Джордж Сьюэлл Бауэлл: Американ саяхатшысы және заңгері

Кіріспе

Джордж Сеуолл Бутвелл (28 қаңтар 1818 – 27 ақпан 1905) – Массачусетс штатының американдық саясаткері, заңгері және мемлекет қайраткері. АҚШ президенті Улисс С. Гранттың кезінде Қазынашылық хатшысы, Массачусетс штатының 20-шы губернаторы, Массачусетс штатының сенаторы және өкілі, сондай-ақ президент Авраам Линкольннің кезінде ішкі кірістердің бірінші комиссары болды. Бутвелл АҚШ президенті Эндрю Джонсонды импичментке тартуға жетекшілік етті және импичмент процесінде палата менеджері (прокурор) қызметін атқарды. Аболикционист болған Бутвелл Республикалық партияның құрылуындағы рөлімен және Реконструкция кезеңінде афроамерикандық азаматтық және сайлау құқықтарын қолдауымен танымал. АҚШ өкілі ретінде ол Америка Құрама Штаттары Конституциясына XIV және XV түзетулерді әзірлеуге және қабылдауға зор үлес қосты. Қазынашылық хатшысы ретінде ол Америка Азамат соғысының және президент Эндрю Джонсонның импичментінен кейінгі хаостан кейін Қазынашылық департаментінде қажетті реформаларды жүзеге асырды. Ол мемлекеттік қарызды азайту үшін қазынашылық алтынын сату және қазынашылық облигацияларын сатып алу үшін жасыл долларды пайдалану арқылы қолма-қол ақша тапшылығын тудырды. Бутвелл және президент Грант 1869 жылдың қыркүйегінде экономикаға 4 миллион доллар (~$ in) алтын жіберіп, алтын нарығын бақылауға талпыныс жасауға қарсы тұрды. АҚШ сенаторы ретінде Бутвелл 1875 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңды қолдады және 1875 жылғы Миссисипи штатындағы сайлау кампаниясы кезінде ақ нәсілшілдердің қара нәсілді азаматтарға және олардың ақ республикалық партиясының қолдаушыларына жасаған зорлық-зомбылығын тергейтін Сенаттың арнайы комитетінің төрағасы болды. 1877 жылы президент Рутерфорд Б. Хейс Бутвеллді АҚШ-тың жаңартылған заңдарының кодификациялау комиссары етіп тағайындады, ал 1880 жылы француз-американдық талаптар комиссиясы алдында АҚШ-тың өкілі қызметін атқаруға жіберді. Ол сонымен қатар басқа дипломатиялық форумдарда халықаралық құқықпен айналысты. 20-шы ғасырдың басында ол Республикалық партиядан шығып, Филиппиннің аннексиясына қарсы болды және президенттікке Уильям Дженнингс Брайанды қолдады.

American politician and lawyer (1818–1905)

George Sewall Boutwell (January 28, 1818 – February 27, 1905) was an American politician, lawyer, and statesman from Massachusetts. He served as Secretary of the Treasury under U. S. President Ulysses S. Grant, the 20th Governor of Massachusetts, a Senator and Representative from Massachusetts and the first Commissioner of Internal Revenue under President Abraham Lincoln. He was a leader in the impeachment of U. S. President Andrew Johnson, and served as a House manager (prosecutor) in the impeachment trial. Boutwell, an abolitionist, is primarily known for his leadership in the formation of the Republican Party, and his championship of African American citizenship and suffrage rights during Reconstruction. As U. S. Representative, he was instrumental in the construction and passage of the Fourteenth and Fifteenth Amendments to the United States Constitution. As Secretary of Treasury, he made needed reforms in the Treasury Department after the chaos of the American Civil War and the impeachment trial of President Andrew Johnson. He controversially reduced the national debt by selling Treasury gold and using greenbacks to buy up Treasury bonds, a process that created a cash shortage. Boutwell and President Grant thwarted an attempt to corner the gold market in September 1869 by releasing $4,000,000 (~$ in ) of gold into the economy. As U. S. Senator, Boutwell sponsored the Civil Rights Act of 1875 and was chair of a Senate select committee investigating white supremacist violence against Black citizens and their white Republican Party supporters during the 1875 Mississippi state election campaign. In 1877, President Rutherford B. Hayes appointed Boutwell commissioner to codify the Revised Statutes of the United States and in 1880 to serve as United States counsel before the French and American Claims Commission. He also practiced international law in other diplomatic fora. At the turn of the 20th century, he abandoned the Republican Party, opposed the acquisition of the Philippines, and supported William Jennings Bryan for president.

Ерте өмір

Джордж С. Бутвелл 1818 жылдың 28 қаңтарында Массачусетс штатының Бруклин қаласында дүниеге келген. Өзінің өмірбаяндық естеліктерінде айтқанынша, Бутвелл Луненбургтегі отбасылық шаруа қожалығында өскен және он жеті жасқа дейін мемлекеттік мектептерде білім алған. Жаз айларында ол жалаң аяқ жұмыс істеп, өгіздерді бағып, қаштан жаңғақтарын жинаған. Бутвелл арифметика, алгебра, геометрия және латын грамматикасын оқыған. 1830-1835 жылдары Бутвелл пальма жапырақтарынан шапан тігетін дүкеннің иесі Симеон Хейвудтың шәкірті және клеркі болып жұмыс істеген. Білімін аяқтаған кезде Бутвелл Паунд-Хиллде қысқа мерзімге мұғалім болып жұмыс істеді. 1835 жылдың ақпанында Бутвелл бастауыш мектепті бітірді. 1835-1838 жылдары Бутвелл Массачусетс штатының Гротон қаласында клерк және дүкенші болып жұмыс істеді. 1836 жылы ол заңгер Брэдфорд Расселльдің кеңсесінде заң оқуын бастады, кеңсесі оның жұмыс істеген дүкенінің үстінде орналасқан еді. Бутвелл көп жылдар өткен соң ғана адвокаттық емтихан тапсырып, заңмен айналыса бастады. 1838 жылы дүкен иесі Бутвеллге дүкенде серіктес болуды ұсынды. Бутвелл дүкенді басқарып жүргенде, университетте оқымау шешімі үшін өзін өзі жетілдіру мақсатында оқу мен жазуды қатаң тәртіппен жүргізді. Бутвелл 1839 жылы қоғамдық мансабын бастады, ол 1783 жылы аяқталған Америка Тәуелсіздік соғысының жесірлеріне зейнетақы төлеу агенті қызметін атқарды. Ол Вашингтонға сапар шегіп, Дэниел Вебстерді көргеннен кейін әсер алды. Бір қара нәсілді құл әйелмен сөйлескеннен кейін, оның кіші баласы Луизианаға сатылып кеткенін естіп, Бутвелл құлдыққа қарсы күреске белсенді түрде араласты. Бутвелл 1841 жылдың 8 шілдесінде Сара Аделия Тейерге үйленді. Сара Нью-Гэмпшир штатының Холлис қаласынан шыққан Натан Тейердің қызы еді. Олардың некелерінен екі бала дүниеге келді: Георгианна (18 мамыр 1843 ж.) және Фрэнсис (26 ақпан 1847 ж.).

