Уолтер Берли Гриффин: Америкалық сәулетші және ландшафт дизайнері

Кіріспе

Америкалық архитектор және ландшафт архитекторы (1876–1937)

Уолтер Берли Гриффин (24 қараша 1876 – 11 ақпан 1937) – американдық архитектор және ландшафт архитекторы. Ол Австралияның астанасы Канберраны, Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Гриффит және Литон қалаларын, сондай-ақ (әйелімен бірге) Сиднейдің Кастлкраг ауданын жобалаған. Чикагодағы Прайри мектебінің ықпалымен Гриффин әйелі Марион Махони Гриффинмен серіктестікте бірегей заманауи стильді дамытты. 28 жыл ішінде олар 350-ден астам ғимараттардың, ландшафттық және қала құрылысы жобаларының, сонымен қатар құрылыс материалдарының, интерьерлердің, жиһаздың және басқа да тұрмыстық заттардың жобаларын жасады.

Ерте өмір

Гриффин 1876 жылы Иллинойс штатындағы Чикаго маңындағы Майвудта дүниеге келді. Ол сақтандыру агенті Джордж Уолтер Гриффин мен Эстел Берли Гриффиннің төрт баласының үлкені болды. Оның отбасы Оук-Паркке, содан кейін Елмхерстке көшті. Бала кезінде ол ландшафт дизайны мен бағбандалыққа қызығушылық танытты, ал ата-анасы оған Елмхерсттегі жаңа үйлерінің ауласын безендіруге рұқсат берді. Гриффин Оук-Парк орта мектебінде оқыды. Ол ландшафт дизайнын оқуды жоспарлаған, бірақ ландшафт бағбаны О.С. Симондс оған одан табыстырақ мамандық таңдауға кеңес берді. Гриффин сәулет өнерін оқуға бел буды және 1899 жылы Иллинойс университетінде (Урбана-Шампейн) сәулет саласы бойынша бакалавр дәрежесін аяқтады. Иллинойс университетінің бағдарламасын неміс білімді сәулетші, архитектураның техникалық жақтарына ерекше назар аударған Нейтан Клиффорд Рикер басқарды. Оқу кезінде ол бағбандалық және орман шаруашылығы пәндерін де оқыды.

