Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландиялық сәулетші
New Zealand architect
Сэр Ян Чарльз Атфилд (15 шілде 1940 жыл – 16 қаңтар 2015 жыл) – Жаңа Зеландиялық сәулетші. Ол Крайстчерч қаласында дүниеге келген және 1963 жылы Окленд университетін сәулет саласындағы дипломмен бітірген. Сол жылы ол Structon Group Architects компаниясына қосылып, 1965 жылы серіктес атанды. 1968 жылы Иан Диксон және Грэм Джон Бучермен бірге Атфилд Архитекторларын құруға белсенді қатысты. Атфилд 2015 жылы Веллингтон ауруханасында, қуық безінің қатерлі ісіне ем алып жатқанда, ретті процедурадан туындаған асқынулар салдарынан пневмониядан қайтыс болды.
Sir Ian Charles Athfield (15 July 1940 – 16 January 2015) was a New Zealand architect. He was born in Christchurch and graduated from the University of Auckland in 1963 with a Diploma of Architecture. That same year he joined Structon Group Architects, and he became a partner in 1965. In 1968 he was a principal partner in setting up Athfield Architects with Ian Dickson and Graeme John Boucher. Athfield died in 2015 due to complications from a routine procedure which resulted in pneumonia, at the Wellington Hospital, where he was being treated for prostate cancer.
Жобалар
1965 жылы Атфилд отбасысы мен студиясы үшін өзінің алғашқы ірі жобасы – Атфилд үйін салуға кірісті. Веллингтонның Хандалла қаласында орналасқан бұл ерекше құрылыстар тобы көршілес қалыпты қалалық үйлердің арасында ерекше көзге түседі. Оның алғашқы жобалары толқынды темір, гипс, тот баспайтын болат және шыны талшық сияқты кең ауқымды материалдарды пайдалана отырып салынды. Сол кезеңнің көбінесе жайдары "Заманауи" сәулетіне қарсылық ретінде Атфилд колониялық ғимараттарға тән элементтерді қолдана отырып, қасады түрде жергілікті стильде салды. Оның жобаларында финиалдар, тік шатырлар, ағаштан жасалған қабырғалар, верандалар және екі жақты терезелер болды. Сонымен қатар, ол Грек аралдарының сәулетінен, олардың үздіксіз гипстен жасалған сыртқы қаптамалары мен кішкентай терезелерінен шабыт алды. Керісінше, ол Мис ван дер Роэнің өнеркәсіптік материалдарды нақты және талғаммен өңдеу арқылы салынған ғимараттарына да жоғары баға берді. Атфилдке жапон метаболистерінің геометриялық формалары да әсер етті. Атфилд осы әртүрлі элементтерді өте эклектикалық және жеке стильде біріктірді. 1970 жылдары Атфилд көптеген тұрғын үйлерді салып, жөндеп, кішкентай элементтерді қайталау және күрделі формаларға негізделген ерекше және жеке дизайндық тәсілді дамытты. Бұл "мультфильм үйлеріне" деген сын оны мазаламады. Атфилд үйлеріне тағы бір сын – олар әсемдік үшін салынған, пайдалылығы екінші орында болған. Дегенмен, Атфилд "үйде әр бұрылыста және жоғары қарағанда жаңа нәрсе табу керек" деп сенді. 1980 жылдары Атфилдтің практикасы негізінен тұрғын үйлермен айналысудан қоғамдық және коммерциялық ғимараттардың алуан түрлі жобаларына дейін кеңейді. Кішкентай жобалармен қатар, оның портфолиосына шіркеулер, пабтар, тұрғын үйлер, стадиондар және коммерциялық биік ғимараттар кірді. Атфилдтің ең танымал жұмыстарына Телеком мұнаралары, Азаматтық алаң, Веллингтон орталық кітапханасы, Крайстчерчтегі Jade Stadium және Бангкок қалалық тасымал жүйесін жобалау кіреді. Ол Жаңа Зеландия сәулетшілер институтының президенті болды, көптеген дизайн байқауларында төрешілік етті және көптеген халықаралық конференцияларда баяндама жасады. Оның фирмасының кейінгі жобаларына Chews Lane аймағы, Веллингтон теңіздік жолаушылар терминалын қайта жаңарту және Веллингтон теңіз білім беру орталығы кірді. Атфилд туралы "Арман архитектор" атты деректі фильм NZ деректі фильмдер фестивалі үшін түсірілді. 2010 және 2011 жылдардағы Кентербери жер сілкінісінен кейін Атфилд Крайстчерч қаласының сәулет елшісі болып тағайындалды.
