Джеймс Чютер Ид: Британ саяхатшысы және саяси қайраткері

Кіріспе

Британдық лейборист саясаткер (1882–1965)

Джеймс Чутер Чутер Эде, Барон Чутер Эде, (; 11 қыркүйек 1882 – 11 қараша 1965), британдық мұғалім, кәсіподақ жетекшісі және Лейборист партиясының саясаткері болған. Ол 32 жыл бойы Парламент депутаты болып қызмет етті және 1945 жылдан 1951 жылға дейін премьер-министр Клемент Атли басқару кезеңінде ішкі істер министрі қызметін атқарды, бұл 20 ғасырдың ең ұзақ қызмет еткен ішкі істер министрі болды.

Ерте өмір

Джеймс Чутер Эде Суррейдің Эпсом қаласында "төменгі орта тапқа" жататын ата-анасының үлкен ұлы (екі қызы болған) – Джеймс Эде, бейресми дін өкілі (унитарий), азық-түлік дүкенінің сатушысы (Будженс азық-түлік дүкендері желісінің негізін қалаушы Джон Бадженнің көмекшісі болған) және оның әйелі Агнес Мэри, жергілікті құрылысшы Джеймс Чутердің қызы. Ол Эпсом ұлттық мектебінде, Доркинг ұлдар орта мектебінде, Баттерси оқушы мұғалімдер орталығында және Кембридж университетінің Крейст колледжінде білім алды, онда табиғат ғылымдарын оқыды. Кембриджге Суррей графтығының стипендиясымен түсті, бірақ ол тұрмыстық шығындарын жаба алмады. Университетте қаржысы таусылып, екінші жылдың соңында дипломсыз оқуын доғарды. 1943 жылдың сәуір және мамыр айларында Эдтің министрлік басшысы Раб Батлер оған Кембриджтен құрметті магистр дәрежесін алуға көмектесті. Ол отбасылық ортасының немесе студенттік кезіндегі шешімінің нәтижесінде унитарий болып, кейінгі өмірінде дін көп уақытын және күш-жігерін жұмсады. Егер ол Кембриджді бітірген болса, грамматикалық немесе мемлекеттік мектептерде ғылым пәнінің мұғалімі болып жұмыс істеуі мүмкін еді, бірақ орнына 1905 жылдан 1914 жылға дейін Суррейдегі кеңес басқарылатын бастауыш мектептерде, көбінесе Мортлейкте, мұғалімнің көмекшісі болып жұмыс істеді. Ұлттық мұғалімдер одағының бөлігі болған Суррей округі мұғалімдер қауымдастығына (SCTA) белсенді қатысты. Либералдық партияда белсенді болып, 1908 жылы Эпсом қалалық округтік кеңесіне мүше болып сайланды, Суррейдегі ең жас кеңесші және, мүмкін, елдегі ең жас қалалық округ кеңесшісі атанды. 1914 жылы Эде Суррей округі кеңесіне сайлауға түсті және кеңес қызметкері болғандықтан, сайлау алдында мұғалімдік қызметінен кетуге мәжбүр болды. Ол сайланды және ешқашан мұғалім болып жұмыс істемеді. Оның кеңес жұмысының көп бөлігі білім беру саласына қатысты, себебі SCTA білім беру комитетіне мұғалімдердің өкілдерін қосуды қалады, және күрес нәтижесінде ол осы комитетке тағайындалды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Шығыс Суррей полкінде және Корольдік инженерлерде қызмет етіп, полк сержантының міндетін атқарушы шеніне жетті. Соғыстың көп бөлігін Францияда өткізді, мүмкін, улы газдармен жұмыс істеген болуы мүмкін.

