Кіріспе
HMS Vanguard – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде салынған және соғыс аяқталғаннан кейін қолданысқа кірген британдық жылдам соғыс кемесі. Ол Корольдік теңіз күштерінің ең үлкен және ең жылдам линкоры, өз класындағы жалғыз кеме және соңғы салынған соғыс кемесі болды. 1940 жылдардың басында Корольдік теңіз күштері неміс және жапондық соғыс кемелерінің біріккен күштерінен кем түсуі мүмкін деп күтті, сондықтан Lion класы үшін үш мұнаралы артиллериялық қондырғыларды салуды бастады. Алайда, Lion класының үш мұнаралы қондырғыларын салу көп уақыт алды, олардың аяқталуын ең ертесінде 1943 жылға дейін кешіктірді. Британдықтарда жеткілікті түрде қару-жарақ және қондырғылар қоймада болды, бұл Lion класының кемелеріне қарағанда жылдамырақ салынатын, төрт екі мұнаралы 15 дюймдік қондырғысы бар Lion класының модификацияланған нұсқасын салуға мүмкіндік берді. "Вангард" кемесінің құрылысы соғыс кезінде бірнеше рет тоқтатылып, қайта басталды, ал оның жобасы құрылыс барысында бірнеше рет өзгертілді, соғыс тәжірибесін ескере отырып. Осы тоқтатулар мен өзгерістер оны соғыс аяқталғанға дейін аяқтауға мүмкіндік бермеді. 1946 жылдың соңында теңіз сынақтарын аяқтағаннан кейін "Вангардтың" алғашқы міндеті келесі жылдың басында король Георг VI және оның отбасын биліктегі монархтың Оңтүстік Африкаға жасаған алғашқы сапасына жеткізу болды. Қайтып келгеннен кейін күрделі жөндеуден өткен кезде, ол 1948 жылы Австралия және Жаңа Зеландияға тағы бір Корольдік сапасына таңдалды. Алайда, король Георгтың денсаулығының нашарлауына байланысты бұл сапар жойылды және 1949 жылдың басында "Вангард" қысқа мерзімге Жерорта теңізі флотының флагманы болды. 1949 жылдың ортасында үйге оралғаннан кейін ол Ұлттық флоттық оқу эскадрильясының флагманы болды. Өзінің қызметінің барлық кезеңінде соғыс кемесі әдетте тағайындалған бөлімнің флагманы ретінде қызмет етті. 1950 жылдардың басында "Вангард" НАТО күштерімен бірнеше оқу жаттығуларына қатысты. 1953 жылы ол Елизавета II-нің тәж кию рәсіміне қатысты. 1955 жылы кеме жөндеуден өтіп жатқанда, Адмиралтейство жұмыс аяқталғаннан кейін кемені резервке қоятынын хабарлады. "Вангард" металл тескісіне сатылып, 1960 жылдан бастап бөлшектелді.
HMS Vanguard was a British fast battleship built during the Second World War and commissioned after the war ended. She was the largest and fastest of the Royal Navy's battleships, the only ship of her class, and the last battleship to be built. The Royal Navy anticipated being outnumbered by the combined German and Japanese battleships in the early 1940s, and had therefore started building the s. However, the time consuming construction of the triple turrets for the Lion class would delay their completion until 1943 at the earliest. The British had enough guns and turrets in storage to allow one ship of a modified Lion class design with four twin 15 inch turrets to be completed faster than the Lion class vessels that had already been laid down. Work on Vanguard was started and stopped several times during the war, and her design was revised several times during her construction to reflect war experience. These stoppages and changes prevented her from being completed before the end of the war. Vanguards first task after completing her sea trial at the end of 1946 was, early the next year, to convey King George VI and his family on the first Royal Tour of South Africa by a reigning monarch. While refitting after her return, she was selected for another Royal Tour of Australia and New Zealand in 1948. This was cancelled due to King George's declining health and Vanguard briefly became flagship of the Mediterranean Fleet in early 1949. After her return home in mid 1949, she became flagship of the Home Fleet Training Squadron. Throughout her career, the battleship usually served as the flagship of any unit to which she was assigned. During the early 1950s, Vanguard was involved in a number of training exercises with NATO forces. In 1953 she participated in Queen Elizabeth II's Coronation Review. While she was refitting in 1955, the Admiralty announced that the ship was going to be put into reserve upon completion of the work. Vanguard was sold for scrap and was broken up beginning in 1960.