In 1965 Athfield started work on his first major project, Athfield House, for his family and a studio. Located in Khandallah, Wellington, this distinctive group of structures stands out amongst neighbouring conventional suburban houses. His early projects were constructed with a broad palette of materials including corrugated iron, plaster, stainless steel and fibre glass. As a reaction to much of the bland "Modern" architecture of the period, Athfield built in a deliberately vernacular style using features harking back to colonial buildings. His designs incorporated finials, steeply pitched roofs, timber weatherboards, verandahs and double hung windows. He was also inspired by the architecture of the Greek Islands with their exterior envelopes of continuous plaster and small windows. Conversely, he also much admired the buildings of Mies van der Rohe with their precise and refined detailing of industrial materials. Yet another area of influence for Athfield was the geometric massing of the Japanese Metabolists. Athfield combined all these disparate elements into a highly eclectic and personal style. During the 1970s Athfield built and renovated numerous domestic houses and buildings, developing a distinctive and highly personal design approach based on the repetition of small scale elements and complex massing. Critical opposition to these 'cartoon houses' did not bother him. Another criticism of Athfield's houses were that they were built for charm and not practicality. Athfield believed, however, that "in a house, you should get a surprise every time you turn a corner and look up". Athfield's practice expanded during the 1980s from mainly residential work to a wider variety of community and commercial buildings. As well as continuing to work on small scale projects, his portfolio includes churches, pubs, council flats, stadiums and commercial high rise buildings. Athfield's best known works include Telecom Towers, Civic Square and Wellington Central Library, Jade Stadium in Christchurch and work on the design of the Bangkok rapid transport system. He was a President of the New Zealand Institute of Architects, judged many design competitions and was a keynote speaker at many overseas conferences. His firm's later projects included Chews Lane Precinct, the Wellington Overseas Passenger Terminal redevelopment and the Wellington Marine Education Centre. A documentary on Athfield, Architect of Dreams, was produced for the NZ Documentary Festival. Following the Canterbury earthquakes of 2010 and 2011, Athfield was appointed as an Architectural Ambassador to Christchurch.
Марапаттар мен құрметтер
Атфилд 60-тан астам ұлттық және халықаралық сәулет және дизайн сыйлықтарын жеңіп алды. 1976 жылы дамушы елдердің қалалық ортасын жақсарту бойынша халықаралық байқауда бірінші орынды иеленді. 1978 жылы Фиджиде төмен бағалы тұрғын үйлерді жобалау байқауында бірінші орын алды. Ол өзінің тамаша сәулеттік жобалары үшін 13 рет NZIA Supreme Awards сыйлығын жеңіп алды. 2004 жылы Жаңа Зеландия сәулетшілер институтының ең жоғары наградасы – Алтын медальға ие болды. Атфилд APEC архитекторы ретінде тіркелген алғашқы жаңазеландиялық сәулетші болды. Атфилдке 1990 жылғы Жаңа Зеландия мерекелік медалі табысталды. 1996 жылғы Королеваның туған күні құрметіне ол архитектура саласына қосқан қызметі үшін Жаңа Зеландияның Артықшылық орденінің серігі атағын алды, ал 2015 жылғы Жаңа жыл құрметіне сол орденнің рыцары-серігіне көтерілді. 1997 жылы Окленд университетінен «Ең үздік түлек» сыйлығын, ал 2000 жылы Веллингтон Виктория университетінен құрметті доктор дәрежесін алды. 18 сәуірде құрметті докторлық дәрежесін қабылдағанда Атфилд былай деді:
Athfield won over 60 national and international architecture and design awards. In 1976 he won first prize in the International Competition for the Urban Environment of Developing Countries. In 1978 he was placed first equal in a Low Cost Housing Design Competition in Fiji. He won 13 NZIA Supreme Awards for his outstanding architectural projects. In 2004 he won the New Zealand Institute of Architects' highest honour, the Gold Medal. Athfield was the first New Zealand architect to register as an APEC architect. Athfield was awarded the New Zealand 1990 Commemoration Medal. In the 1996 Queen's Birthday Honours, he was appointed a Companion of the New Zealand Order of Merit, for services to architecture, and in the 2015 New Year Honours he was promoted to Knight Companion of the same order. He received a Distinguished Alumni Award in 1997 from the University of Auckland, and in 2000 he was awarded an honorary LitD by Victoria University of Wellington. Accepting his honorary doctorate on 18 April, Athfield stated:
Мен бұл сыйлықты сәулетшілер, дизайнерлер, сантехниктер және газ қондырғыларын орнатушылардың барлығының атынан қабылдаймын. Біз бухгалтерлер мен инженерлердің қолынан тым ұзақ уақыт бойы зардап шектік. (Иан Атфилд, 2000)
I accept this on behalf of architects, designers, plumbers and gas fitters. We have suffered at the hands of accountants and engineers for too long. (Ian Athfield, 2000)
Жеке өмір
Атфилд 1962 жылдың 22 желтоқсанында Кавакава қаласында Клэр Куксонға үйленді. Олардың екі ұлы болды.
Athfield married Clare Cookson in Kawakawa on 22 December 1962. They had two sons.