Саяси мансап (18391861)

Демократ және Мартин Ван Бюреннің қолдаушысы ретінде саясатқа қадам басқан Бутвеллді оның бизнес серіктесі, пошта шебері болып тағайындалған Гротон пошта бөлімінің басшысы етіп тағайындады. Бутвеллдің сайлау саясатына алғашқы қадамы – Ұстамдылық партиясының кандидаттығымен Гротон мектеп комитетіне сәтті сайлануы болды; ол көп жыл бойы сол комитетте отырды. Бұл жетістік оны сол партияның тізімі бойынша штаттық заң шығарушы органға үміткер болуға итермеледі; партия шағын үшінші партия болғандықтан, ол ауыр жеңіліске ұшырады. 1840 жылы ол Демократиялық партияның тізімінен үміткерлікке ие болды, бірақ «көптеген адамдарды ренжітетін» Ұстамдылық көзқарастарына қарамастан, вигтердің үлкен жеңісімен жеңілді. Ол үшінші рет әрекеттенгенде, 1841 жылы Джон Бойнтонды жеңіп, жеңіске жетті. 1844 жылы жеңілгенге дейін екі рет қайта сайланды. 1845 жылы да жеңілгенімен, 1846 жылғы сайлауда штаттық заң шығарушы органға оралды, 1847 жылдан 1850 жылға дейін қызмет етті. Оның сайлаудағы жетістіктері, кейде штат бойынша вигтердің үлкен жеңістеріне қарамастан, Бутвеллдің әлеуетін көрсетті және оны Демократиялық партияның жетекші шеңберлеріне жақындастырды. Ол сот және қаржы комитеттерінде жұмыс істеді, онда ол заңдарды жан-жақты зерттеуімен танылды, сондай-ақ еркін сауданы, ақша айналымын шектеуді және білім беру және басқа реформаларға жұмсалатын салықтарды арттыруды қолдады. Ол Мексика-Америка соғысын қолдады, оны (басқалардан өзгеше) құлдыққа байланысты маңызды мәселе деп санамады. Штаттың Өкілдер палатасында болған кезде Бутвелл үш рет АҚШ Өкілдер палатасына үміткер болды, бірақ виг қарсыластарына қарағанда айтарлықтай үлкен айырмамен жеңілді. 1848 жылы ол губернаторлыққа Демократиялық партиядан үміткер ретінде қарастырылды, номинациялық конвентте үшінші орын алды. 1849 жылы виг губернаторы Джордж Н. Бриггс оны штаттық банк комиссары етіп тағайындады, бұл лауазымда ол жаңаруға жататын банк жарғыларын тексерді. Осы қызметте ол банк және қаржы мәселелерінде мол тәжірибе жинақтады.

Массачусетс губернаторы

1840 жылдары құлдықты жою мәселесі Массачусетс саясатында маңызды күшке айналды. Мексика-Америка соғысында құлдықтың кеңейтілуіне қарсы наразылық «Еркін топырақ» партиясының танымалдығын арттырды, бірақ олар мен демократтар 1850 жылға дейін штат саясатында үстемдік еткен вигтерді құлатуға біріге алмады. 1849 жылы Боутвелл демократтардың губернаторлыққа үміткері атанды. Ешбір үміткер көпшілік дауыс жинамағандықтан, вигтер бақылайтын заң шығарушы орган сайлауды шешті, нәтижесінде Бриггс таңдалып алынды. Бұл науқан Боутвеллді штаттық «Еркін топырақ» партиясының көшбасшылары Чарльз Самнер мен Генри Уилсонмен жақын байланысқа әкелді. Партиялар коалиция құру мүмкіндігін қарастырды, демократтар құлдыққа қарсы бағдарламаны қабылдады. 1850 жылы 1850 жылғы келісім (әсіресе, қашқан құлдар туралы заң) одан әрі наразылық тудырды, соның салдарынан демократтар мен «Еркін топырақ» партиясы коалицияға келісе алды. Демократтар тарапынан Боутвелл мен Натаниел Прентис Банкс, «Еркін топырақ» партиясынан Самнер мен Уилсон коалиция жеңіске жеткен жағдайда лауазымдарды бөлісу туралы келісімге келді. Олардың сәттілігінің кілті – егер ешбір губернаторлық үміткер көпшілік дауыс жинамаса, сайлауды шешетін штаттық заң шығарушы органға бақылау. Екі партия да өздерінің ісіне жақындығын білдіретін ауылдық аймақтардан дауыс беруге жұмыстанды. Губернатор Бриггс көпшілік дауыспен (120 000 дауыстан 57 000 дауыс) жеңіске жетсе де, ол көпшіліктің қолдауын алмады, ал заң шығарушы орган коалицияның бақылауында болды. Келісім шарттарына сәйкес, Боутвелл губернатор болып сайланды, Бэнкс – Палата Төрағасы, ал Уилсон – Сенат Төрағасы. Самнердің АҚШ Сенатына сайлануы, сондай-ақ келісімнің бір бөлігі болды, консервативті демократтар тарапынан күдік тудырды, бірақ коалиция ақырында оны таңдауда жеңіске жетті. Боутвеллді «Еркін топырақ» партиясы Самнердің даулы сайлауына бейтарап қарайды деп сынады, оны штаттық сенаттағы дауыс беру кезінде қолдамады да, қарсылық танытпады да. Кейін Самнер Боутвеллді екі партияның толыққанды бірігуіне кедергі келтірді деп айыптады. 1851 жылғы сайлауда нәтижелер ұқсас болды, вигтер коалиция мүшелері арасында араздық тудыруға тырысқанына қарамастан, Боутвелл вигтердің үміткері көпшілік дауыс жинағаннан кейін заң шығарушы органмен қайта сайланды. Бұл сайлау коалициядағы қақтығыстарды, әсіресе құлдық мәселесін ашық көрсетті, сондықтан Боутвелл 1852 жылы қайта сайлануға түспеуді шешті; вигтер заң шығарушы органға бақылауды қайта алды және Джон Х. Клиффордты губернаторлық креслоға сайлай алды. 1851 жылдың 26 мамырында Боутвелл Массачусетс штатының Ежелгі және Құрметті артиллерия компаниясының мүшесі болып сайланды. Боутвеллдің бірінші мерзімінде заң шығарушы органның екі палатасын да коалиция бақылады және маңызды реформалар қабылданды. Құпия дауыс беру арқылы сайлау енгізілді (бірақ шарттар Австралиялық дауыс берудің толық құпиялық талаптарын қанағаттандырмады), сондай-ақ кейбір жағдайларда көпшілік дауыс беру жүзеге асырылды. Екінші мерзімінде вигтер Өкілдер палатасын бақылап, реформалардың көп бөлігін тоқтатып тастады. Боутвеллдің білім беру, түрмелер және психикалық ауруханаларға қаражатты арттыру туралы ұсынысы ескерілмеді, бірақ заң шығарушы орган штаттық конституцияға өзгерістер енгізу туралы ұзақ жылдардан бері талаптарды талқылау үшін конституциялық конвенция шақыру туралы шешім қабылдады. «Майн заңы» бойынша тыйым салу реформасы да мақұлданды, бірақ Боутвелл вигтер тарапынан оның бірінші нұсқасына вето қойғаны және содан кейін «Еркін топырақ» партиясының қысымымен екінші нұсқаға қол қойғаны үшін сынға ілікті.