Дизайн және сипаттама
1939 жылдың басында алғашқы екі кеме 1943 жылға дейін дайын болмайтыны және неміс және жапондық соғыс кемелерімен теңесу үшін қосымша соғыс кемелерін салу қажеттігі анық болды. Жаңа соғыс кемелерін салудағы басты кедергі – шектеулі қуаттылық және ірі калибрлі зеңбіректер мен олардың мұнараларын жасауға кеткен уақыт еді. Қолда бар төрт екі зеңбірекке орнатылған 15 дюймдік мұнараларды пайдалану осы қиындықтан шығуға мүмкіндік берді және Lion класындағы кемелерді салудан гөрі бір жылдам соғыс кемесін тезірек дайындауға жол ашты. Мұнаралар алғашқыда бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және жауынгерлік крейсерлер үшін салынған, ал 1920 жылдары осы кемелерді авианосецтерге айналдыру кезінде алынып тасталған. Уақытты үнемдеу үшін Lion конструкциясы төрт мұнараны орналастыруға бейімделді, ал алдын ала жобалау жұмыстары 1939 жылдың шілдесінде басталды. Бұл Vanguard кемесін Lion кемелері аяқталмағандықтан, transom корпусы бар жалғыз британдық соғыс кемесі етті. 1939 жылдың 11 қыркүйегінде екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін жобалау жұмыстары тоқтатылды, бірақ 1940 жылдың ақпанында Адмиралтействоның бірінші лорды Уинстон Черчилль кемеге қызығушылық танытқаннан кейін қайта басталды. Кеме конструкциясы қорғалмаған бортындағы снаряд сынықтарынан қорғану үшін өзгертілді, қосалқы қару-жарақтың бронясы жартылай броньды бомбаларға қарсы тұру үшін күшейтілді, ал негізгі броньды белдеудің алдыңғы және артқы бөліктеріндегі сынықтар белдеуінің қалыңдығы өтеу ретінде азайтылды. Кемеге кішкентай басқару мұнарасы және төрт айналдырылмаған снарядтық орнатулар қосылды. Отын сыйымдылығы арттырылды және броньды қорғаныс жақсартылды, бірақ бұл өзгерістер жобаның сусыруын Суэц каналының 10 метрлік шегінен асырып кетті. Салмақты азайту үшін негізгі белдеудің қалыңдығы 1 метрге дейін азайтылды, бірақ сусыруды азайту үшін таңдалған негізгі әдіс – енін 1 метрге дейін ұлғайту болды. Бұл Розит және Плимут доктерінің енінен асып кетті, бұл кемені қабылдай алатын доктардың санын қатты шектеді, бірақ өзгерістер Адмиралтейство кеңесінің 1941 жылғы 17 сәуірінде мақұлдауына ие болды. Кемеге 1940 жылғы 14 наурызда "Тез арада соғыс бағдарламасы" бойынша тапсырыс берілді, бірақ суреттер он күннен кейін ғана Джон Браун және Компанияға берілді. 1942 жылы Vanguard конструкциясы қайтадан қаралып, басқа соғыс кемелерімен операциялар мен соғыс кемесінің жоғалуынан алынған сабақтарды ескеру үшін қайтадан жаңартылды. Ішкі және сыртқы винттер арасындағы бойлық қашықтық бір торпеданың екі винт шахтасын бір жағынан бұзу қаупін азайту үшін ұлғайтылды және терең су сызығының астындағы барлық кеңістікке су өткізбейтін кіру бұрыштамалары қосылды. Бұл өзгеріс және оқ-дәрілерді ұстайтын бөлмелердің төменгі палубадан ортаңғы палубаға көшірілуі кеменің аяқталуын едәуір кешіктірді. "А" мұнарасының зеңбіректерi 0° бұрышта тікелей алға оқ атуға қабілетті болуы керек болды, бірақ оның борттық бортты алға жылжытуға мүмкіндік беру үшін бұл талаптан бас тартылды, ал кеменің мұрты суға түсуге және толқындарда су шашуға бейім болмауы үшін қайта жасалды. Кемеге отын беруді 1941 жылдан бастап, Bismarck неміс соғыс кемесін қуған кезде туындаған отын тапшылығынан туындаған проблемаларды болдырмау үшін арттырды. Айналдырылмаған снарядтық орнатулар жобадан алынып тасталды, ал жеңіл ұшаққа қарсы қару-жарақ бір төртбұрышты және тоғыз сегіздік орнатуларда, сондай-ақ 12 қос орнатудағы 24 Оерликон 20 мм пушкасы бар жалпы 76 екі фунттыға дейін арттырылды. Оларға арналған орын екі гидросамолетті, катапультаны және олармен байланысты жабдықтарды алып тастау арқылы жасалды. 1942 жылы Vanguard кемесін авианосецке айналдыру туралы ұсыныс жасалды. Кеме құрылысы директорының айтуынша, "Контрольді" кемесі сияқты кеме жасау үлкен қиындықтар тудырмайды, бірақ кемеге жаңа дизайн жасау үшін алты ай қажет болады. Бұл ұсыныс 17 шілдеде ресми түрде қабылданбады.
