Британ-жапондық одақ (1902-1922): Мақсаты – Ресейдің Манжуриядағы экспансиясын тоқтату, Қытай мен Кореяны қорғау, Ұлыбританияның стратегиялық мүдделерін қамтамасыз ету.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1902–1922 жылдарғы қорғаныс пактісі
1902–1922 defence pact
Бірінші ағылшын-жапондық одақ (日英同盟) – Ұлыбритания мен Жапония арасындағы одақ. Ол 1902 жылдан 1922 жылға дейін қолданыста болды. Британдықтардың бастапқы мақсаты – Ресейдің Маньчжурияда кеңеюіне тосқауыл қою болды, сонымен бірге Қытай мен Кореяның аумақтық тұтастығын сақтауды қамтамасыз ету еді. Британдықтар үшін бұл «ұлы оқшаулану» кезеңінің аяқталуын білдірді, сондай-ақ Үндістанды қорғауға және ағылшын-неміс теңіз қарулану жарысында бәсекелесуге көбірек назар аударуға мүмкіндік берді. Бұл одақ – империяның артық міндеттемелерін азайту және Ұлыбританияны қорғау үшін Корольдік теңіз күштерін қайта шақыруға бағытталған үлкен британдық стратегияның бір бөлігі болды. Жапондықтар, өз тарапынан, одақтан халықаралық беделге ие болды және оны екі онжылдық бойы дипломатиялық саясатының негізі ретінде пайдаланды. 1905 жылы шарт Корея мәселесінде Жапонияның пайдасына қайта қарастырылды. 1911 жылы ол тағы он жылға жаңартылып, 1922 жылы Төрт держава шартымен алмастырылды. Одаққа 1902 жылдың 30 қаңтарында Лондон қаласындағы Лансдаун үйінде Ұлыбританияның сыртқы істер министрі лорд Лансдаун мен жапон дипломаты Хаяши Тадасу қол қойды. Ағылшын-жапондық одақ 1905 және 1911 жылдары екі рет жаңартылып, кеңейтілді, 1921 жылы одақ жойылғанға және 1923 жылы тоқтатылғанға дейін Бірінші дүниежүзілік соғыста маңызды рөл атқарды. Екі тарап үшін де басты қауіп – Ресейден келді. Франция Ұлыбританиямен соғысқа қатысуы мүмкін болғандықтан алаңдады және Ұлыбританиямен ынтымақтаса отырып, 1904 жылғы орыс-жапон соғысы үшін кінәлі деп танылмау үшін одақтасы Ресейден бас тартты. Франция, десе де, Ресейге Жапонияға қарсы экономикалық көмек көрсетті. Алайда, Ұлыбританияның Жапонияны қолдауы АҚШ пен бірқатар британдық доминиондардың наразылығын тудырды, олардың Жапон империясына деген көзқарасы нашарлап, біртіндеп жаушыл сипатқа ие болды.
The first Anglo Japanese Alliance (日英同盟) was an alliance between Britain and Japan. It was in operation from 1902 to 1922. The original British goal was to prevent Russia from expanding in Manchuria while also preserving the territorial integrity of China and Korea. For the British, it marked the end of a period of "splendid isolation" while allowing for greater focus on protecting India and competing in the Anglo German naval arms race. The alliance was part of a larger British strategy to reduce imperial overcommitment and recall the Royal Navy to defend Britain. The Japanese, on the other hand, gained international prestige from the alliance and used it as a foundation for their diplomacy for two decades. In 1905, the treaty was redefined in favor of Japan concerning Korea. It was renewed in 1911 for another ten years and replaced by the Four Power Treaty in 1922. The alliance was signed in London at Lansdowne House on 30 January 1902 by Lord Lansdowne, British Foreign Secretary, and Hayashi Tadasu, Japanese diplomat. The Anglo Japanese alliance was renewed and expanded in scope twice, in 1905 and 1911, playing a major role in World War I before the alliance's demise in 1921 and termination in 1923. The main threat for both sides was from Russia. France was concerned about war with Britain and, in cooperation with Britain, abandoned its ally, Russia, to avoid blame for the Russo Japanese War of 1904. France supported Russia economically against Japan anyway. However, Britain siding with Japan angered the United States and some British dominions, whose opinion of the Empire of Japan worsened and gradually became hostile.
