Соломон Р. Гуггенхайм қоры: Модерн және заманауи өнердің сақтаушысы

Кіріспе

Америкалық коммерциялық емес мұражай операторы – Соломон Р. Гуггенхайм қоры, 1937 жылы филантроп Соломон Р. Гуггенхайм және оның көп жылдық өнер кеңесшісі, суретші Хилла фон Ребай құрған коммерциялық емес ұйым. Қор қазіргі және заманауи өнерді жинау, сақтау және зерттеудегі жетекші мекеме болып табылады және әлемнің бірнеше мұражайларын басқарады. Қордың алғашқы мұражайы Нью-Йорктегі Объективті емес сурет салу мұражайы болды. 1952 жылы ол Соломон Р. Гуггенхайм мұражайы болып өзгерді, ал 1959 жылы қор коллекциясын Нью-Йорктегі алғашқы тұрақты мұражай ғимаратына көшірді. 1980 жылы Италияның Венеция қаласында Пегги Гуггенхайм коллекциясы ашылды. Оның халықаралық мұражайлар желісі 1997 жылы Испанияның Бильбао қаласындағы Гуггенхайм мұражайы Бильбаомен толықты, және құрылысы аяқталғаннан кейін Біріккен Араб Эмираттарында Гуггенхайм Абу-Даби жаңа мұражайын ашуды күтеді. Қордың миссиясы – «көрнекі мәдениеттің, әсіресе қазіргі және заманауи кезеңдердің өнерін, сәулетті және басқа да көрнекі мәдениетті түсіну мен бағалауды насихаттау, сондай-ақ қазіргі және заманауи өнерді жинау, сақтау және зерттеу». Қор өзінің құрамындағы мұражайларда көрнекті сәулет пен өнер туындыларын біріктіруге ұмтылады. Қордың алғашқы тұрақты мұражайы – Соломон Р. Гуггенхайм мұражайы Франк Ллойд Райт жобалаған заманауи спиральді ғимаратта орналасқан, ал Гуггенхайм Бильбао Фрэнк Геридің жобасы. Бұл екі инновациялық дизайн да кеңінен танылып, сыншылардың назарына іліккен. Пегги Гуггенхайм коллекциясы Гранд-каналдың бойындағы XVIII ғасырлық итальяндық сарайда, Палаццо Вениер деи Леониде орналасқан. Қордың тұрақты коллекциясы негізінен тоғыз жеке коллекциядан тұрады: Соломон Р. Гуггенхаймнің объективті емес картиналар коллекциясы; Карл Ниерендорфтың неміс экспрессионизмі мен ерте абстрактты экспрессионизм коллекциясы; Кэтрин С. Дрейердің суреттер мен мүсіндерден жасаған сыйлығы; Пегги Гуггенхаймнің абстракция мен сюрреализмге бағытталған коллекциясы; Джастин К. және Хилде Таннаузердің импрессионизм, пост-импрессионизм және ерте заманауи шедеврлер коллекциясы; Хилла фон Ребай коллекциясының бір бөлігі; Джузеппе Панца ди Биумоның 1960 және 1970 жылдардағы американдық минимализм, пост-минимализм, экологиялық және концептуалды өнер жинағы; Роберт Маплторп қорынан фотосуреттер мен аралас техникадағы туындылар; және Боэн қорынан фильмдер, бейнежазбалар, фотосуреттер мен жаңа медиа коллекциясы. Қордың коллекциялары сегіз онжылдық ішінде айтарлықтай кеңейіп, 20-шы және 21-шы ғасырлардағы өнердің барлық маңызды бағыттарын қамтиды. Оның директорлары мен кураторлары энциклопедиялық емес, бірақ олардың ерекше көзқарастарына негізделген біртұтас коллекцияны құруға тырысты. Коллекцияның ауқымы жаңа медиа мен перформанс өнерін қамту үшін кеңейді, сондай-ақ қор YouTube және BMW компанияларымен ынтымақтастыққа кірісті.