James Chuter Ede was born in Epsom, Surrey, elder son (there were two daughters) of "lower middle class" parents, James Ede, a Nonconformist (Unitarian) grocer (who had been an assistant to John Budgen, founder of the Budgens grocery store chain) and his wife Agnes Mary, daughter of local builder James Chuter. He was educated at Epsom National School, Dorking High School for Boys, Battersea Pupil Teachers' Centre, and Christ's College, Cambridge, where he studied natural sciences. He attended Cambridge through a Surrey county scholarship, which did not cover his living expenses, and he ran out of funds at university, dropping out without a degree at the end of his second year. In April and May 1943, Ede's ministerial boss Rab Butler would later arrange for him to receive an honorary MA from Cambridge. Either through his family background or by a decision made when a student, he became a Unitarian, and his religion consumed much of his time and effort later in life. Had he graduated from Cambridge, Ede might have pursued a career as a science master in the grammar or public school systems, but instead he became an assistant master at council elementary schools in Surrey from 1905 to 1914, mainly in Mortlake. He took an active part in the Surrey County Teachers’ Association (SCTA), part of the National Union of Teachers. He was active in the Liberal Party, and in 1908 was elected as a member of Epsom Urban District Council, as the youngest councillor in Surrey, and probably the youngest urban district councillor in the country. In 1914, Ede stood for election to Surrey County Council and, as a council employee, had to resign his teaching post before the poll. He was elected, and never worked as a teacher again. Much of his council work concentrated on education, as the SCTA wanted teacher representation on the Education Committee, to which, after a struggle, he was appointed. During the First World War he served in the East Surrey Regiment and Royal Engineers, reaching the rank of Acting Regimental Sergeant Major. He spent most of the War in France, probably working with poison gas.

Алғашқы саяси мансап

Соғыс кезінде Эде Еңбек партиясына қосылды, бұрынғысынан жоғары лауазымдағы либерал саясаткерлері мен соғыс уақытындағы қалыптасқан көзқарастарды сынаған және Еңбек партиясы жұмысшы халықты жақсырақ ұсынады деп сенген болатын. 1918 жылы ол Эпсом округінен Еңбек партиясының үміткері ретінде сайланды, бірақ «Коалиция купонымен» қолдау алған үміткерге ойсырап жеңілді. Ол SCTA-ның (Ауылдық округтер қауымдастығының) көмекші хатшысы болып тағайындалды, бұл оның округтік кеңес жұмысына біріккен ұйымдардың демеушілігін қамтамасыз етті. Ол осы лауазымда үкімет министрі болғанға дейін қызмет етті, содан кейін біртіндеп Ассоциацияны басқаруды өз қолына алды, сонымен қатар Суррейдегі білім беру саясатына басымдық берді, себебі бұл округте халық санының өсуі көптеген жаңа мектептер салу қажеттігін тудырды. 1920 жылы Эде Эпсом UDC-нің (Ауылдық округтік кеңестің) төрағасы болды. Эде 1923 жылғы наурызда Митчем округінен Парламент депутаты (MP) болып алғаш рет сайланды, бұл оқиға БАҚ-та қызу пікірталас тудырды. Алайда, ол 1923 жылғы жалпы сайлауда желтоқсанда мандатын жоғалтты және 1924 жылы да жеңіліске ұшырады. Эде 1927 жылы Эпсом UDC-ден шығып, Митчемде бірнеше жыл тұрды. 1929–1931 жылдарғы Еңбек партиясының қысқа мерзімді үкіметінде Эде 1930 жылы жеке мектептердегі білім беру деңгейін зерттеу үшін үкіметтік комиссия төрағасы болып тағайындалды. Комиссияның есебі 1932 жылы жарияланды, содан кейін Эде біртіндеп Еңбек партиясының білім беру саласындағы негізгі саршынға айналды, бұл Чарльз Тревелянның белсенді саяси өмірінен зейнетке шығуынан кейін болды. Эде осы тағайындаудың арқасында Тревелянның қолдауын алған еді. Эде 1931 жылғы сайлауда Парламенттегі мандатын тағы да жоғалтты. Эде 1935 жылғы жалпы сайлауда Оңтүстік Шилдс округінен Парламентке қайта сайланды және 1964 жылғы жалпы сайлауда Парламенттен зейнеткерлікке шыққанға дейін осы мандатын сақтап қалды. 1937 жылы Эпсом мен Эуэлл қалаларына қала мәртебесі берілгенде, ол «Хартиялық мэр» болып сайланды және жаңа қаланың Хартиясын тойлау іс-шараларын ұйымдастырды. Ол Суррей графтығының лейтенант орынбасары болып тағайындалды.

