Томас Симпсон: Ұлыбританияның велошабандызының тарихы

Кіріспе

Британдық велосипедші (1937–1967)

Томас Симпсон (30 қараша 1937 – 13 шілде 1967) Ұлыбританияның ең табысты кәсіби велосипедшілерінің бірі болды. Ол Дарем графтығының Хасвелл қаласында дүниеге келді, кейіннен Нотингемширдің Харворт қаласына көшіп барды. Симпсон жасөспірім кезінде жол велосипедінде жүгіруді бастады, содан кейін трекке ауысты, қуғын-сүргін жарыстарына маманданған. Ол 1956 жылғы Жазғы Олимпиада ойындарында трек-велосипедтен қола медаль, ал 1958 жылғы Британ империясы және Достастық ойындарында күміс медаль жеңіп алды. 1959 жылы, 21 жасында Симпсон француз кәсіби велосипед командасына қосылды. Ол келесі жылы бірінші командаға өтті және 1961 жылы Фландрия турының жеңімпазы атанды. Содан кейін Симпсон қосылды; 1962 жылғы Тур де Франста ол сары жейде киген алғашқы британдық болды, жалпы есепте алтыншы орын алды. 1963 жылы Симпсон Бордо-Париж, ал 1964 жылы Милан-Сан-Ремо жарыстарын жеңіп алды. 1965 жылы ол Ұлыбританияның алғашқы кәсіби әлем чемпионы атанды және Ломбардия турын жеңіп алды; осы жетістігі үшін ол BBC Sports Personality of the Year сыйлығын иеленді, бұл марапатты жеңген алғашқы велосипедші болды. 1966 жылы Симпсонның маусымының көп бөлігі жарақаттармен қиындыққа толы болды. Ол 1967 жылғы Вуэльта а Эспаньяның екі кезеңінде жеңіске жетті, содан кейін сол жылы Париж-Ницца жарысының жалпы есебінде жеңіске қол жеткізді. 1967 жылғы Тур де Франстың он үшінші кезеңінде Симпсон Мон-Вентуға көтерілу кезінде құлап, қайтыс болды. Ол 29 жаста еді. Денсаулық сақтау мамандарының тексеруі оның денесінде амфетамин мен алкоголь табылды; бұл диуретиктердің үйлесімі ыстық, Мон-Вентудың қиын көтерілісі және асқазанның бұзылуы салдарынан өлімге алып келді. Оның қайтыс болған жеріне жақын орналасқан ескерткіш көптеген велосипедшілер үшін қасиетті орынға айналды. Симпсонның допингке қарсы ережелердің жоқ болған кезінде өнімділікті арттыратын препараттарды қолданғаны белгілі. Ол көптеген жанкүйерлер үшін мінезімен және жеңіске деген құлқымен ерекше құрметке ие.