Чикагодағы мансабы

Оқудан кейін Гриффин Чикагоға көшіп, "Стейнвей Холлда" прогрессивті архитекторлар Дуайт Х. Перкинс, Роберт С. Спенсер және Х. Вебстер Томлинсон кеңселерiнде екі жыл суретшi болып жұмыс iстедi. Гриффиннiң жұмыс берушiлерi ерекше Прария мектебiнiң стилiмен жұмыс iстедi. Бұл стиль көлденең сызықтармен, кең, шеттерi шығып тұрған шатырлары бар жалпақ төбелермен, берiк құрылыспен, шеберлiкпен және әшекейлерді қолданудағы қатаң тәртiппен сипатталады. Луис Салливан Прария мектебiнiң архитекторлары арасында ықпалды болды, ал Гриффин оның жұмысына және оның сәулет философиясына, дизайнның тарихи үлгiлерден еркiн болуын қажет ететiнiне, құрметпен қарады. Бұл мектептiң басқа архитекторлары Джордж Грант Элмсли, Джордж Вашингтон Махер, Уильям Грей Перселл, Уильям Драммонд және ең бастысы, Франк Ллойд Райт. 1901 жылдың шiлдесiнде Гриффин Иллинойс штатының жаңа архитекторлардың лицензиялық емтиханын тапсырып, жеке практикада архитектор ретiнде жұмыс iстеуге мүмкүндiк алды. Ол Иллинойс штатындағы Франк Ллойд Райттың әйгiлi Оук Парк студиясында жұмыс iстей бастады. Гриффин ешқашан серiктес болмаса да, Райттың көптеген үйлерiнiң құрылысын қадағалады, соның iшiнде 1902 жылғы Виллитс үйi мен 1904 жылы салынған Ларкин әкiмшiлiк ғимараты. 1905 жылдан бастап ол Райттың ғимараттарына ландшафт жоспарларын ұсына бастады. Райт Гриффинге және оның басқа қызметкерлерiне өздерiнiң шағын тапсырмаларын орындауға рұқсат бердi. 1903 жылы Иллинойс штатының Эльмхерст қаласындағы Уильям Эмери үйi осындай тапсырма болды. Райтпен жұмыс iстеген кезде Гриффин Мистер Райттың әпкесi Мажинель Райтқа ғашық болды. Ол оған үйлену ұсынысын жасады, бiрақ оның сезiмдерi өзара болмады және ол бас тартты. 1906 жылы ол Райт студиясындағы қызметiнен кетiп, "Стейнвей Холлда" жеке практикасын құрды. Гриффин мен Райт 1905 жылы мистер Райттың Жапонияға сапарынан кейiн болған оқиғаларға байланысты дауласып кеттi. Райт бес айға кеткенде, Гриффин практиканы басқарды. Райт оралғанда, Гриффин өз мiндеттерiн асырып түскенiн, Райттың бiрнеше жұмысын аяқтағанын және кейде өз құрылыс жобаларын қолданғанын айтты. Сонымен қатар, Райт Гриффинден шетелге саяхатқа ақша қарыз алды, содан кейiн ол Гриффинге қарызын Жапонияда сатып алған суреттермен төлеуге тырысты. Сол кезде Гриффинге Райт оны өз iсiнде серiктес етпейтiнi анық болды. Гриффиннiң алғашқы тәуелсiз тапсырмасы Иллинойс штатының Шарлстон қаласындағы Мемлекеттiк нормалық мектептiң ландшафт дизайны болды, ол кейiн Шығыс Иллинойс университетiне айналды. 1906 жылдың күзiнде ол Гарри Петерстен алғашқы тұрғын үй жұмысын алды. Питерс үйi L пiшiндi немесе ашық қабатты жоспармен жасалған алғашқы үй болды. L пiшiндi конструкция экономикалық жағынан тиiмдi және салуы оңай болды. 1907 жылдан 1914 жылға дейiн Чикагоның оңтүстiк-батысында, Чикагоның Беверли және Морган Парк аудандарында Гриффин жобалаған бiрнеше үйлер салынды. 1981 жылы Чикаго қаласы Беверлидегi батыс 104-шi көше бойындағы Прайри стилiндегi 13 бунгалоға, батыс 98-шi және 110-шы көшелер арасындағы Лонгвуд драйвінiң 12 блогына және Сили даңғылының үш блогына ескерткiш мәртебесiн бердi. Осы үйлердiң жиынтығы Батыс 104-шi көшеде орналасқан, бұл Чикагода салынған алғашқы дала стилiндегi үйлердiң ең iрi шоғырлануын құрайды. Батыста Хейл даңғылы мен шығыста Проспект даңғылы арасындағы көше Гриффин орнының тарихи ауданы деп аталды, ол үлкен Ридж тарихи ауданының бiр бөлiгiн құрайды. 1911 жылы Гриффин Уильям Ф. Темпел үшiн Виннеткада, Иллинойс штатында "Solid Rock" үйiн жобалады. Бұл Гриффиннiң өзiнiң жетiлген стилiмен және темір бетоннан салынған алғашқы үйi болды. 1911 жылдың 29 маусымында Гриффин Массачусетс технология институтының сәулет мамандығы бойынша бiтiрген Марион Люси Махониге үйлендi. Ол алдымен Райттың кеңсесiнде, содан кейiн 1909 жылы Еуропаға кеткенде, Америкада Райттың жұмысын өз қолына алған Герман В. фон Холстпен жұмыс iстедi. Марион Махони фон Холстқа Гриффиндi Милликин-плейстегi үш үйді қоршаған аумақтың ландшафты жоспарын әзiрлеу үшiн жалдауын ұсынды, ол үшiн Райт Иллинойс штатының Декатур қаласында жалданған болатын. Махони мен Гриффин үйленулерiнен бұрын Декатур жобасында тығыз жұмыс iстедi. Некеден кейiн Махони Гриффиннiң кеңсесiне жұмысқа орналасты. Айова штатының Мейсон Сити қаласында Гриффин мен Махони жобалаған бiрнеше үйді қамтитын Rock Crest – Rock Glen тұрғын үй құрылысы олардың онжылдықтағы ең көрнектi американдық дизайндық дамуы саналады және табиғи ортаны қоршаған Прария стилiндегi үйлердiң ең iрi жиынтығы болып табылады. 1899 жылдан 1914 жылға дейiн Гриффин өзiнiң Чикаго кеңсесiнде ғимараттар, қалалық жоспарлар және ландшафттар үшiн 130-дан астам жоба жасады; осылардың жартысы Иллинойс, Айова, Мичиган және Висконсин штаттарында салынды. Гриффиннiң 1906 жылы Райттың фирмасынан кеткеннен кейiнгi жылдары Франк Ллойд Райтпен қарым-қатынасы суытылды. Уолтер мен Марионның үйленуiмен Райт олардың "өзiне қарсы" екенiн сезiне бастады. Гриффиндер Австралияның федералдық астанасының дизайны бойынша байқаудан жеңiске жеткеннен кейiн және "The New York Times" газетiндегi бас бетте жарияланғаннан кейiн Райт пен Гриффин ендi бiр-бiрiмен сөйлеспедi. Кейiнiрек жылдары, Гриффин туралы әңгiме болғанда Райт оның жетiстiктерiн кiшiрейтiп, оны суретшi деп атады.

