Тәуелсіз медицина – шұғыл медицинаның мамандығы, әлемдік тәжірибені дамытуға және медициналық көмек көрсетуді жақсартуға бағытталған. Біліктілік пен дағдыларды жетілдіру.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жедел жәрдем медицинасының таңдамалық саласы
Subspecialty of emergency medicine
Халықаралық жедел жәрдем медицинасы – жедел жәрдем медицинасының бір саласы болып табылады, ол әлемдік тәжірибеге ғана емес, сонымен қатар жедел жәрдем көмегінің медицина саласы ретінде бүкіл әлемде дамуына қолдау көрсетуге бағытталған. Халықаралық жедел жәрдем медицинасы термині көбінесе дамыған жедел жәрдем медицинасы жүйелерінен (ЖЖМЖ) дамымаған жүйелерге дағдылар мен білімді – соның ішінде жедел жәрдем операцияларын және ауруханаға дейінгі көмек көрсетудің басқа да аспектілерін беруді білдіреді. Алайда, медицинаның халықаралық сипаты және халықаралық деңгейде жұмыс істейтін дәрігерлердің саны ескерілгенде, бұл анықтама оксиморондық деп сынға ұшырады. Осы тұрғыдан алғанда, халықаралық жедел жәрдем медицинасы – өз елінен тыс жерде мамандықты жүзеге асыру үшін қажетті дайындық және нақты жағдай ретінде сипатталады. Жедел жәрдем медицинасы АҚШ және басқа дамыған елдерде қырық жылға жуық уақыттан бері танылған медициналық мамандық болып табылады, бірақ бұл елдердің ЖЖМЖ 1990-шы жылдардың басына дейін толық жетілген жоқ. Сол кезде оның кейбір мамандары мамандықты отандық емес, шетелдік мамандарға дамытуға көшті, бұл халықаралық жедел жәрдем медицинасының пайда болуына әкелді. Олар конференциялар, ұлттық және аймақтық жедел жәрдем медицинасы ұйымдары, көмек және даму ұйымдары, халықаралық жедел жәрдем медицинасы стипендиялары, дәрігерлер алмасуы, ақпарат тарату және оқу бағдарламаларын әзірлеу арқылы бүкіл әлемде жедел жәрдем медицинасының дамуын қолдай бастады. Дамушы елдердің көпшілігі жедел жәрдем медицинасын мамандық ретінде дамыту, аккредиттеу механизмдерін әзірлеу және жедел жәрдем медицинасын оқыту бағдарламаларын дамыту үшін шаралар қабылдауда. Олардың қызығушылығына денсаулық сақтаудың жақсаруы, урбанизацияның өсуі, халықтың қартаюы, жол-көлік оқиғаларындағы өлім-жітімнің артуы және азаматтардың жедел жәрдем медицинасына деген хабардарлығының артуы себеп болып отыр. Сонымен қатар, жедел жәрдем медицинасы уақытқа сезімтал ауруларды емдеуде, сондай-ақ вакцинация, араласу, оқыту және деректерді жинау арқылы халық денсаулығын жақсартуда маңызды рөл атқарады. Жоғары деңгейдегі емтихан жүргізілетін елдерде жедел жәрдем медицинасы мамандығы бойынша арнайы бағдарламалар жасалып жатыр. Халықаралық жедел жәрдем медицинасы саласындағы кейбір қиындықтар: дайындық бағдарламаларының жетілмегендігі немесе жоқ болуы, жедел жәрдемді жеткізу үшін жеткілікті көлік құралдарының болмауы, жедел жәрдем медицинасын дамытуды қаржыландыруға қажетті ресурстардың жетіспеушілігі және дамушы елдерге жедел жәрдем медицинасына жұмсалатын ресурстарды қалай тиімді жұмсау керектігін көрсететін зерттеулердің аздығы. Сонымен қатар, дамыған елдерде қолданылатын стандарттар мен әдістер инфрақұрылымның жетіспеушілігі, қаржының жетіспеушілігі немесе жергілікті демографиялық ерекшеліктерге байланысты дамушы елдерде қолдануға қолайлы болмауы мүмкін. Дамыған елдердегідей жедел жәрдем машиналары қымбатқа соғады және көптеген елдердегі жол жағдайларына сәйкес келмейді, сондықтан әртүрлі көлік түрлері қолданылады. Сонымен қатар, дамушы елдер көбінесе қымбат дәрі-дәрмек пен жабдықтардың орнына арзан, бірақ сәл тиімсіз баламаларды таңдайды. Жедел жәрдем медицинасына қолжетімділікті арттыру денсаулықты жақсартады деп ойлағанмен, бұл пікірді тікелей растайтын немесе пациенттердің денсаулығын жақсартуда қай әдістердің ең тиімді екенін көрсететін тәжірибелік деректер жеткіліксіз. Дәлелге негізделген медицина логикаға немесе дәстүрге сүйенудің орнына әртүрлі араласулардың әсерін мұқият зерттей отырып, осы мәселені шешуге тырысады.