Балалық шағы мен жарыстар

Симпсон 1937 жылғы 30 қарашада Дарем графтығының Хасвелл қаласында, көмір шахташысы Том Симпсон мен оның әйелі Элис (қыздығында Чита́м) отбасындағы алты баланың ең кішісі болып дүниеге келді. Оның әкесі жеңіл атлетикада жартылай кәсіби спринтер болған. 1943 жылға дейін отбасы шағын үйде қарапайым өмір сүрді, содан кейін ата-анасы ауылдық жұмысшылар клубын басқарып, оның үстінде тұрды. 1950 жылы Симпсондар Нотингемшир мен Йоркшир шекарасындағы Харвортқа көшіп келді, онда жас Симпсонның анасының қарындасы тұрды; жаңа көмір кендері ашылып, оған және ағасы Гарриге жұмыс іздеуге мүмкіндік туды, енді үйде жалғыз қалған балалар олар ғана еді. Симпсон өзінің алғашқы велосипедін, қайын ағасының велосипедін, 12 жасында Гарримен және екі туысымен бірге Харворт маңындағы уақытты сынаулар үшін пайдаланды. Гарридің артынан Том 13 жасында Харворт және округтік велосипед клубына қосылды. Ол Басетлоу ауданында велосипедпен азық-түлік жеткізіп, бір тұтынушымен жақсырақ жол велосипедіне сауда жасады. Клубтық жарыстарда ол көбінесе қалып қоятын, велосипед клубының мүшелері оны итальяндық саяхатшы Фаусто Коппидің дене бітіміне байланысты «төрт тас Коппи» деп атады. Симпсон клубтың уақытты сынауларын жеңе бастады, бірақ аға мүшелердің мақтануына наразы екенін сезінді. Ол 1954 жылдың соңында Харворт және округтік клубынан шығып, Ротерхэмнің Скала Уилерс клубына қосылды. Симпсонның алғашқы жол жарысы Нотингемдегі Forest Recreation Ground-та өтті. Олимпиададан кейін Симпсон 1957 жылы қысқы үзілісінде жаттықты. Мамыр айында ол 25 мильдік ұлттық чемпионатта өнер көрсетті; ол фаворит болғанымен, финалда Шильге ұтылып қалды. Бір аптадан кейін Фаллоуфилдте өткен халықаралық жарыста Симпсон ауыр құлап, аяғын сындырып алмақ болды; ол бір ай бойы жұмыс істемеді және өзінің бұрынғы деңгейіне қайта оралу үшін күресті. Ұлттық жарыста ол 1/4 финалда жеңілді. Осы жеңілістен кейін Симпсон жол жарыстарына оралды, қазан айында BLRC ұлттық дөңгелекке көтерілу чемпионатында жеңіске жетті. 1958 жылдың көктемінде ол Шильмен екі апталық жарысқа Софияға барды. Оралғаннан кейін ол Герн Хилл велодромында ұлттық жеке қуғын-сүргін чемпионатында жеңімпаз атанды. Шілдеде Симпсон Кардиффте өткен Британ империясы және Достастық ойындарында жеке жарыста Англия үшін күміс медаль жеңіп алды, финалда Шильден бір секундтың жүзден бір бөлігімен жеңілді. Корольдік әуе күштері (RAF) жасаған медициналық тексеруде Симпсонның түс соқырлығы анықталды. 1958 жылдың қыркүйегінде Симпсон Париждегі әуесқойлар арасындағы әлем чемпионатына қатысты. Жеке жарыстың алғашқы кезеңінде Италияның чемпионы Карло Симониге қарсы жарыста ол бетонды жолға құлап түсті. Симпсон қысқа уақытқа есінен танып, жауы ауырып қалды, бірақ жарыс аяқталғаннан кейін құлағандықтан, жарыста жеңіске жетті. Ол ауырғанмен, команда менеджері Бенни Фостер Симпсонды Шильмен кездесу алдында Дальтонды алаңдату үшін Жаңа Зеландияның Уорвик Дальтонға қарсы ширек финалда жарысуға мәжбүр етті. Ол жеңімпаз, француз Андре Дарригадтың мақтауына ие болды, ол Симпсонның жұмысы болмағанда, қашып шыққандар ұсталар еді деп ойлады. Дарригаде оған қосымша ақша табу үшін критерийлерге қатысуға көмектесті. Оның төртінші орындауы Симпсонға француз спорт газеті L'Équipe-дан «Майор Симпсон» деген лақап ат берді. Олар «Les carnets du Major Simpson» («Майор Симпсонның жазбалары») деген тақырыпты жариялады, бұл Пьер Даниностың 1950-ші жылдардағы «Les carnets du Major Thompson» атты кітаптар сериясына сілтеме жасайды. Симпсон маусым соңындағы бір күндік классикалық жарыстар үшін бірінші командаға, «Арсеналға» ауысты. Велосипедпен жүгірудің бес «монументінің» бірі - Ломбардияның Жиросында алғаш рет қатысқанда, ол жетекші топтағы саяхатшылармен бірге дөңгелегі тесіліп, жарыстан шықты. Симпсонның маусымның соңғы жарысында ол Жерар Сентпен бірге екі адамнан тұратын командалық уақыт сынағында Трофео Баракиде төртінші орынды иеленді, балалық шағындағы құрметіне қарсы жарысты, Фаусто Коппи; Бұл Коппинің өлімінен бұрынғы соңғы жарысы болды. Симпсон маусымды 28 жеңісімен аяқтады. Сәуірде ол Париждегі Порт-де-Клиши ауданына көшіп, өзінің командалық әріптесі Робинсонмен кішкентай пәтерде тұрды. Көшіп келгеннен кейін бірнеше күн өткен соң Симпсон «Солтүстіктің тозағы» деп аталатын Париж-Рубайк велосипед жарысына қатысты, бұл жарыс тікелей эфирде Еуровидениеде көрсетілген алғашқы велосипед жарысы болды. Ол ерте қашып шыққандардың бірі ретінде шабуыл жасады, Рубайк велодромына жуық жерде ұсталғанға дейін біраз уақыт жетекшілік етті, тоғызыншы орынды иеленді. Жарыстан кейін ол эмоционалды көрермендердің өтініші бойынша марапаттау айналымын жасады. Телевизияда көрсетілген оның күші-жігері оған Еуропа бойынша танымал болды. Содан кейін ол Мон Фарон дөңгелегіне көтерілуде жеңіске жетті және Tour du Sud Est жарысының жалпы есебінде жеңіске жетті, бұл оның кәсіби кезеңдегі алғашқы жалпы жеңісі болды. Ол өз жанкүйерлерін көруге қуанып, Мэн аралының халықаралық жол жарысына қатысуды жоспарлады. Әскери полицияның оны әуежайда күтіп отырғаны туралы қауесет тарады, ол расталды, сондықтан ол саяхаттамады. Бұл оның биліктен естіген соңғы хабары болды. Британ велосипед федерациясы оның қатыспағаны үшін оған 25 фунт стерлинг айыппұл салды. Маусымда Симпсон 22 жасында Tour de France жарысында дебют жасады. Rapha спорт директоры (команда менеджері) Раймонд Лувио оның қатысуына қарсы болды, бірақ жарыс ұлттық командалар арасында өткендіктен, Симпсон британдық құрамадан шақыруды қабылдады. Бірінші кезеңде ол алаңнан екі минуттан астам алға шыққан он үш саяхатшыдан тұратын топтың құрамында болды; ол Брюссельдегі Хейзел стадионының шұңғыл жолында құлап, он үшінші орынды иеленді, бірақ жеңімпазбен бірдей уақытты алды. Үшінші кезеңде Симпсон екі француздық саяхатшыдан тұратын топтың құрамында болды, олар оған үнемі шабуылдап, финиш үшін қажетті күшін жұмсауға мәжбүр етті; ол үшінші орынды иеледі, бірінші орын үшін берілетін отыз секундтық бонусқа ие бола алмады, бұл оны жалпы жарыс көшбасшысының сары жейдесіне шығарар еді. Симпсон Хеленмен үнемі байланыста болды, ол қазір Германияның Штутгарт қаласында жұмыс істеді, жарыстар арасында онымен кездесті. Олар Рождество күні кездесіп, 1961 жылдың соңында үйленуді жоспарлады, бірақ шындығында 1961 жылдың 3 қаңтарында Донкастерде, Йоркширде үйленді.

