Онтариодағы Стормонт, Дандас және Гленгарри округтары

Кіріспе

Канаданың Онтарио провинциясындағы округ

Стормонт, Дундас және Гленгарри (SDG) біріккен округтері – Канаданың Онтарио провинциясындағы жоғары деңгейдегі муниципалитет. Ол үш тарихи округтен тұрады, бірақ Корнуолл қаласы мен Акуэсан Мохок ұлты оның құрамына кірмейді. Дегенмен, Корнуолл және Акуэсан екеуі де Стормонт, Дундас және Гленгарри біріккен округтері атымен аталатын үлкен санақ бөлігінің құрамына кіреді. Муниципалитеттің әкімшілік кеңсесі Корнуолл қаласында орналасқан. SDG біріккен округтері шығысында Квебекпен, оңтүстігінде АҚШ-тың Нью-Йорк штатымен шектеседі. Егеменді Мохок ұлты Акуэсан екі мемлекеттік шекараның арасында орналасқан, осылайша территорияның бір бөлігі Онтарио, Квебек және Нью-Йорк штаттарының құрамына кіреді.

Тарих

Сент-Лоуренс өзенінің бойындағы аймақты мыңдаған жылдар бойы жергілікті халықтар мекендеген. Шамамен 2000 жыл бұрын Пойнт түбегі тұрғындары Серпент Моундс паркі мен Камеронс Пойнт сияқты топырақ үйінділерін салған. Олар 1000-1300 жылдары солтүстікке көшіп келген оваско халқымен біртіндеп алмастырылды. Олар егін шаруашылығының тұрақты түрін қолданған. Бұл адамдар ирокез тілдес халыққа айналды деп есептеледі, олардың ішінде Сент-Лоуренс ирокездері сол атымен белгілі өзен аңғарында қоныстанған деп саналады. Олар лаурентия тілінде сөйледі, ауыл шаруашылығымен айналысты және саяхатшы Жак Картье сипаттағандай бекіністі ауылдарды салған. Олар қазіргі Нью-Йоркте орналасқан Ирокездер Бес ұлтынан ерекшеленетін топ болды. Тарихшылар 1600 жылға дейін мохаук ирокездері Сент-Лоуренс ирокездерін қуып шығарған немесе жойған және бос қалған аумақты аңшылық пен қаптап алу үшін пайдаланған деп санайды. 17- және 18-ғасырдың басында олардың кейбіреулері Монреальдің оңтүстігіндегі Кахнавакеге қоныстанды. 1750-ші жылдардың соңында бұрын Кахнавакеде тұрған, христиан дініне кірген 30-ға жуық мохаук отбасылары батысқа қарай (өзен бойымен) Онтарио аймағына айналатын Акуэсанн қаласын құрды. 2019 жылы Акуэсанн Канададағы ең үлкен мохаук аумағы болды, оның халқы шамамен 12 000 адамды құрады. Еуропалықтар бұл аймаққа бірте-бірте енгенін және біраз уақыт бойы нашар құжатталған, ресми емес және шашыраңқы елді мекендерде өмір сүргенін көрсеткенімен, алғашқы ресми құжатталған еуропалық қоныс 1784 жылы бұрынғы британдық колония Нью-Йорктан келген Біріккен Империяның лоялистерімен құрылды. Американың тәуелсіздік соғысынан кейін, Корольге адал бұрынғы отаршылдар және басқа да таратылған сарбаздар мен олардың отбасылары Корнуолл жерінде қоныстана бастады, ол кезде Нью-Джонстаун деп аталды. Жаңа келгендердің көп бөлігі неміс текті болды, сондықтан қалаға Джонстаун, Нью-Йорк есімі берілді, себебі олардың көп бөлігі сол жерден келген. Басты топты подполковник сэр Джон Джонсон басқарды және олар Нью-Йорк Корольдік полкінің бірінші батальонынан және 84-ші Корольдік таулы эмигранттар тобынан құралды. Америка революциясындағы бүлікші отаршылдардың табысынан кейін, өмірі үшін қорқып немесе жаңа тәуелсіз АҚШ-та ыңғайсыздық сезінгендердің көпшілігі "Біріккен Империяның лоялистері" атанды және Канадаға көшіп кетті. Британ үкіметі оларға Канаданың барлық жерінде қоныстануға көмектесті, бұл олардың адалдығы үшін сыйлық және АҚШ-тағы жоғалтулары үшін өтемақы болды. Негізгі қоныстану аймақтарының бірі Кингстоннан Корнуоллға дейінгі Сент-Лоуренс өзенінің аңғары болды, кейін "лоялисттік аймақ" деп аталды. Олар француз отаршылдары бұрын Pointe Maligne деп атаған жерде қоныс тепті және оны "Royal Settlement #2" деп, кейін "New Johnstown" деп атады. Кейіннен британдықтар оны Принц Жоржтың жарлығымен Корнуолл герцогының құрметіне Корнуолл деп атады, ал 1834 жылы қала Жоғарғы Канададағы британдық колониядағы алғашқы біріккен муниципалитеттердің бірі болды. 1834 және 1842 жылдар аралығында Корнуолл каналының құрылысы қауымдастықтың дамуын жеделдетіп, қалалар мен ауылдардың арғы жағында өсіп келе жатқан аймақтық және өнеркәсіптік экономикалық "орталыққа" айналдырды. Біріккен округтер Жоғарғы Канаданың бастапқы сегіз Корольдік қалашықтарының алтысынан тұрады: Ланкастер, Шарлоттенбург, Корнуолл, Оснабрук, Уильямсбург және Матильда. Бұл алты қалашық құрылғаннан кейін бірнеше жылдан кейін 12-ге бөлінді. Әр төрт қалашықтың жиынтығы үш бөлек округтің біріне айналды: Ланкастер, Шарлоттенбург, Кенион және Лохиль Гленгарри округіне айналды, Корнуолл, Оснабрук, Финч және Роксборо Стормонт округіне айналды, ал Уильямсбург, Матильда, Винчестер және Маунтин Дундас округіне айналды. Кейін үш округ біріктіріліп, Стормонт, Дундас және Гленгари Одағы құрылды. 1846 жылы Корнуоллдың халқы шамамен 1600 адамды құрады және көптеген кірпіштен және тастан салынған үйлер, сондай-ақ тастан салынған сот және түрме болды, бірақ айналадағы аймақта бастапқыда оқшауланған елді мекендерден өскен көптеген қалалар болды. Корнуолл қаласында бірнеше мемлекеттік кеңселер орналасқан, бірақ құю фабрикасы мен екі тері өңдеу зауытынан басқа өнеркәсіп аз болды. Алайда "қалада" және оның маңындағы округтерде әртүрлі кәсіппен айналысатын көптеген тәуелсіз саудагерлер жұмыс істеді. Корнуоллдың басқа қалаларында екі банк, сегіз мейрамхана және әйелдер мектебі бар болды. 1800 жылдардың аяғы мен 1900 жылдардың басында каналдар мен шлюздер салу жұмысы жұмыс орындарын және халықаралық бизнесті әкелді. 1850 жылдары басталған теміржол байланысы Корнуолл мен округтердегі жергілікті қауымдастықтардың байланысын қамтамасыз етті, олар Корнуоллдегі жоғары мектептер мен медициналық қызметтер сияқты қоғамдық қызметтерге қол жеткізуді қажет етті және Корнуоллдың үлкен, қарқынды өсіп келе жатқан және тығыз қоныстанған ауылдық аймақтың өңірлік орталығы ретіндегі беделін нығайтты. Корнуоллды қоршап жатқан қалалар мен ауылдардың желісі қаланың бизнес, сауда, бұқаралық ақпарат құралдары және қызметтер үшін жергілікті өткел болуына көмектесті, ал байланыс және саяхат желілерінің дамуы бастапқыда оқшауланған қалалардың сериясын біртұтас экономикалық және әлеуметтік аймаққа айналдырды. Сент-Лоуренс өзенінің бойындағы округтердің оңтүстік шекарасында, Корнуоллдың батысында, енді жоқ бірнеше кішкентай қауымдастықтар орналасқан. Қазір "Жоғалған ауылдар" деп белгілі, бұл қауымдастықтар 1958 жылы Сент-Лоуренс сужолының құрылысы кезінде мәңгілікке суға батты, өйткені қаланың батыс жағындағы алып Мозес Саундерс электр стансасына үлкен су қоймасы қажет болды. Ауылдар су толтырылғанда суға батты. Осы кезде Корнуолл аймағының жергілікті сипатының көп бөлігі де өзгерді.