Нысандар мен ескертулер
Ұлыбритания мен Жапония арасындағы одақ мүмкіндігі 1895 жылдан бері қарастырылып келді, сол кезде Ұлыбритания Ляодун түбегіндегі жапондық оккупацияға қарсы Франция, Германия және Ресейдің үштік араласуына қосылудан бас тартқан еді. Бұл оқиға одақ үшін тұрақсыз негіз болғанымен, Ұлыбританияның Жапонияны жаңғыртуға және Боксер көтерілісін басудағы ортақ күш-жігеріне қолдау көрсетуі жағдайды нығайтты. Екі елдің газеттері де мұндай одақты қолдады; Ұлыбританияда «The Times» газетінің Фрэнсис Бринкли және «Telegraph» газетінің Эдвин Арнольд осындай қолдаудың қозғаушы күші болды, ал Жапонияда саясаткер Окума Шигенобудың одаққа бейімділігі «Mainichi» және «Yomiuri» газеттерін одақты жақтауға итермеледі. 1894 жылғы Англия-Жапония сауда және теңіз қатынасы шарты да тең қарым-қатынас пен одақ құруға мүмкіндік жасады. Ақырында, одақтың нағыз себебі Ресейдің кеңеюіне қарсылық болды, мысалы, Боксер көтерілісінен кейін жалғасқан Маньчжурияға жасалған шабуыл. Бұл 1890 жылдары британдық дипломат Сесил Спринг Райс Ұлыбритания мен Жапонияның бірлесіп жұмыс істеуінің аймақтағы Ресейдің күшіне қарсы тұрудың жалғыз жолы екенін анықтаған кезде айқын болды. Келіссөздер Ресей Қытайға қарай жылжуды бастағанда басталды. Дегенмен, екі елдің де күмән-күдігі болды. Ұлыбритания «жақсы оқшаулану» саясатын тастауға абай болды, Ресейді ашудан сақтанды және егер Жапония АҚШ-қа шабуыл жасаса, шарт бойынша әрекет етуге дайын емес еді. Жапон үкіметінде Ресеймен келісімге келуді үміттенгендер де болды, оның ішінде төрт мәрте Жапонияның премьер-министрі болған Хиробуми Ито сияқты өте ықпалды саяси тұлға бар еді. Азиядағы достық АҚШ-қа қолайлы болады деп есептелді, себебі ол Жапонияның күшінің артуына наразы болды. Сонымен қатар, Ұлыбритания Кореядағы жапондық мүдделерді қорғауға дайын емес еді, ал жапондықтар Ұлыбританияны Үндістанда қолдауға дайын емес еді. Хаяши мен Лорд Лансдаун 1901 жылдың шілдесінде талқылауды бастады, бірақ Корея және Үндістан мәселелері келіссөздерді қарашаға дейін кешіктірді. Осы кезде Хиробуми Ито Ресеймен келісуге тырысу үшін келіссөздерді кейінге жылдыруды сұрады. Ол көбінесе сәтсіз болды, ал Ұлыбритания Жапонияның қос жақтылығына алаңдады, сондықтан Хаяши 1902 жылы келіссөздерге қайта кірісті. «Жақсы оқшаулану» аяқталды, өйткені Ұлыбритания алғаш рет бейбіт уақытта әскери одақтың қажеттілігін сезінді. Бұл Шығыс пен Батыс арасындағы тең құқықты алғашқы одақ болды. Ұлыбритания үшін Ағылшын-жапондық одақтың ықпалымен «жақсы оқшаулану» реформасы Франциямен жасалған Антанта Кордиаль (1904) және 1907 жылғы Англо-Ресейлік конвенциямен аяқталды.