Simpson was born on 30 November 1937 in Haswell, County Durham, the youngest of six children of coal miner Tom Simpson and his wife Alice (née Cheetham). His father had been a semi professional sprinter in athletics. The family lived modestly in a small terraced house until 1943, when his parents took charge of the village's working men's club and lived above it. In 1950 the Simpsons moved to Harworth on the Nottinghamshire–Yorkshire border, where young Simpson's maternal aunt lived; new coalfields were opening, with employment opportunities for him and older brother Harry, by now, the only children left at home. Simpson rode his first bike, his brother in law's, at age 12, sharing it with Harry and two cousins for time trials around Harworth. Following Harry, Tom joined Harworth & District CC (Cycling Club) aged 13. He delivered groceries in the Bassetlaw district by bicycle and traded with a customer for a better road bike. He was often left behind in club races; members of his cycling club nicknamed him "four stone Coppi", after Italian rider Fausto Coppi, due to his slim physique. Simpson began winning club time trials, but sensed resentment of his boasting from senior members. He left Harworth & District and joined Rotherham's Scala Wheelers at the end of 1954. Simpson's first road race was as a junior at the Forest Recreation Ground in Nottingham. After leaving school he was an apprentice draughtsman at an engineering company in Retford, using the 10 mile (16 km) commute by bike as training. After the Olympics, Simpson trained throughout his winter break into 1957. In May, he rode in the national 25 mile championships; although he was the favourite, he lost to Sheil in the final. In a points race at an international event at Fallowfield a week later Simpson crashed badly, almost breaking his leg; he stopped working for a month and struggled to regain his form. At the national pursuit championships, he was beaten in the quarter finals. After this defeat Simpson returned to road racing, winning the BLRC national hill climb championship in October before taking a short break from racing. In spring 1958 he traveled to Sofia with Sheil for two weeks' racing. On his return he won the national individual pursuit championship at Herne Hill Velodrome. In July, Simpson won a silver medal for England in the individual pursuit at the British Empire and Commonwealth Games in Cardiff, losing to Sheil by one hundredth of a second in the final. A medical exam taken with the Royal Air Force (RAF) revealed Simpson to be colour blind. In September 1958, Simpson competed at the amateur world championships in Paris. Against reigning champion Carlo Simonigh of Italy in the opening round of the individual pursuit, he crashed on the concrete track at the end of the race. Simpson was briefly knocked unconscious and sustained a dislocated jaw; however, he won the race since he crashed after the finish line. Although he was in pain, team manager Benny Foster forced Simpson to race in the quarter final against New Zealand's Warwick Dalton, hoping to unsettle Dalton ahead of a possible meeting with Simpson's teammate Sheil. He was praised by the winner, André Darrigade of France, who thought that without Simpson's work on the front, the breakaway would have been caught. Darrigade helped him enter criteriums for extra money. His fourth place earned Simpson his nickname, "Major Simpson", from French sports newspaper L'Équipe. They ran the headline: "Les carnets du Major Simpson" ("The notes of Major Simpson"), referencing the 1950s series of books, Les carnets du Major Thompson by Pierre Daninos. Simpson moved up to 's first team, , for the end of season one day classic races. In his first appearance in the Giro di Lombardia, one of the five "monuments" of cycling, he retired with a tyre puncture while in the lead group of riders. In Simpson's last race of the season, he finished fourth in the Trofeo Baracchi, a two man team time trial with Gérard Saint, racing against his boyhood idol, Fausto Coppi; it was Coppi's final race before his death. Simpson finished the season with twenty eight wins. In April he moved to the Porte de Clichy district of Paris, sharing a small apartment with his teammate Robinson. Days after his move, Simpson rode in Paris–Roubaix, known as "The Hell of the North", the first cycling race to be shown live on Eurovision. He launched an attack as an early breakaway, riding alone at the front for , but was caught around a mile from the finish at Roubaix Velodrome, coming in ninth. Simpson rode a lap of honour after the race at the request of the emotional crowd. His televised effort gained him attention throughout Europe. He then won the Mont Faron hill climb and the overall general classification of the Tour du Sud Est, his first overall win in a professional stage race. He planned to ride in the Isle of Man International road race, excited to see to his home fans. There were rumours, which proved correct, that the Royal Military Police were waiting for him at the airport, so he decided not to travel. This was the last he heard from the authorities regarding his call up. The British Cycling Federation fined him £25 for his absence. In June, Simpson made his Grand Tour debut in the Tour de France aged 22. Rapha directeur sportif (team manager) Raymond Louviot opposed his participation, but since the race was contested by national teams Simpson accepted the invitation from the British squad. During the first stage, he was part of a thirteen rider breakaway which finished over two minutes in front of the field; he crashed on the cinder track at Heysel Stadium in Brussels, finishing thirteenth, but received the same time as the winner. During the third stage Simpson was part of a breakaway with two French riders who repeatedly attacked him, forcing him to chase and use energy needed for the finish; he finished third, missing the thirty second bonus for a first place finish, which would have put him in the overall race leader's yellow jersey. Simpson had been in constant contact with Helen, who was now working in Stuttgart, Germany, meeting with her between races. They became engaged on Christmas Day, and originally planned to marry at the end of 1961, but in fact wed on 3 January 1961 in Doncaster, Yorkshire.