Жалпы сипаттамалары
Авангардтың жалпы ұзындығы 814 фут (248 м), ені 107 фут (33 м) және толық жүктемеде суға батып тұру тереңдігі 36 фут (11 м) болды. Ол стандартты жүктемеде және толық жүктемеде ауыстырылған. Кеме өз класындағы алдыңғы кемелеріне қарағанда айтарлықтай үлкен болды, шамамен 50 футқа (15 м) ұзынырақ және толық жүктемеде ескі кемелерге қарағанда шамамен көбірек ауырлық тартты. Авангардтың салмағы шамамен артық болды, бұл айырмашылықты күшейтті. Кеменің толық қос түбі 5 фут (2 м) тереңдікте болды және ол су өткізбейтін бөлімдермен 27 негізгі бөлікке бөлінген. King George V класындағы кемелердің негізгі палубасы алға қарай еңкеймей салынған, «А» мұнарасының нөлдік бұрышта тікелей алға атуына мүмкіндік беру үшін, нәтижесінде бұл кемелердің алғы бөлігі ылғалды болды. Авангард осы тәжірибеден кейін қайта жобаланды, мұнда қанатқа айтарлықтай еңіс пен қисық сызықтар қосылды. Кеменің теңізге лайықтылығы жоғары бағаланды және кеме жаман теңізде де тепе-теңдікті сақтай алды. Толық жүктемеде Авангардтың метацентрлік биіктігі 8.2 фут (2 м) құрады. 1947 жылы флоттың флагманы ретінде оның құрамында 115 офицер және 1860 теңізші болды. Кемедегі көптеген басқару орындарында кондиционерлер орнатылған, ал кеменің қабырғаларының, палубаларының және бөлімдерінің ашық жерлерінде асбестпен изоляцияланған. Авангардты Арктикадағы операцияларға жарамды ету үшін оның қару-жарағы, құралдары, қарау постылары және басқа да жабдықтарына бумен жылыту жүйесі орнатылған. Негізгі броньдық палубаның астында Авангардты қоршалаған ұшақтар мен кемелерді бақылауға арналған құрылғылары бар Әрекет туралы ақпарат орталығы орналасқан.
Қозғалтқыш
Жобалау уақытын үнемдеу үшін "Lion" класындағы төрт вал агрегатының машиналары қайта көшірілді, қазандық және машина бөлмелері кезекпен орналастырылды. "Vanguard" кемесінде жеке машина бөлмелерінде орналасқан, бір реттік айналымды берілісі бар "Parsons" бу турбиналарының төрт жиынтығы болды. Әр жиынтықта бір жоғары және бір төмен қысымды турбинадан, 4 метр диаметрі бар винтті қозғалтатын құрылғыдан тұрды. Турбиналар сегіз "Admiralty" 3 барабанды қазандықтармен, төрт қазандық бөлмесінде жұмыс қысымы және температурасы бойынша қозғалтқыштар жалпы қуаты және жылдамдығы бойынша жұмыс істеді, бірақ 1946 жылғы шілдеде кеме теңіз сынақтары кезінде көрсеткен жылдамдықтан асып түсті. Сынақтардан кейін ішкі валдардағы үш қанатты винттер, ішкі винт валдарының дірілдеуін азайту үшін бес қанатты винттермен ауыстырылды, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. "Vanguard" кемесі 4850 тонна май отыны және дизель отынын тасымалдауға арналған. Кемеде төрт турбогенератор және төрт дизельгенератор болды, олар 220 вольттық ортақ сақиналық желі арқылы электр қуатын жеткізді. Олардың жалпы қуаты британдық соғыс кемелері арасындағы ең жоғары көрсеткішті құрады.
