Жаңабург қастандығы: Американ революциясының соңғы күндері
Newburgh Conspiracy
Америка революциясы: Ньюбург қастандығы – 1783 ж. АҚШ армиясының төңкеріс әрекеті. Джордж Вашингтон төңкерілген жағдайды реттеді, әскерилердің жалақысын қамтамасыз етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Йорк штатының Ньюбург қаласындағы террористік қастандық, 1783 жылы АҚШ-тағы әскери төңкеріс әрекеті.
the alleged terrorist conspiracy in Newburgh, New YorkPlanned military coup in 1783 in the U. S.
Ньюбургтік қастандық – 1783 жылғы наурызда Америка революциялық соғысының аяқталу кезеңінде Континенттік армия басшылары жасаған сәтсіз, көрінеу қатерлі әрекет. Армияның қолбасшысы Джордж Вашингтон сарбаздарды тыныштандырып, еңбек ақысын қайтаруға көмектесті. Бұл қастандықты Конфедерация Конгресінің мүшелері ұйымдастырған болуы мүмкін, олар 1783 жылдың 10 наурызында Ньюбургтағы (Нью-Йорк) әскер лагерінде анонимді хат таратты. Сарбаздар біраз уақыттан бері жалақы алмағандықтан және уәделенген зейнетақылары төленбегендіктен наразы болды. Хатта мәселені шешу үшін Конгреске қарсы белгілі бір шаралар қолдану керектігі жазылған. Хатты генерал Горацио Гейтстің көмекшісі майор Джон Армстронг жазған деген болжам бар, алайда авторлық және оның негізгі идеялары тарихи пікірталас тудырады. Бас қолбасшы Джордж Вашингтон офицерлеріне Конгрестің басымдығын қолдауға шақырып, эмоционалды сөз сөйлеген арқылы бүлік туралы кез келген қауесеттерді тоқтатты. Одан көп ұзамай Конгресс бұрын қабылдамаған келісімді мақұлдады: ол жалақының бір бөлігін қаржыландырып, сарбаздарға өмір бойы жартылай жалақы төлеудің орнына бес жылға толық жалақы берді. Осы оқиғаларға қатысқан көптеген адамдардың ниеттері талқыланып жүр. Көптеген тарихшылар бұл жоспарды азаматтық адамдар ұйымдастырғанын айтады. Олардың мақсаты – Конгрессті әскерилерге берген уәделерін орындауға мәжбүрлеу еді. Кейбір тарихшылар әскерде төңкеріс жасау мүмкіндігі қарастырылғанын алға тартады, ал басқалары бұл пікірге қарсы тұрады. Оқиғаға қатысы бар әскери шенеуніктермен байланыста болған конгрессмендердің нақты ниеттері де талқыланып жатыр.
The Newburgh Conspiracy was a failed apparent threat by leaders of the Continental Army in March 1783, at the end of the American Revolutionary War. The Army's commander, George Washington, successfully calmed the soldiers and helped secure back pay. The conspiracy may have been instigated by members in the Congress of the Confederation, which circulated an anonymous letter in the army camp at Newburgh, New York, on March 10, 1783. Soldiers were unhappy that they had not been paid for some time and that pensions that had been promised remained unfunded. The letter suggested that they should take unspecified action against Congress to resolve the issue. The letter was said to have been written by Major John Armstrong, aide to General Horatio Gates, although the authorship and underlying ideas are subjects of historical debate. Commander in Chief George Washington stopped any serious talk of rebellion when he made an emotional address to his officers asking them to support the supremacy of Congress. Not long afterward, Congress approved a compromise agreement that it had previously rejected: it funded some of the pay arrears, and granted soldiers five years of full pay instead of a lifetime pension of half pay. The motivations of numerous actors in these events are debated. Most historians say that the plot was led by civilians. Their goal was forcing Congress to make good on its long standing promises to the soldiers. Some historians allege that serious consideration was given within the army to some sort of coup d'état, while others dispute the notion. The exact motivations of congressmen involved in communications with army officers implicated in the events are similarly debated.
