Льюис Армистед: Конфедерацияның батыры және Геттисберг шайқасының қаһарманы

Кіріспе

Конфедерация генералы (1817-1863)

Льюис Аддисон Армистед (18 ақпан 1817 – 5 шілде 1863) – карьералық АҚШ армиясы офицері, Америка Азамат соғысы кезінде Конфедерация штаты армиясында бригадир-генерал болған. 1863 жылдың 3 шілдесінде Геттисбург шайқасы барысында Пикеттің шабуылының бөлігі ретінде Армистед өзінің бригадасын шабуыл кезінде Конфедерация күштері жеткен ең алыс нүктеге, қазір Конфедерацияның ең жоғары жетістігі деп аталатын нүктеге жетектеді. Бірақ, ол және оның әскерлері басылып қалды, ол жараланды және Одақ әскерлерімен тұтқынға алынды. Ол екі күннен кейін дала госпиталінде қайтыс болды.

Ерте өмір

Армистед, достары арасында "Ло" (Лотарио үшін) деп танылған, Солтүстік Каролина штатының Нью-Берн қаласында, оның ұлы атасы Джон Райт Стэнлидің үйінде, Уокер Кит Армистед пен Элизабет Стэнли отбасында дүниеге келген. Ол әскери отбасынан шыққан. Армистед толығымен ағылшын тегінен, оның барлық ата-бабалары 1600 жылдардың басынан бері Вирджинияда тұрған. Солтүстік Америкаға көшіп келген алғашқы атасы – Англияның Йоркшир графтығынан келген Уильям Армистед. Армистедтің әкесі 1812 жылғы соғыста қатысқан бес бауырдың бірі болды; тағы бірі – майор Джордж Армистед, ол Фрэнсис Скотт Киге "Жұлдызды ту" шығаруға шабыттандырған шайқаста Форт МакГенридің қолбасшысы болды, ол кейін АҚШ-тың ұлттық әнұранына айналды. Анасының жағынан оның әкесі Джон Стэнли АҚШ конгрессмені болды, ал оның ағасы Эдвард Стэнли Азамат соғысы кезінде Солтүстік Каролинаның шығысындағы әскери губернатор болып қызмет етті. Армистед 1833 жылы АҚШ әскери академиясына түсіп, сол жылы қызметтен кетті. 1834 жылы қайтадан түсіп, бірақ жеткіліксіз деп танылып, сабақты бір рет қайталауға мәжбүр болды. 1836 жылы ол тағы да отставкаға кетті, себебі басқа курсант (және болашақ Конфедерация генералы) Джубал Эрлидің басына табақ сындырды. Алайда, ол академиялық қиындықтарға тап болды, әсіресе француз тілінде (сол кездегі көптеген Вест-Пойнт курсанттары үшін қиындық тудыратын пән), және кейбір тарихшылар академияны тастауының нағыз себебін академиялық сәтсіздік деп көрсетеді. Оның беделді әкесі 1839 жылдың 10 шілдесінде, оның сыныптастары бітірген кезде, 6-шы АҚШ жаяу әскерінде екінші лейтенант лауазымын алуға қол жеткізді. 1844 жылдың 30 наурызында бірінші лейтенант болып тағайындалды. Армистедтің алғашқы некесі 1844 жылы Роберт Лидің алыс туысы Сесилия Ли Лавпен болды. Олардың екі баласы болды: Уокер Кит Армистед және Флора Ли Армистед. Армистед содан кейін Оклахома штатының шекарасына жақын Форт-Таусон, Форт-Вашитада қызмет етті. Мексика соғысында қызмет еткен ол Контрерас пен Чурубуско үшін капитан болып тағайындалды, Шапультепекте жараланды және Молино-дель-Рей мен Шапультепекте майор болып тағайындалды. Оның екінші әйелі Корнелия Талияферро Джеймисон 1855 жылдың 3 тамызында Форт Райлиде (Канзас штаты) холера эпидемиясы кезінде қайтыс болды. 1855 және 1858 жылдар аралығында Армистед Канзас территориясындағы Смоки Хилл өзенінде, Бент фортында, Поул-Крик, Ларами өзенінде және Небраска территориясындағы Канзас өзенінің Республикалық саласында қызмет етті. 1858 жылы оның 6-шы жаяу әскер полкі Юта соғысынан кейін Ютаға күштерді нығайту ретінде жіберілді. Олар сол жерде қажет болмағандықтан, Вашингтон территориясына жіберу ниетімен Калифорнияға жіберілді. Алайда, Мохавелердің Бейл Вагон жолындағы бейбіт тұрғындарға шабуыл жасауы оның полкін 1858-1859 жылдардағы Мохаве экспедициясына қатысу үшін Колорадо өзені бойындағы оңтүстік шөлдерге ауыстырды. Вильям Хоффман алты ротадан, екі драгуннан және бірнеше артиллериядан тұратын колоннаның басында Форт Юмадан Колорадо өзенімен жоғары көтерілді. 1859 жылдың 23 сәуірінде полковник Хоффман Мохаве басшыларына бейбітшілік туралы талаптарын жеткізіп, олар жауыздықты тоқтатса, олардың жері арқылы посттар мен жолдар салуға қарсылық көрсетпесе және олардың мазалауынсыз саяхаттауға рұқсат берсе, тайпаны жоқ қылумен қорқытты. Хоффман олардың бірнеше басшыларын немесе отбасы мүшелерін де тұтқынға алды. Кейін ол өз күшінің көп бөлігін өзімен бірге алып, Сан-Бернардиноға кетті; ал басқалары бу кемесімен немесе құрлық арқылы Форт Тежонға қарай өзенмен төмен түсті. Капитан Армистед екі жаяу әскер ротасымен және колоннаның артиллериясымен бірге Колорадо өзенінің шығыс жағалауындағы Бильс Кроссингтегі Хоффманның лагерін, Колорадо лагерін күзетуге қалды. Армистед постын Форт Мохаве деп атады. 1859 жылдың маусым айының соңында Мохаве тұтқындары Юма фортынан қашып шықты. Бірнеше аптадан кейін Мохавелермен қиындықтар туындады, олар Форт Мохаведен оңтүстікке қарай екі миль жерде орналасқан пошта стансасынан мал ұрлап, оған шабуыл жасады. Мохавелер форт маңында солдаттар отырғызған қарбыздарды жыртып тастады, ал солдаттар бақта жұмыс істеп жүрген Мохавені атып өлтірді. Соңында бірнеше апта бойы агрессивті патрульдеу мен шайқастардан кейін Армистед Мохавелерге шабуыл жасады, олар 50 сарбаз бен 200 Мохаве арасындағы шайқаста атысқа жауап берді, нәтижесінде үш сарбаз жараланды. 23 Мохаве денесі табылды, бірақ көбісі Мохавелермен өлтірілді, жараланды және алып кетілді. Осы жеңілістен кейін Мохавелер бейбітшілікке келді, оны содан бері сақтады.