Қару-жарақ
Кеменің негізгі қару-жарағы 42 калибрлі BL 15 дюймдік Mk I зеңбіректерінен тұрды, олар төрт екі зеңбірекке орнатылған, гидравликалық жетегі бар мұнараларда орналасқан, ал мұнаралар кеменің басынан қамысқа қарай 'A', 'B', 'X' және 'Y' деп белгіленген. Зеңбіректер +5° бұрышпен зарядталды; мұнаралар Mk I(N) RP12 үлгісіне жаңартылғанда олардың максималды көтерілу бұрышы 20°-тан +30°-қа дейін артты. Олар максималды қалыпты ұшу қашықтығы бар снарядтарды оқтап жіберді. Зеңбіректер арнайы күштелген оқтарды қолдана алатын, бұл олардың максималды ұшу қашықтығын арттыратын. Олардың ату жылдамдығы минутына екі оқ болатын. "Вангард" кемесінде әр зеңбірекке 100 снарядтан бар. Ескі 15 дюймдік мұнаралар оқ-дәрілерді оқ-дәрілер қоймасының үстіне орналастыру әдеттегі практика болған кезде жасалған, және оқ-дәрілерді көтеру механизмдерін кері орналасуға бейімдеу экономикалық тұрғыдан тиімді болмады, себебі Ютланд шайқасынан кейін оқ-дәрілер қоймасын алыс қашықтықтан оққа түсірудің қаупі анықталды. Кемеде мұнаралардың көтеру механизмдеріне бейімделгендей оқ-дәрілерді ұстау бөлмесін имитациялап, оқ-дәрілер қоймасының үстінде оқ-дәрілерді дайындау бөлмесі қарастырылды, ал тағы бір көтеру механизмі оқ-дәрілерді оқ-дәрілер қоймасынан оқ-дәрілерді дайындау бөлмесіне жеткізді. Оқ-дәрілерді өртке ұшырау мүмкіндігін азайту үшін олар жәшіктерге салынатын. Екінші деңгейдегі қару-жараққа сегіз екі зеңбірекке орнатылған 50 калибрлі QF 5,25 дюймдік Mk I* екі мақсатты зеңбіректер кірді. Олардың максималды төмендеу бұрышы −5°, ал максималды көтерілу бұрышы 70° болды. Олар жоғары жарылғыш снарядтарды оқтап жіберді. "Вангардтағы" RP10 үлгісіндегі жақсартылған 5,25 дюймдік мұнаралар толық автоматты болып, қуатпен зарядталатын, радарлық бақылауда автоматты түрде бақылап және көтеретін, минутына шамамен 18 оқ ату жылдамдығын қамтамасыз ететіндей болды. Максималды көтерілу бұрышында зеңбіректердің максималды ұшу қашықтығы 391 снарядты құрады. Әр зеңбірекке 391 снарядтан берілді. 73 Бофорс 40 мм зениттік пулеметтері әртүрлі орнатуларда жақын қашықтықтағы әуе қорғанысын қамтамасыз етті. "Вангардта" жоғары құрылымда және қамыс бөлігінде орналасқан он алты ұңғылы, қуатпен жұмыс істейтін орнатулар, 'B' мұнарасында екі ұңғылы орнату және жоғарғы палубада және артқы құрылымда 11 қуатпен жұмыс істейтін жеке орнатулар болды. Барлық орнатулар −10°-ға дейін төмендеп, +90°-ға дейін көтерілуі мүмкін. Зеңбіректер оқтарды оқтап жіберді. Олардың ату жылдамдығы минутына шамамен 120 оқ болды. Кемеде стандартты 1,564 снарядты сақтауға орын болмады, сондықтан "Вангард" әр зеңбірекке тек 1,269 снарядты ғана алып жүрді. 1949 жылы кормадағы екі жеке зеңбірек алынып тасталды, ал 1954 жылы күрделі жөндеу кезінде тағы бесуі алынып тасталды. Барлық көп зеңбіректі Бофорс орнатулары да сол кезде алынып тасталды.