Throughout the 1840s, the issue of the abolition of slavery grew to become a significant force in Massachusetts politics. Outrage over the extension of slavery into territories acquired in the Mexican–American War increased the popularity of the Free Soil Party, but they and the Democrats were unable to unite to unseat the Whigs who dominated state politics until 1850. In 1849, Boutwell won the Democratic nomination for governor. Because no candidate won a majority, the Whig controlled legislature decided the election, choosing the incumbent Briggs. The campaign brought Boutwell into close contact with Charles Sumner and Henry Wilson, leaders of the state Free Soil Party. The parties flirted with the idea of a coalition, with the Democrats adopting an antislavery platform. In 1850, passage of the Compromise of 1850 (in particular, the Fugitive Slave Act) sparked further outrage, and the Democrats and Free Soilers were able to agree to a coalition. On the Democratic side, Boutwell and Nathaniel Prentice Banks agreed with Free Soilers Sumner and Wilson on a division of offices should the coalition win. The key to their success was control of the state legislature, which would decide the election if no gubernatorial candidate won a majority of the popular vote. Both parties worked to bring out the vote in rural areas sympathetic to their cause. Although Governor Briggs won a plurality of the popular vote (57,000 out of 120,000 votes cast), he did not win a majority, and the legislature was controlled by the coalition. Pursuant to the terms of the deal, Boutwell was elected governor, Banks was made Speaker of the House, and Wilson was elected Senate President. Sumner's election to the U. S. Senate, also part of the bargain, was contested by conservative Democrats, but the coalition eventually prevailed in choosing him. Boutwell was criticized by Free Soilers for taking a hands off approach to the contentious election of Sumner, neither supporting nor opposing him during the balloting in the state senate. Sumner later accused Boutwell of preventing a more permanent fusion of the two parties. In the 1851 election, the results were similar, despite efforts by the Whigs to drive wedges between the coalition members, and Boutwell was again elected by the legislature after the Whig candidate won a plurality. That election exposed cracks in the coalition, principally on slavery, so Boutwell decided not stand for reelection in 1852; the Whigs regained control of the legislature, and were able to elect John H. Clifford to the governor's chair. On May 26, 1851, Boutwell was elected as a member of the Ancient and Honorable Artillery Company of Massachusetts. In Boutwell's first term, both houses of the legislature were controlled by the coalition, and a substantial reform agenda was passed. Election by secret ballot was enacted (although the terms did not satisfy all of the secrecy rules of an Australian ballot), as was plurality voting under some conditions. In his second term, Whigs controlled the House of Representatives, and were thus able to thwart most of the reform agenda. Boutwell's call to increase taxes for spending on education, prisons, and mental hospitals went unheeded, but the legislature was able to pass a call for a constitutional convention to discuss long standing demands for changes to the state constitution. A "Maine law" temperance reform bill was also approved, but Boutwell was criticized by the Whigs for vetoing the first version of it and then signing the second, allegedly under pressure from Free Soilers.

Конституциялық конвент және Республикашыл партия

Боутвелл 1853 жылы Массачусетс конституциялық конвенциясының делегаты болып сайланды. Ол судьяларды сайлауға және Губернаторлар кеңесін таратуға қарсы болды, сондай-ақ дауыс беру үшін кез келген жеке салық талабын жоюды қолдады. Ол сайлаушылардың бекітуі үшін ұсынылған ұсыныстарды дайындауға жауапты комитетте жұмыс істеді және конвенциядан кейін өткен штаталық референдумда барлық ұсыныстар қабылданбағанын білгенде көңілі қалды. Конвенциядан кейін Боутвелл Гротоннан шыққан патенттік адвокат Джоэл Джайлстың кеңсесінде заң оқуын бастады. Ол Миддлсекс округі үшін батыс Миддлсекс және солтүстік Уорчестер округтерінің бөліктерінен жаңа округ құруға қарсы іс жүргізуге шақырылды. Ол Гротон қалалық кітапханасын құруға көмектесті және Гротон мектеп комитетінде белсенді болып қала берді. 1855 жылы ол штаттық білім беру кеңесінің хатшысы болып тағайындалды, бұл лауазымды бес жыл бойы атқарды. Боутвеллдің заң оқуы 1862 жылы Массачусетс адвокатурасына қабылданғаннан кейін аяқталды. 1852 жылғы коалицияның ыдырауынан және 1853 жылғы конвенцияның сәтсіз аяқталуынан кейін Массачусетс саяси партиялары фракциялық топтарға бөлінді. 1855 жылдың тамызында Бостон қонақ үйінде төрт ірі фракция алдағы сайлауда ортақ тіл табуға тырысып, кездесу өткізді. Боутвелл топтарды үлкен жиналысқа қатысуға көндірді, онда ол «құлдыққа қарсы одақ» құру қажеттігін айтты. Осы және осымен байланысты қызметтер нәтижесінде штаттың Республикалық партиясы құрылды. Оның партияның алғашқы қалыптасуындағы рөліне қарамастан, Боутвелл білім беру кеңесіндегі жұмысының нәтижесінде ұйымнан біршама алшақтап қалды. Дегенмен ол құлдыққа қарсы сөйлеуді жалғастырды, елдің «қатты сынақ кезеңіне» еніп жатқанын және «адамдар құлдық үшін соғыс жасайды» деп мәлімдеді. 1860 жылы ол республикалық штатық конвенцияның төрағасы болды және республикалық кандидаттарды ашық қолдады.

