Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Атриалдық флаттер (АФЛ) – жүректің атриалдық камераларынан басталатын жиі кездесетін қалыптан тыс жүрек ырғағы. Атриалдық флаттер электрокардиограммада (ЭКГ) әдетте бірден басталатын, жылдам жүрек соғуымен сипатталатын тұрақсыз қалыптан тыс жүрек ырғағы болып табылады. Симптомдары: жүректің тым тез, күшті соғуы, кеудеде дискомфорт, тыныс алудың қиындауы, ішек қылышының түюі секілді сезім, басы ауру, есінен тану. Бұл қалыптан тыс жүрек ырғағы көбінесе жүрек-қан тамырлары аурулары (мысалы, жоғары қан қысымы, коронарлық артерия ауруы, кардиомиопатия) және қант диабеті бар адамдарда кездеседі, бірақ басқа жағдайларда жүрегі сау адамдарда да туындауы мүмкін. Әдетте бұл тұрақты ырғақ емес және жиі атриалдық фибрилляцияға (АФ) айналады. Ибутилид сияқты қалыпты жүрек ырғағын қалпына келтіруге арналған дәрілер (аритмияға қарсы препараттар) қолданғанда шамамен 80% жағдайда атриалдық флаттерді бақылай алады, бірақ оларды қабылдауды жалғастырғанмен де, рецидивтер жиі болады (70-90% жағдайда). Атриалдық флаттерді катетерлік абляция әдісімен тиімді емдеуге болады. Бұл жамбас венасы арқылы жүрекке дейін енгізілетін катетерді пайдалануды қамтиды, оның көмегімен атриалдық флаттерге себеп болатын электрлік тізбек анықталып, үзіледі (шағын күйдіру арқылы із қалдырылады). Атриалдық флаттерді дербес медициналық жағдай ретінде алғаш 1920 жылы британдық дәрігер сэр Томас Льюис (1881–1945) және оның әріптестері анықтаған. АФЛ – екінші ең көп кездесетін патологиялық суправентрикулярлық тахикардия, бірақ ең көп кездесетін суправентрикулярлық тахикардия (атриалдық фибрилляция) сияқты жиі кездеспейді (оннан бір бөлігінен кем). АФЛ-дің жалпы жиілігі 100 000 адам-жылға 88 жағдай деп есептелген. 50 жасқа дейінгілерде АФЛ жиілігі айтарлықтай төмен (~100 000 адам-жылға 5 жағдай), ал 80 жастан асқандарда оның жиілігі жоғарырақ (100 000 адам-жылға 587 жағдай). Атриалдық флаттер көбінесе бастапқыда жақсы көтеріледі (көптеген адамдар үшін жоғары жүрек соғуы жаттығуға нормальды жауап), бірақ басқа жүрек аурулары (мысалы, коронарлық артерия ауруы) немесе төмен физикалық төзімділігі бар адамдарда симптомдар тез дамуы мүмкін, мысалы, тыныс алудың қиындауы, кеудеде ауыру, бас айналу, құсу, кейбір науқастарда – күйбеңдеу және жақындап келе жатқан қауіп сезімі. Жылдам жүрек соғуымен ұзаққа созылған атриалдық флаттер жүректің қалыпты жұмысын бұзуға және декомпенсацияға (жүрек жеткіліксіздігіне) әкелуі мүмкін. Бұл жаттығуға төзбеушілік (физикалық күш жұмсағанда тыныс алудың қиындауы), түнгі уақытта тыныс алудың қиындауы немесе аяқтар мен/немесе іштің ісінуі түрінде көрінеді.