Білім министрі

Соғыс кезіндегі коалицияда Эде 1940 жылдың 15 мамырында Білім беру кеңесінің парламенттік хатшысы ретінде кіші министрлік қызметке тағайындалды және екі консервативті президенттің, біріншіден Гервальд Рамсботамның, содан кейін РА Батлердің басшылығымен қызмет етті. Эде өте сенімді адам болды және оның өкілдігі Батлерді толықтырды, ол практикалық англикан, жеке білім алған және жақсы отбасынан шыққан, ал бастапқыда мемлекеттік бастауыш мектептер туралы аз білген. Эде Батлер мен Лейборист партиясының басшылары Атли, Артур Гринвуд және Эрнест Бевин арасындағы пайдалы байланыс болды. (Эде иезуит мектебінің басқарушысы болды, бірақ бұл оған көп көмектеспеді.) Екеуі де адалдығымен танымал болды. Кейінгі саяси қызметтерінде Эде мен Батлер арасында партияаралық құрмет сақталды. Ол білім беруді реформалау бойынша Сер Морис Холмс басшылығымен Кеңестің мемлекеттік қызметкерлері бастаған жұмысты қабылдады. 1942 жылдың 4 ақпанында Батлерді құрметтейтін Эде, Черчилльдің «тікелей бұйрығына» бағынуға дайын болса да, оны Соғыс көлігі министрлігіне ауыстыру туралы өтінішті қабылдамады. Черчилль Эдді орнында қалдыру үшін Атлидің тілегін қабылдады. Министрлер мен лауазымды адамдардың көп уақыты мемлекеттік мектептердегі діни білімді мемлекеттік жүйеге ендіру үшін протестант шіркеулерімен келіссөздер жүргізуге кетті. Ақырында келісімге қол жеткізілсе де, Эде 1942 жылдың наурыз айында Пасхадан бұрын жарияланған «Ақ меморандум» арқылы қысқа уақытқа кешіктірілді. Бұл Гервальд Рамсботамның «Жасыл кітабынан» (маусым 1941 ж.) бастап конформист емес лоббилеуді және Эде мен оның лауазымды адамдарының көзқарастарын көрсетті. Англия шіркеуі «Жасыл кітапқа» (жасы 11-ден асқан балаларға мемлекеттік мектептерде конфессиялық оқытуды рұқсат етуді ұсынған, 1870 жылғы Форстер актісінің Каупер ғибадатханасы туралы ережесінен бастап қолданылып келген тыйымды алып тастау) салыстырмалы түрде жақсы қабылдады. Алайда консервативті депутаттар арасында көп қолдау тапқан англикандықтар «Ақ меморандум» ұсынысына риза болмады. «Бір мектеп аймақтарындағы» мектептерді (көбінесе ауылдық аймақтарда, көбінесе жергілікті помещиктер салған англикандық мектеп жалғыз мектеп болған) LEA бақылауына беру туралы ұсыныс, бұл қадамға конформисттер мен оқытушылар одағы қолдау көрсетті. Министрлер мен лауазымды адамдар Рим-католик шіркеуімен келіссөздер жүргізуде сәттілікке жете алмады, олар мектептерінде толық автономияны сақтап қалуды және инфрақұрылымға 100% мемлекеттік субсидия алуды қалады (әлеуметтік көмекке 50% қарағанда, яғни жартылай дербес мектептер). Бірде (Батлердің өмірбаяндары нақты күнді көрсетпейді, бірақ 1942 жылы болуы мүмкін) Батлер мен Эде Хексемге жақын Ушоу колледжіндегі Солтүстік епископтар конференциясына барды. Оларға кешкі ас беріліп, шіркеу көрсетілді, бірақ ешқандай жеңілдік берілмеді. Батлермен бірге Эде жоспарланған білім беру реформасы туралы ресми ақ қағазды жариялады (1943 жылдың шілдесі). Бұл бірнеше салаларды қамтыды, соның ішінде мектептен шығу жасын 15 немесе 16 жасқа дейін көтеру, бастауыш және орта мектепті 11 жастан бастап бөлуді бекіту (1918 жылы мектептен шығу жасы 14 жасқа дейін көтерілгеннен бері болған аралыққа қарамастан), әртүрлі қабілеттері бар оқушылар үшін бөлек мектептер болуы керек пе (ол кездегі білім беру ілімімен қолдау көрсетілді, бірақ бұл жағдайда таңдау 1944 жылғы заңда белгіленген емес, бірақ жергілікті таңдау мәселесі қалдырылды), мемлекеттік мектептерді жүйеге қалай сіңіру керек (Флемингтің баяндамасы мемлекеттік мектеп орындарын мемлекеттік стипендияларға ашуды ұсынады, бірақ бұл ешқашан жүзеге асырылмаған) және мемлекеттік сектордағы мемлекеттік және діни мектептердің «қос жүйесі». Батлермен бірге Эде 1944 жылғы Білім беру туралы заңды Парламент арқылы жүргізді және оның мемлекеттік білім туралы егжей-тегжейлі білімі, бұл Батлерде болмаған, бұл шараның сәттілігі үшін маңызды болды. 1944 жылдың наурыз айында заң жобасының екінші оқылуында Тельма Казалет Кейр екі түзетуді ұсынды, олар 1951 жылға дейін мектептен шығу жасын 16 жасқа дейін көтеру және әйел мұғалімдерге бірдей ақы төлеуді талап ету, олар 1944 жылдың 29 наурызында 117 116 дауыспен қабылданды, бұл Коалиция бір бөлімде елеулі жеңіліске ұшырады. Батлер мұғалімдік мамандыққа өсиет айтуды дұрыс емес деп санайды, палатадан шығып кетті және ол отставкаға кетуге дайын екені туралы әңгіме тарады. Эрнест Бевин мен Эде Батлер күштеп отставкаға жіберілсе, отставкаға кететінін мәлімдеді, ал Черчилль түзетуді сенім мәселесі етіп, оны 30 наурызда 425 23 дауыспен жеңіске жеткізді. Бұл Черчилль мен консерваторларды реакциялық деп көрсеткен оқиғалардың бірі болды, бұл 1945 жылғы сайлаудағы жеңіліске ықпал етті. Заң мектептен шығу жасын 1947 жылдың сәуір айынан бастап 15 жасқа белгіледі, сондай-ақ оны 16 жасқа дейін көтеруді мақсат етіп, орта білімді тегін етіп, «бастауыш мектеп» терминін жойды. Ол балаларға арналған балалар бақшаларын және ерекше білім беруді қажет ететін балаларға көмек көрсетуді құрды. Ол жоғары білім беруге, мектептерде медициналық көмекке, мектеп тағамы мен сүтке, сондай-ақ әлеуметтік, діни және дене тәрбиесіне мүмкіндік берді. Жеке мектептер тексеру бағдарламасына алынды, міндетті ғибадат енгізілді және жергілікті білім беру органдарының рөлі мен талаптары нақтыланды.