Азамат соғысының алғашқы жылдары

Боутвелл 1861 жылы Вашингтон қаласында өтетін, жақындап келе жатқан Азамат соғысын болдырмауға бағытталған бейбітшілік конференциясына қатысты және 1861 жылғы сәуір айында федералды үкімет пен Массачусетс штатының губернаторы Джон Альбион Эндрю арасында байланысшы ретінде қызмет етті. Бейбітшілік конференциясында ол құлдықты кеңейтуді және солтүстік штаттарда оны күштеп енгізуді жақтаған оңтүстік штаттардың ұсыныстарын ашулы түрде қабылдамады, егер мұндай шаралар қажет болса, "Одақты сақтаудың мәні жоқ" деді. 1862 жылдың маусым және шілде айларында Боутвелл Соғыс министрлігіндегі әскери комиссияда жұмыс істеді, ол Одақ армиясының Батыс департаментіне қолбасшылық еткен генерал Джон С. Фремонттың квартирмейстерлік бөліміндегі тәртіпсіздіктерді тергеді. Президент Авраам Линкольннің саяси жақтасы болған көмекші квартирмейстер Рубен Хатч бұл бөлімді алдап келген, ал комиссия Линкольннің бұйрығымен әскери сот алдында қорғалуын қамтамасыз ету үшін құрылды. Боутвелл екі ай бойы Иллинойс штатының Каир қаласындағы әскери лагерде болды, су тасқыны мен нашар санитарлық жағдайлардың салдарынан "көңіл көтеруге қиын" болған жағдайларда қызмет етті. Комиссия Хатчты кінәсіз деп таныды. 1862 жылдың шілдесінде, ол әлі де Каирде болғанда, президент Линкольн оны ішкі кірістердің бірінші комиссары етіп тағайындады. Ол осы лауазымда сегіз ай бойы жаңа Ішкі кірістер бюросын ұйымдастырды. Қаржы министрі Салмон П. Чейс оны "жоғары қабілетті және адалдығы бар адам" деп сипаттады және бюродың шамамен 4000 қызметкерге дейін өсуін қадағалады; бұл үкіметтегі ең ірі кеңселік бөлім болды. Боутвелл 1862 жылы АҚШ Конгресіне сайлауға түсуге шешім қабылдады. Сайлау науқанының басты мәселесі – Боутвеллтің ынталы түрде қолдаған азат ету мәселесі болды. Ол консервативті бұрынғы республикашыл Чарльз Р. Трейнді (55-40%) еселі жеңіспен жеңді. 1863 жылдың наурыз айында ол АҚШ Өкілдер палатасында орын алу үшін ішкі кірістер комиссары лауазымынан кетті.

АҚШ конгрессмені

Боутвелл қаржылық сарапшылығымен әрі қарай даңқталған Өкілдер палатасына келді және ұлттық деңгейде радикалды республикашыл ретінде танылды.

Африка-америкалықтардың азаматтық құқықтары

1862 жылдың шілдесінде, азат болған құлдардың солтүстікке қоныс аударуына қатысты солтүстіктің наразылығының ең жоғары шақта болған кезінде, Бутвелл Капитолий алаңында сөйлеген сөзінде африкалық американдық құлдардың азаттығын жақтады, себебі бұл оларды солтүстікке келуден тоқтатар еді. Ол тіпті Линкольнге Оңтүстік Каролина және Флорида штаттарын американдық қара нәсілділерге арнауға шақырды: «Мен Бруклин қаласында ерікті ақ жұмысшылар мен түсті терілі адамдар арасында тәртіпсіздік болғанын естідім. Осы қиындыққа шешім не? Қараларға азаттық беру. Содан кейін олар солтүстіктен оңтүстіктің азат аумақтарына көшеді, олар табиғаты бойынша сонда болуға тиіс. [Линкольн] Оңтүстік Каролина мен Флориданы азат етуі керек еді. Егер бүгін түнде Президенттің жарлығымен Оңтүстік Каролина мен Флорида азат етілгенін және елдің қара халқына арналғанын естісем, Құдайға шүкір айтар едім. Солтүстіктегі ақ жұмысшылармен бәсекелестік тоқтатылар еді». 1865 жылдың 4 шілдесінде, Азамат соғысы аяқталғаннан кейін, Бутвелл сөз сөйлеп, афроамерикандықтардың сайлау құқығын жақтады, бұл Томас Джефферсонның Тәуелсіздік декларациясындағы «барлық адамдар тең жаратылған» деген негізгі ойын қайталады. Ол соғыстан кейінгі АҚШ-ты ақ және қара теңдігін қамтамасыз ететін мемлекет ретінде көріп, афроамерикандықтардың сайлау құқығы елді қорғайды және афроамерикандықтарды қорғауға көмектеседі деп сенді. Бутвелл Қайта құру жөніндегі бірлескен комитетте жұмыс істеді, ол афроамерикандық азат етілгендерге азаматтық құқықтар берген және АҚШ мемлекеттік қарызының қолданылмайтынын бекіткен Он төртінші түзетуді жасады. Ол афроамерикандық еркектерге толық сайлау құқығын берген Он бесінші түзетуді қолдады.

Эндрю Джонсонның импичмент

Боутвелл президент Эндрю Джонсонның қайта құру саясатына қарсы шықты. Конфедерацияның бұрынғы үкіметтерін қайта құру үшін сайлаушыларды ақтармен қатар қараларға да ашу қадамдарынан бастау керек деп, ол қаралардың құқықтары мен адал одақтастардың қауіпсіздігін басқаша қорғау мүмкін емес екенін ескертті. Уақыт өте келе ол Джонсонның импичментінің ең жақтастарының біріне айналды.

