13 ғасырдағы ағылшын ақсұлы және әскери қолбасшысы Джон де Варенн
John de Warenne, 6th Earl of Surrey
Жон де Варенн, Саррей графы – 13 ғ. ағылшын ақсұлуы, әскери қолбасшы. Екінші барон соғысында екі рет тарап ауыстырып, Шотландиядағы соғыстарда Едуард I-ге қызмет еткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
13 ғасырдағы ағылшын дворяны және әскери қолбасшысы
13th century English nobleman and military commander
Джон де Варенн, 6-шы Суррей графы (1231 – 27 қыркүйек 1304) – Англияның Генрих III және Эдуард I патшалықтары тұсындағы көрнекті ағылшын дворяны және әскери қолбасшысы. Екінші барондық соғыс кезінде ол екі рет жағын өзгертіп, ақырында патшаны қолдады және 1264 жылы Льюесте оны тұтқындауға қатысты. Варенн кейіннен «Шотландия корольдігі мен жерінің сақшысы» болып тағайындалды және Эдуард I-нің Шотландиядағы соғыстарында маңызды рөл атқарды.
John de Warenne, 6th Earl of Surrey (123127 September 1304) was a prominent English nobleman and military commander during the reigns of Henry III of England and Edward I of England. During the Second Barons' War he switched sides twice, ending up in support of the king, for whose capture he was present at Lewes in 1264. Warenne was later appointed as "warden of the kingdom and land of Scotland" and featured prominently in Edward I's wars in Scotland.
Ерте өмір және неке
Варенн Суррейдің 5-ші графы Уильям де Варенн мен Мод Маршалдың ұлы және мұрагері болды. Оның анасы Уильям Маршалдың қызы, Пемброктің 1-ші графы, ал Норфолктің 3-ші графы Хью Бигодтың жесірі болғандықтан, Роджер Бигод Норфолктің 4-ші графы оның үлкен жарты бауыры болды. Әкесі қайтыс болғанда Варенн жас болды және патшалық қамқорлыққа алынды. Пётр Савойский оның иеліктерінің қамқоршысы болып тағайындалды, ал Варенн патша сарайында тәрбиеленді. 1247 жылы ол Генрих III-нің жарты қарындасы Элис ле Брун де Лузиньянға үйленді, бұл неке ағылшын ақсүйектері арасында наразылық тудырды, олар бай ағылшын дворянының ақшасы жоқ шетелдік әйелге үйленгенін қаламайтын еді. Келесі жылдары Варенн өзінің қайын жұртына байланысты сарайлық топпен тығыз байланыста болды. 1254 жылы ол король ұлы Эдуардты (болашақ Эдуард I) Кастилияның Элеонорасына үйлену үшін Испанияға саяхатына сүйреп апарды. Генрих III пен оның барондары арасындағы қақтығыстар кезінде Варенн бастапқыда корольдің берік қолдаушысы болды, кейін Симон де Монфортты қолдады, содан соң роялистерге қайта оралды. Ол 1258 жылғы мамырдағы барондық реформаның алғашқы жоспарына қарсы болды, бірақ өзге қарсыластарымен бірге капитуляцияға түсіп, Оксфорд шартына ант берді.
Warenne was the son and heir of William de Warenne, 5th Earl of Surrey, and Maud Marshal. His mother was the daughter of William Marshal, 1st Earl of Pembroke and widow of Hugh Bigod, 3rd Earl of Norfolk, making Roger Bigod, 4th Earl of Norfolk his elder half brother. A boy when his father died, Warenne became a royal ward. Peter of Savoy was appointed guardian of his holdings and Warenne was raised at the royal court. In 1247, he married Henry III's half sister Alice le Brun de Lusignan, a marriage that created resentment amongst the English nobility, who did not like seeing a wealthy English nobleman marrying a penniless foreigner. During the following years, Warenne was closely associated with the court faction centering on his in laws. In 1254, he accompanied the king's son Edward (the future Edward I) on Edward's journey to Spain to marry Eleanor of Castile. During the conflicts between Henry III and his barons, Warenne started as a strong supporter of the king, switched to support for Simon de Montfort, and then returned to the royalist party. He opposed the initial baronial reform plan of May 1258, but along with other opponents capitulated and took the oath of the Provisions of Oxford.
Екінші барон соғысы
1260 жылы Варен Симон де Монфорттың жағына қосылды, бірақ 1263 жылы патша жағына қайта оралды. 1264 жылдың сәуірінде ол және Роджер де Лейборн де Монфордың Рочестер қамалын қоршауына тап болды. Сол жылдың мамырында Варен Льюис шайқасына қатысты (оның әулеттік үйі Льюис қамалының жанында болған). Патша мен принц Эдуард тұтқындалғаннан кейін ол континентке қашып, онда шамамен бір жыл болды. Оның иеліктері тәркіленді, бірақ кейін қайта қалпына келтірілді. Ол Евшем шайқасы, Честерфилд шайқасы және Кенилворт қамалының қоршауымен аяқталған науқанға қатысты. Варен 1277, 1282 және 1283 жылдары Эдуард I-нің Уэльске жорықтарында қызмет етті. 1282 жылы король Эдуард Ұзынқаяқ оған Уэльстегі Бромфилд және Йель иелігін сыйлады, ол ханзада Груффуд Файхан I мен оның ұлы Мадог Криплден тартылып алынған еді. Ол сондай-ақ Холт қамалын салуды бастады, оны оның ұлы Уильям аяқтады. Келесі жылдардың көп бөлігі Шотландияда өтті. Ол 1289 жылғы Солсбери шарты мен 1290 жылғы Биргем шарты бойынша келіссөздер жүргізді және 1296 жылы Эдуардтың Шотландияға басып кіруіне корольмен бірге қатысты, онда ол сол жылғы Дунбар шайқасындағы жалғыз маңызды далалық операцияға басшылық етті.