After his studies, Griffin moved to Chicago and was employed as a draftsman for two years in the offices of progressive architects Dwight H. Perkins, Robert C. Spencer, Jr., and H. Webster Tomlinson in "Steinway Hall". Griffin's employers worked in the distinctive Prairie School style. This style is marked by horizontal lines, flat roofs with broad overhanging eaves, solid construction, craftsmanship, and strict discipline in the use of ornament. Louis Sullivan was influential among Prairie School architects and Griffin was an admirer of his work, and of his philosophy of architecture which stressed that design should be free of historical precedent. Other architects of that school include George Grant Elmslie, George Washington Maher, William Gray Purcell, William Drummond and most importantly, Frank Lloyd Wright. In July 1901, Griffin passed the new Illinois architects' licensing examination and this permitted him to enter private practice as an architect. He began working in Frank Lloyd Wright's famous Oak Park, Illinois, studios. Although he was never made a partner, Griffin oversaw the construction on many of Wright's noted houses including the Willits House in 1902 and the Larkin Administration Building built in 1904. From 1905 he also began to supply landscape plans for Wright's buildings. Wright allowed Griffin and his other staff to undertake small commissions of their own. The William Emery house, built in Elmhurst, Illinois, in 1903 was such a commission. While working for Wright, Griffin fell in love with Mr. Wright's sister, Maginel Wright. He proposed marriage to her, but his affections for her were not returned, and she refused. In 1906, he resigned his position at Wright's studio and established his own practice at Steinway Hall. Griffin and Wright had fallen out over events following Mr. Wright's trip to Japan in 1905. While Wright was away for five months, Griffin ran the practice. When Wright returned, he told Griffin that he had overstepped his responsibilities, completing several of Wright's jobs, and sometimes substituting his own building designs. Further, Wright had borrowed money from Griffin to pay for his travels abroad, and then he tried to pay off his debts to Griffin with prints he had acquired in Japan. It became clear to Griffin then that Wright would not make Griffin a partner in his business. Griffin's first independent commission was a landscape design for the State Normal School at Charleston, Illinois, that became Eastern Illinois University. In the fall of 1906, he received his first residential job from Harry Peters. The Peters' House was the first house designed with an L shaped or open floor plan. The L shape was an economical design and easily constructed. From 1907 to 1914, several houses designed by Griffin were built on the far southwest side of Chicago in the city's Beverly and Morgan Park, Chicago neighborhoods. In 1981, the city of Chicago granted landmark status to 13 of these Prairie style bungalows in Beverly along the 1700 block of West 104th Place, 12 blocks of Longwood Drive between West 98th and 110th Streets, and three blocks of Seeley Avenue. With seven of these houses being located on West 104th Place—comprising the largest concentration of original prairie style homes built in Chicago—the street as it runs between Hale Avenue on the west to Prospect Avenue on the east was designated the Griffin Place Historic District, which comprises a part of the larger Ridge Historic District. In 1911, Griffin developed 'Solid Rock' house for William F. Tempel in Winnetka, Illinois. It was the first house built by Griffin in his mature style and of reinforced concrete. On June 29, 1911, Griffin married Marion Lucy Mahony, a graduate of the Massachusetts Institute of Technology in architecture. She was employed first in Wright's office, and then by Hermann V. von Holst, who had taken over Wright's work in America when Wright left for Europe in 1909. Marion Mahony recommended to von Holst that he hire Griffin to develop a landscape plan for the area surrounding the three houses on Millikin Place for which Wright had been hired in Decatur, Illinois. Mahony and Griffin worked closely on the Decatur project immediately before their marriage. After their marriage, Mahony went to work in Griffin's practice. A housing development with several homes designed by Griffin and Mahony, Rock Crest – Rock Glen in Mason City, Iowa, is seen as their most dramatic American design development of the decade and remains the largest collection of Prairie Style homes surrounding a natural setting. From 1899 to 1914, Griffin created more than 130 designs in his Chicago office for buildings, urban plans and landscapes; half of these were built in the mid western states of Illinois, Iowa, Michigan and Wisconsin. The relationship between Griffin and Frank Lloyd Wright cooled in the years following Griffin's departure from Wright's firm in 1906. With Walter and Marion's wedding, Wright started to feel they were "against him". After the Griffins' win in the Australian federal capital design competition, and resultant front page coverage in The New York Times, Wright and Griffin never spoke to each other again. In later years, whenever Griffin was brought up in conversation Wright would downplay his achievements and refer to him as a draftsman.