The possibility of an alliance between Great Britain and Japan had been canvassed since 1895, when Britain refused to join the Triple Intervention of France, Germany and Russia against the Japanese occupation of the Liaodong Peninsula. While this single event was an unstable basis for an alliance, the case was strengthened by the support Britain had given Japan in its drive towards modernisation and their co operative efforts to put down the Boxer Rebellion. Newspapers of both countries voiced support for such an alliance; in Britain, Francis Brinkley of The Times and Edwin Arnold of the Telegraph were the driving force behind such support, while in Japan the pro alliance mood of politician Ōkuma Shigenobu stirred the Mainichi and Yomiuri newspapers into pro alliance advocacy. The 1894 Anglo Japanese Treaty of Commerce and Navigation had also paved the way for equal relations and the possibility of an alliance. In the end, the common interest truly fuelling the alliance was opposition to Russian expansion, such as the invasion of Manchuria continuing after the Boxer Rebellion. This was made clear as early as the 1890s, when the British diplomat Cecil Spring Rice identified that Britain and Japan working in concert was the only way to challenge Russian power in the region. Negotiations began when Russia began to move into China. Nevertheless, both countries had their reservations. Britain was cautious about abandoning its policy of "splendid isolation", wary of antagonizing Russia, and unwilling to act on the treaty if Japan were to attack the United States. There were factions in the Japanese government that still hoped for a compromise with Russia, including the highly powerful political figure Hirobumi Itō, who had served four terms as Prime Minister of Japan. It was thought that friendship within Asia would be more amenable to the US, which was uncomfortable with the rise of Japan as a power. Furthermore, Britain was unwilling to protect Japanese interests in Korea and likewise, the Japanese were unwilling to support Britain in India. Hayashi and Lord Lansdowne began their discussions in July 1901, and disputes over Korea and India delayed them until November. At this point, Hirobumi Itō requested a delay in negotiations in order to attempt a reconciliation with Russia. He was mostly unsuccessful, and Britain expressed concerns over duplicity on Japan's part, so Hayashi hurriedly re entered negotiations in 1902. "Splendid isolation" was ended as for the first time Britain saw the need for a peace time military alliance. It was the first alliance on equal terms between East and West. For Britain, the revision of "Splendid isolation" spurred by the Anglo Japanese Alliance, culminated in the Entente Cordiale (1904) with France and Anglo Russian Convention of 1907.
Ақпараттық келісімдер
1902 жылдың мамыр айында армияның Бас штабының аға барлау офицері және 1900 жылы Боксерлер көтерілісін тоқтату үшін Қытайға жіберілген жапон армиясының алғашқы қолбасшысы генерал-майор Фукусима Ясумаса әскери барлау саласындағы ынтымақтастық туралы бейресми талқылауларды аяқтау үшін Лондонға жіберілді. Мобилизация және әскери барлау жөніндегі бас директор сэр Уильям Николсон келіссөздердің британдық тарапын басқарды, ал шілде айында екі ел арасында барлау саласындағы ынтымақтастық туралы бірнеше келісімдерге қол қойылды. Фукусима 9 тамызда король Эдуард VII-нің тәж кию рәсімінде император Мэйдзидің өкілі ретінде болды және 1902 жылдың қыркүйегіне дейін келісімдердің егжей-тегжейін пысықтаумен айналысты. Келісімдердің болуы және мазмұны жарияланбады.
In May 1902, Major General Fukushima Yasumasa, who was a senior intelligence officer of the Army General Staff and the initial commander of the Japanese Army sent to China to stop the Boxer Rebellion in 1900, was sent to London to wrap up informal discussions on military intelligence cooperation. Director General of Mobilisation and Military Intelligence, Sir William Nicholson headed the British side of the negotiation, and various intelligence cooperation agreements were signed between the two in July. Fukushima represented Emperor Meiji at the coronation of King Edward VII on 9 August and stayed until September 1902 to work on the details. The existence and contents of the agreements were not made public.