International emergency medicine is a subspecialty of emergency medicine that focuses not only on the global practice of emergency medicine but also on efforts to promote the growth of emergency care as a branch of medicine throughout the world. The term international emergency medicine generally refers to the transfer of skills and knowledge—including knowledge of ambulance operations and other aspects of prehospital care—from developed emergency medical systems (EMSs) to those systems which are less developed. However, this definition has been criticized as oxymoronic, given the international nature of medicine and the number of physicians working internationally. From this point of view, international emergency medicine is better described as the training required for and the reality of practicing the specialty outside of one's native country. Emergency medicine has been a recognized medical specialty in the United States and other developed countries for nearly forty years, although these countries' EMSs did not become fully mature until the early 1990s. At that point, some of its practitioners turned their attention from developing the specialty at home to developing it abroad, leading to the birth of international emergency medicine. They began to support the growth of emergency medicine worldwide, doing so through conferences, national and regional emergency medicine organizations, relief and development organizations, international emergency medicine fellowships, physician exchanges, information transfer, and curriculum development. Most developing countries are taking steps to develop emergency medicine as a specialty, to develop accreditation mechanisms, and to promote the development of emergency medicine training programs. Their interest is a result of improved healthcare, increasing urbanization, aging populations, the rising number of traffic fatalities, and heightened awareness of emergency medicine among their citizens. In addition, emergency medicine is useful in dealing with time sensitive illnesses, as well as improving public health through vaccinations, interventions, training, and data collection. Countries that lack mature EMSs are developing emergency medicine as a specialty so that they will be able to set up training programs and encourage medical students to pursue residencies in emergency medicine. Some challenges faced in international emergency medicine include immature or non existent training programs, a lack of adequate emergency transport, a shortage of resources to fund emergency medicine development, and an absence of research that could inform developing countries how to best spend the resources they devote to emergency medicine. Additionally, the standards and methods used in countries with mature EMSs are not always suited for use in developing countries due to a lack of infrastructure, shortage of funds, or local demographics. Ambulances, the developed country standard, are costly and not practical for the road conditions present in many countries; instead, a variety of modes of transportation are used. Furthermore, in place of expensive medication and equipment, developing countries often opt for cheaper if slightly less effective alternatives. Although it may seem that increasing availability to emergency medicine must improve health, there is little empirical evidence to directly support that claim or to point out which methods are most effective in improving patient health. Evidence based medicine seeks to address this issue by rigorously studying the effects of different interventions instead of relying on logic or tradition.
Анықтама
Халықаралық жедел медицинаның ең көп қабылданған анықтамасы – «басқа елдерде жедел медицинаны дамытумен айналысатын жедел медицина саласы». Осы анықтамада «басқа елдер» дегеніміз – толыққанды жедел жәрдем жүйесі жоқ елдер (мысалы, сертификатталған жедел жәрдем дәрігерлері мен академиялық жедел медицина барлығы). Бұл елдердің ішінде Армения, Қытай, Израиль, Никарагуа және Филиппин сияқты дамыған елдер де бар, бірақ оларда толыққанды жедел медициналық жүйе жоқ. Уильям Бурдик, Марк Хаусвальд және Кеннет Изерсон медицинаның халықаралық сипаты мен шетелде жұмыс істейтін дәрігерлердің көптігіне байланысты жоғарыдағы анықтаманы сынға алды. Олардың пікірінше, халықаралық жедел медицина тек жедел медициналық жүйелерді дамытумен ғана шектелмейді, ең алдымен – өз елінен тыс жерде мамандық бойынша жұмыс істеуге қажетті білім беру және оның іс жүзіндегі жағдайы болып табылады.