1961: Фландрия турнирі және жарақат

Симпсонның 1961 жылғы маусымдағы алғашқы ірі жарысы наурыз айында өткен Париж-Ницца кезеңдік жарысы болды. Үшінші кезеңде ол командасына командалық уақыт сынағында жеңіске жетуге көмектесті және жалпы есепте үш секундқа көш бастады; алайда ол келесі кезеңде көшбасшылықты жоғалтты. Жарыс соңында Симпсонның шабуылдары сәтсіз аяқталып, ол жалпы есепте бесінші орынды иеленді. 26 наурызда Симпсон бір күндік Фландрия турында өнер көрсетті. Нино Дефилипписпен бірге ол ерте қашып кеткен топты қуып жетті. Симпсон топпен жұмыс істеді; финиш сызығына шамалы қалып, ол шабуылға шықты, ал Дефилиппис оның артынан ерді. Финиш, Веттерен қаласының айналасындағы үш айналымнан тұрды, трасса тегіс болды; Дефилиппис, Симпсоннан айырмашылығы, спринтер болғандықтан жеңіске жетеді деп күтілді. Мараға бір шақырым жеткенде Симпсон спринтке шықты; ол 300 метр қалғанда жылдамдығын төмендетіп, Дефилипписті шаршағандай етіп алдады. Дефилиппис өтіп кеткенде Симпсон қайтадан секіріп, жеңіске жетті, соның арқасында "монумент" классикасын жеңген алғашқы британдық спортшы атанды. Оның жарақаты әртүрлі мамандармен емделгеніне қарамастан, толыққанды жазылмады, бірақ қаржылық себептерге байланысты ол британдық командамен Тур де Франсқа қатысуға мәжбүр болды. Ол Рубеде басталған үшінші кезеңде жарыстан шығып қалды, себебі тасты жолмен педаль тебуге қиналды. Париждегі Рубедегі құлаудан кейін үш ай өткен соң ол Париждегі Сент-Михаэль ауруханасындағы дәрігерге көрінді. Дәрігер Симпсонға тізесіне инъекция жасады, бұл қабынуды азайтты. Жазылғаннан кейін ол Швейцарияның Берн қаласында өткен жол велосипедінен жарыстарда өнер көрсетті. Трассада ол жеке қуғын-сүргінге төртінші жылдамдықпен ілікті, бірақ ширек финалда голландиялық Питер Посттан жеңілді. Жол жарысында Симпсон 17 велосипедшіден тұратын топтың құрамында болды, олар бірдей уақытта финиш сызығын кесіп өтті; ол тоғызыншы орынды иеленді. Хелен жүкті болды; Симпсонның Париждегі пәтері енді оларға қолайлы болмады, ал Францияда үлкен үй сатып алуға қаржылары жетпеді. Қазан айында, досы Альберт Бьюриктің көмегімен олар Гент қаласындағы шағын коттеджге көшіп барды. Ақшасы жетіспейтін Симпсон Бельгиядағы бір күндік жарыстардан ақша табуға тырысты.

Simpson's first major event of the 1961 season was the Paris–Nice stage race in March. In stage three he helped his team win the team time trial and took the general classification lead by three seconds; however, he lost it in the next stage. In the final stages of the race Simpson's attacks were thwarted, and he finished fifth overall. On 26 March, Simpson rode in the one day Tour of Flanders. With 's Nino Defilippis, he chased down an early breakaway. Simpson worked with the group; with about to go he attacked, followed by Defilippis. The finish, three circuits around the town of Wetteren, was flat; Defilippis, unlike Simpson, was a sprinter and was expected to win. One kilometre from the finish, Simpson launched a sprint; he eased off with 300 m to go, tricking Defilippis into thinking he was exhausted. As Defilippis passed, Simpson jumped again to take victory, becoming the first Briton to win a "monument" classic. His injury had not healed, even after treatment by various specialists, but for financial reasons he was forced to enter the Tour de France with the British team. He abandoned on stage three, which started in Roubaix, struggling to pedal on the cobbles. Three months after his fall at Paris–Roubaix he saw a doctor at St. Michael's Hospital in Paris. He gave Simpson injections in his knee, which reduced the inflammation. Once healed, he competed in the road world championships in Berne, Switzerland. On the track he qualified for the individual pursuit with the fourth fastest time, losing in the quarter finals to Peter Post of the Netherlands. In the road race, Simpson was part of a seventeen rider breakaway that finished together in a sprint; he crossed the line in ninth place. Helen became pregnant; Simpson's apartment in Paris was now unsuitable and a larger home in France was not in their means. In October, with help from his friend, Albert Beurick, they moved into a small cottage in Ghent. Low on funds, Simpson earned money in one day track races in Belgium.