Өмірбаян
1781 жылғы қазанда Йорктаун қоршауында британдықтардың жеңілісінен кейін Солтүстік Америкада американдық Тәуелсіздік соғысы баяулады және британдық және американдық дипломаттар арасында бейбіт келіссөздер басталды. Нью-Йорктегі Ньюбург қаласында орналасқан американдық Континенттік армиясы британдықтар басып алған Нью-Йорк қаласын қадағалап отырды. Соғыстың аяқталуы мен Континенттік армияның таратылуы жақындағанда, ұзақ уақыттан бері жалақы алмаған сарбаздар Конфедерация Конгресі бұрынғы уәделерін – артта қалған жалақы мен зейнетақыны – орындамай қояды деп қауіптенді. Конгресс 1780 жылы Континенттік офицерлерге қызметтен шығарылғанда жалақысының жартысын өмір бойына алатын зейнетақы уәде берген. Қаржыгер Роберт Моррис 1782 жылдың басында шығындарды үнемдеу мақсатымен армияға жалақы төлеуді тоқтатты, соғыс аяқталғаннан кейін қарыздар өтеледі деп мәлімдеді. 1782 жыл бойы бұл мәселелер Конгресте және Ньюбургтегі армия лагерінде жиі талқыланды, ал жеке сарбаздардың көптеген меморандумдары мен өтініштері Конгресс талқысына елеулі әсер етпеді. Бірқатар офицерлер генерал Генри Нокс басшылығымен ұйымдасып, Конгреске меморандум жобасын жасады. Жеткілікті жалпы офицерлердің қол қойғандықтан, оны бірнеше наразылардың жұмысы деп оңай жоққа шығаруға болмайтын меморандумды генерал Александр Макдугалл, полковниктер Джон Брукс және Матиас Огденнен тұратын делегация 1782 жылғы желтоқсанның соңында Конгреске жеткізді. Онда айлар бойы төленбеген жалақыға наразылық білдіріліп, жартылай зейнетақы төленбей қалу мүмкіндігіне алаңдаушылық білдірілді. Олар өмір бойы жартылай зейнетақы алудың орнына біржолғы төлемді қабылдауды ұсынды. Сондай-ақ, онда «олардың [армияның] шыдамдылығына тағы қандай да бір сынақ жасалса, оның қатаң салдары болуы мүмкін» деген еңбектік ескерту айтылды. 1782 жылғы қарашада штаттар Конфедерация мақалаларына түзету енгізуге бағытталған Конгрестің импорттық тарифті енгізуге мүмкіндік беруге қатысты ұсынысын қабылдаудан бас тартты, ал кейбір штаттар өз өкілдеріне өмір бойы зейнетақының кез келген түрін қолдауға тыйым салатын заңдар қабылдады. Конгрестегі «ұлтшыл» фракцияның мүшелері, салық ұсынысын қолдаған (оның ішінде Роберт Моррис, Гувернер Моррис, Джеймс Мэдисон және Александр Гамильтон) армияны қаржыландыру мәселесі Конгреске өз кірісін өндіру мүмкіндігін алу үшін пайдалы құрал болатынына сенді. Олар шаралар қабылдады және Конн үш «қастандық» жетекшісін анықтады: Гамильтон, Роберт Моррис және Гувернер Моррис. Джек Н. Раков Роберт Моррис басшылығын атап өтті. Армия делегациясы алдымен Роберт Моррис және басқа да ұлтшылдармен кездесті. Саясаткерлер Макдугаллды армия қаржы іздеу кезінде ынтымақтаса беруінің маңыздылығына көндірді. Олардың үміті армияның талаптарын үкіметтің басқа кредиторларының талаптарымен байланыстырып, қарсы конгрессмендерді әрекет етуге мәжбүрлеу болды. 6 қаңтарда Конгресс армияның меморандумына қатысты мәселені қарау үшін комитет құрды. Ол алғаш Роберт Морриспен кездесті, ол армияның талаптарын қанағаттандыру үшін қаражат жоқ екенін және үкіметтік операцияларға қарыз алу үшін кіріс ағынының дәлелін ұсыну қажет екенін мәлімдеді. 13 қаңтарда Макдугаллмен кездескенде генерал Ньюбургтегі наразылықтың аяусыз суретін суреттеді; полковник Брукс «көңіл көшіру [армияны] соқырлыққа түсіруі мүмкін» деп ойлады. 