The area along the Saint Lawrence River had been settled by indigenous peoples for thousands of years. About 2,000 years ago, the Point Peninsula complex people built earthen mounds, such as those at Serpent Mounds Park and Cameron's Point. They were gradually replaced about 1000–1300 AD by the Owasco people, who had migrated northward. They practised a more settled form of agriculture. These people are believed to have developed into the Iroquoian speaking people, of which the St. Lawrence Iroquoians are identified as having settled along the river valley of the same name. They spoke Laurentian, practised agriculture, and built fortified villages, such as those visited and described by explorer Jacques Cartier. They were a group distinct from the Iroquois Five Nations based in present day New York. Historians believe the Mohawk Iroquois pushed out or destroyed the St. Lawrence Iroquoians by 1600 and used the uninhabited territory as a hunting and trapping ground. In the 17th and early 18th century, some settled at Kahnawake, south of Montreal. In the late 1750s, some 30 Mohawk families who had converted to Christianity, who had previously lived at Kahnawake, founded Akwesasne further West (upriver) in what would become Ontario. As of 2019, Akwesasne was the largest Mohawk territory in Canada, with a population of about 12,000 people. Though accounts suggest Europeans filtered into the area and had lived in poorly documented, unofficial and widely scattered settlements for some time, the first formally documented European settlement was established in 1784 by United Empire Loyalists, primarily from the former British colony of New York. After the war for American independence, former colonial soldiers loyal to the Crown and other disbanded soldiers and their families began to settle at the site of Cornwall, then called New Johnstown. Many of the new arrivals were of German origin, with the town being named for Johnstown, New York where many came from. The main group were led by Lieutenant Colonel Sir John Johnson and were soldiers from the First Battalion King's Royal Regiment of New York and a contingent of the 84th Royal Highland Emigrants. Following the success of rebellious colonists in the American Revolution, many of those afraid for their lives or uncomfortable in the newly independent United States would become "United Empire Loyalists", as they were later called, and migrated to Canada. The British government helped them settle throughout the Canadas as a reward for their loyalty and to compensate them for their losses in the United States. One of the chief settlement regions was the St Lawrence River valley, from Kingston to Cornwall, which would later be known as "loyalist country". They founded a settlement on the site formerly called Pointe Maligne by French colonists and renamed it "Royal Settlement #2", and, later, "New Johnstown". It was later renamed Cornwall by the British for the Duke of Cornwall by proclamation of Prince George, and in 1834 the town became one of the first incorporated municipalities in the British colony of Upper Canada. The construction of the Cornwall Canal between 1834 and 1842 accelerated the community's development into a regional and industrial economic "capital" for a growing hinterland of towns and villages. The united counties comprises six of the original eight Royal Townships of Upper Canada: Lancaster, Charlottenburgh, Cornwall, Osnabruck, Williamsburgh and Matilda. These six townships were divided into 12 a few years after their creation. Each set of four townships became one of three separate counties: Lancaster, Charlottenburgh, Kenyon and Lochiel became Glengarry County, Cornwall, Osnabruck, Finch and Roxborough became Stormont County, and Williamsburgh, Matilda, Winchester and Mountain became Dundas County. The three counties were later amalgamated to form the United Counties of Stormont, Dundas and Glengarry. In 1846, the population of Cornwall was about 1,600 and there were many brick and stone houses as well as a stone courthouse and jail, but the surrounding region contained a large number of towns that had grown from what were, originally, quite isolated settlements. Several government offices were located in Cornwall, but there was little industry, except for a foundry and two tanneries. However, many independent tradesmen of various types worked in the "city" and in the surrounding counties. Other town based amenities in Cornwall included two bank agencies, eight taverns and a ladies' school. Canal and lock construction in the late 1800s and early 1900s brought work and international business. Railway connections, beginning in the 1850s, provided connections between Cornwall and local communities in the counties that required access to public services in Cornwall itself, such as high schools and medical services, and helped cement Cornwall's position as a regional centre for a large, rapidly expanding and increasingly populated rural hinterland The network of villages and towns surrounding Cornwall helped make the city a local entrepot for business, commerce, media and services, and the development of communication and travel networks turned what was originally a series of isolated towns into a cohesive economic and social region. Situated on the southern border of the counties along the St. Lawrence River, west of Cornwall, were several smaller communities that no longer exist. Now known as the Lost Villages, the communities were permanently flooded in 1958 during the construction of the St. Lawrence Seaway as the massive Moses Saunders Power Dam at the western end of the city required a reservoir. The villages were flooded when it was filled. Much of the Cornwall region's local character also changed at this time.