The most commonly accepted definition of international emergency medicine is that it is "the area of emergency medicine concerned with the development of emergency medicine in other countries." In that definition, "other countries" refers to nations that do not have a mature emergency care system (exemplified by board certified emergency physicians and academic emergency medicine, among other things). Included in those nations are some that are otherwise quite developed but lack a complete emergency medical system, such as Armenia, China, Israel, Nicaragua, and the Philippines. William Burdick, Mark Hauswald, and Kenneth Iserson have criticized the above definition as oxymoronic, given the international nature of medicine and the number of physicians working internationally. From that point of view, international emergency medicine is not solely about development of emergency medical systems but is instead better described as the training required for and the reality of practicing the specialty outside of one's native country.
Жедел жәрдем медицинасы
Жедел жәрдем медицинасы – 1960 жылдары АҚШ-та алғаш рет дамыған мамандық. АҚШ-та 1960 жылдары жол-көлік оқиғалары мен басқа да апаттарда қаза тапқандардың көптігі Ұлттық ғылым академиясының баяндамасын дайындауға себеп болды; ол қазіргі кездегі жедел медициналық жүйенің кемшіліктерін көрсетіп, заманауи жедел медициналық қызметтердің құрылуына әкелді. Біріккен Корольдік, Австралия, Канада, Гонконг және Сингапур да көп ұзамай осы үрдіске қосылып, 1970 және 1980 жылдары өзіндік жедел жәрдем жүйелерін құрды. Соңғы онжылдықтарда дамыған елдерде жол-көлік оқиғаларынан болатын өлім-жітім азайғанмен, дамушы елдерде керісінше, өлім-жітім көрсеткіші артып келеді. Сонымен қатар, дамушы елдерде көлік құралдарының қауіпсіздігі стандарттарының төмен болуы сияқты себептерге байланысты, көлік құралдары санына шаққандағы өлім-жітім көрсеткіші жоғары. Мысалы, 2008 жылы Халықаралық анестезия зерттеу қоғамы жариялаған Замбиядағы медициналық жүйелерді зерттеу көрсетті, ауруханалардың тек 50 пайызында ғана науқастарды жеткізуге арналған жедел жәрдем жүйесі бар екенін. Жедел жәрдем машиналарының тек 24 пайызы оттегімен, ал 40 пайызы ғана дәрі-дәрмекпен жабдықталған. Бұдан өзге, барлық зерттелген ауруханаларда барлығы 29 реанимациялық төсек болды, олар да тек ірі ауруханаларда ғана кездесті. Бұл, көптеген ауыр сырқаттармен күресіп жатқан науқастардың басым бөлігі жалпы аурухана бөлімдерінде ем алатындығын көрсетеді. Андерсон және авторлар тобы жедел жәрдем медицинасының тек шұғыл көмек көрсетумен ғана шектелмей, халық денсаулығын сақтауда да маңызды рөл атқаратынын айтады. Жедел жәрдем бөлімдерінде дифтерия, тетанус және коклюш сияқты көптеген ауруларға қарсы вакциналар салынуы мүмкін, пациенттерге есірткіге қарсы кеңес беру сияқты мақсатты шаралар қолданылуы мүмкін, сондай-ақ гипертония сияқты ауруларды анықтап, емдеуге болады. Жедел жәрдем бөлімдері денсаулық сақтау қызметкерлерін оқыту және көптеген пациенттердің болуына байланысты мәліметтер жинау үшін өте қолайлы орындар. Жедел жәрдем медицинасы бастапқы белгілерінен бастап туындаған екіншілік аурулардың алдын алып, халық денсаулығын жақсартады және төтенше жағдайларда бірінші қорғаныс шебі болып табылады.
Emergency medicine is a specialty that was first developed in the United States in the 1960s. For the United States, the high number of traffic and other accident fatalities in the 1960s spurred a white paper from the National Academy of Sciences; it exposed the inadequacy of the current emergency medical system and led to the establishment of modern emergency medical services. The United Kingdom, Australia, Canada, Hong Kong, and Singapore followed shortly thereafter, developing their respective emergency medicine systems in the 1970s and 1980s. In recent decades, while traffic fatalities have declined in industrialized nations, they have been on the rise in developing ones. Furthermore, developing nations tend to have a higher proportion of fatalities per number of vehicles for various reasons, including lower safety standards for vehicles. For instance, a 2008 study of medical systems in Zambia published by the International Anesthesia Research Society found that only 50 percent of hospitals had an emergency medical system that transported patients. Just 24 percent of ambulances carried oxygen, with only 40 percent carrying drugs of any kind. Furthermore, only 29 intensive care beds were available in all of the hospitals surveyed, and these were only found in major hospitals. This implies that the majority of critically ill patients are receiving care in general hospital wards. Anderson et al. argue that, aside from acute care, emergency medicine can also play a significant role in public health. Vaccinations for many diseases such as diphtheria, tetanus and pertussis can be administered by emergency departments, patients can be targeted for specific interventions such as counseling for substance abuse, and conditions like hypertension can be detected and treated. Emergency departments are excellent locations to train health care providers and to collect data, because of the high number of patients. Emergency medicine also improves public health by preventing secondary disease developing from an initial presentation (initial symptoms), and it serves as the first line of defense in disaster scenarios.