22 қаңтарда Конгресс комитет баяндамасын талқылау үшін жиналғанда, Роберт Моррис өзінің отставкасын ұсынып, органды таң қалдырды, бұл жағдайды шиеленістірді. Зейнетақы мәселесіне қатысты қаржыландыру схемасы туралы пікірталас өрбіді. Ұлтшылдар екі рет органды ауыспалы зейнетақы схемасын қабылдауға шақырды (өмір бойы емес, белгіленген уақыттан кейін аяқталатын), бірақ ол екі рет те қабылданбады. 4 ақпанда екінші рет қабылдамағаннан кейін шиеленісті одан әрі көтеруге бағытталған жоспар қалыптаса бастады. Төрт күннен кейін полковник Брукс армия басшылығының ұлттық жоспармен келісуін алу үшін Ньюбургке тапсырмамен жіберілді. Гувернер Моррис армия басшылығын қажетті өзгерістерді бекіту үшін штат заң шығарушы органдарымен өз ықпалын пайдалануға шақырды. 12 ақпанда Макдугалл генерал Нокске (Брут псевдонимімен қол қойылған) хат жіберіп, армия төлем алғанға дейін таратылудан бас тарту арқылы көтеріліс жасауға мәжбүр болуы мүмкін екенін айтты. Ол Ноксқа тікелей қадам жасамауын, бірақ «оқиғаларға дайындыққа бір сәт те уақыт кетірмеуін» өтінді. Тарихшы Ричард Конн бұл хабарламалардың мақсаты Конгреске немесе штаттарға қарсы төңкеріс немесе әскери әрекеттерді қоздыру емес, егер армия таратылмайынша, қарсыластарға қарсы саяси қару ретінде пайдалану болғанын айтады. Ұлтшылдар басқа деңгейдегі офицерлердің көптеген тобының генерал Вашингтон басшылығына наразы екенін және ұзақ жылдар бойы Вашингтонның қарсыласы болған генерал Горацио Гейтс лагеріне тартылғанын білді. Конн бұл офицерлерді ұлтшылдар қажет болған жағдайда төңкеріске ұқсас нәрсені жасау үшін пайдалана алады деп санайды. 13 ақпанда Парижде алдын ала бейбіт келісімге қол жеткізілгені туралы хабарлардың таралуы ұлтшылдардың алаңдауын күшейтті. Александр Гамильтон сол күні генерал Вашингтонға хат жазып, армия қатарындағы наразылық мүмкіндігі туралы ескертіп, оған армияның ашуын «басқаруға» шақырды. Вашингтон өзінің офицерлері мен сарбаздарының жағдайына, сондай-ақ Конгрестегілерге де көңіл білдірді, бірақ армияны азаматтық үкіметке қарсы пайдаланбайтынын мәлімдеді. Вашингтон мұндай әрекет олардың барлығы күрескен республикалық принциптерді бұзу болар деп сенді. Конгрестің ұлтшылдары Нокс Конгреске армия наразылықтарын үнемі қолдау көрсеткеніне қарамастан, ол кез келген сахналаған әрекетке қатыса ма, жоқ па, екіұшты болды. Ақпанның 21 күні жазылған хаттарында Нокс армияның күшін тек «Американың бостандықтарының жауына» қарсы пайдалануды үміттенедінін анық көрсетті. Ақпанның 25 және 26 күндері Филадельфияда белсенділік күшейді, бұл Нокс хаттарының келуіне байланысты болуы мүмкін. Ұлтшылдар Конгрестен өз бағдарламаларын ілгерілетуде сәттілікке жете алмады және армияның тұрақтылығына қатысты алаңдаушылықты қайта-қайта айта берді. 8 наурызда Пенсильвания полковнигі Уолтер Стюарт Ньюбургке келді және Филадельфиядағы жағдайдың нашар екенін білді. Оның Ньюбургке қозғалысы Вашингтонның бұйрығымен жасалған (ол аурудан жазылғаннан кейін қызметіне оралды) және бұл көп назар аудармайды. Оның лагердегі әрекеттері туралы толық мәлімет жоқ, бірақ ол келгеннен кейін генерал Гейтспен кездескені анық. Бірнеше сағаттан кейін Ньюбург лагерінде армия талаптары орындалмағанша таратудан бас тартады деген қауесет тарады.
