Кіріспе
Конгресс өкілеттіктеріне қатысты АҚШ Конституциясының шарты, сондай-ақ «Эластикалық ереже» деп аталатын, АҚШ Конституциясының I бабының 8-тарауында келтірілген:
The Necessary and Proper Clause, also known as the Elastic Clause, is a clause in Article I, Section 8 of the United States Constitution:
Since the landmark decision McCulloch v. Maryland, the US Supreme Court has ruled that this clause grants implied powers to US Congress in addition to its enumerated powers.
«Маккалок пен Мэриленд» ісі бойынша АҚШ Жоғарғы Соты бұл ереже АҚШ Конгресіне оның тізімделген өкілеттіктерге қоса, жасырын өкілеттіктер береді деп шешім қабылдады.
The Necessary and Proper Clause, also known as the Elastic Clause, is a clause in Article I, Section 8 of the United States Constitution:
Since the landmark decision McCulloch v. Maryland, the US Supreme Court has ruled that this clause grants implied powers to US Congress in addition to its enumerated powers.
Өмірбаян
Конфедерация мақалаларына сәйкес, "әрбір штат өзінің егемендігін, тәуелсіздігін және дербестігін, сондай-ақ осы Конфедерациямен тікелей берілмеген барлық билік, құзырет және құқықты сақтайды" (көшірмесі қосылды). Осылайша, Континенттік Конгресс Конфедерация мақалаларымен "тікелей берілгеннен" басқа, қосымша өкілеттіктерге ие болған жоқ. Керісінше, Қажетті және Тиісті Ереже Конгресске қосымша өкілеттіктерді нақты түрде береді; Конституцияның ешбір басқа ережесі мұны өздігінен жасамайды.
Ұлттық банк
Конституция ратификацияланғаннан кейін бірнеше онжылдық бойы Қажетті және Тиісті бапты түсіндіру Демократиялық-республикалық партия, Федералистік партия және басқа да бірнеше саяси партиялар арасындағы қызу даудың түпкі себебіне айналды. Бұл даудың алғашқы нақты мысалы 1791 жылы болды, Гамильтон жаңа Америка Құрама Штаттарының бірінші банкінің конституциялық екенін қорғау үшін осы бапты пайдаланды, бұл жаңа мемлекет тарихындағы алғашқы федералды банк болды. Солтүстіктегі бай аристократияның оңтүстіктің есебінен банк арқылы пайда табуы мүмкін деген алаңдаушылықты білдірген Мэдисон Конгрестің банкке жарғы беруге конституциялық құқығы жоқ деп мәлімдеді. Гамильтон банк салық салу және қаражат қарыздауға байланысты өкілеттіктерді іске асырудың орынды тәсілі екенін, ал бұл бап конституциялық өкілеттіктермен тікелей байланысты қызметтерге ғана емес, сонымен қатар аталған өкілеттіктерді іске асыру үшін қажетті қызметтерге де қолданылатынын айтты. Мэдисонды ыңғайсыз жағдайға түсіру үшін, оның Федералисттік қағаздарындағы қарама-қарсы пікірлері Конгресте оқылып шығарылды:
Соңында, оңтүстік банктің және Гамильтонның федералды үкіметтің штаттардың соғыс қарыздарын өз мойнына алу жоспарына қарсылығы елдің астанасын Филадельфиядағы уақытша орнынан Вашингтонға, Потомак өзені бойындағы оңтүстікке қарай орналасқан тұрақты орынға көшіру арқылы басылды. Бұл заң жобасы, сондай-ақ ұлттық монетаны құру туралы шешім Конгресс тарапынан қабылданып, Президент Джордж Вашингтон қол қойды.