1962: Сары футболка

Симпсонның Rapha Gitane Dunlop клубымен келісімі 1961 жылғы маусымда аяқталды. Tour de France жеңімпазы Жак Анкетил 1962 жылға олармен келісім шартқа отырды, бірақ Симпсон команданы жетектегісі келді және 1962 жылғы маусымға келісім шартқа қол қойды. Францияның оңтүстігіндегі Лодев қаласындағы жаттығу лагерінен кейін ол Париж-Ницца жарысына қатысты. Ол командасына 3a кезеңдегі командалық уақыт сынағында жеңіске жетуге көмектесті және жалпы есепте екінші орынды иеленді. Милан-Сан-Ремо жарысына қатыса алмады, себебі ұйымдастырушылар жарысты Италияда тіркелген командаларға ғана шектеді; оның орнына ол Гент-Вевельгемде алтыншы орынды алып, кейін Фландрия турының титулын қорғады. Жарыстың соңында Симпсон жарыс басындағы таңдамалы жүргізушілер тобында болды. Ол соңғы көтерілістердің әрқайсысынан өзгелерді оқшаулады, бірақ финиш сызығында бесінші орынды иеленді және Тау королінің жүлдесін жеңіп алды. Бір аптадан кейін Симпсон Париж-Рубайда отыз жетінші орынды иеленді, апат салдарынан кейінірек қалды. Тур де Франсқа келген Симпсон командасының көшбасшысы болды; 1929 жылдан бері алғаш рет компания командаларына жарысқа қатысуға рұқсат берілді. Ол бірінші кезеңде тоғызыншы орынды алды, қалған жүргізушілерден сегіз минуттан асып түскен жиырма екі жүргізушінің тобында. Бірінші аптаның соңына дейін ондыққа кірді. Он бірінші кезеңнің соңында Симпсон жалпы есепте үшінші орынды иеленді, жарыс көшбасшысы Вилли Шрёдерстен бір минуттан асып, Дарригадтан елу бір секундқа қалып қойды. 1962 жылғы Турдың ең қиын кезеңі ("Өлім шеңбері" деп аталды), Паудан Сент-Годенске дейінгі он екінші кезең, Турдың алғашқы тау кезеңі болды. Симпсон жарысқа жетекшілік ету мүмкіндігін сезді. Команда енді тек оның мүдделеріне назар аударды, өйткені Дарригаде спринтер болды және енді жалпы есепте бәсекелеспейтін болды. Пелотон Col du Tourmalet тауына жеткенде, Симпсон таңдамалы жүргізушілердің шағын тобымен шабуыл жасады, топтық спринтте он сегізінші орынды иеленді. Жалпы есептегі басқа көшбасшылардың барлығынан алға шыққандықтан, ол жарыстың жалпы жаңа көшбасшысы атанды және көшбасшының сары жейдесін киген алғашқы британдық болды. Ол Фландрия турында үш жүргізушіден тұратын спринтте үшінші орынды иеленді. Парижде Рубайда Симпсон командаласы және жеңімпазы Эмиль Дэмске көмектесті, тоғызыншы орынды алды. Бір күндік Париж-Брюссель жарысында ол Бельгия шекарасына жақын жердегі топтан бөлініп кетті, қалғанда Брюссельдің сыртындағы Альсембергте тас жолмен көтерілген әлем чемпионы Жан Стаблинскиймен жалғыз қалды. Симпсонның велосипеді жылдамдықты жоғалтты, ал Стаблинский жеңіске жетті. Екінші орын алғаннан кейін Симпсон Super Prestige Pernod International маусымдық жарысында әлемнің ең үздік велосипедшісі атанып, көшбасшы болды. Келесі аптада ол Арден классикасында жарысты, Льеж-Бастонь-Льежде отыз үшінші орынды иеленді, соңғы шақырымдарда ұсталғаннан кейін шамамен бір сағат бойын жеке жүрді. 26 мамырда Симпсон бір күндік Бордо-Париж жарысына қатысты. "Жол дербиі" деп те аталатын бұл жарыс оның ең ұзақ жарысы болды. Жарыс 1:58-де басталды; алғашқы шақырымдар Шателло қаласына дейін қарқынсыз жүргізілді, онда дернилер (моторлы велосипедтер) әрбір жүргізушіні финиш сызығына дейін жетеледі. Симпсон үш жүргізушіден тұратын топпен қашып кетті. Симпсонның жетелеушісі Фернан Вэмбст жылдамдығын арттырды, Симпсон қалған екеуін артта қалдырды. Ол 13 минут бұрын бастаған топты ұстап алды, Симпсон шабуыл жасады, қалған екі минутты ашып, көшбасшылықты нығайтты. Ол Парк-де-Пренс алаңында командаласы Пит Рентмейстерден бес минуттан асып түсті. Симпсон Тур де Франс жарысына қатыспайтынын, оның орнына әлем чемпионатына назар аударатынын мәлімдеді. Бұған дейін ол Мэн аралы халықаралық жарысында жеңіске жеткен, онда жетізден тек он алты жүргізуші ғана финиш сызығын кесіп өтті. Бельгияның Ронсе қаласында өткен жол чемпионатында бельгиялықтар Симпсон босатқанға дейін жарысты бақылап, алда тұрған екі жүргізушіні ұстады: Генри Англад (Франция) және Шей Эллиотт (Ирландия). Англад артта қалды, ал Эллиотт Симпсонмен жұмыс істеуден бас тартты. Олар ұсталды; жарыс топтық спринтте аяқталды, Симпсон сызықты 29-шы орында кесті. Симпсонның маусымы Еуропа бойынша алты күндік жарыстармен және басқа еуропалық жүргізушілермен бірге Тынық мұхиты аралы Жаңа Каледонияда шақыру арқылы өткен жарыспен аяқталды. Ол Альп тауларындағы Сен-Жерве-ле-Бэйндегі алғашқы шаңғы демалысын өткізу үшін әдеттегі қысқы жаттығу кестесін өткізіп жіберді, Хеленді және оның екі кішкентай қызы Джейн мен Джоаннаны алып келді.

