Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық әскери және саяси қайраткер (1724–1807)
British soldier and politician (1724–1807)
Фельдмаршал Джордж Тауншенд, 1-ші Тауншенд маркизі, ПК (28 ақпан 1724 – 14 қыркүйек 1807), 1764 жылдан 1787 жылға дейін Тауншенд виконты ретінде танымал, британдық әскери және саяси қайраткер. Австрия мұрагерлік соғысы кезінде Деттинген шайқасында және Якобит көтерілісі кезінде Куллоден шайқасында қызмет еткеннен кейін, Тауншенд Жеті жылдық соғыс кезінде Ыбырайым жазығындағы шайқастың соңғы кезеңінде британдық күштерге басшылық етті. Одан кейін ол Ирландияның Лорд-лейтенанты немесе вице-королі болып тағайындалды, онда ол ирланд полктерінің санын арттыруға, Ирландиядағы жемқорлықты азайтуға және ирланд экономикасын жақсартуға бағытталған шараларды енгізді. Лондондағы премьер-министр Нортпен бірлесіп, ол Ирландиядағы үкіметтік бақылауды күшейтті. Ол сондай-ақ, алдымен Солтүстік министрлігінде, содан кейін Фокс-Норт коалициясында қару-жарақ бас директоры болып қызмет етті.
Field Marshal George Townshend, 1st Marquess Townshend, PC (28 February 172414 September 1807), known as The Viscount Townshend from 1764 to 1787, was a British soldier and politician. After serving at the Battle of Dettingen during the War of the Austrian Succession and the Battle of Culloden during the Jacobite Rising, Townshend took command of the British forces for the closing stages of the Battle of the Plains of Abraham during the Seven Years' War. He went on to be Lord Lieutenant of Ireland or Viceroy where he introduced measures aimed at increasing the size of Irish regiments, reducing corruption in Ireland and improving the Irish economy. In cooperation with Prime Minister North in London, he solidified governmental control over Ireland. He also served as Master General of the Ordnance, first in the North Ministry and then in the Fox–North Coalition.
Алғашқы жылдар
Чарльз Тауншендтің, 3-ші виконт Тауншенд пен Одри Этельдреда Тауншендтің (қызметтес аты Харрисон) ұлы ретінде дүниеге келген Тауншенд Итон колледжінде және Кембридж университетінің Сент-Джон колледжінде білім алды. 1743 жылғы жазда ерікті болып әскерге қабылданды және алғашқы шайқасын 1743 жылғы маусымда Австрия мұрагерлік соғысы кезінде Деттинген шайқасында өткізді. 1745 жылғы сәуірде 7-ші драгун полкінің капитаны болып тағайындалып, Нидерландта әскери қызметін жалғастырды. 1746 жылғы сәуірде Якобит көтерілісі кезінде Кулоден шайқасына қатысты. Камберленд герцогының жеке хатшысы болып тағайындалып, 1747 жылғы ақпанда 20-шы жаяу полкіне ауысты. 1747 жылғы шілдеде Австрия мұрагерлік соғысының соңғы кезеңінде Лауффельд шайқасында күшін сынады. 1758 жылғы 6 мамырда полковник шеніне көтеріліп, 1759 жылғы маусымда 64-ші жаяу полкінің полковнигі болды. ), осы себепті Ұлыбританияға оралғанда қатал сынға ұшырады (Вулф елде кеңінен танымал батыр еді). Ирландиядағы сәтсіз сапарынан кейін 1773 жылғы 2 ақпанда ирландиялық пэр Чарльз Кутпен дуэльге түсіп, графты мойыннан жаралады. 1773 жылғы шілдеде 2-ші драгун гвардиясының полковнигі болды. 1779 жылы Ньюфаундленд және Лабрадор губернаторы Ричард Эдвардс Ньюфаундленд пен Лабрадордағы Тауншенд бекінісінің құрылысын бастады, оны Лорд Тауншендтің құрметіне атады. 1782 жылғы наурызда Рокингем маркизі билікке келген кезде Тауншенд ордоның бас директоры қызметінен кетті, бірақ 1782 жылғы 26 қарашада толық генерал шеніне ие болды. 1783 жылғы сәуірде Фокс-Норт коалициясы кезінде ордоның бас директоры лауазымына қайта тағайындалды. 1792 жылғы ақпанда Норфолк графтығының лорд-лейтенанты болды. 1794 жылы Кингстон-апон-Халл қаласының губернаторы, ал 1795 жылғы шілдеде Челси корольдік госпиталінің губернаторы болып тағайындалды. 1796 жылғы мамыр айында Тауншендке қайғылы оқиға орын алды: оның ұлы, Лорд Чарльз, Ұлы Ярмуттан парламент депутаты болып сайланды және ол ағасы, пастор Лорд Фредерикпен, Стиффкейдің пасторымен бірге Лондонға аттанды. Сапар барысында Лорд Фредерик түсініксіз себеппен басына тапаншамен оқ атқаннан кейін ағасын өлтіріп, ақырында ақыл-есінен айырылған деп танылды. 1796 жылғы 30 шілдеде фельдмаршал шеніне көтерілген Тауншенд 1807 жылғы 14 қыркүйекте Норфолк графтығындағы Рейнем Холл үйінде қайтыс болды және сол жердегі отбасылық мазарда жерленді.
Born the son of Charles Townshend, 3rd Viscount Townshend, and Audrey Etheldreda Townshend (born Harrison), Townshend was educated at Eton College and St John's College, Cambridge. He joined the army as a volunteer in Summer 1743 and first saw action at the Battle of Dettingen in June 1743 during the War of the Austrian Succession. He became a captain in the 7th Regiment of Dragoons in April 1745 and saw action in the Netherlands. He fought at the Battle of Culloden in April 1746 during the Jacobite Rising, and having been appointed an aide de Camp to the Duke of Cumberland and having transferred to the 20th Regiment of Foot in February 1747, he took part in the Battle of Lauffeld in July 1747 during the later stages of the War of the Austrian Succession. Promoted to the rank of colonel on 6 May 1758, he became colonel of the 64th Regiment of Foot in June 1759. ), and was harshly criticized upon his return to Great Britain for that reason (Wolfe was a popular hero throughout the country). In the aftermath of his unpopular tour in Ireland, he found himself fighting a duel with Charles Coote, 1st Earl of Bellomont, an Irish Peer, on 2 February 1773, badly wounding the Earl with a bullet in the groin. Townshend became colonel of the 2nd Dragoon Guards in July 1773. In 1779 Richard Edwards, Governor of Newfoundland and Labrador, began work on Fort Townshend, a fortification in Newfoundland and Labrador, naming it after Lord Townshend. Townshend stood down as Master General of the Ordnance in March 1782 when the Marquess of Rockingham came to power but, having been promoted to full general on 26 November 1782, was restored to the post of Master General of the Ordnance in the Fox–North Coalition in April 1783. Townshend became Lord Lieutenant of Norfolk in February 1792. He also became Governor of Kingston upon Hull in 1794 and Governor of the Royal Hospital Chelsea in July 1795. A peculiar tragedy befell Townshend in May 1796: his son, Lord Charles, had just been elected MP for Great Yarmouth, and he took a carriage to London with his brother, the Rev. Lord Frederick, the Rector of Stiffkey. During the journey, Lord Frederick inexplicably killed his brother with a pistol shot to the head and was ultimately adjudged insane. Promoted to field marshal on 30 July 1796, Townshend died at his family home, Raynham Hall in Norfolk on 14 September 1807 and was buried in the family vault there.