Жедел жәрдем көрсету үлгілері
Жедел медициналық көмектің екі негізгі моделі бар: «науқасты ауруханаға жеткізу» қағидасына негізделген аңгло-американдық модель және «аурухананы науқасқа жеткізу» қағидасына негізделген франко-германдық модель. Бірақ Арнольд пен Холлиман басқа топтамаларды пайдалануды ұсынды, мысалы, жедел медициналық жүйелерді мамандыққа бағытталған немесе көпсалалық модельдерге жіктеу. Мамандыққа бағытталған жүйелерге жедел медицина саласындағы мамандандырылған дәрігерлер кіреді, ал көпсалалық жүйелерде басқа салалардағы дәрігерлер жедел жәрдем көрсетуге тартылады. Мұндай тәсіл ауруханаға дейінгі жәрдемді аурухана ішіндегі жүйелерден бөлек қарастыруға бағытталған. Дамып келе жатқан елдердің жедел медициналық көмек көрсету моделін Бразилияның оңтүстігінде көруге болады. Бұл модельде екі негізгі дәстүрлі модельдің элементтері біріктірілген: жедел жәрдем жүйесі француздық тәжірибеге негізделген және жедел жәрдем көліктерінде дәрігерлер жұмыс істейді, сонымен қатар американдық жедел медициналық резиденттура бағдарламасы да қолданылады.
There are two primary models of emergency medicine: the Anglo American model, which relies on "bringing the patient to the hospital", and the Franco German model, which operates through "bringing the hospital to the patient". Instead, Arnold and Holliman have proposed that other groupings be used, such as classifying emergency medical systems as following a specialty or multidisciplinary model. Specialty systems would include those with physicians dedicated to emergency medicine, whereas multidisciplinary systems would encompass those that rely on physicians from other disciplines to provide emergency care. Such an approach would seek to categorize pre hospital care separately from in hospital systems. An example of a developing nation establishing its own model of emergency medicine may be seen in southern Brazil. Elements of both of the major conventional models have been incorporated, with the EMS system following French influences and the ambulances being staffed by physicians, while an American approach to emergency medical residency training is also present.
Дамыған елдер
Дамыған елдерде шұғыл медициналық көмек саласындағы халықаралық тәжірибеге қатысты оқу бағдарламалары қазір көптеген шұғыл медициналық көмек резидентураларында қолжетімді. Мұндай бағдарламалардың қамтуы тиіс оқу жоспары көп талқыланды. Пациенттерге күтім көрсету, медициналық білім, тәжірибеге негізделген оқу, коммуникация дағдылары, кәсібилігі және жүйелік тәжірибе – бұл Медициналық білім беруді аккредиттеу кеңесі бекіткен бағдарламалар үшін қажетті негізгі алты құзыреттілік, бірақ осы мақсаттарды іске асырудың көптеген жолдары бар. Мұндай алмасулар өзара тиімді болуы мүмкін. Мысалы, Австралия, АҚШ, Ұлыбритания және Канададағы барлық дәрігерлердің 23-28 пайызы қазіргі қызметін атқаратын елдегі медициналық мектептерден тыс жерде білім алған.
In developed counties, training programs specifically relating to the international practice of emergency medicine are now available within many emergency medicine residencies. The curriculum that should be covered by such programs has been the subject of much discussion. Patient care, medical knowledge, practice based learning, communication skills, professionalism, and system based practice are the basic six competencies required of programs approved by the Accreditation Council for Graduate Medical Education, but the application of these goals can take many forms. Such exchanges can be mutually beneficial. For instance, 23 to 28 percent of all physicians in Australia, the United States, the United Kingdom and Canada received their training at medical schools outside of the country in which they currently practice.
