Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон адмиралы және премьер-министрі (1868–1948)
Japanese admiral and Prime Minister (1868–1948)
Теңіз мансабы
Судзуки 1884 жылы Жапон императорлық теңіз академиясының 14-сыныбына түсіп, 1887 жылы 45 курсанттың арасында 13-ші болып бітірді. Судзуки мичман ретінде «Цукуба», «Тенрю» жапон корветтерінде және «Такачихо» жапон крейсерінде қызмет етті. 1892 жылдың 21 желтоқсанында лейтенант болып тағайындалғаннан кейін «Каймон», «Хейи» және «Конго» корветтерінде бас навигатор болып қызмет етті. Судзуки Бірінші қытай-жапон соғысында торпедалық қайықтың командирі болды және 1895 жылы Вэйхайвэй шайқасында түнгі торпедалық шабуылға қатысты. Кейіннен ол 1898 жылдың 28 маусымында теңіз штабының колледжін бітіргеннен кейін лейтенант-командир болып тағайындалды және 1901-1903 жылдары Германияға әскери атташе болып тағайындалған, соның ішінде бірқатар штабтық лауазымдарда қызмет етті. Рус-жапон соғысы кезінде Судзуки 1904 жылы Порт-Артур шайқасында Порт-Артур блокадасы эскадрильясының аман қалғандарын құтқару үшін 2-ші эсминец дивизиясына қолбасшылық етті. 1904 жылдың 26 ақпанында «Касуга» жапон крейсерінің штаб офицері болып тағайындалды. Цусима шайқасы кезінде Судзуки IJN 2-ші флотының 4-ші эсминец дивизиясының командирі болды, ол ресейлік «Наварин» ұрыс кемесін батыруға көмектесті. Соғыстан кейін Судзуки 1907 жылдың 28 қыркүйегінде капитан болып тағайындалды және 1908 жылы «Акаси» эсминцін, содан кейін 1909 жылы «Соя», 1911 жылы «Шикисима» және 1912 жылы «Цукуба» крейсерлерін басқарды. 1913 жылдың 23 мамырында контр-адмирал болып тағайындалды және Майзуру теңіз округінің қолбасшысы болып тағайындалды. Судзуки Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1914 жылдан 1917 жылға дейін Теңіз министрінің орынбасары болды. 1917 жылдың 1 маусымында вице-адмирал болып тағайындалды, ол 1918 жылдың басында 1000 курсантпен Сан-Францискоға «Асама» және «Ивате» жапон крейсерлерін алып келді, оны АҚШ Теңіз күштерінің контр-адмиралы Уильям Фуллам қабылдады. Жапон крейсерлері Оңтүстік Америкаға бет бұрды. Жапон императорлық теңіз академиясының басшысы, IJN 2-ші флотының, содан кейін IJN 3-ші флотының және Куре теңіз округінің қолбасшысы болғаннан кейін, ол 1923 жылдың 3 тамызында толық адмирал болды. Судзуки 1924 жылы Біріккен флоттың бас қолбасшысы болды. 1925 жылдың 15 сәуірінен 1929 жылдың 22 қаңтарына дейін Жапон императорлық теңіз күштерінің бас штабының бастығы болып қызмет еткеннен кейін ол зейнеткерлікке шығып, 1929 жылдан 1936 жылға дейін Құпия кеңесші және Үлкен палата төрағасы лауазымын қабылдады. Судзуки 1936 жылдың 26 ақпанындағы оқиға кезінде қазадан құтылды; қаскөрушінің оқ жарасы өмірінің соңына дейін денесінде қалды және оның кремациясы кезінде ғана анықталды. Судзуки Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын және соғыс кезінде Жапонияның АҚШ-пен соғысқа түсуіне қарсы болды.