Simpson's contract with Rapha Gitane Dunlop had ended with the 1961 season. Tour de France winner Jacques Anquetil signed with them for 1962, but Simpson wanted to lead a team, and signed with for the 1962 season. After training camp at Lodève in southern France, he rode in Paris–Nice. He helped his team win the stage 3a team time trial and finished second overall, behind 's Jef Planckaert. He was unable to ride in Milan–San Remo when its organisers limited the race to Italian based teams; instead he rode in Gent–Wevelgem, finishing sixth, then defended his Tour of Flanders title. At the end of the latter, Simpson was in a select group of riders at the head of the race. Although he led over each of the final climbs, at the finish he finished fifth and won the King of the Mountains prize. A week later Simpson finished thirty seventh in Paris–Roubaix, delayed by a crash. Coming into the Tour de France, Simpson was leader of his team; it was the first time since 1929 that company teams were allowed to compete. He finished ninth in the first stage, in a group of twenty two riders who finished over eight minutes ahead of the rest. remaining in the top ten the rest of the first week. At the end of the eleventh stage Simpson was third in the overall, over a minute behind race leader Willy Schroeders and fifty one seconds behind Darrigade. Stage twelve from Pau to Saint Gaudens, the hardest stage of the 1962 Tour (known as the "Circle of Death"), was the Tour's first mountain stage. Simpson saw an opportunity to lead the race. The team now solely concentrated on his interests, since Darrigade was a sprinter and would no longer be involved in the general classification. As the peloton reached the Col du Tourmalet, Simpson attacked with a small group of select riders, finishing eighteenth place in a bunch sprint. As he finished ahead of all the other leaders in the general classification, he became the overall new leader of race, and the first British rider to wear the leader's yellow jersey. He placed third in the Tour of Flanders in a three rider sprint. In Paris–Roubaix Simpson worked for teammate, and winner, Emile Daems, finishing ninth. In the one day Paris–Brussels he was in a breakaway near the Belgian border; with remaining he was left with world road race champion Jean Stablinski of , who attacked on a cobbled climb in Alsemberg outside Brussels. Simpson's bike slipped a gear, and Stablinski stayed away for the victory. After his second place finish, Simpson led the Super Prestige Pernod International season long competition for world's best cyclist. The following week he raced in the Ardennes classics, placing thirty third in Liège–Bastogne–Liège, after he rode alone for about before being caught in the closing kilometres. On 26 May, Simpson rode in the one day, Bordeaux–Paris. Also known as the "Derby of the Road", it was the longest he had ever ridden. The race began at 1:58 am; the initial were unpaced until the town of Châtellerault, where dernys (motorised bicycles) paced each rider to the finish. Simpson broke away in a group of three riders. Simpson's pacer, Fernand Wambst, increased his speed, and Simpson dropped the other two. He caught the lead group, thirteen minutes ahead, over a distance of Simpson attacked, and with remaining, opening a margin of two minutes. His lead steadily increased, and he finished in the Parc des Princes over five minutes ahead of teammate Piet Rentmeester. Simpson announced that he would not ride the Tour de France, concentrating on the world road championships instead. Before, he won the Isle of Man International in treacherous conditions where only sixteen out of seventy riders finished. At the road world championships in Ronse, Belgium, the Belgians controlled the race until Simpson broke free, catching two riders ahead: Henry Anglade (France) and Shay Elliott (Ireland). Anglade was dropped, and Elliott refused to work with Simpson. They were caught; the race finished in a bunch sprint, with Simpson crossing the line in 29th. Simpson's season ended with six day races across Europe and an invitation only race on the Pacific island of New Caledonia, along with other European riders. He skipped his usual winter training schedule for his first skiing holiday at Saint Gervais les Bains in the Alps, taking Helen and his two young daughters, Jane and Joanne.