In the wartime coalition, Ede was appointed on 15 May 1940 to junior ministerial office as Parliamentary Secretary to the Board of Education, and served under two Conservative Presidents, first Herwald Ramsbotham, and then RA Butler. Ede was a very safe pair of hands and his background complemented that of Butler, who was a practising Anglican, privately educated and from a well to do family, and who initially had little knowledge of state elementary schools. Ede was also a useful link between Butler and the Labour leaders Attlee, Arthur Greenwood and Ernest Bevin. (Ede was also governor of a Jesuit School, although that was less helpful.) Both men also gained a reputation for integrity. There remained considerable cross party respect between Ede and Butler during their various later political activities. He adopted the work initiated by the Board’s civil servants under Sir Maurice Holmes to reform education. On 4 February 1942 Ede, who had already grown to respect Butler, declined a request that he move to the Ministry of War Transport, although he would have obeyed a “direct order” from Churchill. Churchill deferred to Attlee’s wish to keep Ede in place. Much of the time of ministers and officials was taken up in negotiating with the Protestant Churches, who wanted greater control of religious education in state schools in return for the absorption of Anglican schools into the state system. Although agreement was eventually reached, a brief delay was caused by Ede's "White Memorandum" of March 1942, published just before Easter. This reflected nonconformist lobbying since Herwald Ramsbotham's Green Book (June 1941), and Ede’s views and those of his officials. The Church of England had been relatively sympathetic to the Green Book (which had proposed permitting denominational teaching in state schools to children over the age of 11, lifting the ban which had been in place since the Cowper Temple Clause of the 1870 Forster Act). However Anglicans, who had much support among Conservative MPs, were not pleased with the "White Memorandum" proposal for compulsory transfer of schools in "single school areas" (areas, mainly rural, where the Anglican school, often built by the local squire, was the only school) to LEA control, a move which tended to be favoured by nonconformists and teaching unions. Ministers and officials had less success negotiating with the Roman Catholic Church, who wanted to retain complete autonomy in their schools while receiving 100% state subsidy for infrastructure (rather than the 50% on offer for Voluntary Aided, ie. semi autonomous, schools). On one occasion (exact date not given by Butler's biographers but probably in 1942 3), Butler and Ede drove to the Northern Bishops' conference at Ushaw College, near Hexham. They were given dinner and shown the chapel but were given no concessions. Along with Butler, Ede published a formal white paper on planned education reform (July 1943). This covered several areas, including raising the school leaving age to 15 or 16, enshrining the separation of elementary and secondary schooling from age 11 (as opposed to the existing overlap since the school leaving age had been raised to 14 in 1918), whether there should be separate schools for pupils with different aptitudes (favoured by education doctrine at the time, although in the event the choice was not prescribed in the 1944 Act but was left a matter of local option), how to assimilate public schools into the system (the Fleming Report would recommend that public school places be made open to state scholarships, although this was never implemented), and the ‘dual system’ of state and religious schools in the public sector. With Butler, Ede steered the Education Act 1944 through Parliament, and it is clear that his detailed knowledge of state education, which Butler lacked, was crucial to the success of this measure. At the Second Reading of the bill in March 1944, Thelma Cazalet Keir proposed two amendments, to raise the school leaving age to 16 by 1951 and demanding equal pay for women teachers, which were passed by 117 116 on 29 March 1944, the only time the Coalition suffered a significant defeat in a division. Butler, who thought it wrong to dictate to the teaching profession, stormed out of the Chamber and was rumoured to be about to resign. Ernest Bevin and Ede threatened to resign if Butler was forced out, and Churchill made the amendment a matter of confidence and ensured its defeat by 425 23 on 30 March. This was one of the events which made Churchill and the Conservatives appear reactionary, contributing to their election defeat in 1945. The Act set the school leaving age at 15 with effect from April 1947, with the long term aim of raising it to 16, and made secondary education free, abolishing the term "elementary school". It established nursery schools and classes, along with provision for children needing special educational treatment. It provided for further education, medical treatment in schools, school meals and milk, and social, religious and physical education. Independent schools were put under a programme of inspection, a compulsory act of worship introduced, and the rôle and requirements of local education authorities made clear.

