Канадалық саяхатшы және экс-депутат Тони Ианноның өмірбаяны
Tony Ianno
Канадалық саяхатшы Тони Ианно: Тринити—Спадина округінен парламент депутаты (1993-2006), Отбасы министрі (2004-2006). Биографиясы мен мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер Энтони "Тони" Яно (1957 жылы туған) – кәсіпкер және бұрынғы канадалық саясаткер. Ол 1993–2006 жылдары Канаданың Либералдық партиясынан Троица—Спадина округінің депутаты, ал 2004–2006 жылдары Отбасылар және күтушілер министрі қызметін атқарды.
Canadian politician
Anthony "Tony" Ianno (born 1957) is a businessman and a former Canadian politician. He served as a Liberal Party of Canada MP representing Trinity—Spadina (1993–2006) and Minister of Families and Caregivers (2004–06).
Жеке өмір
1957 жылдың 2 қаңтарында Торонтода (Онтарио) дүниеге келген Янно Торонто университетін ғылым бакалавры дәрежесімен бітірді. Ол әйелі Кристин Иннеспен төрт бала тәрбиелеп отыр. Ол сондай-ақ бұрынғы Онтарио провинциялық депутаты және кабинет министрі Джозеф Кордианоның туысы. Оның әйелі Кристин 2008 және 2011 жылғы федералды сайлауларда Тринити Спадина округінен либералдық партияның үміткері болды.
Born on January 2, 1957, in Toronto, Ontario, Ianno graduated from the University of Toronto with a Bachelor of Science degree. He and his wife, Christine Innes, have four children. He is also the cousin of former Ontario MPP and cabinet minister Joseph Cordiano. His wife, Christine, was the Liberal candidate for Trinity Spadina in the 2008 federal election and 2011 federal election.
Саясат
Яно ұзақ жылдар бойы саяси ұйымдастырушы болды және 1980-ші жылдары Торонтода көптеген итальяндық канадалықтарға федералды және провинциялық либералдық үміткерліктерді жеңуге көмектесті. Сондай-ақ, ол 1990 жылы либералдық көшбасшылық сайлауы кезінде Торонтодағы ірі итальяндық-канадтық қауымының Жан Кретьенге қолдау көрсетуін ұйымдастыруда маңызды рөл атқарды. Ол алғаш рет 1988 жылғы сайлауда төрт либералдан тұратын топтың бір бөлігі ретінде федералдық лауазымға үміткер болды. Автор Уильям Джонсонның сөзіне сүйенсек, бұл топ «Метро Торонто саясатына жаңа күйбелең әкелді». Топқа Джо Вольпе, Арминдо Силва және Джасбир Сингх кірді, олар Торонто аймағында үміткерліктерді қамтамасыз ету үшін бірлесіп жұмыс істеді және белсенді тактика қолданды. Яно Торонтодағы Тринити-Спадина округінен үміткер аталды, бірақ оны Жаңа демократиялық партияның өкілі Дэн Хип жеңіп шықты. Ол 1993 жылғы сайлауда қайта қатысып, либералдардың Онтариодағы барлық орындарды жеңіп алған сайлауында депутат болды. Яно 2006 жылы жеңілгенге дейін келесі 13 жыл бойы Тринити-Спадина округін өкілдік етті. Онтариодағы көптеген орындар премьер-министр Жан Кретьен басқаратын либералдардың жеңісімен енді, ал Тринити-Спадина округі әр сайлауда қызықты күреске толы болды. Яно төрт федералдық сайлауда түрлі этникалық топтардың өкілдері бар орталық округті сақтап қалды, Жаңа демократиялық партияның кандидаттарынан күшті бәсекеге тап болды. Оның қолдауының көп бөлігі итальяндық, португалдық және қытайлық қауымдардан келді. Торонтоның дәстүрлі Кіші Италия және Қытай аудандары осы округтің құрамында орналасқан. Яно 1997 жылғы сайлауда Торонто қалалық кеңесінің мүшесі Оливия Чоуды, ал 2000 жылғы сайлауда NDP партиясынан бақ сынаған The Globe and Mail газетінің журналисі Майкл Вальпиді шамалы айырмамен жеңді. 2004 жылғы сайлауда Яно кеңесші Чоумен қайта кездесті және либералдардың демеушілікке қатысты жанжалға байланысты азшылық үкімет құруына байланысты аз айырмамен қайта сайланды. 2004 жылдың 20 шілдесінде Яно Пол Мартиннің кабинетінде «Отбасылар және күтім қызметтері» министрінің орынбасары болып тағайындалды. 2006 жылғы сайлауда Яно үшінші рет Чоумен күш сынасты. Бұл жолы ол оны жеңіп, 46% дауыс жинады, ал Яно 40% дауыс алды. Кейбір сарапшылар Яноның жеңілісін Торонто портының басқармасы мен Торонто қалалық әуежайына деген қолдауымен байланыстырды. Яно басқарманың құрылуына немесе саясатына ресми қатысы болмаса да, ол аралдық әуежайдың көпірінің жобасын тоқтатуға байланысты басқармаға төленген даулы соманы қорғады. Партияның салықты қайтару туралы ұсынысы да оның сайлау науқанына көмектеспеді, өйткені либералдар көптеген ірі канадалық қытайлық ұйымдармен кеңеспеді (өздерінің мәлімдемесіне қарамастан), уәделенген сома 12,5 миллион доллардан 2,5 миллион долларға дейін төмендетілді, ал алдын ала шарт бойынша үкімет кешірім сұрамайтын болды, ал үш оппозициялық партия толық кешірім сұрауға уәде берді. Либералдардың бірнеше қателіктері Яноның беделіне кері әсер етті, соның ішінде либералдардың Онтариодағы федералдық бөлімінің атқарушы вице-президенті Майк Кландер өзінің блогында Чоуды Чоу-Чоу итімен салыстырып, оның күйеуін «қатыгез» деп атады. Кландер бұл сөзі үшін кешірім сұрап, лауазымынан кетті.
