Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Берлиндегі өнер мұражайы, Германия.
Art museum in Berlin, Germany
Неуэ Нацгалерея (Жаңа Ұлттық галерея) – Берлиндегі мәдениеттер форумында орналасқан, қазіргі заманғы өнер мұражайы. Оның негізгі назары 20-шы ғасырға арналған. Бұл Берлин мемлекеттік мұражайларының Ұлттық галереясының бөлігі. Мұражай ғимараты мен оның мүсіндік бақтарын Людвиг Мис ван дер Роэ жобалаған, ал 1968 жылдың 15 қыркүйегінде ашылған. Галерея 2015 жылы қайта жаңарту үшін жабылды. Дэвид Чипперфилд Архитекторлары жүргізген жұмыс 2021 жылы аяқталды және мұражай 2021 жылдың тамызында американдық мүсінші Александр Кальдердің туындыларының көрмесімен қайта ашылды.
The Neue Nationalgalerie (New National Gallery) at the Kulturforum is a museum for modern art in Berlin, with its main focus on the 20th century. It is part of the National Gallery of the Berlin State Museums. The museum building and its sculpture gardens were designed by Ludwig Mies van der Rohe and opened on September 15th, 1968. The gallery closed in 2015 for renovation. The work, by David Chipperfield Architects, was completed in 2021, and the museum reopened in August 2021 with an exhibition of works by American sculptor Alexander Calder.
Өлшемі, ерекшеліктері және материалдары
Неуэ-Национал галереясының жоспары екі бөлек қабатқа бөлінеді. Жоғарғы қабат кіреберіс залы және негізгі арнайы көрмелер галереясы ретінде қызмет етеді, жалпы ауданы құрайды. Ол көше деңгейінен жоғары орналасқан және оған үш қадаммен ғана жетуге болады. Галереяның жалпы көлемінің шағын бөлігін құраса да, көрме павильоны ғимараттың негізгі сәулеттік бейнесі болып ерекше көзге түседі. Әр қабырғасы бойынша екіден, бұрыштардан аулақ орналасқан сегіз крест тәрізді бағана, қалыңдығы және қара түсті алдын ала керілген болаттан жасалған шаршы төбе жабынын ұстап тұрады. Галереяның шыны қасбеті мен сегіз тірек бағана арасында кеңістік қамтамасыз етілген. Мистің кеңсесі осы консольді әртүрлі масштабтағы модельдерде жан-жақты зерттеді, оның құрылымдық тұрақтылығын және төбе жабынының көрінетін жазықтығын қамтамасыз ету үшін. Еденнен төбеге дейінгі биіктік жетіп, кеңістік шаршы өлшемді торға сәйкес орналасқан. Қара анодталған алюминийден жасалған "ұя жәшіктер" тор ішінде орналасқан жарықтандыру құрылғыларын сыйырлайды, ал олардың үстінен ауа арналары ілінген. Төменгі қабат негізінен галереяның тұрақты коллекциясын орналастыруға арналған, сонымен қатар кітапхана, кеңселер, дүкен және кафе де бар, жалпы ауданы шамамен құрайды. Ол жер астындағы үштен екі бөлігінде орналасқан, бұл өнер туындыларын қауіпсіз сақтауға мүмкіндік береді. Оның жалғыз шыны қасбеті мұражайдың көлбеу скульптуралар бағына қарап тұрады және жеткілікті мөлшерде жанама жарық беруді қамтамасыз етеді. Мұражайдың көрме алаңы төбедегі алаң арқылы одан әрі кеңейтіледі.
The plan of the Neue Nationalgalerie is divided into two distinct stories. The upper story serves as an entrance hall as well as the primary special exhibit gallery, totaling of space. It is elevated from street level and only accessible by three flights of steps. Though it only comprises a small portion of the total gallery space, the exhibition pavilion stands boldly as the building's primary architectural expression. Eight cruciform columns, two on each length placed so as to avoid corners, support a square pre stressed steel roof plate thick and painted black. An cantilever allows for ample space between the gallery's glazed façade and eight supporting columns. Mies' office studied this cantilever extensively in various scaled models in order to ensure its structural stability as well as the seeming flatness of the roof plate. The floor to ceiling height reaches , and the space is (laid) out on a square dimensional grid. Black anodized aluminum "egg crates" fit within the grid house lighting fixtures, with air ducts suspended above. The lower story serves primarily as housing for the gallery's permanent collection, though it also includes a library, offices, and a shop and café, and totals about of space. It is three quarters below ground so as to allow for safe storage of the artwork. Its sole glazed façade looks out on the museum's sloping sculpture garden and provides ample indirect interior lighting. A rooftop plaza further extends the museum's exhibition space.
