Кіріспе
1791 жылы ол Нью-Йоркке көшіп келіп, жоғары сапалы жиһаздарды жобалау арқылы сән-салтанатқа ие болды. Оның жеке стилі, ең жақсы пропорциялармен, тепе-теңдікпен, симметриямен және қарапайымдылықпен сипатталды, бұл Нью-Йорк стиліне айналды. Фиф шеберханасында жұмыс істеген немесе шебер шкафшының дизайнын көшірген көптеген шәкірттер мен жұмысшылар осы ерекше стильді таныстырып, жергілікті шкаф жасау мектебін құруға және дамытуға көмектесті. Фифтің жұмысына деген сұраныс 1805 және 1820 жылдар аралығында ең жоғары деңгейге жетті, бірақ ол 1947 жылға дейін саладағы маңызды тұлға болып қала берді, жетпіс жеті жасында зейнетке шықты. Дегенмен, бір ғасырдың ішінде шебердің жұмысы ұмытылып, 1920 жылдары жаңадан жаңғырды, сол кезде әртүрлі жиһаз компаниялары оның дизайндарын бірнеше ондаған жылдар бойы қайта жасады. Фиф Американың жетекші шкафшыларының бірі ретінде танымал болды, себебі ол жиһаздарды салыстырмалы түрде төмен бағаға сатты. Фифтің жұмысы кезеңнің неоклассикалық стильдерінің кең ауқымын қамтыды, оның ең ерте жиһаздары 18 ғасырдың британдық өкілдері Томас Шератон мен Томас Хоуптың ықпалында болды, содан кейін Регент, Федералдық, Империя стилімен жалғасып, грек стиліндегі қарапайым дизайндармен аяқталды. 1837-1847 жылдар аралығында Дункан Фиф өзінің екі ұлы Майкл мен Джеймсті серіктес ретінде қабылдады, ал фирма D. Phyfe & Sons (1837–1840) және Майклдың ерте қайтыс болғаннан кейін D. Phyfe & Son (1840–1847) аттарымен танылды. Фифтің ең үлкен қиындықтары бизнестің соңғы кезеңінде туды – тарихи стильдердің жаңа толқынымен қалай күресу керек болды. 1840 жылы Оңтүстік Каролина штатының Колумбия қаласынан Нью-Йоркке келген бір шаруа әйеліне жазған хатында Фифтердің «сән жағынан да, баға жағынан да заманнан қалысқан» екенін жазды. Фифтер әрқашан классицизм тіліне адал болғандықтан, готика, рококо, Ренессанс сияқты жаңа тарихи стильдерге толыққанды қатыспады, бұл стильдер сол кезде пайда бола бастады. Дункан Фиф және оның ұлы Джеймс 1847 жылы, саудадағы елу бес жылдан кейін отбасылық бизнесін жапты. Олар қалған жиһаздарын аукционға сатты. Аукционды Халлидей және Дженкинс жүргізді. Фифтің жиһаздарында сияқты қол қойылмағандықтан,
In 1791 he moved to New York City establishing his reputation as a purveyor of luxury by designing high quality furniture. His personal style, characterized by superior proportions, balance, symmetry, and restraint, became the New York local style. Many apprentices and journeymen exposed to this distinctive style by serving a stint in the Phyfe shop or by copying the master cabinetmaker's designs helped to create and sustain this local school of cabinetmaking. Demand for Phyfe's work reached its peak between 1805 and 1820, although he remained a dominant figure in the trade until 1847, when he retired at the age of seventy seven. Within the short span of a single generation, however, the work of the master was all but forgotten until the revival in the 1920s, when different furniture companies replicated his designs for several decades. He became known as one of America's leading cabinetmakers by selling furniture at relatively low prices. Phyfe’s work encompassed a broad range of the period’s Neoclassical styles, starting from his earliest furniture— which bear the influence of his 18th century British predecessors Thomas Sheraton and Thomas Hope— continuing with Regency, Federal, Empire and ending with his late simplified designs in the Grecian plain style. Between 1837 and 1847, Duncan Phyfe took his two sons, Michael and James, as business partners and the firm went under the names D. Phyfe & Sons (1837–1840) and after Michael's premature death, D. Phyfe & Son (1840–1847). It was during the latter and final stages of the business’s history that perhaps the greatest challenge Phyfe ever faced emerged; how to cope with the new wave of historical revival styles. In 1840, one Southern planter who came to New York from Columbia, South Carolina, observed to his wife in a letter that the Phyfes were "as much behind the times in style as (they were) in price." Because the Phyfes always adhered to the classicist language, they never fully engaged with the emerging historical revival styles (e. g. Gothic, Rococo, Renaissance etc.) that began about this time. Duncan Phyfe and his son James closed the family business in 1847 after fifty five years in the trade. They held an auction of the remaining contents of their furniture warehouse. The auctioneer was Halliday & Jenkins. Because Phyfe's furniture was seldom signed,
Үлкен көрмелер мен коллекциялар
1922 жылдың 15 қазанында Метрополитен өнер мұражайы "Дункан Файфтың шеберханасынан жиһаздар" көрмесін ашты, бұл бір ғана шкаф шеберінің туындыларына арналған өнер мұражайында өткізілген алғашқы көрме болды. Тоқсан жыл өткен соң және тарихта екінші рет ғана осы белгілі американдық шебердің және оның жиһаздарына арналған ірі ретроспектива 2011 жылдың 20 желтоқсанынан 2012 жылдың 6 мамырына дейін "Дункан Файф: Нью-Йорктегі шебер шкафшы" деген атаумен тағы да көрсетілді. 2012 жылдың 24 маусымынан 9 қыркүйегіне дейін Хьюстонның Көркем өнер мұражайында тағы бір көрме ұйымдастырылды. Дункан Файфтің жиһаздары Ақ үйдің жасыл бөлмесінде, Эджвотерде, Ропер үйінде және әсіресе Классикалық американдық үйлерді сақтау қорына тиесілі Миллфорд плантациясында тамашалауға болады. Оның жиһаздары көптеген мұражайларда және жеке коллекцияларда да кездеседі.