Канберра

1911 жылғы сәуірде Австралия Ұлттық үкіметі жаңа, әлі аталмаған федералды астанасының дизайнын жасау үшін халықаралық конкурс өткізді. Гриффин жаңа әйелімен бірге жобаның әсерлі суреттерін жасады. Олар конкурс туралы алғаш рет шілдеде, бал айларында естіп, жоспарларды дайындау үшін тынымсыз жұмыс істеді. 1912 жылғы 23 мамырда Гриффиннің дизайны 137 қатысушының ішінде жеңімпаз деп таңдалды. Бұл сол кезде баспасөзde кеңінен жарияланды және оған кәсіби және қоғамдық танымалдылық әкелді. Ол өзінің жоспары туралы былай деді: Мен әлемдегі басқа ешбір қалаға ұқсамайтын қала жоспарладым. Мен оны әлемдегі ешбір үкіметтік орган қабылдамайды деп күтпедім. Мен болашақ қаланың идеалдарыма сай келетін идеалды қала жоспарладым. 1913 жылы Гриффин Канберраға айналатын жерді тексеру үшін Ұлттық үкімет тарапынан Австралияға шақырылды. Ол Махони Гриффинді кеңседе қалдырып, шілдеде Австралияға сапар шекті. Оның хаттары Австралия пейзажына деген құрметін көрсетеді. Гриффиндер 1914 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс табиғаттанушылар қоғамына қосылды, онда олар ұйымдастырылған бұталық серуендер мен далалық зерттеулерден ләззат алды. Қоғам Австралия ғылыми қауымдастығымен, әсіресе ботаниктермен байланысуына көмектесті. Австралия флорасына деген осы құрметі Гриффиннің 1914 жылғы Жаңа Оңтүстік Уэльстің Мюррмбиджи суару аймағындағы Литон қалашығының қала жоспарында және кейіннен Мельбурн университетінің Ньюман колледжінің жобасында көрінді. Ол сондай-ақ Канберра маңындағы аудандар мен көшелерге Австралия флорасының ботаникалық атауларын берді, мысалы Гревиллея паркі, Телопея паркі, Клиантус айналымы және Бландфордия. Гриффинге Иллинойс университетінің сәулет кафедрасының меңгерушісі лауазымы ұсынылды. Сонымен қатар, ол Австралияда қалу және жоспарын жүзеге асыруды қадағалау үшін Ұлттық үкіметпен үш жылдық келісімшарт жасасты, ол оның бұзылған деп санайтын. 1913 жылғы қазан айында ол Федералдық астананың жобалау және құрылыс директоры болып тағайындалды. Осы қызметте Гриффин Солтүстік және Оңтүстік Канберраның дизайнын қадағалады, бірақ ол едәуір саяси және бюрократиялық кедергілермен күресті. 1914 жылғы мамырда ол әйелімен бірге Америкадан Австралияға сәулетшілер Рой Липпинкотт пен Джордж Элгпен бірге кетті. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Гриффинге қаржының соғысқа жұмсалуына байланысты жоспарларының ауқымын қысқартуға қысым көрсетілді. Оның негізгі жобасының бірнеше бөлігі өзгертілді. Канберраның Нортборн даңғылын толықтыру үшін Вестборн, Саутборн және Истборн даңғылдарын салу жоспары жойылды, сондай-ақ Оңтүстік Канберраны Солтүстік Канберрамен және 55 км қашықтықтағы Ясс қаласымен байланыстыратын темір жол да жойылды. Солтүстік Канберрадағы Расселл төбесінде орналасқан базар аймағы Оңтүстік Канберраның жанындағы Файшвикке көшірілді. Құрылыс қарқыны күтілгеннен баяу болды, себебі қаржы жетіспеді және Гриффин мен Ұлттық үкімет бюрократтары арасындағы даулар тоқтамады. Гриффиннің көптеген дизайн идеяларына сәулетшілер мен баспасөз тарапынан сынға ұшырады. 1917 жылы Корольдік комиссия Гриффиннің жұмысын жүргізу үшін қолданған жалған деректерді ұсынғандықтан оның өкілеттігін әлсіреткенін анықтады. Ақырында, Гриффин 1920 жылғы желтоқсанда Канберра жобасынан кетті, өйткені бірнеше бюрократтар Канберраның құрылысын бақылайтын агенттікке тағайындалғанын білді. Премьер-министр Хьюз басшылығындағы Ұлттық үкімет Гриффинді оның қадағалау рөліне қатысты келіспеушіліктерден кейін жобалау және құрылыс директоры лауазымынан алып тастады және 1921 жылы Джон Салман төрағалығымен Федералдық астана консультативтік комитетін құрды. Гриффинге мүшелік ұсынылды, бірақ ол бас тартты және Канберрадағы одан әрі қызметтен бас тартты. Гриффин Канберра үшін бірнеше ғимарат жобалады, бірақ олардың ешқайсысы салынбады. Генерал Бриджестің Маунт Плезанттағы қабірі Канберрада салынған жалғыз тұрақты құрылым болды. Қаланың дизайнынан басқа, Гриффиннің ең ұзақ өмір сүрген мұрасы - 1918 жылы ол және ағаш зерттеушісі Томас Чарльз Уэстон отырғызған Редвуд ағаштарының (Sequoia sempervirens және Sequoiadendron giganteum) плантациясы, Пиаллиго қызыл ағаштары орманы. Ол Канберра мен Квинбейан арасындағы Пиаллиго даңғылында, Канберра әуежайынан 2,8 км шығысқа қарай орналасқан.