Өртке қарсы бақылау
Авангард британдық соғыс кемелерінің арасында негізгі, екінші және үшінші қаруларын қашықтан басқару (ҚБҚ) жүйесімен, сондай-ақ негізгі қару-жарақтың жер бетіндегі атуын басқару үшін Адмиралтействоның отты басқару кестесі Mk X жүйесімен ерекшеленді. 15 дюймдік зеңбіректерге арналған екі директорлық басқару мұнарасы (ДБМ) болды, әрқайсысы "қос ірімшік" Type 274 атыс басқару радарын қашықтықты анықтау және оқтың түсуін бақылау үшін алып жүрді. Әр ДБМ барлық төрт зеңбірек мұнарасын басқара алатын болды, "B" мұнарасы "A" және "X" мұнараларын, ал "X" мұнарасы "Y" мұнарасын басқаратын. 5,25 дюймдік зеңбіректерге арналған төрт американдық Mark 37 ДБМ болды, олардың әрқайсысы Type 275 зеңбірек радарының екі күмбезін алып жүрді. Mark VI алты зеңбірекпен жабдықталған 40 мм Bofors орнатылысы жеке CRBF ("жақын қашықтықтағы соқыр ату") директорымен жабдықталған, бірақ кемеде осы директорлардың толық жиынтығы орнатылмады. STAAG Mk II 40 мм Bofors орнатылысы өзінде Type 262 радары болды. Басқа радарлардың ішінде Type 960 әуе және жер бетін іздеу, Type 293 нысананы көрсету және Type 277 радар биіктігін анықтау радарлары болды. 15 дюймдік зеңбірек мұнаралары жаңартылғанда, олардың 15 футтық (5 м) қашықтық өлшегіштері "A" мұнарасынан басқа барлық мұнараларда 30 футтық (9 м) өлшегіштермен алмастырылды және олар тек азимут бойынша ҚБҚ үшін жабдықталды. Мұнаралар сондай-ақ ылғалдылықты кетіру құрылғыларымен және олардың жайлылығын арттыру үшін жылу оқшаулағыштарымен жабдықталды.
Қорғау
Кеме броньдық схемасы King George V класының схемасына негізделген, бірақ жұқарақ су сызығының белдеуімен және қосымша сынықтардан қорғаумен толықтырылған. Бастапқыда белдік броні ескі кемелердегіден кем емес болған, бірақ соғыс уақытындағы тәжірибелерді ескере отырып, конструкция өзгертілгенде салмақтың артуын өтеу үшін оны азайту қажет болды. Су сызығының 460 фут (140 м) негізгі белдеуі Krupp цементтелген бронінен (KCA) тұрды, қалыңдығы журналдар тұрған жерде артты. Оның биіктігі 24 фут (7 м) болды және белдеудің төменгі жиегінде қалыңдығы дейін төмендеді. Кеме орталық цитадельді жабатын көлденең бөлімдердің алдында және артында кеменің ұштарына жуыққа дейін жалғасты. Алдыңғы бөлігі қалыңдығы және биіктігі 8 фут (2 м) дейін, ал артқы бөлігі сол қалыңдыққа, бірақ биіктігі 11 фут (3 м) дейін төмендеді. Рульдік бөлімшенің артқы жағында көлденең бөлімше орналасқан. 1941 жылы Дания бұғазы шайқасынан кейін, кеменің корпусына енген снарядтардың сынықтарынан қорғау үшін журналдардың қабырғаларына цементтелмеген броньдық бөлімдер қосылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің крейсерлік кемелерінің қару мұнаралары жаңартылғанда, олардың KCA беттік плиталары 13 дюйм қалыңдығындағы жаңаларымен ауыстырылды, ал төбелері цементтелмеген бронь плиталарымен ауыстырылды. Олардың қабырғалары өз қалыңдығын сақтап қалды. 15 дюймдік зеңбіректердің барбеттері қабырғаларында 13 дюйм қалыңдыққа ие болды, бірақ кеме ортасына жақындағанда қалыңдығы азайды. 5,25 дюймдік мұнаралардың қабырғалары мен төбесінің қалыңдығы болды. Олардың оқ-дәрілікті көтеру құралдары қалыңдығындағы броньмен қорғалды. 14000 фут (4267 м) биіктіктен тасталған бронь тесуші бомбаның соққысына төтеп беруге арналған Vanguard кемесінің палубалық қорғанысы King George V класының қорғанысына ұқсас болды – журналдардың үстіндегі алты дюймдік цементтелмеген бронь, машина бөлімшелерінің үстінде қалыңдығы азайды. Бронь цитадельдің алдында және артында төменгі палуба деңгейінде жалғасты. Алдыңғы бөлігінде қалыңдығы 5 дюймнен бастап, кеменің бауына жақын 2,5 дюймға дейін төмендеді. Артқы бөлігінде рульдік механизм мен винт шахталарын 4,5 дюймдік броньмен қорғады, содан кейін кормаға жақын қалыңдығы 2,5 дюймға дейін азайды. Немістер, француздар және американдықтардан айырмашылығы, британдықтар басқару мұнарасы үшін ауыр броньнің мақсатқа сай емес екеніне сенді, өйткені оған тию ықтималдығы өте төмен болды; сондықтан Vanguard кемесінің басқару мұнарасы алдыңғы бетінде броньмен, ал бүйірлері мен артқы жағында 2,5 дюйм броньмен қорғалды. Екінші басқару мұнарасының артқы жағында бронь болды. Vanguard кемесінің су асты қорғанысы 1942 жылы қайта құрылғанда күшейтілді, бұл Prince of Wales кемесінің жапондық торпедалық катерлермен батып кеткенінен алынған сабақтарды ескерді. Ол әлі де су асты жарылысының энергиясын жұтуға арналған үш қабатты қуыстар және сұйық толтырылған бөлімдер жүйесінен тұрды. Ішкі жағы торпедалық бөлімшемен шектелген. Кемедегі май резервуарларының көлемін ұлғайту суға батып, кеменің қисайуын тудыруы мүмкін бос кеңістікті азайтты, сондай-ақ осы кеңістіктерді сырғыту үшін көбірек мүмкіндіктер жасалды. Бүйірлік қорғаныс жүйесінің бойлық бөлімшелері су сызығының броньдық белдеуінің артындағы кеңістікті одан әрі бөлу үшін бір палуба жоғары көтерілді. Бүйірлік қорғаныс жүйесінің максималды тереңдігі 5 метрге жетті, бірақ кеме ұштарында тарылғанда бұл тереңдік айтарлықтай төмендеді. Цитадельдің бойында жүргізілген толық масштабты сынақтарда бұл жүйе TNT-ге қарсы қорғаныс ретінде дәлелденді.