Armistead, known to friends as "Lo" (for Lothario), was born in the home of his great grandfather, John Wright Stanly, in New Bern, North Carolina, to Walker Keith Armistead and Elizabeth Stanly. He came from an esteemed military family. Armistead was of entirely English descent, and all of his ancestry had been in Virginia since the early 1600s. The first of his ancestors to emigrate to North America was William Armistead from Yorkshire, England. Armistead's father was one of five brothers who fought in the War of 1812; another was Major George Armistead, the commander of Fort McHenry during the battle that inspired Francis Scott Key to write "The Star Spangled Banner", which would later become the national anthem of the United States. On his mother's side, his grandfather John Stanly was a U. S. Congressman, and his uncle Edward Stanly served as military governor of eastern North Carolina during the Civil War. Armistead attended the United States Military Academy, joining in 1833 but resigning the same year. He rejoined in 1834 but was found deficient and had to repeat his class once more. In 1836 he resigned again following an incident in which he broke a plate over the head of fellow cadet (and future Confederate general) Jubal Early. He was also having academic difficulties, however, particularly in French (a subject of difficulty for many West Point cadets of that era), and some historians cite academic failure as his true reason for leaving the academy. His influential father managed to obtain for his son a second lieutenant's commission in the 6th U. S. Infantry on July 10, 1839, at roughly the time his classmates graduated. He was promoted to first lieutenant on March 30, 1844. Armistead's first marriage was to Cecelia Lee Love, a distant cousin of Robert E. Lee, in 1844. They had two children: Walker Keith Armistead and Flora Lee Armistead. Armistead then served in Fort Towson, Oklahoma, Fort Washita near the Oklahoma border. Serving in the Mexican War, he was appointed brevet captain for Contreras and Churubusco, wounded at Chapultepec, and was appointed a brevet major for Molino del Rey and Chapultepec. His second wife, Cornelia Taliaferro Jamison, died on August 3, 1855, at Fort Riley, Kansas, during a cholera epidemic. Between 1855 and 1858 Armistead served at posts on the Smoky Hill River in Kansas Territory, Bent's Fort, Pole Creek, Laramie River, and Republican Fork of the Kansas River in Nebraska Territory. In 1858, his 6th Infantry Regiment was sent as part of the reinforcements sent to Utah in the aftermath of the Utah War. Not being required there, they were sent to California with the intention of sending them on to Washington Territory. However, a Mohave attack on civilians on the Beale Wagon Road diverted his regiment to the southern deserts along the Colorado River to participate in the Mojave Expedition of 1858–59. Lt. Col. William Hoffman, at the head of a column of six companies of infantry, two of dragoons, and some artillery, struggled up the Colorado River from Fort Yuma. On April 23, 1859, Colonel Hoffman dictated a peace to the overawed Mohave chiefs, threatening annihilation to the tribe if they did not cease hostilities, make no opposition to the establishment of posts and roads through their country, and allow travel free from their harassment. Hoffman also took some of their leading men or family members hostage. Afterward he left for San Bernardino, taking most of his force with him; others went down river by steamboat or overland to Fort Tejon. Captain Armistead was left with two infantry companies and the column's artillery to garrison Hoffman's encampment at Beale's Crossing on the east bank of the Colorado River, Camp Colorado. Armistead renamed the post Fort Mojave. In late June 1859 the Mohave hostages escaped from Fort Yuma. Trouble broke out with the Mohave a few weeks later when they stole stock from a mail station that had been established two miles south of Fort Mojave, and attacked it. Mohaves tore up melons planted by the soldiers near the fort, and the soldiers shot a Mohave who was working in a garden. Eventually after a few weeks of aggressive patrolling and skirmishes, Armistead attacked the Mohave who returned fire in a battle between about 50 soldiers and 200 Mohave, resulting in three soldiers wounded. Twenty three Mohave bodies were found but more were killed and wounded and removed by the Mohave. Following this defeat, the Mohave made a peace, which they kept from then on.