Қазіргі заманғы жобалар
1956 жылы «Рон Бакарди и Компания» президенті Хосе М. Бош Миеске жаңа кеңсе кеңістігін жобалауды тапсырды. Ол ерекше түрде ашық жоспарға қызығушылық танытты, ал Мис ұсынған салыстырмалы түрде қарапайым идея – екі жағынан екі бағанмен тіреліп тұратын шаршы төбелік панель болды. Бастапқы құрылымдық қиындықтарды шешу қажет болды, бірақ нәтижесінде пайда болған павильон типі Мистің сәулет лексикасының маңызды бөлігіне айналды, көп жағдайда оның кеңістік туралы әмбебап түсінігінің символы болды. Кубадағы жалпы саяси тұрақсыздық салдарынан 1960 жылдың қыркүйегінде «Бакарди» ғимараты тоқтап қалды, бірақ сонымен бірге Мистің кеңсесіне тағы екі мұражай жобасы түсті. 1960 жылдың жазында Швайнфурт қаласында тұратын бай өнеркәсіпші Георг Шефер Миеске өзінің 19 ғасырдағы өнер жинағы үшін мұражай салу туралы ұсыныс жасады. Құрылысқа қарапайым алдын ала жоспар жасалды, бірақ сол жылы Мис Шефердің талаптарына сәйкес салынбаған «Бакарди» жобасын қайта құруға шешім қабылдады, оны салынғанды көруге ниеттенді. Осының нәтижесінде бетон емес, болаттан жасалған «Бакарди» жобасының кішірейтілген үлгісі құрылды. 1961 жылдың наурыз айында Мис Берлиндегі құрылыс және тұрғын үй істері жөніндегі сенатордан хат алды, ол оны 20 ғасырдың басындағы өнер коллекциясы үшін көрме алаңы болар «Neue Nationalgalerie» салуға шақырды. Екі мұражай жобасы, көлемі жағынан сәл ерекше болғанымен, формасы жағынан бірдей болды, екеуі де бастапқы «Бакарди» дизайнының болаттан жасалған нұсқасы еді. Швайнфурт жобасы іске аспағанымен, үнемі қайта құру арқылы Мис Берлиндегі өзінің идеясын жетілдіре алды, ал «Neue Nationalgalerie» бастапқы үш бөліктен тұратын концепцияның жалғыз салынған нысаны болып қала береді.
In 1956, José M. Bosch, President of Ron Bacardí y Compañía approached Mies to commission the design of a new office space. He was particularly interested in a very open plan, and the relatively simple idea Mies came up with involved a square roof plate supported on each side by two columns. Though initial structural challenges had to be dealt with, the resulting pavilion typology became integral to Mies' architectural lexicon, in many ways the epitome of his universal conception of space. The Bacardí Building was abandoned in September 1960 due to general political unrest in Cuba, but at the same time, two other museum commissions were brought to Mies' office. Georg Schaefer, a wealthy industrialist living in Schweinfurt approached Mies about the construction of a museum for his nineteenth century art collection during the summer of 1960. A modest initial plan was drawn for the structure, but later that year Mies decided to reconfigure the unbuilt Bacardí project to fit Schaefer's program as he wished to see it built. Consequently, a scaled down model of the Bacardí project this time rendered in steel rather than concrete was created. In March 1961, Mies also received a letter from the Senator for Building and Housing in Berlin, inviting him to build what was to be called the Neue Nationalgalerie, an exhibition space for the state's collection of early twentieth century art. The two museum projects, though slightly different in scale, where to be essentially identical in form, both a version in steel of the original Barcardí design. Though the Schweinfurt project never came to fruition, the reductive exercise of continual reconfiguration allowed for the perfection of Mies' expression in Berlin, and the Neue Nationalgalerie remains as the sole built form of the initial tripartite conception.