МакКаллок Мэрилендке қарсы
Бұл бап ұлттық банкті құруды негіздеу ретінде 1819 жылы МакКаллок пен Мэриленд арасындағы сот ісінде сынақтан өтті. Мэриленд АҚШ-тың Екінші банкіне қарсы салық салу арқылы АҚШ-тың Екінші банкінің жұмысына кедергі келтіруге тырысты, ол кезде АҚШ-тың Екінші банкі жалғыз болды. Сот Мэрилендке қарсы шешім шығарды, ал бұл шешімді Гамильтонның көп жылғы федералистік одақтасы, Бас судья Джон Маршалл жазды. Маршалл Конституция федералды банк құруға тікелей рұқсат бермейтінін, бірақ Конгресске қажетті және дұрыс бап бойынша мұны жасауға қажетті билік бергенін, осылайша Конгресс өзінің салық салу және шығындар жөніндегі өкілеттіктерін іске асыра алатынын мәлімдеді. Бұл іс Гамильтонның ерекше өкілеттіктерге қатысты заңнама конституциялық екендігі туралы пікірін растады. Маршалл былай деп жазды: МакКаллок Мэрилендке қарсы. Егер бұл бап болмағанда, тікелей өкілеттіктер қосымша өкілеттіктерді білдіре ме деген дау туындаған болар еді, бірақ бұл бап осы дауды қосымша өкілеттіктерді білдіру арқылы шешті, олардың болжамға сүйенуінің орнына. Бұл бап сауда туралы баппен байланыстырылып, көптеген федералды заңдардың конституциялық негізін құрайды. Мысалы, «Жаңа курсқа» енгізілген түрлі реформалар мемлекетаралық сауданы реттеу мақсатының қажетті және дұрыс заңдары болып табылған. «Қажетті және дұрыс» бабының әсері және оның кең ауқымды түсіндірмесі, МакКаллок Мэрилендке қарсы (1819) ісінде американдық құқықта көрінеді, әдетте коммерциялық бапты қамтиды деп есептелетін істерде. Викард пен Филбернге қарсы істе (1942) Жоғарғы Сот фермердің баға мен өндірісті бақылау кезінде рұқсат етілген лимиттен артық бидай өндіруін қылмыс деп таныған федералды заңды қолдады, тіпті артық өнім фермердің жеке тұтынуына арналған болса да. «Қажетті және дұрыс» бабы өндіріс пен тұтынуды реттеуді негіздеу үшін қолданылды. Сонымен қатар, екі бап та экономикалық қызметке әсер ететін федералды заңдарды қолдау үшін пайдаланылғаннан басқа, федералды қылмыстық заңдарды ақтау үшін де қолданылды. Мысалы, Конгресс Федералдық ұрлау туралы заңда (1932) ұрланған адамды штаттар арасында тасымалдауды федералдық қылмыс деп жариялады, өйткені тасымалдау Конгресс билігі бар мемлекетаралық әрекет болып табылады. Бұл федералдық үкіметтің заңды жұмысына кедергі келтіруге қатысты қылмыстық заңдардың кең ауқымын, соның ішінде федералдық қызметкерлерге шабуыл жасауға немесе өлтіруге қарсы федералдық заңдарды негіздеді. «Ұлттық тәуелсіз бизнес федерациясы» v. Себелиус (2012) ісінде Жоғарғы Сот «Науқастарды қорғау және қолжетімді күтім туралы» заңның жеке міндеттемесін «Қажетті және дұрыс» бабы бойынша қолдауға болмайды деп шешті. Бас судья Джон Робертс бұл міндеттемені «Қолжетімді күтім туралы» заңның басқа реформаларының ажырамас бөлігі ретінде «Қажетті және дұрыс» бабы бойынша қолдауға болмайды деп мәлімдеді. Осы бап бойынша заңдарды қолдаған осы Соттың бұрынғы барлық істері берілген биліктің негізінде және оған қызмет етуде билікті жүзеге асыруды қамтыды. Керісінше, жеке міндеттеме Конгресске санамаланған билікті жүзеге асыру үшін қажетті алғышартты құруға және оның нормативтік аясына бұрын оның сыртында қалғандарды енгізуге ерекше мүмкіндік береді. Тіпті егер жеке міндеттеме «Жеткілікті медициналық көмек туралы» заңның басқа реформаларына «қажет» болса да, федералдық биліктің осындай кеңейтілуі бұл реформаларды тиімді етудің «дұрыс» құралы емес. Оның жақтастарының пікірінше, бұл шешім бапты Джон Маршаллдың МакКаллок Мэрилендке қарсы ісінде баяндалған бастапқы түсіндіріміне қайтарады. Дэвид Копелдің айтуынша, бұл бап «Конгресс санамаланған өкілеттіктерге тек «қосымша» өкілеттіктерді пайдалана алады деген негізгі қағиданы қайталайды».