Ішкі істер министрі және кейінгі мансабы

Ол соғыстан кейінгі Еңбек партиясының жеңісінен кейін Білім министрі болып тағайындалуы күтілгенімен, Эде 1945 жылы Клемент Аттлидің Еңбек үкіметінде Ішкі істер министрі болып тағайындалды және осы лауазымда тұрақты түрде қалды. 1951 жылы ол бір уақытта Қоғамдар палатасының басшысы болды. Ол 1946 жылғы Полиция туралы заң, 1947 жылғы Өртке қарсы қызмет туралы заң, 1948 жылғы Азаматтық қорғаныс туралы заң және 1949 жылғы Әділеттер туралы заң арқылы бірнеше мемлекеттік қызметтерді қайта құруға жауапты болды. Бұдан өзге, ол 1948 жылғы Балалар туралы заң, 1948 жылғы Британдық ұлттық статусы туралы заң, 1948 жылғы Халықты өкілдік ету туралы заң және 1948 жылғы Қылмыстық әділет туралы заңға тығыз қатысты. Ол жергілікті басқару және білім беру саласындағы тәжірибесін пайдаланып, қайта құрған қызметтері үшін – Өртке қарсы қызмет, Азаматтық қорғаныс және полиция үшін жергілікті билік органдарының бақылау деңгейін анықтады. Ол полицияны кәсіби деңгейде ұйымдастырып, бірыңғай стандарттарды дамытатын оқу орталықтары құрды. Ел бойынша шашыраңқы түрде жұмыс істеген балаларға күтім жасау қызметтерін және әділеттерді мұра еткен ол реформалары арқылы жүйелі рәсімдер мен тәжірибелерді орнатты. Халықты өкілдік ету туралы заңдағы сайлау жүйесіне енгізілген өзгерістер «бір адам – бір дауыс» принципін және бір округтан сайланатын депутаттарды бекітті, Эденің пікірінше, бұл принцип Азамат соғысынан бастап, чартизм дәуіріне дейін және оның өзінің заманына дейін үнемі талап етіліп келді. Ол университет орындарын, кәсіпкерлік дауыстарын, екі округтан сайланатын депутаттарды және Лондон қаласының ерекше сайлау құқығын жойды. Британдық ұлттық статусы туралы заң «Ұлыбритания және отарлардың азаматы» деген бірыңғай мәртебені орнатты, нәсілі мен терісіне қарамастан, Ұлыбритания мен оның отарларының барлық азаматтары (сол кездегі Ұлыбритания Достастығының тәуелсіз мүшелері аз болды) Ұлыбританияда тұру және жұмыс істеу құқығына ие болды. Қылмыстық әділет туралы заң қатаң еңбек, жазалау және қамшылау жазаларын жойды, сондай-ақ пробация және жас қылмыскерлермен жұмыс істеудің жаңа тәртібін енгізді. Бұған қоса, ол Лордтар палатасының алдында сотталу құқығын жойды. Өлім жазасын жою мақсатындағы түзетулерге қолдау көрсету әрекеттері сәтсіз аяқталды (төменде қараңыз). 1948 жылы Эде министрлер мен мемлекеттік қызметкерлер арасындағы жемқорлық туралы айыптауларды тергеу үшін сэр Джордж Лински басшылығымен Лински комиссиясын құрды. Ол енгізген өзгерістердің бірі – корольдік баланың дүниеге келуіне Ішкі істер министрінің қатысуы дәстүрін тоқтату болды, бұл дәстүр Джеймс II-нің ұлының жалған екені және патшайымның туу бөлмесіне тығылып кіргені туралы қауесеттерден кейін пайда болды. Эде Grand National атты жылқы жарысының күнін сенбіге ауыстыруға көмектесті және Еске алу күнін жазғы айға көшіруді ұсынды, бұл бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстардың әртүрлі күндерде аяқталғанын көрсетеді (бұл ұсыныс қабылданбады). Ол Эдинбург герцогы принц Филипптің азаматтығын рәсімдеуге көмектесті және оның британдық тегі ретінде Маунтбеттенді таңдауға қатысты. Эде 1951 жылғы Ұлыбританиядағы жалпы сайлауда Еңбек партиясы жеңілгеннен кейін үкіметтегі қызметтен шеттеді және қалған 15 жылы оппозицияда басқа қызығушылықтарды іздеді. Британ мұражайындағы жұмысынан басқа, ол BBC Бас кеңесінің белсенді мүшесі болды және Унитариан шіркеуінде жетекші рөл атқарды. 1964 жылы ол Палатадан шығып, 1965 жылдың 1 қаңтарында Суррей графтығындағы Эпсомның бароны Чутер Эде ретінде өмірлік пэр атанды, осыған байланысты 1964 жылдың 18 желтоқсанында Чутер Эде тегін қабылдады.