After the British loss at the Siege of Yorktown in October 1781, the American Revolutionary War died down in North America, and peace talks began between British and American diplomats. The American Continental Army, based at Newburgh, New York, monitored British occupied New York City. With the end of the war and dissolution of the Continental Army approaching, soldiers who had long been unpaid feared that the Confederation Congress would not meet previous promises concerning back pay and pensions. Congress had, in 1780, promised Continental officers a lifetime pension of half their pay when they were discharged. Financier Robert Morris had in early 1782 stopped army pay as a cost saving measure, arguing that when the war finally ended the arrears would be made up. Throughout 1782 these issues were a regular topic of debate in Congress and in the army camp at Newburgh, and numerous memos and petitions by individual soldiers had failed to significantly affect Congressional debate on the subject. A number of officers organized under the leadership of General Henry Knox and drafted a memorandum to Congress. Signed by enough general officers that it could not be readily dismissed as the work of a few malcontents, the memo was delivered to Congress by a delegation consisting of General Alexander McDougall and Colonels John Brooks and Matthias Ogden in late December 1782. It expressed unhappiness over pay that was months in arrears, and concern over the possibility that the half pay pension would not be forthcoming. In the memo, they offered to accept a lump sum payment instead of the lifetime half pay pension. It also contained the vague threat that "any further experiments on their [the army's] patience may have fatal effects." An attempt to amend the Articles of Confederation to allow Congress to impose an import tariff was decisively defeated by the states in November 1782, and some states had enacted legislation forbidding their representatives from supporting any sort of lifetime pension. Members of the "nationalist" faction in Congress who had supported the tax proposal (including Robert Morris, Gouverneur Morris, James Madison, and Alexander Hamilton) believed that the army funding issues could be used as a lever to gain for Congress the ability to raise its own revenue. They took action and Kohn identifies three main leaders of the "conspiracy": Hamilton, Robert Morris, and Gouverneur Morris. Jack N. Rakove emphasizes the leadership of Robert Morris. The army delegation first met with Robert Morris and other nationalists. The politicians convinced McDougall that it was imperative for the army to remain cooperative while they sought funding. The hope they expressed was to tie the army's demands to those of the government's other creditors to force opposing Congressmen to act. On January 6 Congress established a committee to address the army's memo. It first met with Robert Morris, who stated that there were no funds to meet the army's demands, and that loans for government operations would require evidence of a revenue stream. When it met with McDougall on January 13, the general painted a stark picture of the discontent at Newburgh; Colonel Brooks opined that "a disappointment might throw [the army] into blind extremities." When Congress met on January 22 to debate the committee's report, Robert Morris shocked the body by tendering his resignation, heightening tension. Debate on a funding scheme turned in part on the issue of the pension. Twice the nationalists urged the body to adopt a commuted pension scheme (one that would end after a fixed time, rather than lifetime), but it was rejected both times. After the second rejection on February 4, a plan to further raise tensions began to take shape. Four days later, Colonel Brooks was dispatched back to Newburgh with instructions to gain the army leadership's agreement with the proposed nationalist plan. The army leadership was also urged by Gouverneur Morris to use its influence with state legislatures to secure their approval for needed changes. On February 12, McDougall sent a letter (signed with the pseudonym Brutus) to General Knox suggesting that the army might have to mutiny by refusing to disband until it was paid. He specifically told Knox to not make any direct steps, but that he should "not lose a moment preparing for events." Historian Richard Kohn is of the opinion that the purpose of these communications was not to foment a coup or military action against Congress or the states, but to use the specter of a recalcitrant army's refusal to disband as a political weapon against the antinationalists. The nationalists were also aware of a significant cadre of lower level officers who were unhappy with General Washington's leadership and had gravitated to the camp of Major General Horatio Gates, a longtime Washington rival. These officers, Kohn believes, could be used by the nationalists to stage something that resembled a coup if necessary. The arrival on February 13 of rumors that a preliminary peace agreement had been reached in Paris heightened the sense of urgency among the nationalists. Alexander Hamilton wrote a letter to General Washington the same day, essentially warning him of the possibility of impending unrest among the ranks, and urging him to "take the direction" of the army's anger. Washington responded that he sympathized both with the plight of his officers and men and with those in Congress, but that he would not use the army to threaten the civil government. Washington believed such a course of action would violate the principles of republicanism for which they had all been fighting. It was unclear to the Congressional nationalists whether Knox, who had been a regular supporter of army protests to Congress, would play a role in any sort of staged action. In letters written February 21, Knox unambiguously indicated he would play no such part, expressing the hope that the army's force would only be used against "the Enemies of the liberties in America." On February 25 and 26 there was a flurry of activity in Philadelphia, which may have been occasioned by the arrival of Knox's letters. The nationalists had had little success in advancing their program through Congress, and continued to use rhetoric repeating concerns over the army's stability. On March 8 Pennsylvania Colonel Walter Stewart arrived at Newburgh. and he was aware of the poor state of affairs in Philadelphia. His movement to Newburgh had been ordered by Washington (he was returning to duty after recovering from an illness) and would not necessarily draw notice. Although his movements at camp are not known in detail, it appears likely that he met with General Gates not long after his arrival. Within hours rumors began flying around the Newburgh camp that the army would refuse to disband until its demands were met.