1905 және 1911 жылдар
1905 жылы одақ қайта жаңғыртылды. Бұл, ішінара, Ресей-Жапон соғысындағы Жапонияның жемістеріне байланысты болды, бұл жапон-британ келісімін қайта қарауға түрткіс берді. 1905 жылғы шілдедегі жаңа келіссөздер Жапонияның Үндістандағы британдық мүдделерді қолдауына, ал Британияның Кореядағы жапондық ықпалын қолдауына мүмкіндік берді. Сол жылдың қарашасына қарай Корея Жапонияның протектораты болып құрылды, ал 1906 жылғы ақпанда Ито Хиробуми Сеулге резидент-генералы болып тағайындалды. 1911 жылы одақты жаңартқанда, жапон дипломаты Комура Ютаро Жапонияның тарифтік тәуелсіздігін қалпына келтіруде маңызды рөл атқарды. 1905 жылғы "екінші" одақ он жылға есептелгенімен, ол 1911 жылы ертерек жаңартылды. Осы алты жылдың ішінде үлкен державалар саясаты күрт өзгерді, 1907 жылғы Англо-Ресейлік келісіммен Ресей-Британияның "Ұлы ойыны" аяқталды; Ресей-Жапон соғысынан кейін Жапонияның келіссөздері жалғасты, оның ішінде 1907 жылы Ресеймен Маньчжурияны бөлісу туралы келісім жасалды; сондай-ақ, британдық-американдық қарым-қатынастар жақсарды және Ұлыбританияның неміс империясымен бәсекелестігі күшейді. Осы жағдайда Жапония мен Ұлыбритания өзара мүдделерін қамтамасыз ету үшін "үшінші" англо-жапондық одақты нығайтты.
The alliance was revamped in 1905. This was partly prompted by Japan's gains in the Russo Japanese War which prompted a restatement of the Japanese British agreement. The July 1905 renegotiations allowed for Japanese support of British interests in India and British support for Japanese progress into Korea. By November of that year, Korea was a Japanese protectorate, and in February 1906 Itō Hirobumi was posted as the Resident General to Seoul. At the renewal in 1911, Japanese diplomat Komura Jutarō played a key role to restore Japan's tariff autonomy. Although the "second" alliance in 1905 was meant to last a decade, the alliance was renewed earlier in 1911. Over those six years, great power politics had substantially changed, following the Anglo Russian entente of 1907 settling the Russo British Great Game; continuing Japanese negotiations in the wake of the Russo Japanese War, including a 1907 partitioning of Manchuria with Russia; as well as increasing British American rapprochement and the UK's growing rivalry with the German Empire. In this context, Japan and Britain augmented a "third" Anglo Japanese alliance to reassure each other of their interests.
Достық пен бәсекелестікті қалыптастыру
Альянстың алғашқы нұсқасы 1902 жылдың 12 ақпанында жарияланды. Жауабында Ресей Франция және Германиямен одақ құруға ұмтылды, бірақ Германия одан бас тартты. 1902 жылдың 16 наурызында Франция мен Ресей өзара келісім шартына қол қойды. Қытай мен Америка Құрама Штаттары осы одаққа күшті қарсылық танытты.
The first version of the alliance was announced on 12 February 1902. In response, Russia sought to form alliances with France and Germany, which Germany declined. On 16 March 1902, a mutual pact was signed between France and Russia. China and the United States were strongly opposed to the alliance.
Ресей-Жапон соғысындағы бейресми рөлі
1904 жылы Жапония Қытайдағы Ресей империясының отарларын кеңейтуін тоқтатуды мақсат еткенде орыс-жапон соғысы басталды. Ұлыбритания ресми түрде орыс-жапон соғысына қатыспаған, бірақ соғыс барысында Жапонияға тыңшылық, кеме құрылысы және дипломатиялық қолдау көрсетті. 1917 жылы жапондық әскери кемелері Жерорта теңізіне жіберіліп, Мальта жанындағы одақтас кемелерді U-денесінің шабуылдарынан қорғауға көмектесті. Мальтадағы Калкара теңіз зиратында 1917 жылы «Сакаки» жапондық эсминецінің торпедалық шабуылда қаза болған 72 жапон теңізшісінің құрметіне ескерткіш орнатылған.