In April 1911, the Australian Commonwealth Government held an international competition to produce a design for its new, as yet unnamed, federal capital city. Griffin produced a design with impressive renderings of the plan by his new wife. They first heard about the competition in July, while on honeymoon, and worked feverishly to prepare the plans. On May 23, 1912, Griffin's design was selected as the winner from among 137 entries. This created significant press coverage at the time and brought him professional and public recognition. Of his plan, he famously remarked:

I have planned a city that is not like any other in the world. I have planned it not in a way that I expected any government authorities in the world would accept. I have planned an ideal city – a city that meets my ideal of the city of the future. In 1913, Griffin was invited by the Commonwealth Government to Australia to inspect the site that was to become Canberra. He left Mahony Griffin in charge of the practice and travelled to Australia in July. His letters reveal his appreciation for the Australian landscape. The Griffins joined the Naturalists Society of New South Wales in 1914, where they enjoyed organized bush walks and field studies. The society facilitated their contact with the Australian scientific community, especially botanists. This appreciation for Australian flora was reflected in Griffin's 1914 town plan for the town of Leeton in the Murrumbidgee Irrigation Area of New South Wales, and later in a design for Newman College at the University of Melbourne. He also used Australian flora botanical names as places names for suburbs and streets in Canberra, such as Grevillea Park, Telopea Park, Clienthus Circle and Blandfordia. Griffin was offered the position of head of the department of architecture at the University of Illinois. At the same time he was negotiating a three year contract with the Commonwealth Government to remain in Australia and oversee the implementation of his plan, which he felt had already been compromised. In October 1913, he was appointed the Federal Capital Director of Design and Construction. In this role, Griffin oversaw the design of North and South Canberra, though he struggled with considerable political and bureaucratic obstacles. In May 1914, he and his wife left America for Australia along with architects Roy Lippincott and George Elgh. With the outbreak of World War I in 1914, Griffin was under pressure to reduce the scope and scale of his plans due to the diversion of funds towards the war effort. Several parts of his basic design underwent change. Plans to create Westbourne, Southbourne and Eastbourne Avenues to complement Canberra's Northbourne Avenue were eliminated, as was a proposed railway connecting South Canberra to North Canberra, and on to Yass, 35 mi (55 km) away. A market area that would have been at Russell Hill in North Canberra was moved south to Fyshwick, next to South Canberra. The pace of building was slower than expected, partly because of a lack of funds and partly because of continued disputation between Griffin and Commonwealth Government bureaucrats. Many of Griffin's design ideas were attacked by both the architectural profession and the press. In 1917, a Royal Commission determined that they had undermined Griffin's authority by supplying him with false data which he had used to carry out his work. Ultimately, Griffin resigned from the Canberra design project in December 1920 when he discovered that several of these bureaucrats had been appointed to an agency that would oversee Canberra's construction. The Commonwealth Government under the leadership of Prime Minister Hughes had removed Griffin as Director of Design and Construction after disagreements over his supervisory role, and in 1921 it created the Federal Capital Advisory Committee, with John Sulman as chair. Griffin was offered membership, but declined and withdrew from further activity in Canberra. Griffin designed several buildings for Canberra, none of which was built. The grave of General Bridges on Mount Pleasant was the only permanent structure designed by him to be built in Canberra. Aside from the city's design, Griffin's longest living legacy is the plantation of Redwood trees (Sequoia sempervirens and Sequoiadendron giganteum) known as Pialligo Redwood Forest, that he and arborist Thomas Charles Weston planted in 1918. It is on Pialligo Avenue between Canberra and Queanbeyan, 1.8 mi (2.8 km) east of Canberra airport.