Эстетикалық маңызы
Мистің үш ғимараттың дамуы, «Жаңа Ұлттық галереяға» дейін, «Кішкентай қалаға арналған мұражай» жобасында бұрыннан көрініс тапқан. Бұл жоба 1943 жылғы мамыр айында «Архитектуралық форум» журналының арнайы санында жарияланды. Мис жарияланымда бір жазықтықтағы кеңістікке орналасқан, тең қашықтықтағы бағаналармен бөлінген, көрінетіндей ауада тұрған шатырды сипаттады. Бұл жоба қазір Мистің ішкі кеңістікті жеңілдетуге жасаған маңызды қадамы ретінде қарастырылады, ол құрылымдық жабынды анықтап, азайту арқылы сыртқы және ішкі кеңістікті мағыналы түрде біріктірді. Құрылыстың өзі – жер жазықтығы, тірек және шатырдан тұратын қарапайым конструкция, осылайша ғимаратқа айналады. Ашық кеңістіктің эстетикалық маңыздылығы Мистің музей кеңістігін қабылдауымен тікелей байланысты, ол «шектемейтін, анықтайтын кеңістік» болды. Жоспардың толық ашықтығы сонымен қатар өнер мен қоғам арасындағы кедергіні жоюға, қатаң бөлінген кеңістіктермен құрметті жоюға және көрермен мен өнер арасындағы өзара әрекеттесуге шақыруға мүмкіндік береді. Жалпы эстетикалық әсер – жандандыратын бостандық. Бұл шексіз трансформациялық қабілет және әмбебаптық Мистің аралық жылдардағы ғимараттарында да көрінеді, атап айтқанда Иллинойс штатының Плано қаласындағы Фарнсворт үйі мен Иллинойс технология институтының Король залы. Әртүрлі зерттеушілер құрылыстың классикалық сәулетпен байланысын мойындап, оны заманауи ғибадатхана ретінде қарастырады, оның монументалды қарапайымдылығы дизайн мен тұжырымдамасының артындағы шеберлікті көрсетеді.
Much of Mies' syntactical development throughout the three building progression leading up to the Neue Nationalgalerie was prefigured in an earlier project for a Museum for a Small City. This project was published in a special May 1943 edition of Architectural Forum. In his publication, Mies describes a seemingly floating roof plane, suspended above a single clear span space punctuated by equidistant columns. This project is now seen as a significant move on Mies' part toward the alleviation of interior space by both defining and minimizing structural enclosure, thus joining exterior and interior space in a meaningful way. The structure itself, a composite of little more than ground plane, support and roof, thus becomes the building. The aesthetic importance of the clear span was directly related to Mies' conception of museum space in general, a "defining, rather than confining space". The completely open nature of the plan also serves to eliminate the barrier between art and community, simultaneously breaking down the reverence enacted by severely partitioned spaces and inviting interaction between viewer and art. The overall aesthetic affect is thus one of vitalizing liberation. This infinitely transformative capability and universality is also seen in Mies' buildings from the intervening years, namely the Farnsworth House in Plano, Illinois, and Crown Hall of the Illinois Institute of Technology campus. Various commentators have recognized the structure's ties to classical building, seeing it as a modern temple whose monumental simplicity evinces the immense skill behind its design and conception.