By 1260, Warenne had joined the party of Simon de Montfort, but switched back to the king's side in 1263. In April 1264, he and Roger de Leybourne were besieged by de Montfort at Rochester Castle. In May of the same year Warenne was present for the Battle of Lewes (fought near his ancestral home, Lewes Castle). After the capture of the king and Prince Edward he fled to the Continent, where he remained for about a year. His estates were confiscated but were subsequently restored. He returned to fight in the campaign which culminated in the Battle of Evesham, the Battle of Chesterfield and the siege of Kenilworth Castle. Warenne served in Edward I's Welsh campaigns in 1277, 1282, and 1283. In 1282, King Edward Longshanks awarded him the Lordship of Bromfield and Yale in Wales, which was taken from Prince Gruffudd Fychan I and his son Madog Crypl. He also started the construction of his castle there named Holt Castle, which was continued by his son William. A good part of the following years were spent in Scotland. He was one of the negotiators for the 1289 treaty of Salisbury and for the 1290 treaty of Birgham, and accompanied the king on Edward's 1296 invasion of Scotland where he commanded the only major field action of that year in the Battle of Dunbar.
Шотландия
1296 жылы 22 тамызда король оны "Шотландия патшалығы мен жерінің сақшысы" деп тағайындады. Бірақ бірнеше айдан кейін Варен Шотландия климатының денсаулығына зиян екенін айтып Англияға қайтып келді. Келесі көктемде Уильям Уоллес көтеріліс ұйымдастырды, ал Варен бастапқыда Шотландияға оралудан бас тартқаннан кейін король оған әскерін солтүстікке жетектеуді бұйырды. Ол Стирлинг көпірі шайқасында Уоллеске жеңіліп, Йоркке қашты. Дегенмен король 1298 жылдың басында Варенды шотландтарға қарсы келесі жорықтың басшысы етіп тағайындады. Ол Роксбургтің қоршауын бұзды және Бервик қаласын қайта басып алды. Сол жылы король өзі де әскерге қатысты, ал Варен Фолкирк шайқасындағы шешуші ағылшын жеңісіндегі командирлердің бірі болды. 1300 жылғы жорықта Варен Эдуард I әскеріндегі төрт атты әскер бөліміне басшылық етті. 8 тамызда Кри өзенінің құйылысына жақын жерде Эдуард өзінің және Вареннің әскеріне шотланд әскеріне шабуыл жасауға бұйрық берді, нәтижесінде шотландтар қашқанға дейін жетті.
On 22 August 1296, the king appointed him "warden of the kingdom and land of Scotland". However Warenne returned to England a few months later claiming that the Scottish climate was bad for his health. The following spring saw the rebellion of William Wallace, Warenne was ordered to lead his army North by the King after initially refusing to return to Scotland. He was defeated by Wallace at the Battle of Stirling Bridge and fled to York. Nevertheless, the king appointed Warenne captain of the next campaign against the Scots in early 1298. He raised the siege of Roxburgh and re took the town of Berwick. The king himself took the field later that year, and Warenne was one of the commanders during the decisive English victory at the Battle of Falkirk. In the 1300 campaign, Warrene commanded one of four cavalry units in Edward I's army. On 8 August, near the estuary of the Cree, Edward ordered his men and Warenne's to charge at a Scottish force causing the Scots to flee.
Кво Варанто?
1278 жылы Эдуард I Глостерде парламент шақырып, қай лордтар патшалық құқықтарды – әсіресе, сотқа қатысты құқықтарды – өздеріне тартып алғанын анықтап, оларды қайтарып алу ниетінде болды. Гисборолық Уолтер графқа осы мәселе бойынша «қандай құқықпен?» деген мағына беретін quo warranto бұйрығы табысталғанын айтады. Варреннің айтуынша, ол тозған қылышын тартып алып, «Менің аталарым Вильгельм Бастардпен бірге келді, қылышпен жерлерді жаулап алды, және мен де оларды тартып алмақшы болғандарға қарсы қылышыммен қорғаймын» деп жауап берген.
In 1278, Edward I called a parliament at Gloucester with the intention of determining which lords had usurped royal rights—specifically, rights of adjudication—and reclaiming those rights. Walter of Guisborough tells the story that the earl was served a writ of quo warranto ("by what warrant?") as a result of these proceedings. Warenne supposedly responded by drawing a rusty sword and exclaiming that this was his warrant, saying, "My ancestors came with William the Bastard, and conquered their lands with the sword, and I will defend them with the sword against anyone wishing to seize them."
Кейінгі жылдар
Варен 1304 жылдың 27 қыркүйегінде Суррейдегі Кенингтон қаласында қайтыс болды. Ол Кентерберий архиепискобы жүргізген қызметте Леуес монастырына жерленді. Оның орнын оның немересі, сондай-ақ Джон басты.
Warenne died on 27 September 1304 in Kennington, Surrey. He was interred in Lewes Priory at a service conducted by the Archbishop of Canterbury. He was succeeded by his grandson, also called John.