Кейінгі мансап

Гриффиндердің Чикагодағы кеңсесі 1917 жылы жабылды; алайда, Мельбурн мен Сиднейдегі табысты тәжірибелері Австралияда тұруларына зор ықпал етті. Уолтер 1913 жылы елге алғаш келгеннен бастап Канберрадан тыс жерлердегі жұмыстарға тапсырыс алды, қала жоспарларын, участақтарды бөлуді және оның ең жоғары бағаланған ғимараттарының бірі – Мельбурн университетінің католиктік жатақханасы Ньюман колледжін жобалады. Канберрадағы жұмыстарды бақылап жүрген Гриффин Мельбурнда көп уақыт өткізді және 1918 жылы Ройден Пауэллмен бірге Генри Джордж клубын құрды, ол жалғыз салық қозғалысын қолдауға арналған ұйым болды. Гриффиндер Канберрадан кеткеннен кейін алғашқы маңызды тапсырысы Мельбурндағы Капитолий театры болды, ол 1924 жылдың 7 қарашасында ашылды. 1964 жылы архитектура туралы жазатын Робин Бойд Капитолийді «ешқашан салынбаған немесе салынбауы мүмкін ең жақсы кинотеатр» деп сипаттады. 1916 және 1917 жылдары Гриффин Канберраны салу үшін патенттелген модульдік бетондық құрылыс жүйесін, «Knitlock» деп аталатын жүйені жасады. Канберрада «Knitlock» жүйесімен салынған ғимараттар болған жоқ, бірақ Австралияда бірнеше салынды. Алғашқылары 1922 жылы Гриффиннің Франкстондағы меншігінде салынды, онда ол «Гумнатс» деп аталатын екі демалыс үйін салды. «Knitlock» жүйесінің ең жақсы мысалдары – Торактағы С. Р. Салтер үйі мен Пэлинг үйі. Франк Ллойд Райт осыған ұқсас жүйені жобалап, өзінің дизайнына қолдау көрсету үшін Гриффиннің дизайнын пайдаланды. 1919 жылы Гриффиндер Ыңғайлы Сидней даму қауымдастығын (GSDA) құрды және 1921 жылы Солтүстік Сиднейде 259 гектар жер сатып алды. GSDA-ның мақсаты – тұрақты сәулеттік стильдегі және орманды жерге жақын идиллиялық қоғамдастықты құру болды. GSDA басқарушы директоры Уолтер Берли Гриффин 1935 жылға дейін аймақта салынған барлық ғимараттарды жобалады. Кастлкраг GSDA құрған алғашқы қала маңындағы аудан болды. Реддинг үйі және Кастлкрагтағы басқа да бірнеше үйлер «Knitlock» жүйесімен салынды. Гриффин Кастлкрагта жобалаған үйлердің көбі кішкентай және жаппай шатырлы болды, олардың көпшілігінде ішкі аула болды. Гриффин сол кездегі жаңа идеяны пайдаланып, осы жобаларға жергілікті орманды жерлерді қосты. Оны «Кастлкраг сиқыршысы» деп атады. Гриффиндер осы кезеңде Гленардтың Мельбурн участақтарын (Гриффиндер өзінің «Фолиота» атты «Knitlock» үйін салған), Иглмонттағы Арқаш тауын және 1924 жылы Элиза Викториядағы Ренелаг есімді жерді жобалады. 2005 жылы Ренелаг есімді жері Виктория штатының мұра тізіміне (H01605) елдік иеліктердің маңызды мысалы ретінде енгізілді. 1920 жылға дейін Гриффиндер Жаңа Оңтүстік Уэльстің Литон және Гриффит қалаларын да жобалады. Гриффин және архитектор Дж. Бурчам Клемп 1914 және 1916 жылдар аралығында Джеймс Стюарт үшін Сиднейдегі Уэверли зиратында салынған үлкен мазардың дизайнын жасады, ол Гриффиннің «адам өлшемді монументалдық» сезімін көрсететін жақсы мысал болып табылады. Гриффиндер 1922 жылы Чикаго Трибьюн мұнарасы байқауына қатысты. Халықаралық конкурста жеңіске жеткен, Чикагоны жақсы білетін және практикалық көрегендік танытқан сәулетшілер ретінде олар оң, болашаққа бағытталған және әдемі шешім ұсынды. Шындығында, олардың жеңіске ілікпеген жұмысы өз уақытынан шамамен он жыл бұрынғы болған сияқты, ол Art Deco немесе Art Moderne стилінде тік боймен көтерілді. Ол Чикагоның 333 Солтүстік Мичиган Холабирд & Рош (1928) ғимаратының жанында орналасқан болар еді, Джон мен Дональд Паркинсонның Лос-Анджелестегі Булокс Уилшир (1929) және Ада Робинсон мен Брюс Гоффтың Талсадағы Бостон-авеню мефодистік шіркеуі (1929) сияқты стильдік элементтерді де қамтыды. 1920 жылдары Гриффиндер Авондейл-Хайтстағы Милеара есімді (сонымен қатар, Сити-Вью деп те аталады) және Элиза тауындағы Ренелаг есімді участақтарды жоспарлады, олар Виктория штатында (Австралия) Tuxen және Miller сарбесшілерімен бірлесіп жасалды.