Демография

Статистика Канадасы жүргізген 2021 жылғы халық санағының санақ бөлімінде Стормонт, Дундас және Гленгаридің Біріккен округтерінде 50802 жалпы жеке тұрғын үйдің 48692-сінде 114637 адам тұрды, бұл 2016 жылғы 113448 адамнан айырмашылықты құрады. Жер ауданы - 154,5 км², 2021 жылғы халық тығыздығы - 78,5 адам/км². Корнуолл қаласын есептемегенде, жоғарғы деңгейдегі муниципалитет ретінде Біріккен округтерде 2011 жылғы санақ бойынша 27018 жалпы тұрғын үйдің 25580-інде 64824 адам тұрды, бұл 2006 жылғы 64374 адамнан 0,7% өзгеріс. Жер ауданы - , 2011 жылғы халық тығыздығы - .

Саясат

SDG-де округтік кеңестің басшысы Уорден болып табылады және жыл сайын кеңес мүшелері тарапынан сайланады. Солтүстік Гленгариді қоспағанда, Біріккен округтердің көп бөлігі Стормонт—Дундас—Оңтүстік Гленгари федералды және провинциялық сайлау округін құрайды. Солтүстік Гленгари Гленгари—Прескотт—Рассел сайлау округінің бір бөлігі болып табылады. Қазіргі уақытта екі округты да федералды деңгейде консерватор Эрик Дункан және либерал Фрэнсис Друин, ал провинциялық деңгейде консерватор Нолан Куинн және либерал Аманда Симард Гленгари—Прескотт—Расселде ұсынып отыр.