Азаматтық соғыс

Азамат соғысы басталғанда капитан Армистед 1860 жылы басып алынған Сан-Диегодағы Нью-Сан-Диего депосындағы шағын гарнизонның қолбасшысы болды. Ол Винфилд Скотт Хэнкоктің жақын досы болды, соғысқа дейін Лос-Анджелесте кварталмейстер ретінде оныңмен бірге қызмет еткен. Конфедерация армиясына қосылуға барар алдындағы қоштасу кешінде Армистед Хэнкокка: «Қош бол, бұл маған қаншалықты қиынға түскенін ешқашан біле алмайсың», - деді. Соғыс басталғанда Армистед Калифорниядан Техасқа Лос-Анджелес атқыштармен бірге аттанды, содан кейін шығысқа сапар шегіп майор болып тағайындалды, бірақ тез арада 57-ші Вирджиния жаяу әскер полкінің полковнигі болды. Ол Вирджинияның батыс бөлігінде қызмет етті, бірақ көп ұзамай шығысқа және Солтүстік Вирджиния армиясына оралды. Ол Жеті Пайнс шайқасында бригада командирі болды, содан кейін генерал Роберт Лидің басшылығымен Жеті күндік шайқаста (ол жерде Малверн төбесіне жасалған қанды шабуылға жетекшілік етуге таңдалды) және Екінші Булл-Ран шайқасында шайқасты. Антиетамда ол Лидің провист-маршалы болды, бұл науқанда армияны қорлаған дезертирлердің көптігіне байланысты қиын жұмыс болды. Содан кейін ол Фредериксбургте генерал-майор Джордж Пикеттің дивизиясында қолбасшылық етті. 1863 жылдың көктемінде Вирджиния штатының Саффолк қаласының жанында генерал-лейтенант Джеймс Лонгстриттің бірінші корпусында болғандықтан, ол Чанселлсвилл шайқасын өткізіп алды. Геттисбург шайқасында Армистедтің бригадасы 1863 жылдың 2 шілдесінде кешке келді. Армистед келесі күні Пикеттің шабуылы кезінде бригадасын Одақ шебінің ортасына қарай бастап бара жатқанда қаза тапты. Армистед бригадасын алдыңғы қатарда жетектеп, шапанын семсерінің ұшынан желбіретіп, шабуылдың мақсаты болған Англдегі тас қабырғаға жетті. Бригада басқаларға қарағанда шабуылда одан да алға шықты, бұл оқиға кейде Конфедерацияның ең жоғары нүктесі ретінде белгілі, бірақ Одақтың қарсы шабуылы оны тез басып алды. Армистед қабырғаны кесіп өткеннен кейін үш рет оққа түсті. Одақтың капитаны Генри Х. Бингем Армистедтің жеке заттарын алып, соғысқа дейінгі досы Одақтың генерал-майоры Уинфилд Хэнкокка жаңалықты жеткізді. Армистедтің жаралары өлімге әкелмейді деп есептелді; оған қолдың етті бөлігіне және тізеден төмен оқ тиген, ал оны қараған хирургтың айтуынша, жаралардың ешқайсысы сүйек, артерия немесе жүйкеге зақым келтірмеген. Содан кейін оны Джордж Спенглер фермасындағы Одақтың далалық госпиталіне алып кетті, онда ол екі күннен кейін қайтыс болды. Сол жердегі Одақ госпиталінің бас хирургы доктор Дэниел Бринтон Армистедтің аман қалуын күткен, өйткені ол екі оқ жарақатын «ауыр емес» деп сипаттады. Ол өлімнің «тікелей жаралардан емес, екінші бактериядан, қызбадан және әлсіздіктен» болғанын жазды. Льюис Армистед өзінің ағасы, подполковник Джордж Армистедпен қатар, Балтимор шайқасы кезінде Форт МакГенри гарнизонының командирі, Мэриленд штатының Балтимор қаласындағы Ескі Сент-Полс зиратында жерленген.