Сын
Сыртқы құрылымдарды нақты бейнелеу мүмкіндігі фасадты жеңілдету және кең ауқымды, әмбебап кеңістіктер құру үшін тапсырыс беруші тарапынан белгілі бір батылдық талап етті. Жаңа Ұлттық галереяның кіреберіс павильонының айқын көрінісінде белгілі бір логистикалық қиындықтар болды. Оның тегіс гранит едені кеңістікті жылы табиғи жарықпен толтырып, көлеңкелі көлеңкелер жасады, бұл кураторлық жұмысты едәуір күрделендірді. Павильон кеңістігінің ерекшелігі төменгі қабатты екінші деңгейге жіберді, бұл өнер туындыларын көрсетуде табиғи жарықтың жетіспеуіне және қарапайым көру кеңістігіне байланысты қосымша қиындықтар тудырды. Кейіннен ғимараттың төменгі қабатын жаңарту және кеңейту туралы сұрағанда, Мис бас тартты, себебі мұндай қадам жоғарыдағы ғибадатхананың мінсіз пропорцияларын жояды. Ол кіреберіс павильонын бастапқыда өте ірі туындыларға арналған орын ретінде жоспарлаған, бұл визуалды қарым-қатынасқа және туындыны кеңістіктің өзінің бір бөлігі ретінде пайдалануға мүмкіндік береді. 1943 жылғы мамырдағы «Архитектуралық форумда» жарияланған «Шағын қала мұражайы» туралы мақалаға енгізілген алғашқы коллажда Пикассоның «Герникасы» және басқа да ірі, жазық картиналар бар. Дегенмен, кіші жұмыстарды жылжымалы, дербес тұрған қабырғаларда немесе ілініп тұратын бөлімдерде көрсетуге тура келді, бұл куратордың кеңістіктерді тиімді ажырату мүмкіндігін қиындатты.
The ability of clearly articulated external structures to alleviate façades and create large scale universal spaces required certain boldness on the part of the client. The ineffable expression of the Neue Nationalgalerie's entrance pavilion had certain logistical downsides. Its smooth granite flooring reflects the warm natural light that floods the space, creating hazy shadow and making curatorial efforts notoriously complicated. The singular expression of the pavilion space also relegated the lower story to a secondary position, presenting further difficulties for the display of artwork involving a lack of natural lighting and relatively pedestrian layout of viewing space. When asked later to renovate and expand the building's lower story, Mies refused, as to do so would destroy the perfect proportions of the temple above. He originally conceived of the entrance pavilion as a place for very large works, allowing for unencumbered visual interaction and for use of the piece as space element in itself. An early collage included in the May 1943 Architectural Forum article about Museum for a Small City includes Picasso's Guernica, along with other large, plane like paintings. Yet smaller works had to be shown on moveable freestanding walls or hanging partitions, making a curator's ability to effectively differentiate spaces difficult.
Дэвид Чипперфилдтің қайта жаңартуы
Неуэ Националь галереясы ашылғалы бері толыққанды жаңғыртудан өтпегендіктен, оның кондиционерлеу жүйесі, жарықтандыруы, қауіпсіздігі, қолжетімділігі, электр қуаты, келушілерге арналған жабдықтары және көркем туындыларды тасымалдауға арналған инфрақұрылымын жаңарту қажет болды. 2012 жылы британдық сәулетші Дэвид Чипперфилд ғимаратты ауқымды жөндеуден өткізетіні жарияланды. Германияда мемлекеттік тапсырыстар үшін кең таралған бәсекелестіксіз іріктеу рәсімінде, оның фирмасы екі кезеңді келіссөздер нәтижесінде 24 сәулет фирмасының ішінде таңдалып алынды. Бастапқыда 101 миллион еуроға жоспарланған 140 миллион еуролық жөндеу жобасы 2015 жылы басталды және алғашқы күтілім бойынша үш жылға созылуға тиіс болды, осы кезеңде музей жабық тұрды. Ғимараттың бастапқы элементтері, мысалы, қоршаулар мен сөрелер алынып, қалпына келтіріліп, бұрынғы орналасқан жерлеріне қайта орнатылды. Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайы мен Вашингтондағы Конгресс кітапханасының құрылысына қатысты архивтік материалдар сәулетшілерге Мистің жобасын сақтауға көмектесті. Сонымен қатар, сегіз болаттық тіреулерге сүйенген шатырдың конструкциясы мен әйнек фасады жаңартылды.
Having had no thorough modernization since its inauguration, the Neue Nationalgalerie required upgrades to its air conditioning, lighting, security, accessibility, electricity, visitor facilities and the behind the scenes infrastructure for moving art. In 2012 it was announced that British architect David Chipperfield would oversee a major renovation of the building. In a non competitive selection process common for public contracts in Germany, his firm was chosen for the contract out of 24 architectural firms based on a two stage negotiation process. Originally planned for €101 million, the €140 million renovation project started in 2015 and was originally expected to last three years, during which time the museum was closed. Original building elements, such as handrails and shelves, were removed, restored and reinstalled in their previous locations. Archival material dating from the construction at the Museum of Modern Art in New York and the Library of Congress in Washington, DC, helped the architects remain true to Mies's design. Meanwhile, the structural framework of the roof, which rests on eight steel beams, and the glass facade was restored.