1964: Милан - Сан-Ремо

Францияның оңтүстігіндегі Ницца маңындағы жаттығу лагерінен кейін Симпсон Бельгиядағы Куурне–Брюссель–Куурне бір күндік жарысына қатысып, Артур Декабутерден кейін екінші орынды иеленді. Ауа райы тым суық болғандықтан, ол жарысты тек жылыну үшін аяқтады. Альберт Беурик Симпсонның қолдаушылар клубын Café Den Engel-де құрды және алғашқы тоғыз айда оған 250 фунт стерлинг жинады. Париж–Ницца жарысында төртінші кезеңде дөңгелегі тесілді, ол бес минут жоғалтып, жарыстың қалған бөлігін жаттығу үшін пайдаланды. 19 наурызда, екі күннен кейін Симпсон Милан–Сан-Ремо жарысына қатысты. Жарысқа дейін француз журналисі Рене де Латур Симпсонға ерте шабуылдамауға кеңес берді: «Егер жақсы сезінсеңіз, күшін жарыстың соңғы сағатына сақтаңыз». Финалда Симпсон 1961 жылғы жеңімпаз Пулидордың ішінде болған төрт велошабаншыдан тұратын топтан қашып кетті. Соңғы көтерілісте, Поджиода, Пулидор топқа бірнеше шабуыл жасады; Симпсон ғана оның қасында тұра алды, екеуі де саммиттен өтіп, Сан-Ремоға түсті. Финиш сызығына 500 метр қалғанда Симпсон спринтке шықты; Пулидор жауап бере алмады, Симпсон рекордтық орташа жылдамдықпен жеңіске жетті. Симпсон келесі екі айды маусымның соңында өтетін Тур де Франсқа дайындыққа жұмсады. Турдың алғашқы аптасынан кейін Симпсон жалпы есепте оныншы орында болды. Тоғызыншы кезеңде ол Монаконың Луи II стадионында аяқталған 22 велошабаншыдан тұратын топтың бір бөлігі болды; ол Анкетилден кейін екінші орынды иеленді және жалпы есепте сегізінші орынға көтерілді. Келесі күні ол уақытқа қарсы жарыста 20-шы орынды иеленді. Симпсон Турды жалпы есепте 14-ші орында аяқтады. Үшінші айналымда жаңбырлы ауа райында төмен түсіп бара жатып, ол педальға зақым келтірді. Ол топқа оралып, төмен түсіп бара жатқанда жеке шабуыл жасады; содан кейін ол екі айналым қалғанда төрт көшбасшыдан тұратын топты қуып жете алды. Соңғы айналымда үш велошабаншы оны тастап кетті, ол алты секундтан кейін финиш сызығын кесті. Апаттың салдарынан ол Фландрия турына қатыса алмады, өйткені жарақат алған аяғымен жүруге тырысты. Лиеж–Бастонь–Лиеж жарысында ол Феличе Гимондимен бірге шабуыл жасап, ертерек қашып кетті. Олар бірге жұмыс істеді, бірақ Гимонди бас тартты. Симпсон су мен майдың қоспасына сүрінбей тұрып, алдыңғы топпен бірге оныншы орынды иеленді. 29 мамырда Симпсон Лондон–Холихед жарысына қатысты, бұл ең ұзақ бір күндік жарыс, қашықтығы 265 миль (426 км); Peugeot менеджері Гастон Плоуд Симпсонға Midi Libre кезеңдік жарысына қатысуға бұйырды, ол Тур де Франсқа қатысуға мүмкіндік берді, ол жалпы үшінші орынды иеленді. 1965 жылғы Тур Анкетильдің қатыспауына байланысты ашық деп есептелді, ал Симпсон L'Équipe бағалауынша, жеңіске үміткерлердің бірі болды. Тоғызыншы кезеңде ол Пиренейдегі Col d'Aubisque тауынан төмен түсіп бара жатып, қолын жарақаттады, кезеңде оныншы және жалпы есепте жетінші орынды иеленді. Симпсон он бесінші кезеңнен кейін бронхитке шалдықты және келесі кезеңде шамадан тыс жүктеме салдарынан 19 минутқа жуық жоғалтты. Оның қолы жұқты, бірақ ол Тур дәрігері жарыстан шығаруға мәжбүр еткенге дейін келесі үш кезеңді аяқтады. Ол ауруханаға жеткізілді, онда оған қолына операция жасалды және қанның улануы, бронхит және бүйрек инфекциясымен емделді. Велосипедтен он күн үзіліс жасағаннан кейін Симпсон тек үш пост-тур критериумдарына келісімшарт жасады. Жол әлем чемпионатындағы жаттығулары Фландриядағы кермессе жарыстарын қамтыды. Симпсонның әлем чемпионатынан бұрынғы соңғы жарысы Париж–Люксембург кезеңдік жарысы болды, ол супер домтеск (лейтенант) ретінде жарысты. 5 қыркүйекте Симпсон Испанияның Сан-Себастьян қаласында өткен әлем чемпионатының жол жарысына қатысты. 16 қазанда Симпсон бес тау жолын қамтитын Ломбардияның Жиросында жарысты. Ол Моттамен бірге қашып, Комодағы финиш алдында оны тастап, қалғандарынан үш минутқа бұрын үшінші "монумент" классикасын жеңіп алды. Симпсон Италияда жеңіске жеткен екінші әлем чемпионы болды; біріншісі 1927 жылы Альфредо Бинда болды. Симпсонға командалар тартымды келісімшарттар ұсынды, соның ішінде оған бір жылдық жалақысын алдын ала төлеуге дайын болды. Ол 1967 жылғы маусымның соңына дейін жалғасқан "Пежо" компаниясымен келісімшарттан қашып құтыла алмады. Келесі үш аптада ол келісімшарт бойынша жарыстарда 12000 мильді (19312 км) жүрді. Ол 18 жарыста жарысып, әрқайсысынан 300-ден 350 фунт стерлинг табалды. Симпсон жылды Анкетилден кейін екінші орында аяқтады. Ол Daily Express Sportsman of the Year, Sports Journalists Association Sportsman of the Year, Премьер-министр Гарольд Уилсон және BBC Sports Personality of the Year сыйлықтарын жеңіп алды. Британдық велоспортта Симпсон British Cycling Federation Personality of the Year және Bidlake Memorial Prize сыйлықтарын жеңіп алды. Оған Sint Amandsberg қаласының құрметті азаматтығы берілді; оның отбасысы, ата-анасы қоса, Café Den Engel-ден қалалық әкімшілікке дейін көрермендермен толған жолмен ашық көлікте саяхаттады.