Atrial flutter (AFL) is a common abnormal heart rhythm that starts in the atrial chambers of the heart. Atrial flutter is characterized by a sudden onset (usually) regular abnormal heart rhythm on an electrocardiogram (ECG) in which the heart rate is fast. Symptoms may include a feeling of the heart beating too fast, too hard, or skipping beats, chest discomfort, difficulty breathing, a feeling as if one's stomach has dropped, a feeling of being light headed, or loss of consciousness. Although this abnormal heart rhythm typically occurs in individuals with cardiovascular disease (e. g., high blood pressure, coronary artery disease, and cardiomyopathy) and diabetes mellitus, it may occur spontaneously in people with otherwise normal hearts. It is typically not a stable rhythm, and often degenerates into atrial fibrillation (AF). Medications used to restore a normal heart rhythm (antiarrhythmics) such as ibutilide effectively control atrial flutter about 80% of the time when they are started but atrial flutter recurs at a high rate (70–90% of the time) despite continued use. Atrial flutter can be treated more definitively with a technique known as catheter ablation. This involves the insertion of a catheter through a vein in the groin which is followed up to the heart and is used to identify and interrupt the electrical circuit causing the atrial flutter (by creating a small burn and scar). Atrial flutter was first identified as an independent medical condition in 1920 by the British physician Sir Thomas Lewis (1881–1945) and colleagues. AFL is the second most common pathologic supraventricular tachycardia but occurs at a rate less than one tenth of the most common supraventricular tachycardia (atrial fibrillation). The overall incidence of AFL has been estimated at 88 cases per 100,000 person years. The incidence of AFL is significantly lower (~5 cases/100,000 person years) in those younger than age 50 and is far more common (587 cases/100,000 person years) in those over 80 years of age. Atrial flutter is usually well tolerated initially (a high heart rate is for most people just a normal response to exercise); however, people with other underlying heart diseases (such as coronary artery disease) or poor exercise tolerance may rapidly develop symptoms, such as shortness of breath, chest pain, lightheadedness or dizziness, nausea and, in some patients, nervousness and feelings of impending doom. Prolonged atrial flutter with fast heart rates may lead to decompensation with loss of normal heart function (heart failure). This may manifest as exercise intolerance (exertional breathlessness), difficulty breathing at night, or swelling of the legs and/or abdomen.
Асқынулар
Көбінесе қауіпсіз емес деп есептелсе де, жүрекше қабыршақтануы жүрекше шағылысуы сияқты бірдей асқынуларға алып келеді. Бұл екі жағдайды тікелей салыстыратын жарияланған деректер шектеулі, бірақ осы жағдайлардағы жалпы өлім-жітім көрсеткіші шамалы ерекшеленеді.
Although often regarded as a relatively benign heart rhythm problem, atrial flutter shares the same complications as the related condition atrial fibrillation. There is paucity of published data directly comparing the two, but overall mortality in these conditions appears to be very similar.
Ақырғы бағаға байланысты
Жүрек соғу жылдамдығының артуы жүрек ауруы бар науқастарда маңызды симптомдарға себеп болуы мүмкін және жүрек бұлшық етіне жеткілікті қан ағынының болмауына, тіпті жүрек шабуына әкелуі мүмкін.
Rapid heart rates may produce significant symptoms in patients with pre existing heart disease and can lead to inadequate blood flow to the heart muscle and even a heart attack.
Жүрек ауруынан кенеттен өлім
Кенеттен өлім жүрекше қақпасымен тікелей байланысты емес. Дегенмен, бұрыннан бар қосымша өткізгіш жолы бар адамдарда, мысалы, Вулф-Паркинсон-Уайт синдромындағы Кент шоғыры, осы қосымша жол жүрекшеден қарыншаларға АВ түйіні әдетте тоқтатарлық жылдамдықпен сигналдарды жеткізе алады. АВ түйінін айналып өту арқасында, жүрекшенің минутына 300 соққысы қарыншаның минутына 300 соққысына (1:1 өткізілім) алып келеді. Егер қарыншалар мұндай жоғары жылдамдықты көтере алса да, уақыт өте келе 1:1 қақпасы қарыншалық дірілге ұшырап, гемодинамикалық күйреуге және өлімге себеп болуы мүмкін.
Sudden death is not directly associated with atrial flutter. However, in individuals with a pre existing accessory conduction pathway, such as the bundle of Kent in Wolff Parkinson White syndrome, the accessory pathway may conduct activity from the atria to the ventricles at a rate that the AV node would usually block. Bypassing the AV node, the atrial rate of 300 beats/minute leads to a ventricular rate of 300 beats/minute (1:1 conduction). Even if the ventricles are able to sustain a cardiac output at such a high rate, 1:1 flutter with time may degenerate into ventricular fibrillation, causing hemodynamic collapse and death.