Дамушы елдер
[[Файл:Африка спутниктік ұшағы. jpg|thumb|Алагаппан және басқалардың пікірінше, Африка – шұғыл медициналық жүйелерді дамытуға ең мұқтаж континент. Көптеген дамушы елдердің шектеулі ресурстарын ескере отырып, қаржыландыру денсаулық сақтау жүйесінде шұғыл медицинаның орнын анықтайтын маңызды фактор болып табылады. Дамушы елдерде профилактикалық күтім денсаулық сақтаудың аса маңызды бөлігі болып табылады, сондықтан осы ресурстарды қысқармай шұғыл медицинаға қаржы бөлу қиынға түсуі мүмкін. Бұл, әсіресе 2003 жылы жан басына шаққандағы денсаулық сақтауға жұмсалған қаражат 23 АҚШ долларын құраған Замбия сияқты кедей елдер үшін ерекше мәселе болып табылады.
[[File:Africa satellite plane. jpg|thumb|According to Alagappan et al., Africa is the continent most in need of developing emergency medical systems. Given the limited resources of many developing nations, funding vitally effects how emergency medicine fits into the health system. Preventive care is a crucial part of healthcare in developing countries, and it may be difficult to budget for emergency medicine without cutting into those resources. This is a particular problem for poorer nations such as Zambia, which had a per capita health expenditure of 23 US dollars in 2003.
Оқу бағдарламасын әзірлеу
Хобгуд және тағы басқалар шұғыл медициналық көмек жүйелерін дамыту үшін елдерді дайындаудың басты құралы – денсаулық сақтау қызметкерлері үшін қажетті оқытудың маңызды аспектілерін анықтау екенін айтады. Олардың пікірінше, стандартты оқу бағдарламасы негізгі мәселелерді анықтауға көмектеседі, тіпті елдердің қажеттіліктері мен ресурстары әртүрлі болса да. Осы мақсатқа жету үшін Халықаралық шұғыл медицина федерациясы 2009 жылы үлгілік оқу бағдарламасын жасады. Бұл бастама шұғыл медициналық көмек бойынша оқытуды ұйымдастыратын түрлі елдердің қажеттіліктеріне бейімделетін ең төменгі базалық стандартты қамтамасыз етуге бағытталған. Бұл бағдарлама барлық медицина студенттеріне арналған, олардың мамандығына қарамастан, барлық дәрігерлерде шұғыл медициналық көмек бойынша белгілі бір деңгейдегі біліктілікті қалыптастыру мақсатында. Білімді таратудың тағы бір арнасы – Халықаралық шұғыл медицина конференциясы. Бұл конференция Халықаралық шұғыл медицина федерациясы (IFEM) ұйымдастыруымен әлемнің шұғыл медицина дәрігерлері үшін екі жылда бір рет өткізіледі. 2012 жылы конференция Ирландияның Дублин қаласында өтті. Ұйым 1991 жылы төрт ұлттық шұғыл медицина ұйымының күшімен құрылды: Американдық шұғыл медицина дәрігерлерінің колледжі, Британдық шұғыл медицина қауымдастығы, Канадалық шұғыл медицина дәрігерлерінің қауымдастығы және Австралия-Жаңа Зеландия шұғыл медицина колледжі. 2010 жылға дейін конференция құрылтайшы мүшелер арасында кезекпен өткізілді, содан кейін Сингапурда ұйымдастырылды. 1990 жылдардың ортасынан бастап көптеген жаңа мүшелер қабылданды, себебі IFEM басқа елдердің шұғыл медицина ұйымдарына мүшелікке рұқсат берді, ал конференция олардың арасында да өтетін болады. Халықаралық шұғыл медицина бойынша тағы да бірнеше конференциялар бар, соның ішінде Дүниежүзілік апаттар мен шұғыл медицина қауымдастығы (WADEM) 1987 жылдан бері екі жылда бір рет өткізіп келеді. Алайда, WADEM шұғыл медицина жүйесін дамытуға қарағанда апат медицинасына көбірек назар аударады, сонымен қатар оның көптеген мүшелері шұғыл медицина мамандары емес. Сонымен қатар, 1998 жылдан бері Еуропалық шұғыл медицина қоғамы (EuSEM) жыл сайын конференция өткізеді. EuSEM «The European Journal of Emergency Medicine» журналын шығарады, Еуропа елдері үшін шұғыл медицина стандарттары бойынша ұсынымдар әзірлейді және Сан-Маринода апат медицинасы бойынша оқу орталығы мен дипломдық бағдарламаны қолдайды. 1998 жылы құрылған Азиялық шұғыл медицина қоғамы (Asian Society) екі жылда бір рет өз конференциясын өткізеді. EuSEM сияқты, Азия қоғамы да Азия елдері үшін оқу бағдарламалары бойынша ұсынымдар әзірлейді. Шұғыл медицинаны дамытудың тағы бір жолы – басқа мамандарға шұғыл медициналық көмек көрсетуге дайындық беру үшін қосымша оқыту ұйымдастыру. Бұл әдіс жылдам нәтиже беруге мүмкіндік береді, өйткені басқа салаларда оқытылған дәрігерлер өз біліміне қажетті шұғыл медицина дағдыларын қоса алады. Алайда, бастапқы кеңеюден кейін осы стратегияны қабылдаған елдерде шұғыл медицинаны одан әрі дамыту қиынға түседі, себебі қайта оқытылған дәрігерлер көбінесе бастапқы мамандықтарымен байланысты болады және шұғыл медицинадағы жаңалықтарды енгізуге ынтасы азаяды.