American non profit museum operator

The Solomon R. Guggenheim Foundation is a nonprofit organization founded in 1937 by philanthropist Solomon R. Guggenheim and his long time art advisor, artist Hilla von Rebay. The foundation is a leading institution for the collection, preservation, and research of modern and contemporary art and operates several museums around the world. The first museum established by the foundation was The Museum of Non Objective Painting, in New York City. This became The Solomon R. Guggenheim Museum in 1952, and the foundation moved the collection into its first permanent museum building, in New York City, in 1959. The foundation next opened the Peggy Guggenheim Collection in Venice, Italy, in 1980. Its international network of museums expanded in 1997 to include the Guggenheim Museum Bilbao in Bilbao, Spain, and it expects to open a new museum, Guggenheim Abu Dhabi, in the United Arab Emirates after its construction is completed. The mission of the foundation is "to promote the understanding and appreciation of art, architecture, and other manifestations of visual culture, primarily of the modern and contemporary periods, and to collect, conserve, and study" modern and contemporary art. The Foundation seeks, in its constituent museums, to unite distinguished architecture and artworks. The foundation's first permanent museum, the Solomon R. Guggenheim Museum, is housed in a modern spiral building designed by Frank Lloyd Wright, and the Guggenheim Bilbao was designed by Frank Gehry. Both of these innovative designs received wide press and critical attention. The Peggy Guggenheim Collection is housed in an 18th century Italian palace, the Palazzo Venier dei Leoni, on the Grand Canal. The permanent collection of the foundation is based primarily on nine private collections: Solomon R. Guggenheim's collection of non objective paintings; Karl Nierendorf's collection of German expressionism and early abstract expressionism; Katherine S. Dreier's gift of paintings and sculptures; Peggy Guggenheim's collection, concentrating on abstraction and surrealism; Justin K. and Hilde Thannhauser's collection of impressionist, post impressionist, and early modern masterpieces; part of Hilla von Rebay's collection; Giuseppe Panza di Biumo's holdings of American minimalist, post minimalist, environmental and conceptual art of the 1960s and 1970s; a collection of photographs and mixed media from the Robert Mapplethorpe Foundation; and the Bohen Foundation's collection of film, video, photography and new media. The foundation's collections have expanded greatly through eight decades and include every major movement of 20th and 21st century art. Its directors and curators have attempted to form a single collection that is not encyclopedic, but rather based on their unique visions. The collection has grown in scope to include new media and performance art, and the foundation has entered into collaborations with YouTube and BMW.

Хилла Ребей және алғашқы жылдары

Соломон Р. Гуггенхайм, бай тау-кенші отбасының мүшесі, 1890 жылдары ескі шеберлердің туындыларын жинауды бастады. 1919 жылы ол өнер жинақтауға көбірек уақыт арнау үшін бизнесінен зейнеткерлікке шықты. 1926 жылы, 66 жасында, Гуггенхайм әйелі Ирен Ротшильдтің портретын салуға тапсырыс берген суретші Хилла фон Ребаймен танысты. Ребай оны еуропалық авангард өнерімен, әсіресе рухани және утопиялық аспектілері бар деп санайтын абстрактты өнермен (объективті емес өнер) таныстырды. 1930 жылы екеуі Германияның Дессау қаласындағы Василий Кандинскийдің студиясына сапар шекті, содан кейін Гуггенхайм Кандинскийдің туындыларын сатып ала бастады. Сол жылы Гуггенхайм Нью-Йорктегі Плаза қонақүйіндегі пәтерінде жинағын жұртшылыққа көрсетуге кірісті. Гуггенхаймның сатып алулары Рудольф Бауэр, Фернан Леже, Роберт Делоне, және Марк Шагал, Жан Метцингер, Альберт Глейз, Пабло Пикассо және Ласло Мохоли Надь сияқты объективті емес мектептің көрнекті суретшілерінің туындыларымен жалғасты. 1947 жылы ол 5-ші авеню, 1071 мекенжайындағы тағы бір жалға алынған орынға көшті. 1940 жылдардың басында қоры авангардтық картиналардың үлкен коллекциясын жинады, сондықтан өнер коллекциясын орналастыру үшін тұрақты ғимараттың қажеттілігі анық болды. 1943 жылы Гуггенхайм мен Ребай мұражай ғимаратын жобалауды сәулетші Франк Ллойд Райтқа тапсырды. Ребай бұл кеңістікті «рух ғибадатханасы» ретінде көріп, коллекциядағы заманауи туындыларға жаңаша қарауға мүмкіндік беретіндей етіп жоспарлады. 1948 жылы коллекция өнер саудагері Карл Ниерендорфтың мүлкінен, 730-ға жуық заттан, әсіресе неміс экспрессионистерінің картиналарынан сатып алыну арқылы айтарлықтай кеңейтілді. Гуггенхаймның қайтыс болғаннан кейін, қорының директорлар кеңесінде отырған Гуггенхайм отбасының мүшелері Ребаймен жеке және философиялық даулары болды, нәтижесінде 1952 жылы ол мұражай директоры лауазымынан кетті. Ол сондай-ақ 1956 жылы Гуггенхайм халықаралық сыйлығын тағайындады. Суини мұражай ғимаратының соңғы алты жылдық құрылысын қадағалады, осы кезеңде ол Франк Ллойд Райтпен, әсіресе ғимараттың жарықтандыру мәселелеріне байланысты қарсыластық қарым-қатынаста болды. Төбесі төменгі бөлігінен кеңірек, спиральді пандусы жерден басталып, жоғарыдағы көкжиекке дейін көтерілетін ерекше цилиндрлі ғимарат Райттың соңғы маңызды жұмысы болды, өйткені сәулетші оның ашылуына алты ай қалғанда қайтыс болды. Ғимарат 1959 жылдың қазанында көп көрерменге есігін ашты және бірден сәулет сыншыларын екі лагерьге бөлді, бірақ бүгінде ол кеңінен мақталады. Кейбір сын-пікірлер ғимараттың ішіндегі өнер туындыларын басып тастауы мүмкін деген ойға негізделген.