The Griffins' office in Chicago closed in 1917; however, they had successful practices in Melbourne and Sydney, which were a strong motivation for their continuing to live in Australia. The Griffins had received commissions for work outside Canberra since Walter first arrived in the country in 1913, designing town plans, subdivisions, and one of his highly regarded buildings, Newman College, the Catholic residential college of the University of Melbourne while employed in Canberra. While supervising activities in Canberra, Griffin spent much time in Melbourne and, in 1918, became a founder, with Royden Powell, of the Henry George Club, an organization devoted to providing a home for the Single Tax movement. The Griffins' first major commission after leaving Canberra was the Capitol Theatre in Melbourne; it opened on November 7, 1924. In 1964 architectural writer Robin Boyd described the Capitol as "the best cinema that was ever built or is ever likely to be built". In 1916 and 1917, Griffin developed a patented modular concrete construction system known as "Knitlock" for use in the construction of Canberra. No Knitlock buildings were ever built in Canberra, although several were built in Australia. The first were built on Griffin's property in Frankston in 1922, where he constructed two holiday houses called "Gumnuts". The best examples of Knitlock include the S. R. Salter House in Toorak and the Paling House. Frank Lloyd Wright designed a similar system and used Griffin's design to support the arguments for his design. In 1919, the Griffins founded the Greater Sydney Development Association (GSDA), and in 1921 purchased 259 ha of land in North Sydney. The GSDA's goal was the development of an idyllic community with a consistent architectural feel and bushland setting. Walter Burley Griffin as managing director of the GSDA designed all the buildings built in the area until 1935. Castlecrag was the first suburb to be developed by the GSDA. The Redding House and several others in Castelcrag were also built in Knitlock. Almost all the houses Griffin designed in Castlecrag were small and had flat roofs, and he included an internal courtyard in many of them. Griffin used what was at that time the novel concept of including native bushland in these designs. He came to be referred to as "The Wizard of Castlecrag". Other work the Griffins did during this time included the Melbourne subdivisions of Glenard (where the Griffins built their own Knitlock house "Pholiota") and Mount Eagle at Eaglemont, and the Ranelagh Estate in Mount Eliza Victoria 1924. The Ranelagh Estate was listed on the Victorian State Heritage Register (H01605) in 2005 as a significant example of a country estate. Prior to 1920 the Griffins also designed the New South Wales towns of Leeton and Griffith. Griffin and architect J Burcham Clamp designed a large tomb built at Waverley Cemetery, Sydney, between 1914 and 1916 for James Stuart, which still stands as a good example of Griffin's sense of 'human scale monumentality'. The Griffins participated in the celebrated Chicago Tribune Tower Competition in 1922. Having won one international competition, as architects who were both well acquainted with Chicago and recognized as practical visionaries, they offered a solution that was positive, forward looking and elegant. Indeed, their non winning entry appears to have been about a decade ahead of its time, with emphatic verticality along the lines of the Art Deco or Art Moderne. It anticipated, and would have been a near neighbor of, Chicago's 333 North Michigan by Holabird & Roche (1928); with stylistic echos in John and Donald Parkinson's Bullocks Wilshire, in Los Angeles (1929), as well as Adah Robinson and Bruce Goff's Boston Avenue Methodist Church, Tulsa (1929). In the 1920s, the Griffins prepared plans for the Milleara Estate (also known as City View) at Avondale Heights and the Ranelagh Estate at Mount Eliza, both in Victoria (Australia) in conjunction with surveyors Tuxen and Miller.