Құрылыс және мансап
"Вангард" кемесі 1941 жылғы 2 қазанда Шотландияның Клайдбанк қаласындағы Джон Браун компаниясы салып бітірді. 1941 жылғы желтоқсанда Жапония Малайзияны басып алғаннан кейін, кемеге 1944 жылдың соңына дейін аяқтау үмітімен А1 дәрежесі берілді. Жеңіл крейсер HMS Bellerophon және бірқатар сауда кемелерінің құрылысы кеменің аяқталуын жеделдету үшін тоқтатылды. Бірақ, білікті жұмысшылардың жетіспеуіне байланысты бұл жоспар орындалмады. Нәтижесінде, кеме 1944 жылғы 30 қарашада ғана суға түсірілді. Дәл сол кезде ханшайым Елизавета осы шараға қатысты, ол алғаш рет кемеге отырды және осы оқиғаның құрметіне алмаз гүлді брошь алды. 1945 жылғы 16 қыркүйекте Клайдбанкте кемеде болған күшті жарылыстан екі кеме құрылысшысы қаза тауып, алтысы жарақат алды. Капитан Уильям Гладстон Агню 1945 жылғы 15 қазанда кеменің басқаруын өз қолына алды. Жапонияның капитуляциясынан кейін жаңа соғыс кемелеріне деген қажеттілік азайды, сондықтан кеме 1946 жылғы 12 мамырға дейін қолданысқа енгірілмеді. Осы уақытқа дейін "Вангардты" жасауға барлығы 11,530,503 фунт стерлинг жұмсалды, оның ішінде негізгі қару-жарақты жаңғыртуға 3,186,868 фунт стерлинг кетті. Кеме қолданысқа енгізілгеннен кейін бірнеше ай бойы теңізде сынақтар мен оқулар жүргізілді. Адмиралдың люксі Корольдік отбасы мен олардың қызметкерлері үшін жаңадан жабдықталды, ал "B" мұнарасының үстіндегі зениттік қондырғы салют алаңына айналдырылды. Агню 1947 жылғы 8 қаңтарда контр-адмирал шеніне көтерілді. Желтоқсан айында кеме Атлантиканың орталық бөлігіне шабуыл жасап, Гибралтар портына қайтып келді. Бастапқыда эсминецтермен бірге , , , және кеме 1947 жылғы 1 ақпанда Отандық флотпен кездесті. Сол күні таңертең Hoverfly тікұшағы пошта мен фотопленканы алу үшін кемеге қонды. "Вангард" 17 ақпанда Кейптаунға келді, саяхатының соңғы кезеңінде Оңтүстік Африка фрегаттары SAS Good Hope, SAS Transvaal және HMSAS Natal кемені сүйемелдеді. Корольдік отбасы Оңтүстік Африкаға сапар жасағанда, кеме Оңтүстік Африка және Корольдік теңіз күштерінің кемелерімен бірге оқулар жасады және Оңтүстік Африканың бірнеше қалаларына порттық сапарлар жасады. 22 сәуірде ол үйге қайтып, жол бойында Сент-Елена және Ассенсион аралдарына қысқа тоқтады. "Вангард" 11 мамырда Портсмутқа келді, ал капитан Ф. Р. Пархэм 29 мамырда жаңадан тағайындалған Агнюді босатты. Шілдеде кеме Девонпортта күрделі жөндеуден өтті, ол 1948 жылдың тамызына дейін созылды. Жөндеуден кейін "Вангардқа" 1949 жылғы қаңтарда жоспарланған Австралия мен Жаңа Зеландияға Корольдік отбасының сапарына дайындалу тапсырылды. 31 тамызда кеме Жерорта теңізіне шабуыл жасап, 12 қарашада Девонпортқа оралды. Осы уақытта "Вангард" басқа да ірі әскери кемелермен бірге әуе шабуылына қарсы зымырандарды орнату мүмкіндігі қарастырылды, бірақ бұл бағытта ештеңе істелмеді. Георг VI денсаулығының нашарлауына байланысты сапарға шыға алмады, ал Корольдік тур сол айдың соңында белгісіз мерзімге кейінге қалдырылды. 