Жиналыс шақыру
10 наурыз күні таңертең әскер лагерінде қолтаңбасыз хат тарала бастады. Кейін генерал Гейтстің көмекшісі майор Джон Армстронг кіші жазған деп танылған хат армияның жағдайы мен Конгресс қолдауының жетіспеушілігін айыптап, армияны Конгресске ультиматум жіберуге шақырды. Сол күні келесі күні сағат 11-де барлық майдандық офицерлердің кездесуіне анонимді шақыру жарияланды. Бастапқыда бірінші хатты лагерден тыс адамдардың жұмысы деп ойлаған Вашингтон (оның ішінде Гувернер Моррис ықтимал автор ретінде аталды), екінші хаттың осы жылдамдықпен пайда болғанын ескере отырып, бұл мүмкін емес екенін мойындауға мәжбүр болды. 15 наурыздағы кездесу лагерьдегі 12 метрге 21 метрге (40 футка 70 футқа) созылатын "Жаңа ғимаратта" немесе "Храмда" өтті. Гейтс кездесуді ашқаннан кейін, Вашингтон ғимаратқа кірді, бұл бәріне таң қалдырды. Ол офицерлермен сөйлесуді сұрады, ал таңырқанған Гейтс сөзден бас тартты. Вашингтон өзінің көптен бері жалақы алмаған офицерлерінің бет-әлпетінен олардың ашулы екенін және бұрынғыдай құрмет көрсетпейтінін байқады. Одан кейін Вашингтон қысқа, бірақ құлшынысты сөйлеген сөзін, қазір Ньюбург үндеуі деп аталатынын, шыдамдылыққа шақырды. Оның хабары бойынша, олар "азаматтық даудың есіктерін ашуға және біздің өркендеген мемлекетімізді қанға батыруға тырысатын" кез келген адамға қарсы тұру керек. Содан кейін ол офицерлерге оқып беру үшін Конгресс мүшесінің хатын ұсынды. Ол оған қарап, сөзсіз ойланып тұрды. Содан кейін ол қалтасынан жаңа көзілдірігін алды, оны бұрын көбісі көрмеген еді. Ол былай деді: "Мырзалар, маған көзілдірігімді киюге рұқсат етіңіздер, себебі мен тек ақшыл ғана емес, сонымен қатар ел қызметінде көзім де нашарлап, жартылай соқыр болып қалдым." Бұл офицерлерге Вашингтонның олар сияқты, Революция үшін көп құрбандық бергенін түсіндірді. Олардың көпшілігі онымен бірнеше жыл бойы тығыз жұмыс істеген әріптестері еді. Көптеген адамдар көздеріне жас алды, ал ол хатты оқығанда бұл құпия жоспар құлап, олардың арасындағы шиеленіс сейілді. Содан кейін ол бөлмеден шығып кетті, ал генерал Нокс және басқалар адалдықтарын растайтын қаулылар ұсынды. Нокс пен полковник Брукс тиісті қаулы жобасын дайындау үшін комиссияға тағайындалды. Ассамблеяның көпшілігі қолдаған қаулыда Конгресске деген "өзексіз сенім" және осы аптаның басында жарияланған заңсыз ұсыныстарға "назары мен жек көрінісі" білдірілді. Тарихшы Ричард Кон бүкіл кездесуді Вашингтон, Нокс және олардың жақтастары мұқият жоспарлап, сахналаған деп санайды.
