illustrator David Hunter Strother (who would also serve as a Union Army general). His maternal grandfather was Richard Stockton, a signer of the United States Declaration of Independence. After graduating from the United States Military Academy in 1822, Hunter was commissioned a second lieutenant in the 5th U. S. Infantry Regiment. Records of his military service prior to the Civil War contain significant gaps. From 1828 to 1831, he was stationed on the northwest frontier, at Fort Dearborn (Chicago). There he met and married Maria Kinzie, a daughter of John Kinzie, considered the city's first permanent white resident. He served in the infantry for 11 years, and was promoted to captain of the 1st U. S. Dragoons in 1833. He resigned from the army in July 1836 and moved to Illinois, where he worked as a real estate agent claims that he saw action in the Second Seminole War (1838–42) and the Mexican–American War (1846–48). In 1860, Hunter was stationed at Fort Leavenworth, Kansas. He began a correspondence with Abraham Lincoln, emphasizing his own strong anti slavery views. This relationship engendered political influence: after winning election to the presidency, Lincoln invited Hunter to ride on his inaugural train in February 1861 from Springfield, Illinois, to Washington, D. C. During this duty, Hunter suffered a dislocated collarbone at Buffalo due to the crowd pressing the president elect.
Америка Азаматтық соғысы
Форт Самтердегі оқ атудан кейін Хантер 6-шы АҚШ кавалериясының полковнигі болып тағайындалды. Үш күннен кейін, 1861 жылдың 17 мамырында, Линкольн әкімшілігімен саяси байланысының нәтижесінде ол Вашингтон департаментінде бригадаға қолбасшылық ететін еріктілердің төртінші бригадир генералы болып тағайындалды. 1861 жылдың шілде айында Булл-Ран шайқасының бірінші күнінде Ирвин Макдауэлл басқаратын дивизияға қолбасшылық еткен кезде мойны мен жағынан жарақат алды. Тамыз айында еріктілердің генерал-майоры болып жоғарылатылды. Ол генерал-майор Джон С. Фремонт басшылығымен Батыс армиясында дивизия командирі болып қызмет етті және Фремонттың бүлікші құл иелерінің құлдарын азат ету әрекетінен кейін, 1861 жылдың 2 қарашасында Батыс департаментінің командирі болып тағайындалды. Хантер бұл қызметте ұзақ тұрмады, екі ай ішінде Канзас департаментіне қайта тағайындалды, онда проблемаға тап болу ықтималдығы аз болды. Ол шеттетілуін қанағаттандырмай, президентке наразылық хаттарының бірнеше сериясын жазды, соңында президент оның шағымдарына құлақ қойды. 1862 жылдың наурыз айында Хантер Оңтүстік департаменті мен X корпусына қайтадан ауыстырылды. Хантер генерал-майор Фитц Джон Портердің әскери трибуналының төрағасы болды. (Ол Булл-Ран шайқасының екінші күніндегі әрекеттері үшін кінәлі деп танылды, бірақ 1878 жылғы офицерлер кеңесі оны ақтады.) Ол сондай-ақ Мэриленд кампаниясында Харперс-Ферридің жоғалуын тергеген комиссия мүшесі болды. Ол Перс шығанағы департаментінің бас инспекторының көмекшісі қызметін қысқа ғана уақытқа атқарды.
Soon after the firing on Fort Sumter, Hunter was promoted to colonel of the 6th U. S. Cavalry. Three days later, May 17, 1861, his political connection to the Lincoln administration resulted in his being appointed as the fourth ranking brigadier general of volunteers, commanding a brigade in the Department of Washington. He was wounded in the neck and cheek while commanding a division under Irvin McDowell at the First Battle of Bull Run in July 1861. In August, he was promoted to major general of volunteers. He served as a division commander in the Western Army under Maj. Gen. John C. Frémont, and was appointed as commander of the Western Department on November 2, 1861, after Frémont was relieved of command due to his attempt to emancipate the slaves of rebellious slave holders. Hunter did not last long in this position, and within two months was reassigned to the Department of Kansas, a post where there was little chance of getting into trouble. He did not accept his exile gracefully and wrote a series of fulminating protest letters to the president, who finally gave in to his complaints. In March 1862, Hunter was transferred again to command the Department of the South and the X Corps. Hunter served as president of the court martial of Maj. Gen. Fitz John Porter. (He was convicted for his actions at the Second Battle of Bull Run, but was exonerated by an 1878 Board of Officers.) He also was assigned to the committee that investigated the loss of Harpers Ferry in the Maryland Campaign. He served briefly as the assistant inspector general of the Department of the Gulf.