Although he had expected to be appointed Minister of Education following the post war Labour victory, Ede was appointed Home Secretary in the 1945 Labour government of Clement Attlee, and remained in that post throughout. He was concurrently Leader of the House of Commons in 1951. He was responsible for restructuring several public services, through the Police Act 1946, the Fire Services Act 1947, the Civil Defence Act 1948, and the Justices of the Peace Act 1949. In addition, he was closely involved in the Children Act 1948, the British Nationality Act 1948, the Representation of the People Act 1948, and the Criminal Justice Act 1948. He used his experience in local government and education to decide the right level of local authority control for services he reconstituted – the Fire Service, Civil Defence and the police, which he organised into a more professional force, with training centres developing consistent standards. Inheriting child care services and magistrates’ courts operating piecemeal throughout the country, his reforms set up consistent procedures and practices. Changes to the electoral system in the Representation of the People Act finally established the principle of "one person, one vote" and single member constituencies, for which in Ede's view there had been pressure from the time of the Civil War and through the era of Chartism to his own period. He abolished university seats, along with the business vote, two member constituencies and the privileged electoral status of the City of London. The British Nationality Act established the single status of "Citizen of the United Kingdom and Colonies", without regard to race or colour, so that all citizens of the UK and its colonies (there were few independent Commonwealth members at the time) continued to be equally able to live and work in the UK. The Criminal Justice Act abolished the sentences of hard labour, penal servitude and whipping, and established new arrangements for probation and the treatment of young offenders. It also ended the right of peers to be tried by the House of Lords. Attempts to amend it to abolish capital punishment were unsuccessful (see below). Ede established the Lynskey tribunal under Sir George Lynskey in 1948 to investigate allegations of corruption among ministers and civil servants. Changes he also brought about included ending the tradition that the Home Secretary attends royal births, which started following the rumours that James II’s son was an impostor, smuggled into the royal birth chamber. Ede helped change the date of the Grand National horse race to a Saturday, and proposed that Remembrance Sunday be moved to a date in the summer, reflecting the different days on which the World Wars ended (this was not taken up). He arranged the naturalisation of Prince Philip, Duke of Edinburgh, and was involved in the choice of Mountbatten as his British surname. Ede ceased to be in government when Labour lost the 1951 United Kingdom general election, and pursued other interests during his remaining 15 years in opposition. As well as his British Museum work, he became an active member of the BBC's General Advisory Council, and held a leading role in the Unitarian Church. In 1964 he left the Commons and was created a life peer as Baron Chuter Ede, of Epsom in the County of Surrey, on 1 January 1965, having accordingly adopted the surname Chuter Ede on 18 December 1964.