Hobgood et al. argue that one key component in equipping nations to develop emergency medical systems is to identify the aspects of training that are essential for health care providers. In their view, a standard curriculum is useful for identifying core issues, even if countries have very different needs and resources. To address this goal, the International Federation for Emergency Medicine developed a model curriculum in 2009. This initiative seeks to provide a minimum basic standard that can be tailored to the specific needs of the various nations implementing training in emergency medicine. It is targeted towards all medical students in order to produce a minimum competency in emergency care for all physicians, regardless of their specialty. Another conduit for the transfer of knowledge is the International Conference on Emergency Medicine, a conference held every two years for worldwide emergency physicians by the International Federation for Emergency Medicine (IFEM). In 2012, the conference took place in Dublin, Ireland. The organization was founded in 1991 by four national emergency physician organizations: the American College of Emergency Physicians, the British Association for Emergency Medicine, the Canadian Association of Emergency Physicians, and the Australasian College for Emergency Medicine. The conference rotated between the founding members until 2010, when it was held in Singapore. Many new members have been accepted since the mid 1990s, when the IFEM decided to open up membership to other nations' emergency medicine organizations; the conference will rotate to them as well. There are other conferences on international emergency medicine as well, including the one that the World Association for Disaster and Emergency Medicine (WADEM) has held every two years since 1987. However, WADEM focuses more on disaster medicine than emergency medicine system development, and many of its member physicians are not specialists in emergency medicine. Additionally, the European Society for Emergency Medicine (EuSEM) has hosted an annual conference since 1998. EuSEM also publishes The European Journal of Emergency Medicine, develops recommendations for emergency medicine standards for European countries, and supports a disaster medicine training center and degree program in San Marino. The Asian Society for Emergency Medicine (Asian Society), which was founded in 1998, holds its own biennial conference. In addition to that, the Asian Society, like the EuSEM, develops curriculum recommendations for Asian countries. An alternate route for developing emergency medicine is to provide additional training for other specialists to equip them to practice in emergency medicine. This has the benefit of being more rapid to implement, as physicians already trained in other areas can add the necessary emergency skills to their repertoire. However, after the initial expansion it is difficult for emergency medicine to progress further in nations that adopt this strategy, as the retrained practitioners identify more with their original specialty and have less incentive to continue to press for further innovations in emergency medicine.