Жинақ
Жинақта XX ғасырдың заманауи өнерінің бірнеше ерекше туындылары бар. Кубизм, экспрессионизм, Баухаус және сюрреализм өте жақсы ұсынылған. Жинақта Пабло Пикассо, Эрнст Людвиг Кирхнер, Жоан Миро, Василий Кандинский және Барнетт Ньюман сияқты суретшілердің шедеврлері сақталған. Ғимараттың үлкендігіне қарамастан, құрылысы коллекцияның шағын бөлігін ғана көрсетуге мүмкіндік береді, сондықтан көрмелер белгілі бір уақыт аралығында жаңарып отырады.
The collection features a number of unique highlights of modern 20th century art. Particularly well represented are Cubism, Expressionism, the Bauhaus and Surrealism. The collection owns masterpieces of artists like Pablo Picasso, Ernst Ludwig Kirchner, Joan Miró, Wassily Kandinsky and Barnett Newman. The design of the building, despite its large size, allows for the display of only a small part of the collection, and the displays are therefore changed at intervals.
Тұрақты көркем инсталляциялар
Нейше Ұлттық галереяның қара боялған болат арқалықтардың торшасы ретінде салынған төбесі, 2001 жылы суретші Дженни Холцердің ұзын сызықты ЖК дисплейлерінен жасалған «Нейше Ұлттық галереясы үшін инсталляция» атты инсталляциясы үшін өзі көрме алақаны ретінде пайдаланылды, онда абстрактілі үлгілер үздіксіз төмен қарай жылжып тұрды. Нейше Ұлттық галереясының террасасы 20 ғасырдың ірі көлемді мүсіндері үшін ерекше көзге түсетін кеңістік болып табылады. Тұрақты орнатылған мүсіндерге Эдуардо Чилиданың «Гудари» (1957), Джоаннис Аврамидистің «Полис» (1968), Джордж Рикидің «Виер Виерке им Гевиерт» (1969) кинетикалық металл мүсіні, Генри Мурдың «Үш жол No.2: Мерген» (1964–65), Александр Кальдердің «Têtes et Queue» (1965) және Ричард Серраның «Берлин блогы Чарли Чаплин» (1978) жатады. 2003 жылы Барнетт Ньюман қорының рұқсатымен Барнетт Ньюманның «Сынған обелиск» (1963) мүсінінің төртінші нұсқасы құйылып, мұражайдың алдына уақытша орнатылды. 2011 жылы Николас Берггрюен Томас Шуттенің «Vater Staat» (2010) туындысын сыйға тартып, террасаға орнатты. Музейдің бағында Аугуст Ренуардан бастап Ульрих Рекриемге дейінгі көптеген басқа мүсіндер тұрақты түрде көрсетіледі.
The Neue Nationalgalerie's ceiling, constructed as a grid of black painted steel beams, has been used as an exhibit surface in itself for Installation for the Neue Nationalgalerie, an installation of long lines of LCD displays by artist Jenny Holzer in 2001, which continuously scrolled abstract patterns down their length. The Neue Nationalgalerie's terrace provides a particularly prominent space for large scale pieces of sculpture from the 20th century. Permanently installed sculptures include Gudari (1957) by Eduardo Chillida, Polis (1968) by Joannis Avramidis, the kinetic metal sculpture Vier Vierecke im Geviert (1969) by George Rickey, Three Way Piece No.2: The Archer (1964–65) by Henry Moore, Têtes et Queue (1965) by Alexander Calder, and Berlin Block Charlie Chaplin (1978) by Richard Serra. In 2003, with the permission of the Barnett Newman Foundation, a fourth edition of the sculpture Broken Obelisk (1963) by Barnett Newman was cast and temporarily installed in front of the museum. In 2011, Thomas Schütte's work Vater Staat (2010) was donated by Nicolas Berggruen and installed on the terrace. Many other pieces of sculpture by artists from Auguste Renoir to Ulrich Rückriem are on permanent display in the museum's garden.