The Russo Japanese War broke out in 1904, as Japan sought to halt the expansion of the Russian Empire's colonies in China. Britain did not officially join the Russo Japanese War, but supported Japan in espionage, ship design, and diplomacy during the war. In 1917, Japanese warships were sent to the Mediterranean and assisted in the protection of Allied shipping near Malta from U boat attacks. A memorial at the Kalkara Naval Cemetery in Malta is dedicated to the 72 Japanese sailors who died in the conflict, including in the 1917 torpedoing of the Japanese destroyer Sakaki.
Мәдени алмасу
Бұл одақ Ұлыбритания мен Жапония арасындағы сауда және мәдени алмасудың негізін қалады. Жапондық қарулы күштердің тез индустрияландыруы мен дамуы британдық кеме жасаушылар мен қару өндірушілерге экспортқа жаңа мүмкіндіктер берді. Британияда білім алған жапондықтар Жапонияға жаңа технологияларды, мысалы, офтальмологиядағы жетістіктерді әкелді. Сол кездегі Джеймс МакНилл Уистлер, Обри Бирдсли және Чарльз Ренни Маккинтош сияқты британдық суретшілер жапон кимоноларынан, семсерлерінен, қолөнерінен және сәулет өнерінен қатты әсер алды. Бірегей мәдени алмасулардың арасында жазушы Йошимото Тадасу (т. 1878, ө. 1973), 1902 жылы «Шындық Британия» (Shin no Eikoku) атты еңбегін жазған, Жапонияда жоғары білім алған алғашқы соқыр адам болды және Жапонияға қоғамдық қамқорлық туралы кейбір британдық идеяларды әкелді. Дін қызметкері Кумагай Тетсутаро (т. 1883, ө. 1979) кітапты соқыр адамдарға арналған мүмкіндіктерге үлкен әсер еткен деп мақтады. 1910 жылы Лондондағы Уайт-Ситиде өткен Жапония-Британия көрмесіне 8 миллион адам келді. Ол Жапонияның жаңғыруын және Ұлыбритания мен Жапония арасындағы «халықтардың одағы» идеясын насихаттауға тырысты. Онда жапондық көркем өнер, музыканттар, сумо демонстрациялары және Эдвардтық үлгідегі Айну, Тайвань және жапондық «ауылдардың» көрмелері болды. Ұйымдастырушылар Ұлыбритания мен Жапонияның тарихи-мәдени параллелін Шығыс пен Батыс арасындағы симметриялық «Арал империялары» ретінде бейнеледі. Жапон үкіметінің ұйымдастыруымен өткен бұл көрме сол кездегі ең ірі көрмелердің бірі болды. Тағы бір фактор – Жапонияның 1915 жылы Қытай Республикасына жіберген жиырма бір талабы. Бұл талаптар Жапонияның Қытайдағы ықпалын күшейтіп, Қытай мемлекетін Жапонияның де-факто протекторатына айналдыруға бағытталған еді. Қытай үкіметі көмек сұрап Ұлыбритания мен АҚШ-қа жүгінді, бұл Жапонияны талаптарды жұмсартуға мәжбүр етті. Ақырында, Жапон үкіметі Қытайда ықпалын арттыра алмады, бірақ Батыс елдері арасында беделін жоғалтты (соның ішінде Ұлыбритания да, жапондықтарға сенімді одақтас ретінде сенімсіздік білдірді). Ұлыбритания ең бай индустриалды держава болғанымен, Жапония жаңадан индустриалданған ел болып, үлкен экспорттық нарығымен табиғи экономикалық байланыстар құруға мүмкіндік берсе де, бұл байланыстар шектеулі болды, бұл одақтың маңызды кемшілігіне айналды. Британдық банктер Жапонияны шектеуші меншік заңдары мен тұрақсыз қаржылық жағдайға байланысты тәуекелді инвестиция ретінде қарастырды және Жапонияға жоғары пайыздық мөлшерлемемен несие берді, бұл Осман империясына, Чилиге, Қытайға және Мысырға берген несиелеріне ұқсас болды, бұл Жапонияны көңілсіздікке түсірді. Банкир және кейін премьер-министр Такахаси Корекио Ұлыбританияның жағымсыз несие шарттары арқылы Жапонияның «цивилизацияланған елдерден» «дамымаған елдерге» қайта оралғанын білдіргенін айтты, сонымен қатар Жапонияның бірінші Қытай-жапон соғысын қаржыландыру үшін Ресей-жапон соғысына қарағанда шетел капиталын оңай алғанын атап өтті. Бұл одақ 1919-1920 жылдардағы Париж бейбітшілік конференциясында да кедергі тудырды. 