Төменгі палатаның Сот жөніндегі комитетінің мүшесі ретінде ол Эндрю Джонсонға қарсы бірінші импичмент тергеуінде Джонсонның импичментін қолдады. Бұл ұстаным комитет 1867 жылдың 25 қаңтарында мақұлдады. 1867 жылдың желтоқсанында ол президентті нақты қылмыстар жасады деп айыптамай, импичмент үшін толық палатаға ұсыныс жасады – импичменттің саяси, құқықтық емес процесс екенін мәлімдеді. (Ол импичмент қабылдана қоймас деп күткенімен, Сенаттың Джонсонды айыптауын болжамады; оның орнына палата президенттің ауыр қылмыстар жасағанын мойындап, айыптау туралы шешім қабылдауын үміттенеді). Палатаның көпшілігі импичментке қарсы дауыс берді. Боутвелл 1868 жылдың қаңтар айының соңында Эндрю Джонсонға қарсы екінші импичмент тергеуін бақылаған Қайта құру жөніндегі палаталық комитетінің мүшесі болды. 1868 жылдың ақпан айында Джонсонның соғыс министрі Эдвин М. Стэнтонды қызметтен босатуы (Стэнтон мен Боутвелл жасаған, мұндай актілерді Сенаттың бекітуін талап ететін заңға қайшы) республикашыларды импичмент туралы резолюцияны қолдауға біріктірді, және Джонсон импичментке тартылды, мұнда Боутвеллтің де үлесі болды. Джон Ковид 1868 жылдың 21 ақпанында Палатаға импичмент туралы қаулы ұсынғаннан кейін, Боутвелл резолюцияны Қайта құру жөніндегі палата комитетіне жіберуге сәтті ұсыныс жасады. 1868 жылдың 22 ақпанында таңертең Боутвелл және комитеттегі басқа алты республикашыл партиялық дауыс беруде 7:2 есебімен Ковидтің импичмент туралы қаулысының сәл өзгертілген нұсқасын толық палатаға жіберді, ал өзгертілген қаулы сол күні палатаға ұсынылды. Боутвелл Джонсонды импичментке тартуға дауыс берді, ол 1868 жылдың 24 ақпанында Конгресс оны сәтті импичментке тартқанда. Импичмент туралы қаулы қабылданғаннан кейін, Боутвелл импичмент туралы нақты баптарды әзірлеу үшін құрылған комитеттің төрағасы болды. Содан кейін ол импичмент процесін басқаруға тағайындалды. Сот жұмысының көп бөлігін Массачусетс штатының конгрессмені Бенджамин Ф. Батлер атқарды, бірақ жеті басқарушының барлығы Джонсонға қарсы істі дамытуға қатысты. Боутвеллге алғашқы қорытынды сөз сөйлеу құрметі берілді (жеті басқарушы және бес қорғаушы адвокат сөз сөйледі). Оның сөйлеуі риторикалық жағынан ерекше емес болды, бірақ қорғаушы адвокат Уильям Эвартс Джонсонды ғарышқа жіберу туралы Боутвеллдің қиын салыстыруын пайдаланып, үлкен күлкі мен қол соғуға себеп болды. Импичмент бір дауыс айырмасымен сәтсіз аяқталды.

As part of the House Committee on the Judiciary, he supported impeaching Johnson in the first impeachment inquiry against Andrew Johnson. This stance approved by the committee on January 25, 1867. In December 1867, he made the case to the full House for impeaching the president without charging him with having committed actual crimes – contending, in effect, that impeachment was a political, and not just a judicial process. (He did not expect impeachment to pass and did not foresee the Senate convicting Johnson; what he hoped for, instead, was a statement on the House's part that the president had committed high crimes and misdemeanors, in effect a resolution of censure). The House overwhelmingly voted against impeachment. Boutwell was a member of the House Select Committee on Reconstruction, which oversaw the second impeachment inquiry against Andrew Johnson beginning in late January 1868. In February 1868, Johnson's removal of Secretary of War Edwin M. Stanton (in contravention of a law drafted by Stanton and Boutwell requiring Senate confirmation of such acts) united Republicans behind a resolution of impeachment, and Johnson was impeached, with Boutwell playing a role. After John Covode presented an impeachment resolution to the House on February 21, 1868, Boutwell successfully motioned that the resolution be referred to the House Committee on Reconstruction. In the morning February 22, 1868, Boutwell and the other six Republicans on the committee voted in a party line vote of 7–2 to refer a slightly amended version of Covode's impeachment resolution to the full House, and the amended resolution was presented to the House later that day. Boutwell voted to impeach Johnson when the House successfully impeached him on February 24, 1868. After the impeachment resolution passed, Boutwell chaired the committee created to draft specific articles of impeachment, He was thereafter chosen as one of the managers of the impeachment trial proceedings that followed. The bulk of the trial work was handled by fellow Massachusetts Congressman Benjamin F. Butler, although all seven managers were involved in developing the case against Johnson. Boutwell was given the honor of giving the first closing speech (all seven managers, and five defense lawyers, spoke). His speech was not particularly notable for its rhetoric, but defense lawyer William Evarts seized on Boutwell's strained analogy of casting Johnson into deep space to provoke significant laughter and applause. The impeachment failed by a single vote.

