Такижиро О́ниси (大西 瀧治郎) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапон императорлық әскери-теңіз флотының адмиралы, кейіннен камикадзелердің әкесі ретінде танылды.
Takijirō Ōnishi (大西 瀧治郎) was an admiral in the Imperial Japanese Navy during World War II who came to be known as the father of the kamikaze.
Ерте мансап
Ониси Хиёго префектурасының Ашида ауылының (қазіргі Тамба қаласының бөлігі) тумасы. Ол Жапон Императорлық Әскери-теңіз академиясының 40-шы түлегі болды, 1912 жылы 144 курсанттың ішінде 20-шы орын алды. Ол міндеттемелік қызметін «Соя» крейсерінде және «Цукуба» крейсерінде өтеді. Прапорщик болып тағайындалғаннан кейін «Кавачи» жауынгерлік кемесіне бекітілді. Суб-лейтенант ретінде «Вакамия» теңіз ұшақ тасымалдаушысына тағайындалды және Жапон Императорлық Әскери-теңіз флотының әуе күштерінің алғашқы даму кезеңдеріне үлес қосты. 1918 жылы ол Бірінші дүниежүзілік соғыстағы жауынгерлік ұшақтардың дамуы мен қолданылуын зерттеу үшін Англия мен Францияға жіберілді. Отанына оралғаннан кейін лейтенант шеніне көтеріліп, 1918 жылдан 1920 жылға дейін Йокосука теңіз әуе тобына тағайындалды. 1920 жылдары теңіз авиациясымен байланысты түрлі штабтық лауазымдарда қызмет етті, сонымен қатар Касумигаурада ұшқыш-нұсқаушы болды. Лейтенант-коммандер шеніне көтерілгеннен кейін, 1928 жылдың 10 желтоқсанында «Хошо» ұшақ тасымалдаушысына авиаэскадрилья командирі болып тағайындалды. 1932 жылдың 15 қарашасында «Кага» ұшақ тасымалдаушысының бас офицері болды. 1939 жылдың 15 қарашасында контр-адмирал шеніне көтеріліп, 11-ші әуе флотының штаб бастығы тағайындалды.
Ōnishi was a native of Ashida village (part of present day Tamba City) in Hyōgo Prefecture. He graduated from the 40th class of the Imperial Japanese Navy Academy, ranked 20 out of a class of 144 cadets in 1912. He served his midshipman term on the cruiser Japanese cruiser Soya and battlecruiser Japanese cruiser Tsukuba and after he was commissioned an ensign, he was assigned to the battleship Japanese battleship Kawachi. As a sub lieutenant, he was assigned to the seaplane tender Japanese seaplane carrier Wakamiya, and helped develop the Imperial Japanese Navy Air Service in its early stages. He was also dispatched to England and France in 1918, to learn more about the development of combat aircraft and their use in World War I. After his return, he was promoted to lieutenant, and assigned to the Yokosuka Naval Air Group from 1918 to 1920. He continued to serve in various staff positions related to naval aviation through the 1920s, and was also a flight instructor at Kasumigaura. After his promotion to lieutenant commander, Ōnishi was assigned to the aircraft carrier Japanese aircraft carrier Hōshō on 10 December 1928 as commander of the carrier air wing. He became executive officer of the aircraft carrier Japanese aircraft carrier Kaga on 15 November 1932. He was promoted to rear admiral on 15 November 1939 and chief of staff of the 11th Air Fleet.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыстың Тынық мұхитындағы науқанының басында Ониси Әскери-теңіз авиациясын дамыту бөлімінің басшысы болды, ол Авиация министрлігінің құрамында болды және 1941 жылы адмирал Исороку Ямамотоның басшылығымен Перл-Харборға жасалған шабуылдың техникалық аспектілеріне жауапты болды. Ониси бұл шабуылға қарсы болды, өйткені ол толыққанды соғысқа және Жапонияны қарсы берілуге мәжбүр ететін ресурстарға ие болған қарсыластың күшіне қарсы тұруға әкелетініне сенді. Дегенмен, оның 11-ші әуе флоты жапондықтар басып алған Тайваньнан Филиппиндегі американдық күштерге шабуыл жасау операцияларында маңызды рөл атқарды. 1943 жылдың 1 мамырында вице-адмирал шеніне көтерілді. Адмирал ретінде Ониси психологияға, әсіресе, қиын жағдайларда жауынгерлердің реакциясына қызығушылық танытты. 1938 жылы ол осы тақырыпта "Императорлық Әскери-теңіз флотының соғыс этикасы" атты кітап жариялады. 1944 жылдың қазан айынан бастап Ониси Филиппиннің солтүстігіндегі Бірінші әуе флотының қолбасшысы болды. Ол одақтастардың ұшақ тасымалдағыштарына жасалған жанкешті әуе шабуылдарының (камикадзе) идеясын жасаған деп саналады, бірақ бұл жоба оның қызметке кіргенге дейін басталған және ол бастапқыда оны "ересі" деп қараған. Мариан аралдарының жоғалғаннан кейін және Шо операциясы алдында АҚШ Әскери-теңіз флотының ұшақ тасымалдағыш флотын жою туралы бұйрық алғаннан кейін, Ониси өз позициясын өзгертті және шабуылдарға бұйрық берді. 1944 жылдың 19 қазанында Манила маңындағы Мабалакат әуеайлағында (АҚШ әскерилері Кларк әуе базасы деп атаған) өткен кездесуде 201-ші Әскери-әуе корпусының штаб-пәтерінде болған Ониси: "Менің ойымша, біздің шектеулі күшімізді барынша тиімді етудің жалғыз жолы бар. Ол – 250 килограмдық бомбалармен жабдықталған A6M Zero истребительдерінен құралған жанкешті шабуыл жасаушы бөлімдерді құру, және әрбір ұшақтың жаудың ұшақ тасымалдағышына құлап түсуі керек. Сіздердің пікіріңіздер қандай?" деді. Ол алғашқы камикадзе бөліміне жүз тартты және олардың рухы тіпті жеңіліске ұшыраған жағдайда да отанын қираудан сақтайтынын мәлімдеді. Токиоға қайтарылғаннан кейін, 1945 жылдың 19 мамырында Ониси Жапон императорлық Әскери-теңіз флотының Бас штабының вице-басшысы болды.