Ianno was a long time political organizer and helped a number of Italian Canadians win federal and provincial Liberal nominations in Toronto in the 1980s. He also was a key figure in organizing support among Toronto's large Italian Canadian population for Jean Chrétien during the 1990 Liberal leadership campaign. He first ran for Federal office in the 1988 election, as part of a group of four Liberals who, according to author William Johnson, "brought a new turbulence to the politics of Metro Toronto." The group, which included Joe Volpe, Armindo Silva, and Jasbir Singh, worked together and used aggressive tactics to secure nominations in the Toronto area. Ianno was nominated in the Toronto riding of Trinity Spadina, but was defeated by New Democratic Party incumbent Dan Heap. He ran again in the 1993 election and was elected in a Liberal sweep where they won nearly every seat in Ontario. Ianno continued to represent Trinity Spadina for the next 13 years until he was defeated in 2006. While most Ontario seats were easily won by the Liberals under Prime Minister Jean Chrétien, Trinity—Spadina was closely fought each time. Ianno narrowly held the diverse downtown riding through four federal elections, facing strong competition from New Democratic Party candidates. Much of his support came from the Italian, Portuguese and Chinese areas. Toronto's traditional Little Italy and Chinatown areas are in the riding. Ianno narrowly defeated Toronto city councillor Olivia Chow in the 1997 election and The Globe and Mail journalist Michael Valpy who ran for the NDP in the 2000 election. In the 2004 election, Ianno again faced councillor Chow and managed to win re election by a slim margin, as the Liberals were reduced to a minority government due to the Sponsorship Scandal. On July 20, 2004, Ianno was appointed to the junior position of Minister of State (Families and Caregivers) in Paul Martin's cabinet following the Liberals' re election. During the 2006 election, Ianno faced off against Chow for the third time. This time she defeated him, winning 46% of the vote to Ianno's 40%. Some attributed Ianno's loss to his perceived support for the Toronto Port Authority and the Toronto City Centre Airport. Although Ianno did not have an official role in the Authority's creation or policies, he nonetheless defended a controversial payout to the Authority as compensation for the cancellation of the Island Airport Bridge. His party's proposal redress the Head Tax also did not help his campaign, as the Liberals had not consulted many of the major Canadian Chinese groups (despite claiming to), the promised amount was reduced to from $12.5 million to $2.5 million, and the pre condition was that the government would make no apology, while the three opposition parties pledged to make a full apology. Several gaffes by the Liberals also reflected negatively on Ianno, including when Mike Klander (the executive vice president of the federal Liberals' Ontario wing) made posts on his blog comparing Chow to a Chow Chow dog and calling her husband an "asshole". Klander apologized for the remark and resigned.
Кейінгі өмірі
Сайлаудан кейін 2006 жылдың 11 ақпанында The Globe and Mail газеті Айноның Мартиннің орнына Либерал партиясының төрағалығына үміткер болу мүмкіндігін бағалау үшін "партиялық кеңес телефондары арқылы белсенді түрде байланысқа түскенін" хабарлады. 2006 жылдың 8 сәуірінде Ианно мырза Canadian Press агенттігіне партия төрағалығына қатысуға шешім қабылдағанын айтты, бірақ ол нәтижелі болмады. 2010 жылдың 9 наурызында Онтарио бағалы қағаздар комиссиясы Ианноға қарсы, оның "қоғамдық мүддеге қарсы әрекет еткені" саналған негізде нарықты манипуляциялау бойынша айып тақты. Ианно бұл айыптауларды жоққа шығарды. Бұл мәселе 2011 жылдың қыркүйек айында комиссия отырысында қарастырылды. Ианно 100 000 доллар айып төлеп, бес жылға қор брокері ретінде жұмыс істеуге тыйым салынған келісімге келді.
After the election, The Globe and Mail reported on February 11, 2006 that Ianno had been "burning up the caucus phone lines" testing the waters for a possible bid in the Liberal leadership campaign to replace Martin. On April 8, 2006, Mr. Ianno told Canadian Press that he decided to run for the party presidency, in which he was unsuccessful. On March 9, 2010, the Ontario Securities Commission made allegations of market manipulation based on what they deemed "acting against public interest" against Ianno. Ianno has denied the charges. The matter was heard before the commission in September 2011. Ianno accepted a plea deal which had him pay a $100,000 fine and was banned from working as a stock trader for five years.