Тез арада тасымалдау
Дамушы елдердегі қолда бар ресурстардың шектеулілігі әсіресе шұғыл көмек көрсету саласында айқын байқалады. Дамыған елдер стандарты бойынша жедел жәрдем машиналары қымбатқа соғады және көптеген елдердегі жол жағдайларына сәйкес келмейді. Шындығында, мүлдем жол болмауы да мүмкін. Бір зерттеу көрсеткендей, шұғыл көмек үшін моторлы қайықтар, каноэлер, тіркемелі велосипедтер, платформалы трициклдер, тіркемелі тракторлар, жөнделген көліктер және өгіз арбалары сияқты әртүрлі көлік түрлері пайдаланылған. Сол жылы Rescue 1122 кәсіби ауруханаға дейінгі шұғыл жәрдем қызметі ретінде құрылды және дамыған елдермен салыстыруға болатын 7 минуттық орташа жауап беру уақытына қол жеткізді. Оның табысына ықпал еткен маңызды факторлар – көлік құралдарын жергілікті өндірісте жасау, жедел медициналық техниканы сертификаттау үшін оқытушыларды даярлау, оқу материалдарын жергілікті жағдайға бейімдеу және бірыңғай басқару құрылымы аясында өрт сөндіру және құтқару қызметтерін қосу болды. Михир Шах және авторлар тобы жариялаған "World Journal of Surgery" журналындағы травмалық күтімге арналған технология тақырыбы – жаңа ой-пікір. Бұл тақырыптарда балалардың салмағын анықтау үшін Broselow лентасын қолдану, жасыл бананның диареяға тиімді емдік әсері және окситоцин қолжетімсіз болғанда босанғаннан кейінгі қан кетуге мизопростолдың мүмкін болатын баламасы қарастырылды.
The limitations on resources available in developing countries are particularly evident in the area of emergency transport. Ambulances, the developed country standard, are costly and not practical for the road conditions present in many countries. Indeed, there may be no roads at all. One study found that modes of transport as diverse as motorboats, canoes, bicycles with trailers, tricycles with platforms, tractors with trailers, reconditioned vehicles, and ox carts were used for emergency transport. In that year, Rescue 1122 was launched as a professional pre hospital emergency service, and it has managed to achieve an average response time of 7 minutes, comparable to that of developed nations. Some of the critical factors in its success included local manufacture of vehicles, training instructors to certify emergency medical technicians, adopting training materials to the local context, and branching out to include fire and rescue service response under a united command structure. A new dimension of thought is that of the isolated subject of technology for trauma care as published in the World Journal of Surgery by Mihir Shah et al. Topics covered included the use of the Broselow tape as the best estimate for children's weight, green bananas as an effective treatment for diarrhea, and misoprostol as a potential alternative for postpartum hemorrhage when oxytocin is not available.
Зерттеудің болмауы
Тез медициналық көмекке қолжетімділікті арттыру пациенттердің жағдайын жақсартады деген пікірге қарамастан, тіпті дамыған елдерде де бұл тұжырымды тікелей қолдайтын тәжірибелік деректер аз. 1985-1998 жылдар аралығында шұғыл медициналық қызметтерге қатысты бар болғаны 54 рандомизацияланған бақыланатын зерттеу жарияланды, бұл қазіргі стандартты көмек көбінесе жеткіліксіз негізде салынғанын көрсетеді. Халықаралық көмектің басқа елдерде жедел медицинаны дамытуға тиімділігін дәлелдейтін тікелей мәліметтер де жоқ. Мұндай әрекеттер денсаулықты жақсартуға бағытталғандай болғанымен, халықаралық жедел медицинаның нәтижесін бағалай алмау ең тиімді тәжірибелерді анықтауды және ең көп пайда тиетін салаларды белгілеуді қиындатады. Осы мәселелерді шешуге бағытталған жаңа тәсіл – дәлелге негізделген медицина. Аты айтқандай, бұл тәсіл логика мен дәстүрге сүйенудің орнына, әртүрлі шаралардың әсерін мұқият зерттеуге ұмтылады. Джеффри Арнольд оның бүкіл әлемде қолданылуы түрлі елдердегі жедел медицина мамандары арасындағы ең жақсы тәжірибелерді бөлісуге мүмкіндік беретінін, соның арқасында жедел жәрдем көрсетудің қазіргі деңгейін арттыруға болады деп санайды.
Despite the thought that increasing availability to emergency medicine will improve patient outcomes, little empirical evidence exists to directly support that claim, even in developed countries. Between 1985 and 1998 only 54 randomized controlled trials related to emergency medical services were published, implying that much of the current standard of care rests upon meager support. A similar lack of direct proof exists for the effectiveness of international assistance in promoting emergency medicine in other countries. Although it may seem that such efforts must improve health, the failure to quantify international emergency medicine's impact renders it more difficult to identify the best practices and target areas in which the most benefit may be achieved. A development in recent years that seeks to address these issues has been termed evidence based medicine. As its name suggests, this approach strives to rigorously study the effects of different interventions instead of relying on logic or tradition. Jeffrey Arnold argues that its application worldwide could lead to the boon of sharing best practices between emergency medicine practitioners in various countries, thus advancing the current standard of emergency care.