After a training camp near Nice in southern France Simpson rode in the one day Kuurne–Brussels–Kuurne in Belgium, finishing second to 's Arthur Decabooter. The conditions were so cold, he only completed the race to keep warm. Albert Beurick started Simpson's supporters club at the Café Den Engel, raising £250 for him in the first nine months. In Paris–Nice, his tyre punctured during stage four, losing five minutes and used the rest of the race for training. On 19 March, two days later, Simpson rode in Milan–San Remo. Before the race, French journalist René de Latour advised Simpson not to attack early: "If you feel good then keep it for the last hour of the race." In the final , Simpson escaped in a group of four riders, which included the 1961 winner, Poulidor of On final climb, the Poggio, Poulidor launched a series of attacks on the group; only Simpson managed to stay with him and they crossed the summit and descended into San Remo. With 500 m to go, Simpson began his sprint; Poulidor could not respond, leaving Simpson to take the victory with a record average speed of
Simpson spent the next two months training for the Tour de France at the end of June. After the first week of the Tour, Simpson was in tenth place overall. On the ninth stage, he was part of 22 rider breakaway which finished together at Monaco's Stade Louis II; he placed second to Anquetil, moving up to eighth overall. The next day, he finished 20th in the time trial. He finished the Tour in 14th place overall. Simpson crashed on the third lap while descending in wet conditions, damaging a pedal. He got back to the peloton, launching a solo attack on a descent; he then chased down the group of four leaders with two laps to go. On the last lap he was dropped by three riders, finishing six seconds behind. The crash forced him to miss the Tour of Flanders as he struggled to walk on his injured foot. In Liège–Bastogne–Liège he attacked with 's Felice Gimondi, catching an early break. They worked together for , until Gimondi gave up. Simpson rode alone before slipping on oil mixed with water; he stayed with the front group, finishing tenth. On 29 May, Simpson rode in the London–Holyhead race, the longest unpaced one day race, with a distance of 265 mile (426 km); Peugeot manager Gaston Plaud ordered Simpson to ride the Midi Libre stage race to earn a place in the Tour de France, and he finished third overall. The 1965 Tour was considered open due to Anquetil's absence, and Simpson was among the riders favoured by L'Équipe. During stage nine he injured his hand crashing on the descent of the Col d'Aubisque in the Pyrenees, finishing tenth in the stage and seventh in general classification. Simpson developed bronchitis after stage fifteen and cracked on the next stage, losing nearly nineteen minutes. His hand became infected, but he rode the next three stages before the Tour doctor stopped him from racing. He was taken to hospital, where they operated on his hand and treated him for blood poisoning, bronchitis and a kidney infection. After ten days off his bike, Simpson was only contracted to three post Tour criteriums. His training for the road world championships included kermesse circuit races in Flanders. Simpson's last race before the world championships was the Paris–Luxembourg stage race, riding as a super domestique (lieutenant). On 5 September, Simpson rode in the road race at the world championships in San Sebastián, Spain. On 16 October, Simpson rode in the Giro di Lombardia, which featured five mountain passes. He escaped with Motta, and dropped him before the finish in Como to win his third "monument" classic over three minutes ahead of the rest. Simpson was the second world champion to win in Italy; the first was Alfredo Binda in 1927. Simpson was offered lucrative contracts by teams, including who were prepared to pay him the year's salary in advance. He could not escape his contract with Peugeot, which ran until the end of the 1967 season. For the next three weeks he rode contract races, riding an estimated 12000 mile (19312 km). He rode 18 races, with each earning him £300–£350. Simpson ended the year second to Anquetil in the Super Prestige Pernod International, and won the Daily Express Sportsman of the Year, the Sports Journalists' Association Sportsman of the Year, presented by the Prime Minister Harold Wilson, and the BBC Sports Personality of the Year. In British cycling Simpson won the British Cycling Federation Personality of the Year and the Bidlake Memorial Prize. He was given the freedom of Sint Amandsberg; his family, including his parents, were driven in an open top car along the crowd lined route from the Café Den Engel to the Town Hall.