АҚШ қазынашылық министрі

Боутвеллге президент сайланған Улисс С. Гранттың кабинетіне мүше болуы мүмкіндігі жан-жақты қарастырылды, және ол Ішкі істер министрлігінен бас тартқандығы хабарланды. 1869 жылғы инаугурациядан кейін бір апта ішінде Гранттың Қаржы министрі лауазымына алғашқы кандидат Александр Т. Стюартқа талапкер еместігі анықталды, және Президент оның орнын іздеуге мәжбүр болды. Капитолийдегі республикашылдар, кабинеттің құрамында Вашингтон тәжірибесімен қатар партиялық беделіне ие мүшелердің жеткіліксіз екенін сезініп, Боутвеллді қабылдауға шақыру үшін бірікті, және оған Қаржы министрлігінің портфелі ұсынылды, Боутвелл оны қабылдады. (Оның таңдалуы Гранттың Бас прокуроры Эбенезер Роквуд Хоарға ұят тудырды, ол өзі Массачусетс штатынан шыққан еді: әдет бойынша, бір штаттан бірден көп кабинет мүшесі болуға рұқсат етілмейді, және Хоар зейнетке шығуды ұсынды. Грант ұсыныстан бас тартты, бірақ бір жылдан кейін ескертусіз немесе түсіндірме бермей, оның отставкасын талап ететін елші жіберді). Бизнес ортасы Боутвеллдің таңдалуын құттықтады. Оның тағайындалғаны туралы жаңалық ақша нарығында мемлекеттік облигациялардың құнының бірден өсуіне әкеп соқты. "Бұған таң қалмау керек", - деп жазды Commercial and Financial Chronicle, "өйткені мырза Боутвелл консервативті қаржы реформасын ынталы түрде қолдайтын адам ретінде белгілі. Оның қабілетті басшы екенін 1862 жылы оған жаңа Ішкі кіріс бюросын ұйымдастыру тапсырылғанда нақты дәлелдеді". Сол кезде президент Джонсонды импичментке ұсынуға екі рет әрекеттенгені үшін танымал болған Боутвеллді республикашылдар бақылайтын Сенат оңай бекітті. Қаржы министрі Боутвелл президент Гранттан тәуелсіз әрекет етіп, басқа кабинет мүшелеріне жоғарыдан қарады. Сыртқы істер министрі Гамильтон Фиш Боутвеллдің көбінесе жалтақтап, міндеттеме бермейтінін, "ешқандай себеп көрсетпейтінін және өзінің саясатынан ештеңені сирек көрсететінін немесе түсіндіретінін" атап өтті.

Реформалар (1869)

Азамат соғысының салдарынан Қазынашылық департаменті дұрыс ұйымдастырылмаған және реформаға жайлы жағдайға түскен. Президент Джонсонның 1868 жылы Сенаттағы қайта құру мәселесі және импичмент процесі Қазынашылық департаментіндегі реформалардың кешігуіне себеп болды. Қазынашылық министрі ретінде Бутвеллдің ең маңызды жетістіктері – Қазынашылық департаментін қайта ұйымдастыру және реформалау, кедендік органдардың есеп жүргізуін жақсарту, АҚШ Монетасын Қазынашылық құрамына енгізу және мемлекеттік қарызды азайту болды.

Алтын үрейі (1869)

1868 жылғы Республикалық партияның ұлттық бағдарламасына сәйкес, хатшы Бутвелл ұлттық қарызды азайтуды және ел экономикасын алтын стандартына қайтаруды жақтады. Бутвелл валютаның тұрақтанып, ұлттық қарыздың азаюы экономикадан қағаз ақшаны шығарып алудың салдарынан туындаған дағдарысқа түсу қаупінен гөрі маңызды деп есептеді. Президент Грант пен басқа да министрлер кабинетінің келісімінсіз немесе білмей, Бутвелл экономикадағы қағаз ақшаның (гринбектер) көлемін азайту үшін Қаржы министрлігінен алтынды шығарып, мемлекеттік облигацияларды сата бастады. Бұл саясаттың нәтижесінде алтын бағасы төмендеді және ұлттық қарыз азайды. Алайда, бұл инфляцияны тежеп, шаруаларға егіншілік қызметтері үшін қажетті қаражат табуды қиындатқан экономикалық жағдайды да тудырды. 1869 жылдың жазында екі алтын саудагері – Джей Гулд пен Джеймс Фиск алтын нарығын басып алуды жоспарлады, олар оны сатып алып, президент Грантты Бутвеллдің алтынды сатуын тоқтатуға ықпал ету арқылы осы мақсатына жетпекші болды. Гулд пен Фиск бастапқыда Грантка алтын бағасының өсуі фермерлерге шетелге көбірек тауар сатуға көмектесетінін айтты, бірақ Грант оларға сенбеді. Бірақ егін жақсы болды деген хабар келген соң, Грант ойын өзгертті және 1869 жылдың қыркүйек айының басында Бутвеллге алтынды сатуды тоқтатуды бұйырды. Гулд Бутвеллдің көмекшісі болып тағайындалған Дэниел Баттерфилдтің көмегімен алтынды сатып ала бастады, бұл бағаның өсуіне әкелді. Грантка нарықты басып алу әрекеті туралы оның жеңістігі Абель Корбин, Гранттың құдайы, алтын саудасымен айналысып жүрген адам, жіберген хат арқылы жетті, ол үкіметті алтынды сатудан бас тартуға шақырды. 22 қыркүйекте Грант Бутвеллмен кездесіп, үкіметтің араласу қажеттігіне келісті. 1869 жылдың 23 қыркүйегінде алтын паникасы шегіне жетті: хатшы Бутвелл Қаржы министрлігінің 4 миллион долларын (шамамен доллар сомасы) босатуға бұйрық берді, бірақ Джей Гулд (бірінші ханым Джулия Грант пен Корбин ескерткеннен кейін) өзінің бір бөлігін сатуға үлкерді. Бағасы жылдамдап 160 доллардан 135 долларға дейін құлдырады, бұл алтын саудагерлері арасында үлкен дүрбелең тудырды. Брокерлік кеңселер банкротқа ұшырады, жеке капиталдар жоғалды және бір жыл бойы қор биржасы тұрақсыз болды. 1870 жылы Конгресс өкілі Джеймс А. Гарфилд басқарған тергеу Грант пен Бутвеллдің екеуінің де кінәсіз екенін анықтады. Бутвеллдің көмекшісі Дэниел Баттерфилдті президент Грант Қаржы министрлігінің алтынды сату туралы құпия ақпаратын Гулдқа бергені үшін жұмыстан босатты.