Өзен және "жанып кеткен жер"
1864 жылғы аңғарлық науқандарда Одақ генерал-майоры Франц Сигельге генерал-лейтенант Улисс С. Грант Шенандоа аңғарына кіруге, темір жолдар мен ауыл шаруашылығы экономикасына қауіп төндіруге және Грант шығыс Вирджинияда соғысқан кезде Роберт Лидің назарын аударуға бұйрық берді. Сигель нашар жұмыс істеді, ол Нью-Маркет шайқасында Вирджиния әскери институтының (VMI) курсанттарын қамтитын күшке бірден жеңілді. Хантер 1864 жылдың 21 мамырында Сигельдің орнын басып, Шенноа армиясы мен Батыс Вирджиния департаментінің қолбасшылығын алды. Грант Хантерге сол жылы Шерманның теңізге жасаған жорығы кезінде қолданылған сияқты күйдірілген жер тактикасын қолдануға бұйрық берді; ол Стаунтон арқылы Шарлоттсвилл мен Линчбургке "жерден көлік алып", Вирджинияның орталық темір жолын "апталар бойы жөндеу мүмкін болмайтындай" жою керек болды. Ли Хантердің әрекеттерінен уайымдағандықтан генерал-лейтенант Джубал А. Эрли бастаған корпусты оған қарсы жіберді. 5 маусымда Хантер Пьемонт шайқасында генерал-майор Уильям Э. "Грамбл" Джонсты жеңді. Бұйрыққа сәйкес, ол оңтүстікке қарай Стаунтон арқылы Лексингтонға жылжып, Конфедерацияны қолдауға болатын әскери нысандарды және басқа да өнеркәсіптерді (мысалы, теміршілер мен сарайларды) жойды. Лексингтонға жеткеннен кейін оның әскерлері 11 маусымда VMI-ді өртеп жіберді, оның себебі – сол институттың Нью-Маркет шайқасына курсанттарды жібергеніне жауап ретінде болды. Хантер бұрынғы губернатор Джон Летчердің үйін өртеуге бұйрық берді, себебі үй иесі "ел халқын көтеріліске шақырып, менің әскеріме қарсы партизандық соғыс жүргізуге" итермелеген қатыгез және қоздырғыш жариялама жасаған еді. Хантер Лексингтондағы Вашингтон колледжіне де қиындық туғызды, кейіннен ол Вашингтон және Ли университеті болып қайта аталды. Фитцхуг Лидің өзінің ағасы Роберт Лидің өмірбаянында жазғандай, "[Хантер] колледждерді, профессорлар мен студенттердің бейбіт істерін, азаматтардың жеке үйлерін, тіпті әйелдер мен балалар ғана тұрған жағдайда да құрметтемеді. 1864 жылдың маусым айында Лексингтонда үш күн болған кезінде колледж ғимараттары бұзылды, құрал-жабдықтар жойылды, кітаптар қиратылды". Хантердің аңғардағы науқаны 19 маусымда Линчбург шайқасында Эрлиден жеңілгеннен кейін аяқталды. Оның штаб-пәтері 1982 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілген Сандуски үйінде орналасқан, қазір ол үй-мұражай ретінде жұмыс істейді. Шайқастан кейін Хантер Аллегей таулары арқылы Батыс Вирджинияға шегінді, осылайша әскерін бірнеше аптаға соғыстан шығарып, Эрлиге аңғарда еркін әрекет етуге мүмкіндік берді. Бұл шегіну кеңінен сынға алынғанымен, Улисс Грант өзінің естеліктерінде оны кешірді: "Генерал Хантер шайқасқа түсу үшін оқ-дәрі жетіспегендіктен, ол осы жерден шегінді. Өкінішке орай, оқ-дәрінің жетіспеуі оған қайту үшін Гаули және Канава өзендері арқылы, содан кейін Огайо өзенімен жоғары көтеріліп, Балтимор және Огайо темір жолы арқылы Харперс-Ферриге оралудан басқа жол қалдырмады". Хантер өмірінің соңына дейін бұл стратегиялық тұрғыдан дұрыс шешім болғанын айтты және ол соғыс хатшысы Эдвин Стэнтонға және президент Линкольнге шегінудің толыққанды негізделгенін дәлелдейтін көптеген хаттар жазды. Бірнеше айдан кейін Грантке жазған хаттарында Франц Сигельден мұрагерлік алған армия мен офицерлердің орташа деңгейден төмен екенін және оған Вашингтонды қорғауға ешқандай тапсырма берілмегенін айтты. Соғыстан кейін ол Роберт Э. Лиге хат жазып, әскери әріптес ретінде шегінудің дұрыс екендігімен келіспейтінін сұрады. Хантерді жек көретін Ли Батыс Вирджинияға шегінудің нақты стратегиялық мәнін білмейтінін, бірақ бұл өзіне және Конфедерация ісіне өте пайдалы болғанын жазды. Хантердің Вирджиния әскери институтын өртеп жіберуі Конфедерация әскерлерін ашуландырып, оларды бұрынғыдан да кекшіл етті. Аңғарды қайта басып алғаннан кейін Эрли жағдайды "шын жүректі ауырлататын" деп сипаттады. Үйлер өртеніп, әйелдер мен балалар баспанасыз қалды. Елдің азық-түлігі таусылып, көптеген отбасылар тамақсыз қалды. Үй жиһаздары мен төсек-орын қиратылды, қарттар, әйелдер мен балалар киім-кешектерінен айырылды. Әйелдердің аяқ киімдері мен киімдері жөнсіз жыртылды. Тіпті қара қыздар да өздерінің әдемі киімдерін жоғалтты. Лексингтонда ол әскери институтті кітапханасы мен ғылыми құралдарымен бірге өртеп жіберді; ал Вашингтон колледжі тоналып, Джордж Вашингтонның мүсіні ұрланды. Бұрынғы губернатор Летчердің үйі бұйрық бойынша өртенді, оның әйелі мен отбасына үйден шығуға аз уақыт берілді. [А] Крег есімді адам бұрынғыда отбасының әйелдеріне қарапайымдық танытпай, қорлаған федералдық әскердің адамын өлтіргені үшін аспанға тігілді". Шілде айында Мэриленд пен Пенсильванияға жасалған Конфедерация шабуылдарымен бірге кең ауқымды тонаушылық пен қиратулар болды. 