1949 жылғы 1 наурызда "Вангард" Жерорта теңізі флотының бас қолбасшысы адмирал сэр Артур Пауэрдің флагманы болды. Кеме 21 шілдеде Девонпортқа қайтып келгенге дейін Алжир, Франция, Италия, Кипр, Ливия, Ливан, Грекия және Мысырға порттық сапарлар жасады. Жаңадан жоғарылатылған контр-адмирал Пархэмды бір аптадан кейін капитан Г. В. Гладстон алмастырды. Содан кейін кеме 12 қарашада контр-адмирал Эдвард Эванс Ломбе басқаратын Отандық флоттың оқу эскадрильясының флагманы болды. Гибралтардағы қысқа оқудан қайтып келе жатып, "Вангард" 1950 жылғы 13 ақпанда қатты дауыл кезінде жүгі ауысқан шағын француз сауда кемесіне көмекке келді. Сауда кемесі "Арсенал" сүйретіліп алынып, жүгі қайта бөлінді. Дауыл басылғаннан кейін Боффа өз күшімен сапарын жалғастыра алды. Алдыңғы қатар келесі күні Уэймут шығанағына жетті. Кейін наурыз айында ол Ұлыбританияға мемлекеттік сапармен келген Франция президенті Винсент Ауриольге салют жасады. 1950 жылғы 13 қыркүйекте адмирал сэр Филип Виан "Вангард" кемесіне "Отандық флоттың" бас қолбасшысы ретінде өз туын көтеріп, кеме "Отандық флоттың" қалған бөлігімен бірге Канад Корольдік теңіз флоты мен Жерорта теңізі флотымен оқуларға қатысты. 19 желтоқсанда Виан өзінің туын Гибралтарда тоқтаған кезде ұшақ тасымалдағышпен соқтығысты. Соғыс кемесінің артқы жағындағы тесік үлкен емес еді, сондықтан Виан көп ұзамай "Вангард" кемесінде өзінің туын қайта көтерді. Indomitable кемесімен маневр жасау кезінде, оның ұшақтары соғыс кемесін "батырды", кеме Генуя және Вильфранш-сюр-Мер қалаларына порттық сапарлар жасады, содан кейін 14 наурызда Девонпортта қысқа жөндеуге кірді. Жөндеуді аяқтағаннан кейін мамыр айында ол Портленд аралында контр-адмирал Р. М. Дик басқаратын Отандық флоттың оқу эскадрильясының флагманы болды. Төрт айдан кейін адмирал өзінің туын ұшақ тасымалдағышқа көшірді, "Вангард" тағы бір жөндеуге кірісіп, Отандық флоттың флагманы болуға дайындалды. Қараша айында Баккингем сарайы король Георг VI денсаулығына байланысты "Вангардта" қысқа сапар жасауды жоспарлап отырғанын хабарлады, бұл адмиралдың люксін оған және оның қызметкерлеріне бейімдеуді талап етті. Капитан Джон Литчфилд кеме жөндеуден өтіп жатқанда 21 желтоқсанда басқаруды өз қолына алды, бірақ король 1952 жылғы 6 ақпанда сапар жасамас бұрын қайтыс болды. Ол жөндеуден кейін шабуылдық круизге шығар алдынан кемеден жасалған делегация оның қаназасына қатысты. Implacable, Indomitable және жылдам мина тасымалдағышпен оқулар жасағаннан кейін "Вангард" 29 наурызда үйге оралды. 13 мамырда ол тағы да Отандық флоттың флагманы болды, адмирал сэр Джордж Кризи өзінің туын көтерді. Адамдар мен салмақ мәселелеріне байланысты "Вангард" көптеген мұнаралары қаруланбаған күйде жұмыс істеді және 15 дюймдік мұнаралардың тек екеуі үшін және 5,25 дюймдік зениттік қарулар үшін ғана оқ-дәрілер тасымалдады. Ол голланд және американ теңіз күштерімен оқуларға қатысты, содан кейін мерекелерге Портсмутқа оралды. Литчфилд 1953 жылғы 19 қаңтарда капитан Р. А. Юингпен алмастырылды, кеме келесі күні Гибралтарда қысқа жөндеуге шықты. 