Following in line with the Republican Party national platform of 1868, Secretary Boutwell advocated reduction of national debt and the return of the nation's economy to one based on gold. Boutwell believed that the stabilization of the currency and the reduction of the national debt was more important than risking a depression by withdrawing greenbacks from the economy. On his own, without approval or knowledge of either President Grant or other Cabinet members, Boutwell began to release gold from the Treasury and sell government bonds, in order to reduce the supply of greenbacks (paper currency) in the economy. The result of this policy was that gold prices declined and the national debt was reduced. However, it also created a deflationary economy, in which farmers had trouble obtaining needed cash to pay for their farming activity. During the summer of 1869, two gold speculators, Jay Gould and James Fisk plotted to corner the gold market, by buying it, and by influencing President Grant to stop Boutwell's gold releases. Gould and Fisk initially told Grant that a higher gold price would help farmers sell more goods overseas, but Grant was not convinced. However, when harvests were reported to be good, Grant changed his mind, telling Boutwell to stop releasing gold at the beginning of September 1869. Gould successfully maneuvered an informant, Daniel Butterfield, into a post as assistant to Boutwell, and began buying gold in earnest, sending the price up. Grant was alerted to the attempt to corner the market by a courier delivered letter from his brother in law Abel Corbin, who was in the gold ring, urging that the government refrain from selling gold. Grant met with Boutwell on Thursday, September 22, and they decided the government should step in. On September 23, 1869, the Gold Panic reached its climax: Secretary Boutwell ordered the release of $4 million (~$ in ) of Treasury gold, but not before Jay Gould (alerted via First Lady Julia Grant and Corbin) had managed to sell off some of his holdings. The price rapidly dropped from $160 to $135, creating panic among gold speculators. Brokerage houses were bankrupted and personal fortunes were lost, and the stock market was skittish for a year afterward. An investigation by Congress headed by Representative James A. Garfield exonerated both Grant and Boutwell in 1870. Boutwell's assistant, Daniel Butterfield, was fired by President Grant for releasing inside information to Gould concerning the Treasury Department's releases of gold.

Ұлттық қарыз (1870)

Боутвелл салықтарды жылдам төмендетуге қарсы болды және мемлекеттік қарызды азайту үшін артық түсімдерді пайдалануды жақтады. Оның ұсынысы бойынша, Конгресс 1870 жылы ұлттық қарызды қаржыландыруды қамтамасыз ететін және белгілі бір облигацияларды сатуға рұқсат беретін заң қабылдады, бірақ қарызды ұлғайтуға рұқсат бермеді. Боутвелл шектеуші заңды іске асыру үшін 4% және 5% мөлшерлемемен жаңадан шығарылған облигацияларды сатып алу үшін банктік синдикат құрды, бұл бастапқыда 6% мөлшерлемемен сатылған Азамат соғысы облигацияларын өтеу үшін жасалды; бұл мемлекеттік қарызды жеңілдетуге бағытталған шара еді. Банктік синдикатты іске асыру үшін Боутвелл мемлекеттік қарызды уақытша бір пайыздан астам көтеруге мәжбүр болды, бұл үшін ол заңды техникалық түрде бұзды деген айып тағылды. Кейіннен ол бұл айыптаудан ақталды. Бұл идеяны Ұлыбританияға қарсы Азамат соғысы талаптары (CSS Alabama және басқа да Конфедерациялық каперлер британдық порттарда құрылғаннан туындаған «Алабама талаптары») және содан кейін Франко-пруссия соғысының басталуы күрделілендірді. Соңғысы Еуропаның құрлықтағы қаржы орталықтарында ұсыныстарды орналастыруға кедергі келтірді, ал шешілмеген «Алабама» мәселелері Лондонда оларды орналастыруға тосқауыл қойды. Атлантиканың екі жағындағы саяси қысым 1871 жылғы Вашингтон шартына әкеп соқты, одан кейін Боутвелл Лондонда қарыз алды. Бірақ алғашқы қарыз ұсынысы сәтсіз аяқталды, өйткені Боутвелл оны тым көп банктерге ұсынды, бірақ финансист Джей Кук басқарып отырған екінші, қайта ұйымдастырылған әрекет 100 миллион доллардан астам қаражат жинауға жетті. Бұл американдық банк халықаралық операциялардың осы түріне алғаш рет қатысқандығы еді.

Ку-клукс-клан туралы заң жобасы (1871)

Министр Бутвелл Оңтүстіктегі афроамерикалықтардың, әсіресе Ку-Клукс-Кланның, ақ түлектердің жасаған зорлық-зомбылығына ұшыраған жағдайларын естен шығармады. Африкалық американдықтар мен адал ақ республикашылар бірнеше қайта құрылған штаттарда Кланның шабуылына ұшырады. Конгресс, Бенджамин Батлердің Өкілдер палатасындағы басшылығымен, 1871 жылы Ку-Клукс-Клан заңы деп белгілі болған заңды қабылдады. Грант афроамерикандықтарды қорғау үшін бұрынғы екі «күш заңына» қол қойған еді. Оңтүстікте зорлық-зомбылықтың тоқтамайтынын көрген соң, ол президентке habeas corpus-ты тоқтата тұру құқығын беретін үшінші күш заңына қол қоюға шешім қабылдады. Грант бастапқыда заңға қол қоюға тартынды, себебі Оңтүстікте әскери диктатор ретінде танылуы мүмкін деп қорқады. Бірақ, министр Бутвелл президент Грантпен бірге Капитолийге бара жатып, оны заңға қол қоюға ынталандырып, Оңтүстікте болып жатқан көптеген қатыгез зорлық-зомбылықтарға назар салды.

АҚШ сенаторы

1873 жылы Массачусетс штатының сенаторы Генри Уилсон вице-президенттікке сайланғанда, Бутвелл Қазынашылық министрі қызметінен кету ниетін білдірді және Сенаттағы бос орынға үміткер болды. Бенджамин Батлер мен оның тобында жұмыс істейтін федералдық тағайындалғандардың қолдауымен Бутвелл штаттың батыс жағынан келген үміткер, конгрессмен Генри Лоуренс Доуэсті жеңді. Бутвелл мен Доуэстің арасындағы маңызды сайлау мәселесі – «Кредит Мобилиер» жанжалы болды, онда екеуі де конгрессмен және қаржыгер Оукс Эймстен арзан бағамен акция алды деген айып тағылды. Екеуі де акция алған, бірақ Доуэс өзінің үлесін және түскен пайданың көп бөлігін қайтарды. Батлердің Бутвеллге қолдау көрсетуі Массачусетс штатының республикалық партиясының басшылығына ұнамады, олар Батлердің тактикасы мен саясатына қарсы болды. 1873 жылдың күзінде губернаторлыққа үміткер болған Батлер, Бутвеллдің қолдауына сене алады деп ойлады. Алайда, сенатор губернаторлық сайысқа қатысудан бас тартты, және Батлер қатал науқаннан кейін Республикалық партияның тізімінен шығарылды. Келесі қыста президент Батлердің жақтасы Уильям Симмонсты Бостон портының басшысы – Массачусетс штатындағы ең ықпалды федералдық лауазымға ұсынды. Бутвелл бастапқыда оған қарсы күресемін деді, бірақ Грант әкімшілігінің қысымына көніп, бекітуге рұқсат берді. Осы келісімнің нәтижесінде Массачусетс штатының республикалықтары Батлерге қарсы болды және оны «батлеризм» деп атады, бұл 1877 жылы Бутвеллдің қайта сайлануына кедергі келтіретініне кепілдік берді. Сенатта Бутвелл 44-ші Конгресс Заңды қайта қарау комитетінің төрағасы болды. Ол «адал ақша» жақтасы болды, яғни қағаз ақшамен құндылығы жоғарылатылмаған валюта, және 1874 жылғы инфляциялық заңға қарсы дауыс берді. Ол сондай-ақ Оңтүстіктегі афроамерикандық сайлаушылардың федералдық қорғалуын қолдады, 1875 жылғы Азаматтық құқықтар заңына қол қойды, ол жалпы тасымалдаушылар мен қоғамдық орындарда кемсітуге тыйым салды. Ол сондай-ақ жоғары тарифтерді жақтады, бұл Массачусетс штатында әртүрлі пікір тудырды, себебі штат импортқа тәуелді болды, бірақ сонымен қатар өндірілген тауарларды экспорттады. 1876 жылы Бутвелл 1875 жылғы Миссисипи штатындағы сайлауды тергеу үшін Сенат комитетінің төрағасы болып тағайындалды. Бұл сайлаулар афроамерикандықтардың дауыс беруіне кедергі келтіру мақсатында ұйымдастырылған зорлық-зомбылықпен бірге өтті және демократтардың билікке оралуына әкелді. Бутвеллдің комиссиясы орын алған зорлық-зомбылық пен қатыгездіктерді құжаттады, бірақ 1876 жылғы сайлауда мұндай жағдай қайталанбауы үшін федералдық шаралар қабылданбады.