Патофизиология
Атриалдық қабыну қайтадан пайда болатын ырғақтан туындайды. Бұл көбінесе оң жүрекшедегі каво-трикуспидтік аралық бойымен жүзеге асады, бірақ атриалдық қабыну сол жүрекшеден де басталуы мүмкін. Әдетте, жүрекшелерде туындаған ерте электр импульсімен басталады, атриалдық қабыну жүрекше тінінің рефрактерлік кезеңдерінің айырмашылығына байланысты таралады. Бұл электрлік белсенділікті тудырады, ол локальды, өзін-өзі жалғастыратын циклмен қозғалады, бұл циклдің толық айналымы шамамен 200 миллисекундқа созылады. Әрбір циклде электр импульсі пайда болып, жүрекшелер арқылы таралады. Атриалдық қабынудың әсері мен симптомдары зардап шеккен адамның жүрек соғу жиілігіне байланысты. Жүрек соғу жиілігі – жүрекшелердің емес, қарыншалардың белсенділігін өлшейтін көрсеткіш. Жүрекшелерден келетін импульстар атриовентрикулярлық түйін (АВ түйін) арқылы қарыншаларға жіберіледі. Атриалдық қабынуы бар адамның 12-келісті электрокардиограммасы (ЭКГ) жүрекшелердің минутына 280-300 соққы жылдамдығымен жиырылатынын, ал қарыншалардың әдетте минутына 140-150 соққы жылдамдығымен соққылайтынын көрсетеді.
Atrial flutter is caused by a re entrant rhythm. This usually occurs along the cavo tricuspid isthmus of the right atrium though atrial flutter can originate in the left atrium as well. Typically initiated by a premature electrical impulse arising in the atria, atrial flutter is propagated due to differences in refractory periods of atrial tissue. This creates electrical activity that moves in a localized self perpetuating loop, which usually lasts about 200 milliseconds for the complete circuit. For each cycle around the loop, an electric impulse results and propagates through the atria. The impact and symptoms of atrial flutter depend on the heart rate of the affected person. Heart rate is a measure of ventricular rather than atrial activity. Impulses from the atria are conducted to the ventricles through the atrio ventricular node (AV node). In a person with atrial flutter, a 12 lead electrocardiogram (ECG) will demonstrate the atrial chambers of the heart contracting at a rate of 280–300 beats per minute whereas the ventricular chambers of the heart typically beat at a rate of 140–150 beats per minute.
Диагностика
Көкірекше қақпасының әдеттегі түрі электрокардиограммада минутына 200-ден 300-ға дейінгі реттемелі "қақпа толқындарымен" анықталады. Атипиялық көкірекше қақпасының түрлерінде қақпа толқындары ЭКГ-да көрінбеуі мүмкін. Жеке қақпа толқындары симметриялық болуы мүмкін, P толқындарына ұқсас, немесе "тісті ара" пішіндес асимметриялық болуы мүмкін, біртіндеп көтеріліп, кенеттен түсіп немесе керісінше. Клиникалық тұрғыдан көкірекше қақпасы күдікті болса, бірақ ЭКГ-да анық көрінбесе, Льюис жүйесімен ЭКГ жасау қақпа толқындарын анықтауға көмектеседі.
Typical atrial flutter is recognized on an electrocardiogram by presence of characteristic "flutter waves" at a regular rate of 200 to 300 beats per minute. Flutter waves may not be evident on an ECG in atypical forms of atrial flutter. Individual flutter waves may be symmetrical, resembling p waves, or maybe asymmetrical with a "sawtooth" shape, rising gradually and falling abruptly or vice versa. If atrial flutter is suspected clinically but is not clearly evident on ECG, acquiring a Lewis lead ECG may be helpful in revealing flutter waves.
Жіктеу
Атриалдық флаттердің екі түрі бар: жиі кездесетін I тип және сирек кездесетін II тип. Атриалдық флаттермен ауыратын көптеген адамдардың бірінде ғана осы екі түрдің бірі көрінеді. Сирек жағдайларда адамда екі тип те болуы мүмкін, бірақ олар бір уақытта тек бір типті ғана көрсете алады.
There are two types of atrial flutter, the common type I and rarer type II. Most individuals with atrial flutter will manifest only one of these. Rarely someone may manifest both types; however, they can manifest only one type at a time.