When the Civil War began, Captain Armistead was in command of the small garrison at the New San Diego Depot in San Diego, which was occupied in 1860. He was a close friend of Winfield Scott Hancock, serving with him as a quartermaster in Los Angeles, before the Civil War. Accounts say that in a farewell party before leaving to join the Confederate army, Armistead told Hancock, "Goodbye; you can never know what this has cost me." When the war started, Armistead departed from California to Texas with the Los Angeles Mounted Rifles, then traveled east and received a commission as a major, but was quickly promoted to colonel of the 57th Virginia Infantry regiment. He served in the western part of Virginia, but soon returned to the east and the Army of Northern Virginia. He fought as a brigade commander at Seven Pines, and then under General Robert E. Lee in the Seven Days Battles (where he was chosen to spearhead the bloody assault on Malvern Hill), and Second Bull Run. At Antietam, he served as Lee's provost marshal, a frustrating job due to the high levels of desertion that plagued the army in that campaign. Then he was under command in the division of Maj. Gen. George Pickett at Fredericksburg. Because he was with Lt. Gen. James Longstreet's First Corps near Suffolk, Virginia, in the spring of 1863, he missed the Battle of Chancellorsville. In the Battle of Gettysburg, Armistead's brigade arrived the evening of July 2, 1863. Armistead was mortally wounded the next day while leading his brigade towards the center of the Union line in Pickett's Charge. Armistead led his brigade from the front, waving his hat from the tip of his saber, and reached the stone wall at The Angle, which served as the charge's objective. The brigade got farther in the charge than any other, an event sometimes known as the high water mark of the Confederacy, but it was quickly overwhelmed by a Union counterattack. Armistead was shot three times just after crossing the wall. Union Captain Henry H. Bingham received Armistead's personal effects and carried the news to Union Major General Winfield Hancock, Armistead's friend from before the war. Armistead's wounds were not believed to be mortal; he had been shot in the fleshy part of the arm and below the knee, and according to the surgeon who tended him, none of the wounds caused bone, artery, or nerve damage. He was then taken to a Union field hospital at the George Spangler Farm where he died two days later. Dr. Daniel Brinton, the chief surgeon at the Union hospital there, had expected Armistead to survive because he characterized the two bullet wounds as not of a "serious character." He wrote that the death "was not from his wounds directly, but from secondary bacterium, fever and prostration." Lewis Armistead is buried next to his uncle, Lieutenant Colonel George Armistead, commander of the garrison of Fort McHenry during the Battle of Baltimore, at the Old Saint Paul's Cemetery in Baltimore, Maryland.

Мұра

Армистедтің қылышы 1906 жылы Геттисбургте өткен Азамат соғысы ардагерлерінің кездесуінде Оңтүстікке қайтарылды. Оның қазасы 1994 жылы ашылған Геттисбург шайқас алаңындағы «Досқа достық» масондық ескерткішімен мәңгі есте қалды.

Халықтық ақпарат құралдарында

Гетисбургте Майкл Шаараның «Қойшы періштелер» романының фильмдегі нұсқасында Армистедтің рөлін актер Ричард Джордан сомдады, ол осыдан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Фильмде Армистед пен Бингемнің «Су жолы» жеріндегі кездесуі өзгертілді, Бингемнің орнына полковник Джошуа Лоуренс Чемберленнің інісі – лейтенант Томас Чемберлен (К. Томас Хауэлл сомдаған) қойылды. Фильмде Армистедтің кеудесіне оқ тиді. Актер Джон Проски «Құдайлар мен генералдар» фильмінде Армистедті эпизодтық рөлде бейнеледі, ол Фредериксбургте Пикеттпен бірге болды. Армистед – Ньют Гингрич пен Уильям Форстченнің «Геттисбург: Азамат соғысының романы» (2003) тарихи романының кейіпкері.