Танымал мәдениетте
Фифейдің өнері 20 және 21 ғасырлар бойы коллекционерлер мен шығармашылық қауымдастықтардың қызығушылығын таныта берді. Бұл оның шеберлігіне жасалған мәдениеттік сілтемелерде, оның жоғары бағалануында және мәдени беделін арттыруында көрінеді. Мұндай сілтемелердің мысалдары: Карл Шапиро өзінің «Сарыбас» поэмасында шыбынның аяғын «Дункан Фифейдің әдемі аяғы» деп сипаттайды. Сол сияқты, Ф. Скотт Фицджеральдтың «Тендер – бұл түн» романында: «Ол қымбат тұратын жиынтықтың үстінде, Дункан Фифейдің ас бөлмесінде жылап, бүкіл жиһазды суға мазалады» деп жазылған. Сондай-ақ, Тони Моррисонның «Джаз» романында Фифейге сілтеме жасалады: «Олар тамақтанғаннан кейін темекі тартып, Дункан Фифей сияқты тротуарға жайғасты». «Гилмор қыздары: Өмірдің бір жылы» телесериалының жазғы эпизодында Рори Эмилидің қонақ бөлмесіндегі үстелдің Дункан Фифейге тиесілі екенін айтады. «Энди Гриффит Шоуы» телесериалының «Мейберриге арналған тақташа» эпизодында Барни Файф өзінің Дункан Фифеймен туыс екенін ойлайды. Фран Лебовиц өзінің «Әлеуметтік зерттеулер» (1981) жинағындағы «Үй жануарларына кеңестер» атты туындысында оның шеберлігін кез келген адам үшін тамаша серік деп атады: «Грузин күмісі мен Дункан Фифей дивандары, алкогольдік сусындар мен маусымдық емес жемістер сияқты керемет серіктер болады». Әлемдегі ең ірі көше бойындағы тартымды орындардың бірі – Солтүстік Каролина штатының Томасвилл қаласында орналасқан алып стуль. Ескерткіш 1950 жылы орнатылған, ал оның тұғырына орнатылған тақтада: «Бұл стуль – біздің заманымыздың құрметті жиһаз дизайнерлері мен шеберлерінің жетістіктерін үлгі етіп, болашақ ұрпақтарға шабыт беру үшін жасалған». Алғашқы стульді танымал американдық дизайнер Дункан Фифей жасаған. Кейін 1959 жылы Вашингтонда Фифейдің стулінің тағы бір көшірмесі салынды.
Karl Shapiro refers to the fly's leg as "the fine leg of a Duncan Phyfe," in his poem "The Fly". Likewise, in one of the passages of the novel Tender is the Night by F. Scott Fitzgerald, he wrote: "She wept all over a set that cost a fortune, in a Duncan Phyfe dining room ". Similarly, in her novel Jazz, Toni Morrison refers to Phyfe: “after they’d eaten they rolled cigarettes and settled down on the curb as though it were a Duncan Phyfe.”
In the Summer episode of Gilmore Girls: A Year in the Life, Rory notes that Emily's living room table is a Duncan Phyfe. In the episode A Plaque for Mayberry on the Andy Griffith Show, the character Barney Fife thinks he is related to Duncan Phyfe. Fran Lebowitz references his artistry as a fine companion for anyone in her piece “Pointers for Pets” from her collection Social Studies (1981): “Georgian silver and Duncan Phyfe sofas make wonderful companions, as do all alcoholic beverages and out of season fruits.”
One of the world's largest roadside attractions is a giant chair located in Thomasville, North Carolina. The monument was erected in 1950, and the plaque located on its pedestal reads: "This chair is an exemplar and inspiration for future generations to emulate and perpetuate the achievements of our time honored furniture designers and craftsmen. The original chair was the creation of the famous American designer Duncan Phyfe". Some years later, another replica of a Phyfe model chair was built in 1959 in Washington, DC.