I типті
I типтегі жүрекше қабыршықтағы діріл, сондай-ақ, әдеттегі жүрекше қабыршықтағы діріл немесе типтік жүрекше қабыршықтағы діріл деп те аталады, жүрекшелердің жиілігі минутына 240-340 соққыны құрайды. Дегенмен, бұл жылдамдық антиаритмиялық препараттармен баяулатылуы мүмкін. Қайта оралатын тізбек оң жүрекшені айналып, каво-трикуспидтік истмустан өтеді – төменгі жүрекшенің ішіндегі тамырлы тіндік дене, қуыс вена мен үшқұбырлы қақпақшаның арасында орналасқан. Атипиялық жүрекше қабыршықтағы діріл бұрын жүрек операциясы немесе катетерлік абляция процедурасынан өтпеген адамдарда сирек кездеседі. Сол жақ жүрекше қабыршықтағы діріл атипиялық деп есептеледі және сол жақ жүрекше қабыршықтағы толық емес абляция процедураларынан кейін жиі кездеседі. Оң жақ жүрекшеден және жүректің қалқаншасынан басталатын атипиялық жүрекше қабыршықтағы діріл де сипатталған.
Type I atrial flutter, also known as common atrial flutter or typical atrial flutter, has an atrial rate of 240 to 340 beats/minute. However, this rate may be slowed by antiarrhythmic agents. The reentrant loop circles the right atrium, passing through the cavo tricuspid isthmus – a body of fibrous tissue in the lower atrium between the inferior vena cava, and the tricuspid valve. Atypical atrial flutter rarely occurs in people who have not undergone previous heart surgery or previous catheter ablation procedures. Left atrial flutter is considered atypical and is common after incomplete left atrial ablation procedures. Atypical atrial flutter originating from the right atrium and heart's septum have also been described.
Менеджмент
Жалпы алғанда, жүрекше қақпағы қарыншалардың қақтырылуымен бірдей емделуі керек. Екі ырғақтың да нәтижесінде жүрекшенің ішінде қан тірбуы пайда болуы мүмкін, сондықтан жүрекше қақпағы бар адамдарға әдетте қанды ұйытуға қарсы немесе тромбоциттерге қарсы препараттар қажет болады. Екі ырғақ та қауіпті түрде жылдам жүрек соғуымен байланысты болуы мүмкін, сондықтан жүрек соғуын бақылау үшін дәрі-дәрмектер (мысалы, бета-блокаторлар немесе кальций арналарын блокадалайтын препараттар) және/немесе III сыныпқа жататын антиаритмиялық препараттар (мысалы, ибутилид немесе дофетилид) қолдану қажет. Дегенмен, жүрекше қақпағы жүрекше қақтырылысына қарағанда мұндай дәрілермен түзетуге көбірек қарсы тұрады.
In general, atrial flutter should be managed in the same way as atrial fibrillation. Because both rhythms can lead to the formation of a blood clot in the atrium, individuals with atrial flutter usually require some form of anticoagulation or antiplatelet agent. Both rhythms can be associated with dangerously fast heart rates and thus require medication to control the heart rate (such as beta blockers or calcium channel blockers) and/or rhythm control with class III antiarrhythmics (such as ibutilide or dofetilide). However, atrial flutter is more resistant to correction with such medications than atrial fibrillation.
Аблация
Атриалдық флаттердің қайталану қабілетіне байланысты, радиожиілікті катетерлік абляция арқылы атриалдық флаттерге себеп болатын тізбекті жою жиі мүмкін. Катетерлік абляция, жоғары табыс деңгейі (>90%) және азаматтардың аз санына байланысты, көптеген типтік атриалдық флаттермен күресіп жүрген адамдар үшін бірінші қадамдағы емдеу әдісі саналады. Бұл процедура жүрек электрофизиология зертханасында, кавотрикуспидтік истмустағы тізбектің жолынан өтетін жарақатты тіндік жотасын жасау арқылы жүзеге асырылады. Истмустың өткізгіштігін жою қайталанудың алдын алады, ал сәтті аяқталған жағдайда атриалдық флаттердің қайта оралуына тосқауыл қояды. Атриалдық флаттерге катетерлік абляция жасағаннан кейін жиі (5 жыл ішінде 30%) қақпақшалық фибрилляция дамуы мүмкін.
Due to the reentrant nature of atrial flutter, it is often possible to ablate the circuit that causes atrial flutter with radiofrequency catheter ablation. Catheter ablation is considered to be a first line treatment method for many people with typical atrial flutter due to its high rate of success (>90%) and low incidence of complications. This is done in the cardiac electrophysiology lab by causing a ridge of scar tissue in the cavotricuspid isthmus that crosses the path of the circuit that causes atrial flutter. Eliminating conduction through the isthmus prevents reentry, and if successful, prevents the recurrence of the atrial flutter. Atrial fibrillation often occurs (30% within 5 years) after catheter ablation for atrial flutter.