Early in the Pacific Campaign of World War II, Ōnishi was the head of the Naval Aviation Development Division in the Ministry of Munitions and was responsible for some of the technical details of the attack on Pearl Harbor in 1941 under the command of Admiral Isoroku Yamamoto. Ōnishi had opposed the attack on the grounds that it would lead to a full scale war with a foe that had the resources to overpower Japan into an unconditional surrender. Nevertheless, his 11th Air Fleet had a critical role in the operations in attacking American forces in the Philippines from Japanese occupied Taiwan. On 1 May 1943, he was promoted to vice admiral. As an admiral, Ōnishi was also very interested in psychology, particularly in relation to soldier's reactions under critical circumstances. In 1938, he had published a book on the subject: War Ethics of the Imperial Navy. After October 1944, Ōnishi became the commander of the First Air Fleet in the northern Philippines. While he is commonly credited with having devised the tactic of suicide air attacks (kamikaze) on Allied aircraft carriers, the project predated his tenure and was one that he had originally opposed as "heresy." Following the loss of the Mariana Islands, and facing orders to destroy the US Navy′s aircraft carrier fleet in advance of Operation Sho, Onishi changed his position and ordered the attacks. In a meeting at Mabalacat Airfield (known to the US military as Clark Air Base), near Manila on 19 October 1944, Ōnishi, who was visiting the 201st Navy Flying Corps headquarters, said, "In my opinion, there is only one way of assuring that our meager strength will be effective to a maximum degree. That is to organize suicide attack units composed of A6M Zero fighters armed with 250 kilogram bombs, with each plane to crash dive into an enemy carrier What do you think?" He addressed the first kamikaze unit and announced that its nobility of spirit would keep the homeland from ruin even in defeat. After his recall to Tokyo, Ōnishi became Vice Chief of the Imperial Japanese Navy General Staff on 19 May 1945.
Өлім
1945 жылы 16 тамызда Ониси Японның Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында толық капитуляциясынан кейін өз бөлмесінде ритуалдық өзі өлтіру (сеппуку) жасады. Онисидің өлім алдындағы хатында ол өлімге жіберген шамамен 4000 ұшқыштан кешірім сұрады және соғыстан аман қалған жас азаматтарды Жапонияны қайта құру және халықтар арасындағы бейбітшілік үшін жұмыс істеуге шақырды. Ол сондай-ақ өз өлімін камикадзе ұшқыштары мен олардың отбасыларына тәуба ретінде сыйлағысы келгенін айтты. Сондықтан ол әдеттегідей басын кесу арқылы өлім жазасын орындайтын кейшакунинді пайдаланбады, нәтижесінде 15 сағат бойы өзіне-өзі келтірген жарақаттардан көз жұмды. Онисинің өзі өлтіруге қолданған қылышы Токиодағы Ясукуни ғибадатханасындағы Юшукан мұражайында сақталады. Онисидің күлі екі қабірге бөлінді: бірі Йокохамадағы Цурумидегі Содзи дзен ғибадатханасында, екіншісі Хёго префектурасындағы бұрынғы Ашида ауылындағы қоғамдық зиратта.
Ōnishi committed ritual suicide (seppuku) in his quarters on 16 August 1945 after the unconditional surrender of Japan at the end of World War II. Ōnishi's suicide note apologized to the approximately 4,000 pilots he had sent to their deaths, and he urged all young civilians who had survived the war to work towards rebuilding Japan and peace among nations. He also stated that he would offer his death as a penance to the kamikaze pilots and their families. Accordingly, he did not use a kaishakunin, the usual second who executes by beheading, and so died of self inflicted injuries over a period of 15 hours. The sword with which Ōnishi committed suicide is kept at the Yūshūkan Museum in Yasukuni Shrine, in Tokyo. Ōnishi's ashes were divided between two graves: one at the Zen temple of Sōji ji in Tsurumi, Yokohama, and the other at the public cemetery in the former Ashida Village in Hyōgo Prefecture.
Фильмде
Жапон актері Тору Абэ 1970 жылғы "Тора! Тора! Тора!" фильмінде Ониши рөлін сомдады (титрлерде көрсетілмеген). Ониши рөлі сондай-ақ Тоэйдің 1970 жылғы "Саиго но Токкотай" (最後の特攻隊, режиссері Юния Сато) фильмінде, ағылшын тілінде "Соңғы камикадзе" деп аталатын туындыда бейнеленді. Тоэй 1974 жылы "Ā Кэссен Кокутай" (あゝ決戦航空隊, режиссері Косаку Ямасита) атты тамыр тарихы фильмін жасады, ол ағылшын тілінде "Камикадзенің әкесі" деп аударылды.
The Japanese actor Tōru Abe portrayed Ōnishi in the 1970 film Tora! Tora! Tora! (uncredited). Ōnishi was also portrayed in the Toei 1970 production Saigo no Tokkōtai (最後の特攻隊, directed by Junya Sato), The Last Kamikaze in English. Toei produced a biographical film in 1974, Ā Kessen Kōkūtai (あゝ決戦航空隊, directed by Kōsaku Yamashita), Father of the Kamikaze in English.