On the morning of March 10 an unsigned letter began circulating in the army camp. Later acknowledged to be written by Major John Armstrong, Jr., aide to General Gates, the letter decried the army's condition and the lack of Congressional support, and called upon the army to send Congress an ultimatum. Published at the same time was an anonymous call for a meeting of all field officers for 11 a. m. the next day. Washington, who had initially thought the first letter to be the work of individuals outside the camp (specifically citing Gouverneur Morris as a likely candidate), was compelled to admit this unlikely given the speed at which the second letter appeared. The March 15 meeting was held in the "New Building" or "Temple", a 40 by 70 foot (12 by 21 m) building at the camp. After Gates opened the meeting, Washington entered the building to everyone's surprise. He asked to speak to the officers, and the stunned Gates relinquished the floor. Washington could tell by the faces of his officers, who had not been paid for quite some time, that they were quite angry and did not show the respect or deference as they had toward Washington in the past. Washington then gave a short but impassioned speech, now known as the Newburgh Address, counseling patience. His message was that they should oppose anyone "who wickedly attempts to open the floodgates of civil discord and deluge our rising empire in blood." He then produced a letter from a member of Congress to read to the officers. He gazed upon it and fumbled with it without speaking. He then took a pair of reading glasses from his pocket, which were new; few of the men had seen him wear them. He then said: Gentlemen, you will permit me to put on my spectacles, for I have not only grown gray but almost blind in the service of my country. This caused the men to realize that Washington had sacrificed a great deal for the Revolution, just as much as any of them. These, of course, were his fellow officers, most having worked closely with him for several years. Many of those present were moved to tears, and with this act, the conspiracy collapsed as he read the letter. He then left the room, and General Knox and others offered resolutions reaffirming their loyalty. Knox and Colonel Brooks were then appointed to a committee to draft a suitable resolution. Approved by virtually the entire assembly, the resolution expressed "unshaken confidence" in Congress, and "disdain" and "abhorrence" for the irregular proposals published earlier in the week. Historian Richard Kohn believes the entire meeting was carefully stage managed by Washington, Knox, and their supporters.
Салдары
Генерал Вашингтон Конгреске анонимді хаттардың көшірмелерін жіберді. Бұл "алаңдатарлық хабар" (Джеймс Мэдисон айтқандай) Конгресс зейнетақы мәселелерін талқылап жатқан кезде келді. Олар сол кезде жоғары спекуляциялық болған мемлекеттік облигацияларды алды, бірақ жаңа үкімет 1790 жылы оларды доллардың 100 пайызына (яғни толық құнға) сатып алды. Әскерлер наразылық білдіруді жалғастырды, тәртіпсіздік сержанттар мен капралдарға дейін тарады. Қақтығыстар болды және бүлік қаупі туды. Вашингтон штаттар жалақы төлеуге ақша тапқанға дейін армияны сақтап тұру туралы ұсыныстарды қабылдамады. 1783 жылдың 19 сәуірінде оның күндізгі бұйрығы Ұлыбританияға қарсы жаулық әрекеттердің аяқталғанын жариялады. Конгресс оған армияны таратуға бұйрық берді, өйткені барлығы 10 000 адамнан тұратын үлкен армияның енді қажеті жоқ екеніне келісті, ал сарбаздар үйлеріне қайтуға асығып жатты. Конгресс әр сарбазға үш айлық жалақы берді, бірақ қаражаты болмағандықтан Роберт Моррис сарбаздарға 800 000 долларлық жеке вексельдер берді. Көптеген сарбаздар осы вексельдерді спекулянттарға сатты, тіпті кейбіреулері лагерден шықпай тұрып, үйлеріне қайту үшін сатты. Келесі бірнеше айда Континентальдық армияның көп бөлігі демобилизацияланды, бірақ көптеген қатардағы сарбаздар бұл іс жүзінде тарату екенін түсінді. Армия 1783 жылдың қарашасында ресми түрде таратылды, Вест-Пойнтта және бірнеше шашыраңқы шекаралық бекеттерде шағын күш қалды. 