Гректі археологы Спиридон Маринатос және Миной цивилизациясының зерттелуі

Кіріспе

Грек археологы (1901–1974)

Спиридон Маринатос (Σπυρίδων Μαρινάτος; 17 қараша 1901 [O. S. 4 қараша 1901] – 1 қазан 1974) – қола дәуіріндегі Миной және Микен өркениеттеріне маманданған грек археологы. Ол 1967–1974 жылдары Санторинидегі Минойлық Акротири ескерткішін қазу жұмыстарымен танымал. Грекияда және шетелде көптеген наградалар алған ол, замандастарының арасындағы ең маңызды грек археологтарының бірі саналды. Кефалонияда туған Маринатос Афина университетінде, Берлиннің Гумбольдт университетінде және Галле университетінде білім алған. Оның алғашқы ұстаздары Панагиотис Каввадиас, Христос Цунтас және Георг Каро сияқты көрнекті археологтар болды. 1919 жылы Грек археологиялық қызметіне қабылданды және мансабының басында көп уақытын Крит аралында өткізді, онда ол бірнеше Миной ескерткіштерін қазып, Ираклион мұражайының директоры қызметін атқарды, сондай-ақ шамамен 1600 ж.б.э. Санторини аралының жанар тоғуын салдарынан Неосарайлық Миной қоғамының құлағаны туралы теориясын қалыптастырды. 1940-1950 жылдары Маринатос Грекияның оңтүстік-батысындағы Мессения аймағында кең ауқымды зерттеулер мен қазба жұмыстарын жүргізді, сол кезде Пилос қаласындағы Нестор сарайын қазып жатқан Карл Блегенмен бірлесіп жұмыс істеді. Ол сонымен қатар Термопиль шайқасының даласын және Аттикадағы Марафон маңындағы Цепидегі Микен зираттарын ашты және қазып зерттеді. Маринатос үш рет Грек археологиялық қызметінің басшысы болды: 1937–1939 жылдары, 1955–1958 жылдары және 1967–1974 жылдары Грекияны басқарған әскери хунта кезінде. 1930 жылдардың соңында ол Иоаннис Метаксастың жартылай фашистік диктатурасына жақын болды, оның кезінде грек археологиясында әйелдердің рөлін шектеуге бағытталған заңнаманы бастады, ал кейіннен хунтаның ынталы жақтасы болды. Оның археологиялық қызметтегі басшылығы жемқорлық пен жақсы зерттеулердің есебінен үлкен жаңалықтарды іздеуге басымдық бергені үшін сынға ұшырады. Маринатос 1974 жылы Акротириде қазба жұмыстарын жүргізу кезінде қайтыс болды және сол жерде жерленді.

Spyridon Marinatos (Σπυρίδων Μαρινάτος; 17 November 1901 [O. S. 4 November 1901] – 1 October 1974) was a Greek archaeologist who specialised in the Bronze Age Minoan and Mycenaean civilizations. He is best known for the excavation of the Minoan site of Akrotiri on Santorini, which he conducted between 1967 and 1974. A recipient of several honours in Greece and abroad, he was considered one of the most important Greek archaeologists of his day. A native of Kephallonia, Marinatos was educated at the University of Athens, at the Humboldt University of Berlin and at the University of Halle. His early teachers included noted archaeologists such as Panagiotis Kavvadias, Christos Tsountas and Georg Karo. He joined the Greek Archaeological Service in 1919, and spent much of his early career on the island of Crete, where he excavated several Minoan sites, served as director of the Heraklion Museum, and formulated his theory that the collapse of Neopalatial Minoan society had been the result of the eruption of the volcanic island of Santorini around 1600 BCE. In the 1940s and 1950s, Marinatos surveyed and excavated widely in the region of Messenia in southwest Greece, collaborating with Carl Blegen, who was engaged in the simultaneous excavation of the Palace of Nestor at Pylos. He also discovered and excavated the battlefield of Thermopylae and the Mycenaean cemeteries at Tsepi and near Marathon in Attica. Marinatos served three times as head of the Greek Archaeological Service, firstly between 1937 and 1939, secondly between 1955 and 1958, and finally under the military junta which ruled Greece between 1967 and 1974. In the late 1930s, he was close to the quasi fascist dictatorship of Ioannis Metaxas, under whom he initiated legislation to restrict the roles of women in Greek archaeology, and he was later an enthusiastic supporter of the junta. His leadership of the Archaeological Service has been criticised for its cronyism and for promoting the pursuit of grand discoveries at the expense of good scholarship. Marinatos died while excavating at Akrotiri in 1974, and is buried at the site.