Унитариан шіркеуі

Ішкі істер министрі болған кезде Эде Унитариан шіркеуіндегі қызметін кеңейтіп, 1947 жылы оның Бас ассамблеясында сөйледі және шіркеудің Еске алу күнінде Cenotaph-та өкілдік етуін ұйымдастырды. Ол сондай-ақ түрлі унитариандық қауымдарға сөз сөйлеп, 1951 жылы қызметтен кеткеннен кейін бұл қызметін күшейтті. Халықаралық либералды христиандық және діни бостандық қауымдастығының (IARF) конгресстеріне қатысып, 1955 жылы оның президенті болып сайланды. Осы ретте ол Солтүстік Америкаға бірнеше рет сапар жасады. 1957 жылдан 1958 жылға дейін Эде Унитариан шіркеуінің Бас ассамблеясының президенті болды және бір жыл бойы елдің әртүрлі қауымдарын аралап, сөз сөйледі. Ол Эвансқа кешірім беру науқанына қатысып, өмірін өлім жазасын жою ісіне арнады. 1965 жылдың қараша айында "Қиындық (Өлім жазасын жою) туралы" заңмен кісі өлтіру үшін өлім жазасы жойылды, ал Эванстың денесі Эде қайтыс болғанға дейін көп ұзамай қасиетті жерге көшірілді. Оның күресі "ешқандай ескіше либералды конформисттің соңғы күресі" деп сипатталды.

Отбасы

1917 жылы Эде Ричард Уильямстың қызы Лилиан Мэриге үйленді. Олардың балалары болмады, ол бірнеше жыл ауырғаннан кейін 1948 жылы қайтыс болды. Лорд Чутер Эде одан 17 жыл өмір сүрді және 1965 жылдың қараша айында Суррейдегі Эуэлл қаласында 83 жасында дүние салды.

Ескерткіштер

Оңтүстік Шилдс қаласындағы Чутер Эде білім беру орталығы оның құрметіне аталған. Бұрын ол жалпы білім беретін мектеп болған. Эпсом ауруханасындағы палатаның және Тренттегі Ньюарк маңындағы бастауыш мектептің де атауы оның есімімен байланысты. Оңтүстік Шилдстегі Еңбек партиясының штаб-пәтері – Эд Хаус, ол оның парламент депутаты қызметін тоқтатуға дейін ашылып, аталған. Эде он екі томдық күнделіктерді мұра етіп қалдырды, қазір олар Ұлыбритания кітапханасында сақтаулы. Күнделіктерде (көбінесе түсірілмеген және жарияланбаған) 1941-1945 жылдардағы соғыс кезеңіндегі оның қызметі туралы толыққанды мәліметтер келтірілген, сондай-ақ ішкі істер министрі қызметін атқарған кезіндегі қысқаша естеліктер бар, олар сол қызметтің XX ғасырдың ортасындағы міндеттері мен алаңдаушылықтарының кең спектрін көрсетеді. Оларды зерттеу үшін қолданған тарихшының ұсынысымен, ол олардың көп бөлігін Британ мұражайына тапсырды, содан кейін ол мұражайға сенімді тұлға болып тағайындалды – бастапқыда ішкі істер министрі ретінде, ал қызметтен шеттетілгеннен кейін өз құқығымен.