1920 жылдың 8 шілдесінде екі үкімет одақ туралы келісімнің «екі үкімет те құрметтеуге ниеттенген Ұлттар Лигасының Хартиясымен толық сәйкес келмейді» деген бірлескен мәлімдеме жасады. Альянстың күйреуі 1921 жылғы Императорлық конференцияда белгілі болды, онда британдық және Доминион басшылары біріккен халықаралық саясатты анықтау үшін жиналды. Конференцияның басты мәселелерінің бірі – ағылшын-жапондық одақты жаңарту болды. Конференция Канаданың премьер-министрі Артур Мейгеннен басқа барлық қатысушылардың Жапониямен одақты дереу жаңартуды қолдауымен басталды. Бұл аймақтағы британдық мүдделерді қамтамасыз ету үміті болды. Австралиялықтар Жапон императорлық теңіз флотының кез келген шабуылына тойтарыс бере алмаймыз деп қорқып, болашақтағы қақтығысқа дайындалу үшін теңіз күштерін арттыруды жалғастыруды қалады, өйткені АҚШ-пен одақ (соғыстан кейінгі оқшаулану кезеңінде) жеткілікті қорғаныс бере алмайды деп ойлады. Жапония мен АҚШ арасында қақтығыс тууы мүмкін деп қорқып, Мейген Британ империясының екі ел арасындағы соғысқа тартылмауы үшін келісімнен шығуын талап етті. Қалған делегаттар Америкамен жақын қарым-қатынас орнатуға тырысып, американдық үкіметке қолайлы шешім табуға келісті, бірақ тек Мейген келісімді толық жоюды ұсынды. Американдық үкімет ағылшын-жапондық одақтың жаңаруының Тынық мұхитында жапондық басымдықты құрып, Қытайды американдық саудадан жауып тастады деп қорқыды. Бұл қорқыныштар Америка және Канаданың баспасөздерімен күшейді, олар келісімдегі жасырын антиамерикандық тармақтар туралы хабарлады және одақты жоюды қолдауға шақырды. Баспасөз, Мейгеннің Жапонияның Қытайдағы британдық мүліктеріне шабуыл жасауы мүмкін дегеніне байланысты нақты аргументтерімен бірге, Императорлық конференцияны одақты тоқтатуға итермеледі. Конференция Ұлттар Лигасына одақтан шығу ниетін білдірді, ол одақтың күшіне қарай, тараптардың бірі екіншісіне 12 айлық хабарлама жіберуі керек екенін мәлімдеді. Британ империясы АҚШ-пен жақсы қарым-қатынас үшін Жапониямен одағынан бас тартты, бірақ Жапония мен Германия немесе Ресей арасындағы одақ құрылуын болдырмауға тырысты. Империялық делегаттар Американы Тынық мұхиты және Шығыс Азия саясаты бойынша пікірталас жүргізу үшін бірнеше елдерді Вашингтондағы келісімдерге шақыруға көндірді, әсіресе теңіз қарусыздану мәселесін. Жапония Вашингтон теңіз конференциясына Ұлыбританияға деген терең сенімсіздікпен келді, Лондонның Жапонияның мүддесін емес, өзінің мүддесін ойлап отырғанын сезінді. Өсіп келе жатқан шиеленіске қарамастан, Жапония АҚШ-пен соғыстан сақтану үмітімен конференцияға қатысты. АҚШ, Жапония, Франция және Ұлыбритания Тынық мұхитының күштері Төрттік келісімге қол қойды, оған Қытай сияқты басқа да елдерді қосып, Тоғыздық келісім жасалды. Төрттік келісім Тынық мұхитындағы халықаралық қарым-қатынастардың негізгі қағидаларын белгіледі, сондай-ақ қарулы одақтарға міндеттеме бермейтін шала одақ құрды. Вашингтон конференциясындағы Төрттік келісім 1921 жылдың желтоқсанында ағылшын-жапондық одақты күшін жойды, бірақ оның толық күшін жою 1902 және 1911 жылдардағы ағылшын-жапондық одақ шартының IV бабына сәйкес, барлық тараптар келісімді ратификациялағаннан кейін 1923 жылдың 17 тамызында болды. Осы кезде Одақ ресми түрде тоқтатылды. Британ империясы мен Жапония арасындағы сенімсіздік, сондай-ақ ағылшын-жапондық одақтың аяқталуы, кейбір зерттеушілердің пікірінше, Жапонияның Екінші дүниежүзілік соғысына қатысуының басты себептерінің бірі болды. Алайда, жақындағы зерттеулер бұл тұжырымға қарсы тұрды, өйткені 1921 жылға дейін британдық мүдделер мен Жапония арасындағы қақтығыстар күрт өсті: демек, Одақтың аяқталуы екі ел арасындағы байланыстың нашарлауының салдары болды, себебі емес. Мысалы, Ұлыбритания Қытайдағы өсіп келе жатқан жапондық амбициялары, Пан-Азиялық идеологияның күшеюі, жапондықтардың үнді революционерлерін қолдауы және Малайя мен Үндістандағы жапондық пропагандистердің болуына байланысты Азиядағы британдық колониялары мен мүдделеріне жапондық қауіптен күдіктенді. Зольтан Бузасқа сәйкес, нәсілдік факторлар британдықтар мен американдықтарды одақты жоюға итермеледі.