Suzuki entered the 14th class of the Imperial Japanese Naval Academy in 1884, graduating 13th of 45 cadets in 1887. Suzuki served on the corvettes Japanese corvette Tsukuba, Japanese corvette Tenryū and cruiser Japanese cruiser Takachiho as a midshipman. On being commissioned as ensign, he served on the corvette Japanese corvette Amagi, corvette Japanese steam warship Takao, corvette Jingei, ironclad Japanese corvette Kongō, and gunboat Japanese gunboat Maya. After his promotion to lieutenant on 21 December 1892, he served as chief navigator on the corvettes Japanese corvette Kaimon, Japanese corvette Hiei, and Japanese corvette Kongō. Suzuki served in the First Sino Japanese War, commanding a torpedo boat and participated in a night torpedo assault in the Battle of Weihaiwei in 1895. Afterwards, he was promoted to lieutenant commander on 28 June 1898 after graduation from the Naval Staff College and assigned to a number of staff positions including that of naval attaché to Germany from 1901 to 1903. During the Russo Japanese War, Suzuki commanded Destroyer Division 2 in 1904, which picked up survivors of the Port Arthur Blockade Squadron during the Battle of Port Arthur. He was appointed executive officer of the cruiser Japanese cruiser Kasuga on 26 February 1904, aboard which he participated in the Battle of the Yellow Sea. During the pivotal Battle of Tsushima, Suzuki was commander of Destroyer Division 4 under the IJN 2nd Fleet, which assisted in sinking the Russian battleship Russian battleship Navarin. After the war, Suzuki was promoted to captain on 28 September 1907 and commanded the destroyer Akashi (1908), followed by the cruiser Japanese cruiser Soya (1909), battleship Japanese battleship Shikishima (1911) and cruiser Japanese cruiser Tsukuba (1912). Promoted to rear admiral on 23 May 1913 and assigned to command the Maizuru Naval District. Suzuki became Vice Minister of the Navy from 1914 to 1917, during World War I. Promoted to vice admiral on 1 June 1917, he brought the cruisers Japanese cruiser Asama and Japanese cruiser Iwate to San Francisco in early 1918 with 1,000 cadets, and was received by U. S. Navy Rear Admiral William Fullam. The Japanese cruisers then proceeded to South America. After stints as Commandant of the Imperial Japanese Naval Academy, Commander of the IJN 2nd Fleet, then the IJN 3rd Fleet, then Kure Naval District, he became a full admiral on 3 August 1923. Suzuki became Commander in Chief of Combined Fleet in 1924. After serving as Chief of Imperial Japanese Navy General Staff from 15 April 1925 to 22 January 1929, he retired and accepted the position as Privy Councillor and Grand Chamberlain from 1929 to 1936. Suzuki narrowly escaped assassination in the February 26 Incident in 1936; the would be assassin's bullet remained inside his body for the rest of his life, and was only revealed upon his cremation. Suzuki was opposed to Japan's war with the United States, before and throughout World War II.
Премьер-министр
1945 жылы 7 сәуірде премьер-министр Куниаки Койсо отставкаға кетті, ал оның орнына жетпіс жеті жасында Судзуки тағайындалды. Ол бірқатар Сыртқы істер министрі және Үлкен Шығыс Азия министрі лауазымдарын бірдей атқарды. Премьер-министр Судзуки Екінші дүниежүзілік соғыста одақтас державалармен соңғы бейбіт келіссөздерге үлес қосты. Ол Потсдам декларациясы бойынша Жапон Императорлық кабинетіндегі келіспеушілікті шешуге көмектескен, бұрын-соңды болмаған екі императорлық конференция шақыруға қатысты. Ол император Хирохитоға шарттарды түсіндірді, ол бұған келісіп, шартсыз капитуляциялауға дайын болды. Бұл әскери фракцияның қарамағына түсті, олар бейбіт келісімге қол жеткізу ниетімен соғысты жалғастыруды қалады. Осы фракцияның бір бөлігі 1945 жылғы 15 тамыздағы Кюджо оқиғасында Судзукиді өлтіруге екі рет әрекеттенді. Жапонияның капитуляциясы жарияланғаннан кейін Судзуки отставкаға кетті, ал ханзада Хигасикуни келесі премьер-министр болды. Судзуки 1944 жылғы 7 тамыздан 1945 жылғы 7 маусымға дейін және Жапонияның капитуляциясынан кейін 1945 жылғы 15 желтоқсаннан 1946 жылғы 13 маусымға дейін Сыртқы кеңес төрағасы болды. Судзуки 1948 жылғы 17 сәуірде табиғи себептерден қайтыс болды. Оның қабірі туған жері Чиба префектурасының Нода қаласында орналасқан. Оның екі ұлының бірі Жапонияның иммиграциялық қызметінің директоры, ал екіншісі табысты адвокат болды.
On 7 April 1945, Prime Minister Kuniaki Koiso resigned and Suzuki was appointed to take his place at the age of seventy seven. He simultaneously held the portfolios for Minister for Foreign Affairs and for Greater East Asia. Prime Minister Suzuki contributed to the final peace negotiations with the Allied Powers in World War II. He was involved in calling two unprecedented imperial conferences which helped resolve the split within the Japanese Imperial Cabinet over the Potsdam Declaration. He outlined the terms to Emperor Hirohito who had already agreed to accept unconditional surrender. This went strongly against the military faction of the cabinet, who desired to continue the war in hopes of negotiating a more favorable peace agreement. Part of this faction attempted to assassinate Suzuki twice in the Kyūjō Incident on the morning of 15 August 1945. After the surrender of Japan became public, Suzuki resigned and Prince Higashikuni became the next prime minister. Suzuki was the Chairman of the Privy Council from 7 August 1944 to 7 June 1945 and again after the surrender of Japan from 15 December 1945 to 13 June 1946. Suzuki died of natural causes on 17 April, 1948. His grave is in his home town of Noda, Chiba. One of his two sons became director of Japan's immigration service, while the other was a successful lawyer.