Solomon R. Guggenheim, a member of a wealthy mining family, began collecting works of the old masters in the 1890s. He retired from his business in 1919 to devote more time to art collecting. In 1926, at age 66, he met artist Hilla von Rebay, who was commissioned by Guggenheim's wife, Irene Rothschild, to paint his portrait. Rebay introduced him to European avant garde art, in particular abstract art that she felt had a spiritual and utopian aspect (non objective art). In 1930, the two visited Wassily Kandinsky's studio in Dessau, Germany, and Guggenheim began to purchase Kandinsky's work. The same year, Guggenheim began to display the collection to the public at his apartment in the Plaza Hotel in New York City. Guggenheim's purchases continued with the works of Rudolf Bauer, Fernand Léger, Robert Delaunay, and great artists who were not of the non objective school, such as Marc Chagall, Jean Metzinger, Albert Gleizes, Pablo Picasso and László Moholy Nagy. This moved, in 1947, to another rented space at 1071 Fifth Avenue. By the early 1940s, the foundation had accumulated such a large collection of avant garde paintings that the need for a permanent building to house the art collection had become apparent. In 1943, Guggenheim and Rebay commissioned architect Frank Lloyd Wright to design the museum building. Rebay conceived of the space as a "temple of the spirit" that would facilitate a new way of looking at the modern pieces in the collection. In 1948, the collection was greatly expanded through the purchase of art dealer Karl Nierendorf's estate of some 730 objects, notably German expressionist paintings. After Guggenheim's death, members of the Guggenheim family who sat on the foundation's board of directors had personal and philosophical differences with Rebay, and in 1952 she resigned as director of the museum. He also established the Guggenheim International Awards in 1956. Sweeney oversaw the last half dozen years of the construction of the museum building, during which time he had an antagonistic relationship with Frank Lloyd Wright, especially regarding the building's lighting issues. The distinctive cylindrical building, wider at the top than the bottom, with a spiral ramp climbing gently from ground level to the skylight at the top, turned out to be Wright's last major work, as the architect died six months before its opening. The building opened in October 1959 to large crowds and instantly polarized architecture critics, though today it is widely praised. Some of the criticism focused on the idea that the building overshadows the artworks displayed inside,

Мессер және пандус

Томас М. Мессер 1961 жылы Суиниден кейін музей директоры (бірақ қор емес) болып тағайындалды және 27 жыл қызмет етті, бұл қаланың ірі өнер мекемелері директорларының арасындағы ең ұзақ мерзім. Мессер қызметке келген кезде, музейдің өнерді көрсету мүмкіндігі үздіксіз спиральді пандус галереясының еңіс және қисық қабырғаларының тудырған қиындықтарына байланысты әлі де күмәнді болып тұрды. Ол 1962 жылы дер кезінде Гюггенхайм галереясының суреттерін Хиршхорн мұражайынан алынған мүсіндермен біріктіретін ірі көрме өткізуге қауіптенді. Бұл үйлесім Гюггенхайм кеңістігінде жақсы жұмыс істейтіні анықталды, бірақ Мессер сол кезде: «Мен қорқып қалдым. Бұл менің соңғы көрмем болуы мүмкін деп ойладым» деді. Бұл 73 туындының ішінде импрессионизм, пост-импрессионизм және француздық модернизмнің шедеврлері бар, соның ішінде Пауль Гогеннің, Эдуард Мане, Камиль Писсарро, Винсент ван Гогтың және Пабло Пикассоның 32 туындысы қамтылған.