Ерте өмір жолы мен білімі

Спиридон Маринатос 17 қараша 1901 жылы Иония теңізіндегі Кефалония аралының Ликсури қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Николаос ағаш шебері болған. Маринатос 1916 жылдан бастап Афина университетінде оқыды, онда стипендия үшін Христос Карузоспен бәсекелесіп, екеуінің өмір бойына дауласуына себеп болды. Маринатос 1919 жылы Грек археологиялық қызметіне қабылданды және алғаш рет Критке кіші археологиялық қызметкер ретінде жіберілді. Криттегі алғашқы қазбаларының бірі Амнисостағы миной вилласы болды, және ол 1919 мен 1952 жылдар аралығында аралда үнемі қазба жұмыстарын жүргізіп тұрды. Маринатос Грек үкіметінің тапсырысымен Афина археологиялық қоғамы құрған «Өнер тарихының практикалық мектебінің» алғашқы отыз алты студентінің қатарында болды, ол 1919-1920 оқу жылында оқыды. Мекеменің оқытушыларының арасында Панагиотис Каввадиас, Христос Цунтас, Антониос Керамопулос және Николаос Политис сияқты белгілі археологтар мен фольклоршылар болды, ал оның құрбыларының арасында Карузос және кейін Карузостың әйелі болған Семни Папаспириди болды. 1921-1925 жылдар аралығында Маринатос Грек армиясында әскери қызметтен өтті. Ол 1925 жылы «Миной өнерінде теңіз жануарларының бейнеленуі» тақырыбындағы диссертациясын қорғап, доктор ғылымын алды, оның жетекшісі археолог Георгиос Оикономос болды. 1926 жылдың маусым айында Маринатос Кносстағы миной сарайының орнында британдық археолог Артур Эванспен кездесті, Эванс 1900 жылдан бері осы жерді қазып жатқан еді: екеуі де жер сілкінісінен келген зардапты бағалау үшін келген. Эванс Миной Криті мен ежелгі Мысыр арасындағы байланыс туралы оның теорияларына, сондай-ақ тарихқа дейінгі кезеңдегі табиғи апаттарды зерттеуіне үлкен әсер етті. 1928-1929 жылдары Маринатос пен Эванс арасында дау болды, ол Эванстың Кносста рұқсатсыз бастаған сынақ қазбаларына қарсы шықты, бірақ кейін Эванс оның ұзақ жылдарға созылған досы мен зиялы серігіне айналды. 1930 жылы Эванстың ықпалымен ол Кноссостың қирауына жер сілкінісі себеп болғанын дәлелдеген лекция оқыды. Криттегі Маринатостың қазба жұмыстарын жүргізген басқа да орындарына Мессара, Склавокампос, Дреростағы геометриялық храм, Тилиссос және Эилейтия үңгірі кірді. Грек археологтары үшін бұл кездегідей, Маринатос Германияда оқыды; ол Берлиндегі Гумбольдт университеті мен Галле университетіне қабылданды. Ол 1927 жылы Берлинге келді, онда оның ұстаздары филолог Ульрих фон Виламовиц-Мёлендорф және археолог болды. Ол 1928 жылы стипендия алып, Галледе оқуға түсті, ол шығыс Криттің аға ефорының (археологиялық инспектор) орынбасары болып қызмет еткен кезінде жеңіп алған еді. Галледе ол Георг Кароның басшылығымен оқыды, ол Микендегі Тиринт қалашығын қазып, Генрих Шлиманның Микендегі қазбаларынан табылған заттарды жариялаумен айналысып жатқан еді. Ксантудидис 1929 жылы күрт қайтыс болды; Маринатос оның орнын басу үшін Галледен ерте оралды және 1929 жылдың наурыз айында шығыс Криттің аға ефоры болып тағайындалды. Ол 1929 жылдан 1937 жылға дейін Ираклион мұражайының директоры қызметін атқарды. Ол айлық жалақысы 3500 драхманы жеткіліксіз деп санады және Криттегі газетке археологияны тастауды қарастырып жатқанын айтты. Критте болған кезінде Маринатос жергілікті зергерлердің жалған антиквариаттар жасау және сату әрекеттерін тоқтатуға үлкен үлес қосты, олар антиквариат саудагерлерінің тапсырысымен жасалған еді. Сондай-ақ ол 1931 жылы Крит діни қызметкері Николаос Поллакистің заңсыз антиквариат саудасымен айналысқаны үшін сотқа берді. Ол 1934-1935 жылдары Криттің орталық бөлігіндегі Аркалохори үңгірінде қазба жұмыстарын жүргізді, оған Николаос Платон көмектесті, онда ол Аркалохори балтасын тапты. 1934-1935 жылдары Маринатос өзінің туған аралы Кефалонияда Микен зиратын қазып, екі камералы қабір тапты. Жобаны голландтық кәсіпкер және археолог-әуесқой Адриан Гоекоптың жесірі Йоханна Гоекоп қаржыландырды, ол 1899 жылы аралда Маринатостың бұрынғы мұғалімі Каввадиас жүргізген қазба жұмыстарын қаржылаған еді.