1 тамызда Грант Джубал Эрли әскерін жою жөніндегі операцияны басқаруға генерал-майор Фил Шериданды тағайындады. Шенноа, Мэриленд және Вашингтон, округ Колумбия аймақтары Хантердің әскери департаментіне бағынды, бірақ Грант Хантерге Эрлиге қарсы науқанды тікелей басқаруға рұқсат бермейтін еді. Сондықтан ол Хантерге департамент басшылығын қағазда жүзінде сақтап қалуға, ал Шеридан белсенді әскери операцияларды жүргізуге болатынын хабарлады. Бірақ Хантер бұл ұсыныстан бас тартты, себебі ол соғыс департаментінен келіспейтін бұйрықтармен тығырыққа тіреліп, Джубал Эрли әскерінің қайда екенін білмейтінін, сондықтан барлығын Шериданға беруге дайын екенін айтты. Грант дереу келісіп, Хантерді лауазымынан босатыды. Ол енді ешқандай жауынгерлік тапсырмада қызмет етпеді. 1865 жылдың 13 наурызында ол тұрақты армиядағы генерал-майор шеніне көтерілді, бұл соғыстың соңында жоғары офицерлерге берілген жиі кездесетін құрметтің бірі еді.
In the Valley Campaigns of 1864, Union Maj. Gen. Franz Sigel was ordered by Lt. Gen. Ulysses S. Grant to move into the Shenandoah Valley, threaten railroads and the agricultural economy there, and distract Robert E. Lee while Grant fought him in eastern Virginia. Sigel did a poor job, losing immediately at the Battle of New Market to a force that included cadets from the Virginia Military Institute (VMI). Hunter replaced Sigel in command of the Army of the Shenandoah and the Department of West Virginia on May 21, 1864. Grant ordered Hunter to employ scorched earth tactics similar to those that would be used later in that year during Sherman's March to the Sea; he was to move through Staunton to Charlottesville and Lynchburg, "living off the country" and destroying the Virginia Central Railroad "beyond possibility of repair for weeks." Lee was concerned enough about Hunter that he dispatched a corps under Lt. Gen. Jubal A. Early to deal with him. On June 5, Hunter defeated Maj. Gen. William E. "Grumble" Jones at the Battle of Piedmont. Following orders, he moved up the Valley (southward) through Staunton to Lexington, destroying military targets and other industries (such as blacksmiths and stables) that could be used to support the Confederacy. After reaching Lexington, his troops burned down VMI on June 11 in retaliation of that institution sending cadets to fight at New Market. Hunter ordered the home of former governor John Letcher burned in retaliation for its absent owner's having issued "a violent and inflammatory proclamation inciting the population of the country to rise and wage guerrilla warfare on my troops." Hunter also wreaked havoc on Washington College in Lexington, later Washington and Lee University. According to Fitzhugh Lee's biography of his uncle, Robert E. Lee, "[Hunter] had no respect for colleges, or the peaceful pursuits of professors and students, or the private dwellings of citizens, though occupied by women and children only, and during his three days occupancy of Lexington in June, 1864, the college buildings were dismantled, apparatus destroyed, and the books mutilated." Hunter's campaign in the Valley came to an end after he was defeated by Early at the Battle of Lynchburg on June 19. His headquarters was at Sandusky House, listed on the National Register of Historic Places in 1982, and now operated as a house museum. After the battle, Hunter retreated across the Allegheny Mountains into West Virginia, thereby taking his army out of the war altogether for a few weeks and allowing Early a free rein in the Valley. Though this retreat was widely criticized, Ulysses Grant in his Memoirs excused it as follows: "General Hunter, owing to a want of ammunition to give battle, retired from before the place. Unfortunately, this want of ammunition left him no choice of route for his return but by the way of the Gauley and Kanawha rivers, thence up the Ohio River, returning to Harper's Ferry by way of the Baltimore and Ohio Railroad." Hunter would maintain until his dying day that it had been a strategically sound move and he wrote a series of persistent letters to Secretary of War Edwin Stanton and