Әлемдік кеңейту

Пегги Гуггенхайм, Соломонның немере қызы, 1938 жылдан бастап өнер жинады және көрмелер ұйымдастырды. Мессердің ұсынысымен ол 1976 жылы өнер жинағын және Венециядағы үйін, Палаццо Вениер дей Леониді, қорға сыйға берді. 1979 жылы қайтыс болғаннан кейін, 300-ден астам туындыдан тұратын жинақ 1980 жылы Пётр Лоусон Джонстон басшылығымен қор арқылы Пегги Гуггенхайм жинағы ретінде қайта ашылды. Онда 20 ғасырдың басындағы көрнекті американдық модернистер мен итальяндық футуристердің туындылары бар. Жинақтағы туындылар кубизм, сюрреализм және абстрактты экспрессионизмді қамтиды. Көрнекті суретшілердің арасында Пикассо, Дали, Магритт, Бранкузи (оның ішінде «Ғарыштағы құс» сериясынан бір мүсін), Поллок, Брак, Дюшан, Леже, Северини, Пикабия, де Кирико, Мондриан, Кандинский, Миро, Джакометти, Клее, Горки, Кальдер, Макс Эрнст және Пегги Гуггенхаймның қызы Пеген Вайл Гуггенхаймның он бір туындысы бар. 1988 жылдан 2008 жылға дейін қор директоры болған Томас Кренс қордың жинақтарын кеңейтуге жетекшілік етті. 1991 жылы ол Панза жинағын сатып алып, қордың жинақтарын молайтты. Граф Джузеппе ди Биумо мен оның әйелі Джованна жинаған Панза жинағына Карл Андре, Дэн Флавин және Дональд Джаддтың минималистік мүсіндері, Роберт Мангольд, Брайс Марден және Роберт Райманның минималистік суреттері, сондай-ақ Роберт Моррис, Ричард Серра, Джеймс Туррелл, Лоуренс Вайнер және басқалардың, әсіресе 1960 және 1970 жылдардағы американдық үлгілері кірді. 1992 жылы Роберт Мапплторп қоры өзінің 200 үздік фотосуретін қорға сыйға берді. Бұл туындылар оның алғашқы коллаждарынан бастап, Полароидтар, танымал адамдардың портреттері, автопортреттер, ерлер мен әйелдердің жалаңаш суреттері, гүлдер мен мүсіндерді қамтиды. Онда аралас техникада жасалған туындылар да болды, соның ішінде оның 1998 жылғы танымал автопортреті де бар. Бұл сатып алудан кейін қор фотосурет көрмелерін ұйымдастыруды бастады. Сол жылы қор Манахэттеннің Сохо ауданында Арата Изозаки жобалаған шағын Гуггенхайм мұражайын ашты. Мұнда Марк Шагал және еврей театры, Гуггенхайм мұражайындағы Пол Клее, Роберт Раушенберг: ретроспектива және Энди Уорхол: Соңғы кешкі ас сияқты көрмелер өтті. Бұл орын негізгі мұражай қайта ашылғаннан кейін сақталды, бірақ 2002 жылы экономикалық төмендеуге байланысты жабылды. Бұл қадамдарды қаржыландыру үшін қор Кандинский, Шагал және Модильянидің туындыларын сатты, осы арқылы 47 миллион доллар жинады, бұл «трендтік» кешіккендер үшін шеберлерді саудалауға байланысты сынға ұшырады. «Нью-Йорк Таймс» газетіндегі сыншы Майкл Киммельман бұл сатудың «америкалық мекемелердің көпшілігі бұрын жасағаннан гөрі, деаксессиялау қағидаларын одан әрі кеңейткенін» жазды. Кренс бұл әрекетті мұражай қағидаларына сәйкес деп қорғады, оның ішінде халықаралық жинақты кеңейту және «соғыстан кейінгі жинақты соғысқа дейінгі жинағымыздың деңгейіне жеткізу» мақсаты бар еді. 1997 жылы Гуггенхайм мұражайы Бильбао ашылды. Франк Гери жобалаған титан, шыны және әк тас Гуггенхайм Бильбао Испанияның Баск қаласын қайта жаңғыртудың орталық бөлігіне айналды. Ғимарат сәулет сыншыларынан жоғары баға алды. Баск үкіметі құрылысты қаржыландырды, ал қор өнер туындыларын сатып алып, ғимаратты басқарады. Сондай-ақ 1997 жылы қор Германияның Берлин қаласында Deutsche Guggenheim деп аталатын шағын галереяны ашты, ол Deutsche Bank-пен бірлесіп жұмыс істеді. 14 жыл жұмыс істегеннен кейін Deutsche Guggenheim 2012 жылдың соңында жабылды.