2 наурызда жөндеу аяқталғаннан кейін кеме бірнеше Корольдік теңіз күштерінің ұшақ тасымалдағыштарымен оқулар жасады және 25 наурызда Портсмутқа оралды. "Вангард" 1953 жылғы 15 маусымда Спитхедтегі Королева Елизаветаның тағына отыруына арналған флотының парадына қатысты. Келесі қыркүйекте ол Дания бұғазында НАТО-ның "Mariner" оқуына қатысты. Адмирал сэр Майкл Денни 1954 жылғы 5 қаңтарда Кризидің орнына Отандық флоттың бас қолбасшысы болды және "Вангард" голланд және француз кемелерімен "Medflex A" оқуына қатысты. Жыл бойы ол суастына қарсы және әуе шабуылына қарсы оқуларға қатысты, сондай-ақ Норвегиядағы Осло және Кристиансан қалаларына, Швециядағы Хельсингборг қаласына порттық сапарлар жасады. Ол 1954 жылғы 11 шілдеде Швеция королі Густав VI Адольфпен тексерілді, содан кейін сол айдың соңында үйге оралды. Денни 15 қыркүйекте өзінің туын түсірді, ал "Вангард" 10 күннен кейін 220,000 фунт стерлингтік жөндеуге Девонпортқа бағытталды. 1955 жылғы ақпан айтылған қорғаныс бағалауларында ол "өлтіруші" рөлімен Отандық флоттың флагманы ретінде қарастырылған, бірақ 1955 жылғы сәуірде лорд Маунтбэттеннің тағайындалуынан және Черчилльді премьер-министрлікке алмастырған Энтони Иденнен кейін үкімет екі қосымша крейсерді флотта ұстап тұруға шешім қабылдады және "Вангард" 1955 жылғы жөндеуін аяқтағаннан кейін резервке қойылды. Кейін ол вице-адмирал Ричард Онслоу өзінің туын 28 қарашада көтергенде Резервтік флоттың флагманы болды. Резервтік флотта болған кезде, Фарехем ағысында орналасқанда...
Пайдаланудан шығару және тағдыры
1959 жылғы 9 қазанда Адмиралтейство «Авангард» кемесі ескіргендігі және оны күтіп ұстау өте қымбат екендігі себепті, оны жоюға шешім қабылдады. 1960 жылғы 7 маусымда кеме қызметтен босатылып, BISCO компаниясына 560 000 фунт стерлингке сатылды. 1960 жылғы 4 тамызда кеме Портсмуттен Шотландияның Фаслейн қаласындағы кемелерді бөлшектеу алаңына сүйретілуге тиіс болғанда, Оңтүстік теңіз жағалауы кемені шығарып салуға келген адамдармен толып кетті. «Авангард» кемесі портының кіреберісіне қарай сүйретіліп келе жатқанда, кеме бағытын өзгертті және «Still & West» пабының жанында қалып қойды. Бір сағаттан кейін бес буксирдің күшімен кеме құтылып, қарсы жағалаудағы «Moving & East» пабына жақын жерде тағы да қалып қою қаупінен кейін Портсмуттен соңғы рет шықты. Бес күннен кейін ол Фаслейнге жетті, ал 1962 жылдың ортасына қарай бөлшектеу процесі аяқталды. Ол – британдық соғыс кемелерінің соңғысы болды. Бөлшектеу процесінің бір бөлігі ретінде, радионуклидтермен ластанбаған атомдық дәуірге дейінгі болат пластиналар «Авангардтан» алынып, Англияның Гэмпшир графтығындағы Гаспорт қаласындағы Альверстокте орналасқан Радиобиологиялық зерттеу зертханасында (қазір DSTL) дене мониторын қорғау үшін пайдаланылды. Пайдаланудан шығару процесі Rank Organisation компаниясының «Өмірге бір көзқарас» атты деректік фильмдер сериясы үшін «Соңғы соғыс кемесі» деген атпен түсірілді.