1783 жылдың маусымында Филадельфияда жалақыға байланысты наразылық қайтадан көтерілді. Маңызды қателіктердің салдарынан, Пенсильвания штатының шығысындағы әскерлер Морристің вексельдері таратылмас бұрын босатылатынына сендірілді және наразылық білдіру үшін қалаға аттанды. Пенсильвания президенті Джон Дикинсон отаршылдарды шақырудан бас тартты (олар көтерілісшілерді қолдауы мүмкін деп ойлады), ал Конгресс Нью-Джерси штатының Принстон қаласына көшуді шешті. Ньюбург ісіне қатысқан бірнеше адамның (әсіресе Уолтер Стюарт, Джон Армстронг және Гувернер Моррис) осы көтерілісте де рөл атқарған болуы мүмкін деген айғақтар бар. Революциялық соғыс ардагерлеріне зейнетақы беру үшін көптеген заңдар қабылданғанымен, ең бастысы 1832 жылғы Зейнетақы заңы, соғыста шайқасқан құлдарға зейнетақы берілмеді, олардың бірі - Жейу Грант. Грант 1832 жылы зейнетақыға өтініш бергенде, Революциялық соғыс кезінде ол Ұлыбритания әскерінде қызмет етуге мәжбүр болмау үшін Жаңа Англиядан келген лоялистің құлынан қашып кеткенін мәлімдеді. 1834 жылы Гранттың құл болып қашуына байланысты өтініш қабылданбады. Алайда, көптеген босатылған құлдар мен иелерінің рұқсатымен әскери қызметке түскен құлдарға, мысалы, Джеффри Брейске 1821 жылы зейнетақы берілді.
General Washington had sent copies of the anonymous addresses to Congress. This "alarming intelligence" (as James Madison termed it) arrived while Congress was debating the pension issues. They received government bonds which at the time were highly speculative, but were in fact redeemed 100 cents on the dollar (i. e., at full value) by the new government in 1790. The soldiers continued to grumble, with the unrest spreading to the noncommissioned officers (sergeants and corporals). Riots occurred and mutiny threatened. Washington rejected suggestions that the army stay in operation until the states found the money for the pay. On April 19, 1783, his General Orders of the day announced the end of hostilities against Great Britain. Congress thereafter ordered him to disband the army, since everyone agreed that a large army of 10,000 men was no longer needed, and the men were eager to go home. Congress gave each soldier three months pay, but since they had no funds Robert Morris issued $800,000 in personal notes to the soldiers. Many soldiers sold these notes to speculators, some even before they left camp, in order to be able to make their way home. Over the next several months, much of the Continental Army was furloughed, although many of the rank and file realized it was effectively a disbandment. The army was formally disbanded in November 1783, leaving only a small force at West Point and several scattered frontier outposts. Discontent related to pay had resurfaced in Philadelphia in June 1783. Due in part to a critical miscommunication, troops in eastern Pennsylvania were led to believe that they would be discharged even before Morris' promissory notes would be distributed, and they marched to the city in protest. Pennsylvania President John Dickinson refused to call out the militia (reasoning they might actually support the mutineers), and Congress decided to relocate to Princeton, New Jersey. There is circumstantial evidence that several participants in the Newburgh affair (notably Walter Stewart, John Armstrong, and Gouverneur Morris) may have played a role in this uprising as well. Although many acts have been passed since to grant pensions to veterans of the revolutionary war, most notably the Pension Act of 1832, escaped slaves who fought in the war were denied pension, one of whom was Jehu Grant. Grant's 1832 pension application stated that during the Revolutionary War he had escaped from his enslaver, a Loyalist from New England, so that he would not be compelled to serve in the British forces. The application was rejected in 1834 due to Grant being an escaped slave. However, many freed slaves and slaves who enlisted with their owners' permission were granted pensions such as in the case of Jeffrey Brace, who was granted pension in 1821.