Үндістан

Гриффиндер ГСДА-да болған кезінде антропософиямен тығыз байланысқа түсті, ал 1935 жылы осы қозғалыстағы таныстары арқылы Үндістанның Лакхнау қаласындағы Лакхнау университетінің кітапханасын жобалауға тапсырыс алды. Ол кітапхананың жобаларын аяқтау үшін ғана Үндістанда қалуды жоспарлағанмен, көп ұзамай 40-тан астам тапсырыс алды, оның ішінде Лакхнау студенттік одағының ғимараты; Махмудабад Раджасы үшін мұражай және кітапхана; Джахангирбад Раджасы үшін зенана (әйелдерге арналған жайлар); «Пионер» баспасының ғимараты, банк, қалалық кеңселер, көптеген жеке үйлер және V Георг патшаға арналған ескерткіш. Сонымен қатар, ол 1936-1937 жылдарғы Біріккен провинциялардың Өнеркәсіп және ауыл шаруашылығы көрмесінің толық дизайнына жауапкершілік алды. Оның 53 жобасында стадион, арена, мешіт, имамбара, өнер галереясы, мейрамхана, базар, павильондар, ротондалар, аркадалар және мұнаралар болды, бірақ оның күрделі жоспарларының тек бір бөлігі ғана толық орындалды. Гриффин Үндістанның сәулеті мен мәдениетінен шабыттанып, формаларды өзгертіп, «заманауи үнді сәулетін жасауға тырысты». Ол эстетикалық қорын кеңейтіп, «жердің белгісі» мен «заманның рухы» екеуін де көрсететін, көркем және экспрессивті сәулет өнерін жасады. Үндістанда Гриффин «Пионер» газеті үшін архитектура, әсіресе желдету жүйесін жақсарту туралы көптеген мақалалар жариялады. Мэрион 1936 жылдың сәуір айында Лакхнаудағы бірнеше жобада бірлесіп жұмыс істеу үшін Уолтерге қосылды.

Үндістанда қайтыс болған және жерленген

Гриффин 1937 жылдың басында, өт қабына операция жасалғаннан кейін бес күн өткен соң, Үндістанның Уттар-Прадеш штатындағы Лакхнау қаласындағы Король Жорж ауруханасында перитониттен қайтыс болды және Лакхнаудағы Христиан зиратына жерленді. Марион Маони Гриффин оның қайтыс болған кезде жұмыс істеп жатқан «Пионер» ғимаратының аяқталуын бақылады. Ол олардың Үндістандағы кеңселерін жапты, содан кейін Австралиядағы практикасын Гриффиннің серіктесі Эрик Милтон Николсқа тапсырып, Чикагоға қайтып оралды.