The alliance formed the basis for positive trading and cultural exchanges between Britain and Japan. Rapid industrialisation and the development of the Japanese armed forces provided significant new export opportunities for British shipyards and arms manufacturers. Japanese educated in Britain were also able to bring new technology to Japan, such as advances in ophthalmology. British artists of the time such as James McNeill Whistler, Aubrey Beardsley and Charles Rennie Mackintosh were heavily inspired by Japanese kimono, swords, crafts and architecture. Unique cultural exchanges included that the author Yoshimoto Tadasu (b. 1878, d. 1973), who wrote True Britain (Shin no Eikoku) in 1902, was the first blind person in Japan to receive higher education, and brought some British ideas on public welfare to Japan. The clergyman Kumagai Tetsutaro (b. 1883, d. 1979) praised the book as having a major impact on opportunities for people with blindness. The Japan–British Exhibition in 1910 in White City, London had eight million visitors. It sought to promote knowledge of Japan's modernization and the idea of an 'alliance of peoples' between Britain and Japan. It featured Japanese fine arts, musicians, Sumo demonstrations, and influenced by Edwardian expectations, it featured exhibitions of Ainu, Taiwanese and Japanese 'villages'. The organizers portrayed a cultural historical parallel between Britain and Japan as symmetrical "Island Empires" in East and West. Organized by the Japanese government, it was one of the largest such expositions at its time. Another strain was the Twenty One Demands issued by Japan to the Republic of China in 1915. The demands would have drastically increased Japanese influence in China and transformed the Chinese state into a de facto protectorate of Japan. Feeling desperate, the Chinese government appealed to Britain and the U. S., which forced Japan to moderate the demands issued; ultimately, the Japanese government gained little influence in China, but lost prestige amongst the Western nations (including Britain, which was affronted and no longer trusted the Japanese as a reliable ally). Even though Britain was the wealthiest industrialized power, and Japan was a newly industrialized power with a large export market, which would seem to create natural economic ties, those ties were somewhat limited, which provided a major limitation of the alliance. British banks saw Japan as a risky investment due to what they saw as restrictive property laws and an unstable financial situation, and offered loans to Japan with high interest rates, similar to those they offered the Ottoman Empire, Chile, China, and Egypt, which was disappointing to Japan. The banker and later Prime Minister Takahashi Korekiyo argued that Britain was implying, through unattractive loan terms, that Japan had reverted from one of the "civilized nations" to "undeveloped nations", referring that Japan had more easily received foreign capital to fund its First Sino Japanese War than the Russo Japanese War.]] The alliance was viewed as an obstacle already at the Paris Peace Conference of 1919–1920. On 8 July 1920, the two governments issued a joint statement to the effect that the alliance treaty "is not entirely consistent with the letter of that Covenant (of the League of Nations), which both Governments earnestly desire to respect". The demise of the alliance was signaled by the 1921 Imperial Conference, in which British and Dominion leaders convened to determine a unified international policy. One of the major issues of the conference was the renewal of the Anglo–Japanese Alliance. The conference began with all but Canadian Prime Minister Arthur Meighen supporting the immediate renewal of an alliance with Japan. The prevailing hope was for a continuance of the alliance with the Pacific power, which could potentially provide security for British imperial interests in the