Тарихи талдау
Тарихшы Ричард Кон адамдардың жеке басы және олардың ниеттері туралы бірқатар маңызды мәліметтер әлі де белгісіз және, мүмкін, ешқашан белгілі болмайтынын жазды. Мысалы, полковниктер Брукс пен Стюарт, оқиғаның басты хабаршылары, қаншалықты білгені нақты белгісіз. Гейтс тобының ниеті талқылаудың нысаны болды: Кон, олардың тікелей әрекеттерді ұйымдастыруға ниеттенгендерін айтады (бірақ бұл міндетті түрде дәстүрлі төңкеріс түрінде бола бермейді деп ескертеді), ал тарихшы Пол Дэвид Нельсон Конның тезисі негізсіз және бастапқы деректермен жеткілікті дәлелденбегенін мәлімдейді. 1783 жылғы маусымда генерал Гейтс жазған хат келіспеушілікті көрсетеді: Гейтс хатта оқиғаның мақсаты Конгреске қысым көрсету болғанын жазды. Кон Гейтстің оқиғадан кейін іздерін жасыру үшін жазғанын алға тартады, ал Нельсон Гейтс оқиға туралы шыншыл баяндама беріп отыр деп санайды. Тарихшы С. Эдвард Скин Конның жағдайы нашар екенін жазады, себебі ол жазбаша мәлімдемелерді түсіндіруге көп сүйенетін және айыпталушылардың іс-әрекеттерімен толық қолдау таппайды. Мысалы, Брукс пен Стюарт келгенге дейін Ньюбург лагерінде наразылық сезімдері айқын байқалмағанын көрсететін көптеген дәлелдер бар екенін атап өтеді; Кон лагердегі тыныштық бақытсыздықтың жасырын ағымдарын жасырғанын айтады. Вашингтонның штабында оқиға кезінде қызмет еткен Дэвид Кобб 1825 жылы: «Мен АҚШ республикалық үкімет түрі үшін тек Джордж Вашингтонның берік және қауқарлы республикалық көзқарастарына қарыз екенін қабылдадым» деп жазды. Скин бұл оқиға Вашингтонның беделін едәуір арттырғанын атап өтеді. Дэвид Хедтың «Бейбітшілік дағдарысы: Джордж Вашингтон, Ньюбург қастандығы және американдық революцияның тағдыры» (2019) кітабы кез келген қастандықтың бар екендігіне күмән келтіреді, кемінде Вашингтонның армия басшылығына ұйымдасқан қарсылыққа қатысты. Хед қастандық көрінісінің себебі офицерлер мен Конгресс мүшелерінің арасындағы әңгімелер мен уәделер екенін, олар офицерлердің талаптарын күштірек ұлттық үкімет құру үшін пайдалануға тырысқанын айтады. Хед аңызға айналған қастандықты жоққа шығарса да, офицерлердің жалақысы мен зейнетақысы жөніндегі даулар Конфедерация Конгресінің заңдылығына және штат пен федералды билік арасындағы тепе-теңдікке қауіп төндіргенін және Вашингтон оларды қорғауға тырысқанын нақты көрсетеді.
Historian Richard Kohn writes that a number of key details about the individuals and their motivations are not known, and probably never will be. For example, it is unclear exactly how much Colonels Brooks and Stewart, the principal messengers in the affair, knew. The intent of the Gates group has been the subject of some debate: Kohn argues that they were intent on organizing some form of direct action (although he disclaims the idea that this would necessarily take the form of a traditional coup d'état), while historian Paul David Nelson claims Kohn's thesis is circumstantial and poorly supported by primary materials. A letter written by General Gates in June 1783 illustrates the disagreement: in the letter Gates writes that the purpose of the events was to pressure Congress. Kohn argues that Gates is writing after the fact to cover his tracks, while Nelson claims Gates is giving a candid account of the affair. Historian C. Edward Skeen writes that Kohn's case is weak because it relies heavily on interpretation of written statements and is not well supported by the actions of the alleged conspirators. He notes, for example, that there is ample evidence suggesting mutinous sentiments were not obviously circulating in the Newburgh camp between the arrivals of Brooks and Stewart; Kohn counters that the relative quiet in camp masked significant undercurrents of unhappiness. David Cobb, who served on Washington's staff during the affair, wrote in 1825, "I have ever considered that the United States are indebted for their republican form of government solely to the firm and determined republicanism of George Washington at this time." Skeen notes that the event has served to significantly burnish Washington's reputation. of A Crisis of Peace: George Washington, the Newburgh Conspiracy, and the Fate of the American Revolution, (2019) by David Head, the book: casts doubt on the existence of any conspiracy, at least in the sense of an organized challenge to Washington’s command of the army. Head believes the appearance of conspiracy was the product of gossip and private conversations among officers and members of Congress intent on using the officers’ demands to promote a stronger national government. If Head discounts the conspiracy of legend, he makes clear that the disputes over officers’ pay and pensions threatened the legitimacy of the Confederation Congress and the balance of state and federal power, and that Washington sought to protect both. "