McCulloch v. Maryland Without that clause, there would have been a dispute about whether the express powers imply incidental powers, but the clause resolved that dispute by making those incidental powers be expressed, instead of implied. The clause has been paired with the Commerce Clause to provide the constitutional basis for a wide variety of federal laws. For instance, various reforms involved in the New Deal were found to be necessary and proper enactments of the objective of regulating interstate commerce. The influence of the Necessary and Proper Clause and its broader interpretation under McCulloch v. Maryland (1819) in American jurisprudence can be seen in cases generally to be thought to involve simply the Commerce Clause. In Wickard v. Filburn (1942), the Supreme Court upheld a federal statute making it a crime for a farmer to produce more wheat than was allowed under price and production controls, even if the excess production was for the farmer's own personal consumption. The Necessary and Proper Clause was used to justify the regulation of production and consumption. Also, in addition to both clauses being used to uphold federal laws that affect economic activity, they also were used to justify federal criminal laws as well. For example, Congress in the Federal Kidnapping Act (1932) made it a federal crime to transport a kidnapped person across state lines because the transportation would be an act of interstate activity over which the Congress has power. It has also provided justification for a wide range of criminal laws relating to interference with the federal government's rightful operation, including federal laws against assaulting or murdering federal employees. In National Federation of Independent Business v. Sebelius (2012), the Supreme Court ruled that the individual mandate of the Patient Protection and Affordable Care Act cannot be upheld under the Necessary and Proper Clause. Chief Justice John Roberts ruled that the mandate cannot "be sustained under the Necessary and Proper Clause as an integral part of the Affordable Care Act's other reforms. Each of this Court's prior cases upholding laws under that Clause involved exercises of authority derivative of, and in service to, a granted power The individual mandate, by contrast, vests Congress with the extraordinary ability to create the necessary predicate to the exercise of an enumerated power and draw within its regulatory scope those who would otherwise lie outside it. Even if the individual mandate is "necessary" to the Affordable Care Act's other reforms, such an expansion of federal power is not a "proper" means for making those reforms effective." According to its proponents, the ruling returns the clause to its original interpretation, outlined by John Marshall in McCulloch v. Maryland. According to David Kopel, the clause "simply restates the background principle that Congress can exercise powers which are merely 'incidental' to Congress's enumerated powers."
Шарттың атауы
"Керекті және дұрыс ереже" термині 1926 жылы Жоғарғы Соттың Ламберт пен Йеллоули ісі бойынша (272 U. S. 581, 1926) шешімінде көпшілік пікірін білдірген судья Льюис Брандейс тарапынан қолданылды. Ол алкогольдің медициналық қолданылуын шектеу туралы заңды 18-ші түзетуге сәйкес, қажетті және дұрыс өкілеттіктерді пайдалану деп қарады. Бұл тіркес осы конституциялық бапты белгілеу үшін қабылданған ресми атауға айналды. Ол соттардың барлығы тарапынан қабылданып, АҚШ Кодексінің 50-тарауы, 1541(b) бөлімінде (1994) Соғыс өкілеттіктері туралы қаулының мақсаты мен саясатында Конгресс тарапынан бекітілді.