President Lincoln arguing that the retreat was entirely justified. He badgered Grant with letters a few months later arguing that the army and officers he inherited from Franz Sigel were below average, and that he had never been told that he had any assignment to defend Washington, D. C. After the war, he wrote a letter to Robert E. Lee asking if he as a fellow soldier did not agree with the soundness of the retreat. Lee, who had a loathing of Hunter, wrote back that he had no clue what the exact strategic value of retreating into West Virginia was, but that it had been extremely helpful to himself and the Confederate cause. The burning of the Virginia Military Institute by Hunter also angered the Confederates and made them more vengeful than before. After retaking possession of the Valley, Early described the scene as "truly heart rending. Houses had been burned, and helpless women and children left without shelter. The country had been stripped of provisions and many families left without a morsel to eat. Furniture and bedding had been cut to pieces, and old men and women and children robbed of all the clothing they had except that on their backs. Ladies trunks had been rifled and their dresses torn to pieces in mere wantonness. Even the negro girls had lost their little finery. . At Lexington he had burned the Military Institute, with all of its contents, including its library and scientific apparatus; and Washington College had been plundered and the statue of George Washington stolen. The residence of Ex Governor Letcher at that place had been burned by orders, and but a few minutes given Mrs. Letcher and her family to leave the house. . [A] Mr. Creigh, had been hung, because, on a former occasion, he had killed a straggling and marauding Federal soldier while in the act of insulting and outraging the ladies of his family." The Confederate raids into Maryland and Pennsylvania in July were accompanied by widespread looting and destruction. On August 1, Grant placed Maj. Gen Phil Sheridan in command of the effort to destroy Jubal Early's army. The Shenandoah, Maryland, and Washington, D. C., area all fell under Hunter's military department, but Grant had no intention of allowing Hunter any direct command over the campaign against Early. He therefore informed him that he could retain department command on paper while Sheridan did the active field campaigning. Hunter however declined this offer, stating that he had been so beset by contradictory War Department orders that he had no idea where Jubal Early's army even was, and he would rather just turn everything over to Sheridan. Grant immediately accepted and relieved Hunter of his post. He would serve in no more combat commands. He was promoted to brevet major general in the regular army on March 13, 1865, an honor that was relatively common for senior officers late in the war.
Кейінгі өмір және өлім
Хантер Абрахам Линкольнның қосылу рәсімінде салтанатты қарауылда қызмет етті және оның денесімен Спрингфилдке бірге оралды. Ол 1865 жылдың 8 мамырынан 15 шілдесіне дейін Линкольнның қанындағылардың құтырғандықтарын қарастырған әскери комиссияның төрағасы болды. Ол 1866 жылдың шілдесінде әскерден зейнетке шықты. Ол 1873 жылы жарық көрген «Азамат соғысы кезінде генерал Дэвид Хантердің әскери қызметі туралы есеп» кітабының авторы еді. Хантер Вашингтон қаласында қайтыс болды және Нью-Джерси штатының Принстон қаласындағы Принстон зиратында жерленді.
Hunter served in the honor guard at the funeral of Abraham Lincoln and accompanied his body back to Springfield. He was the president of the military commission trying the conspirators of Lincoln's assassination, from May 8 to July 15, 1865. He retired from the army in July 1866. He was the author of Report of the Military Services of Gen. David Hunter, U. S. A., during the War of the Rebellion, published in 1873. Hunter died in Washington, D. C., and is buried at the Princeton Cemetery in Princeton, New Jersey.
Танымал мәдениетте
Кольм Мини 2011 жылғы "Конспиратор" фильмінде Хантерді бейнелейді.
Colm Meaney portrays Hunter in the 2011 film The Conspirator.
Пайдаланған дереккөздер
Берлин, Ира және т.б. Соңғы күндерде еркіндік: Құлдық, бостандық және Азамат соғысының құжатталған тарихы. Нью-Йорк: "The New Press", 1992 жыл.
Berlin, Ira, et al. Free at Last: A Documentary History of Slavery, Freedom, and the Civil War. New York: The New Press, 1992. .