In 1873, when Massachusetts Senator Henry Wilson was elected to the vice presidency, Boutwell announced his intention to resign as Treasury Secretary, and made himself a candidate for the Senate vacancy. With support from Benjamin Butler and federal appointees working for Butler's machine, Boutwell defeated the candidate from the western end of the state, moderate Congressman Henry Laurens Dawes. A major campaign issue between Boutwell and Dawes was the Credit Mobilier scandal, in which both Boutwell and Dawes were accused of receiving undervalued stock from Congressman and financier Oakes Ames. Both men had received shares, but Dawes returned his along with most of the realized profits. The support of Boutwell by Butler was also disliked by the Massachusetts Republican establishment, which had come to despise Butler's tactics and politics. Butler, who was hoping to run for governor in the fall of 1873, assumed that he could count on Boutwell's support. However, the senator refused to involve himself in the governor's race, and Butler was beaten for the Republican nomination after a bitter campaign. The following winter, the president nominated Butler's ally William Simmons for the Collectorship of the Port of Boston, the most powerful federal patronage position in Massachusetts, Boutwell at first promised to fight it and then caved in under pressure from the Grant administration, permitting confirmation. This deal guaranteed that Massachusetts Republicans most opposed to Butler and what they called "Butlerism" would keep Boutwell from being re elected in 1877. In the Senate, Boutwell served as chairman of the Committee on the Revision of the Laws in the 44th Congress. He took a strong stand for "honest money," a currency not re flated with paper money, and voted against the so called Inflation Bill of 1874. He also remained a strong supporter of federal protection for black voters in the South, backing the 1875 Civil Rights Law, which banned discrimination by common carriers and in public accommodations. He also favored high tariffs, a position of mixed favor in Massachusetts, which had some dependence on imports but also exported manufactured goods. Boutwell was appointed in 1876 to head a special Senate committee to investigate the Mississippi elections of 1875. These elections were accompanied by significant orchestrated violence aimed at preventing African Americans from voting, and resulted in the return of Democrats to power there. Boutwell's commission documented the violence and atrocities that took place, but no federal action was taken to prevent a recurrence in the 1876 elections.

Кейінгі мансап

Сенатты тастағаннан кейін президент Рутерфорд Б. Хейс 1877 жылы Боутвеллді Америка Құрама Штаттарының қайта қарастырылған заңдарының жаңартылған басылымын дайындауға тағайындады. Бұл жұмыс 1873 жылдан бері енгізілген өзгерістерді көрсету үшін заң кітаптарын жаңартуды талап етті; Боутвелл сондай-ақ АҚШ Жоғарғы Сотының барлық шешімдерімен түсіндірілген заңдарға енгізілген өзгерістерді де ескерді. Жаңартылған еңбек 1878 жылы жарияланды. Боутвелл 1880-ші және 1890-шы жылдары Бостон және Вашингтон қалаларындағы кеңселерден халықаралық және патенттік құқықпен айналысты. Оның қызметіне АҚШ және басқа ұлттық үкіметтерде бірнеше екіжақты дипломатиялық комиссиялардың кеңесшісі ретінде жұмыс істеу кірді. Біріншісі, 1880 жылдан 1884 жылға дейін, ол Азамат соғысынан туындаған Францияға қатысты талаптар бойынша АҚШ-ты өкілдік етті. Одан кейін ол Гаитиде (1885) және Чилимен (1893–94) комиссияда кеңесші болып жұмыс істеді, бұл комиссия екі үкіметке де қатысты талаптарды қарады, олардың көпшілігі Тынық мұхиты соғысы немесе 1891 жылғы Чили азамат соғысынан туындаған. 1881 жылы Боутвелл президент Честер А. Артурдың Қаржы министрі лауазымына тағайындалуын қабылдамады. Ол АҚШ-қа қосылуына қарсы болған Гавай Корольдігінің заңды өкілі болды. 1890-шы жылдардың соңында Боутвелл президент Уильям МакКинлидің империалистік сыртқы саясатына көзқарасынан көңілі тоймады және 1898 жылғы испан-американ соғысынан кейін Филиппиннің аннексиясынан кейін Республикалық партиядан шықты. Ол Американың кеңеюіне қарсы болған Америкалық империализмге қарсы лиганың негізін қалаушысы және алғашқы президенті болды. Ол 1900 жылы МакКинлиге қарсы үгіт жүргізді және Уильям Дженнингс Брайанның Демократиялық партиясының президенттік сайлаушысы болды. Ол өмірінің соңына дейін Филиппиннің тәуелсіздігін қолдады.

Өлім

Боутвелл 1905 жылдың 27 ақпанында Гротон қаласында қайтыс болды және Гротон зиратында жерленді. Оның есімін еске алуға арналған ірі шара 1905 жылдың 18 сәуірінде Бостон қаласындағы Фанюил залында өтті.