area. The Australians feared that they could not fend off any advances from the Imperial Japanese Navy, and desired a continuance of the buildup of naval resources for a possible future conflict as they feared that an alliance with the United States (then in a state of post war isolationism) would provide little protection. Meighen, fearing that a conflict could develop between Japan and the United States, demanded the British Empire remove itself from the treaty to avoid being forced into a war between the two nations. The rest of the delegates agreed that it was best to court America and try to find a solution that the American government would find suitable, but only Meighen called for the complete abrogation of the treaty. The American government feared that the renewal of the Anglo–Japanese Alliance would create a Japanese dominated market in the Pacific, and close China off from American trade. These fears were elevated by the news media in America and Canada, which reported alleged secret anti American clauses in the treaty, and advised the public to support abrogation. The press, combined with Meighen's convincing argument of Canadian fears that Japan would attack imperial assets in China, caused the Imperial Conference to shelve the alliance. The conference communicated their desire to consider leaving the alliance to the League of Nations, which stated that the alliance would continue, as originally stated with the leaving party giving the other a twelve month notice of their intentions. The British Empire decided to sacrifice its alliance with Japan in favour of goodwill with the United States, yet it desired to prevent the expected alliance between Japan and either Germany or Russia from coming into being. Empire delegates convinced America to invite several nations to Washington to participate in talks regarding Pacific and Far East policies, specifically naval disarmament. Japan came to the Washington Naval Conference with a deep mistrust of Britain, feeling that London no longer wanted what was best for Japan. Despite the growing rift, Japan joined the conference in hopes of avoiding a war with the United States. The Pacific powers of the United States, Japan, France and Britain would sign the Four Power Treaty, and adding on various other countries such as China to create the Nine Power Treaty. The Four Power Treaty would provide a minimal structure for the expectations of international relations in the Pacific, as well as a loose alliance without any commitment to armed alliances. The Four Power Treaty at the Washington Conference made the Anglo–Japanese Alliance defunct in December, 1921; however, it would not officially terminate until all parties ratified the treaty on 17 August 1923. At that time, the Alliance was officially terminated, as per Article IV in the Anglo–Japanese Alliance Treaties of 1902 and 1911. The distrust between the British Empire and Japan, as well as the manner in which the Anglo–Japanese Alliance concluded, have been suggested by some as being leading causes in Japan's involvement in World War II. However, more recent scholarship has argued against this, on the basis that Japan British imperial interests had already substantially conflicted before 1921: therefore the end of the Alliance was instead symptomatic of the already present political reality of eroding ties between both countries, rather than its cause. Britain had for example, become increasingly suspicious of a potential Japanese threat to its Asian colonies and interests, due to growing Japanese ambitions in China, the rise in Pan Asianism, as demonstrated by Japanese support for Indian revolutionaries and the presence of Japanese propagandists in Malaya and India. According to Zoltan Buzas, racially shaped threat perceptions led the British and the Americans to push for the termination of the alliance.