Peggy Guggenheim, Solomon's niece, collected and displayed art beginning in 1938. At Messer's urging, she donated her art collection and home in Venice, the Palazzo Venier dei Leoni, to the foundation in 1976. After her death in 1979, the collection of more than 300 works was re opened to the public as the Peggy Guggenheim Collection in 1980 by the foundation, which was then under the direction of Peter Lawson Johnston. It includes early 20th century works of prominent American modernists and Italian futurists. Pieces in the collection embrace Cubism, Surrealism and Abstract expressionism. Some of the notable artists are Picasso, Dalí, Magritte, Brâncuși (including a sculpture from the Bird in Space series), eleven works by Pollock, Braque, Duchamp, Léger, Severini, Picabia, de Chirico, Mondrian, Kandinsky, Miró, Giacometti, Klee, Gorky, Calder, Max Ernst and Peggy Guggenheim's daughter, Pegeen Vail Guggenheim. Thomas Krens, director of the foundation from 1988 to 2008, led a rapid expansion of the foundation's collections. In 1991, he broadened the foundation's holdings by acquiring the Panza Collection. Assembled by Count Giuseppe di Biumo and his wife, Giovanna, the Panza Collection includes examples of Minimalist sculptures by Carl Andre, Dan Flavin and Donald Judd, and Minimalist paintings by Robert Mangold, Brice Marden and Robert Ryman, as well as an array of Post Minimal, Conceptual, and perceptual art by Robert Morris, Richard Serra, James Turrell, Lawrence Weiner and others, notably American examples of the 1960s and 1970s. In 1992, the Robert Mapplethorpe Foundation gifted 200 of his best photographs to the foundation. The works spanned his entire output, from his early collages, Polaroids, portraits of celebrities, self portraits, male and female nudes, flowers and statues. It also featured mixed media constructions and included his well known 1998 Self Portrait. The acquisition initiated the foundation's photography exhibition program. The same year, the foundation opened the small Guggenheim Museum SoHo in the SoHo neighborhood of downtown Manhattan, designed by Arata Isozaki, and hosted exhibits that included Marc Chagall and the Jewish Theater, Paul Klee at the Guggenheim Museum, Robert Rauschenberg: A Retrospective, and Andy Warhol: The Last Supper. This space was kept after the main museum was re opened, but it closed in 2002 due to an economic downturn. To finance these moves, controversially, the foundation sold works by Kandinsky, Chagall and Modigliani to raise $47 million, drawing considerable criticism for trading masters for "trendy" latecomers. In The New York Times, critic Michael Kimmelman wrote that the sales "stretched the accepted rules of deaccessioning further than many American institutions have been willing to do." Krens defended the action as consistent with the museum's principles, including expanding its international collection and building its "postwar collection to the strength of our pre war holdings" The Guggenheim Museum Bilbao opened in 1997. Designed by Frank Gehry, the titanium, glass and limestone Guggenheim Bilbao is a centerpiece of the revitalization of the Basque city of Bilbao, Spain. The building was greeted with glowing praise from architecture critics. The Basque government funded the construction, while the Foundation purchased the artworks and manages the facility. Also in 1997, the foundation opened a small gallery in the Unter den Linden area of Berlin, Germany, as the Deutsche Guggenheim, in cooperation with the Deutsche Bank. After 14 years of operation, Deutsche Guggenheim closed at the end of 2012.