Spyridon Marinatos was born in Lixouri on the Ionian island of Kephallonia on 17 November 1901 [O. S. 4 November 1901]. His father, Nikolaos, was a carpenter. Marinatos studied at the University of Athens from 1916, where he competed unsuccessfully with Christos Karouzos for a scholarship, beginning a lifelong rivalry between the two. Marinatos joined the Greek Archaeological Service in 1919 and was first posted to Crete as an (junior archaeological official). His early excavations on Crete included the Minoan villa at Amnisos, and he continued to excavate on the island periodically between 1919 and 1952. Marinatos was one of the first thirty six students of the "Practical School of Art History", an archaeological training centre established by the Archaeological Society of Athens at the request of the Greek government, studying there in the 1919–1920 academic year. The school's instructors included noted archaeologists and folklorists such as Panagiotis Kavvadias, Christos Tsountas, , Antonios Keramopoulos and Νικόλαος Πολίτης, while his fellow students included Karouzos and Semni Papaspyridi, later Karouzos's wife. Between 1921 and 1925, Marinatos completed military service in the Hellenic Army. He received his doctorate in 1925, with a dissertation supervised by the archaeologist Γεώργιος Οικονόμος on the depiction of marine animals in Minoan art. In June 1926, Marinatos met the British archaeologist Arthur Evans at the site of the Minoan palace at Knossos, which Evans had been excavating since 1900: both had travelled to the site to assess the damage of an earthquake. Evans would become an influence on his theories of contact between Minoan Crete and ancient Egypt, and on his study of natural disasters in prehistory. Marinatos and Evans quarrelled in 1928–1929, when he challenged Evans over a trial excavation that the latter had initiated at Knossos without a permit, but Marinatos subsequently became Evans's long term friend and intellectual supporter. In 1930, inspired by Evans, he gave a lecture in which he argued that the destruction of the site of Knossos had been caused by an earthquake. Other sites Marinatos excavated on Crete included Messara, Sklavokampos, the Geometric temple at Dreros, Tylissos and Eileithyia Cave. As was common practice for Greek archaeologists at the time, Marinatos studied in Germany; he attended the Humboldt University of Berlin and the University of Halle. He arrived at Berlin in 1927, where his teachers included the philologist Ulrich von Wilamowitz Moellendorff and the archaeologist de. He attended Halle on a scholarship, which he won in 1928 while serving as deputy to , the senior ephor (archaeological inspector) of eastern Crete. At Halle, he studied under Georg Karo, who had excavated at the Mycenaean site of Tiryns and was working on the publication of the finds from Heinrich Schliemann's excavations at Mycenae. Xanthoudidis died suddenly in 1929; Marinatos returned early from Halle to succeed him, and was appointed as senior ephor of eastern Crete in March 1929. He served as director of the Heraklion Museum from 1929 until 1937. He considered his monthly salary of 3,500 drachmas inadequate, and told a Cretan newspaper that he was considering leaving archaeology over it. During his time on Crete, Marinatos was credited with thwarting the efforts of local goldsmiths to produce and sell forged antiquities, which were commissioned by antiquities traders. He also successfully prosecuted Nikolaos Pollakis, a Cretan priest, in 1931 for illegal antiquities trading. He excavated at Arkalochori Cave in central Crete in 1934–1935, assisted by the Nikolaos Platon, where he uncovered the Arkalochori Axe. Between 1934 and 1935, Marinatos excavated a Mycenaean cemetery on his native island of Kephallonia, where he discovered two chamber tombs. The project was funded by Johanna Goekoop, the widow of the Dutch businessman and amateur archaeologist Adriaan Goekoop, who had paid for excavations by Marinatos's former teacher Kavvadias on the island in 1899.

Бірінші директорлық, профессорлық және Мессения

Маринатос 1937 жылдан 1939 жылға дейін Ежелгі заттар мен тарихи ескерткіштердің бас директоры, Грек археологиялық қызметінің басшысы болып қызмет етті, ол Ежелгі заттар, әдебиеттер және өнер бас директорының беделді лауазымына көшкен Георгиос Ойкономостың орнын басты. Маринатос жоғары лауазымға көтерілгеннен кейін көп ұзамай Афина университетінде профессор болып қызмет ету үшін Криттен кетті. Оның Афинадағы шәкірттері археологтар мен Стилианос Алексиу болды. 1939 жылы Маринатос Америка Құрама Штаттарында лекция оқып жүрді. Оның бұрынғы мұғалімі Каро Германиядағы антисемит қуғын-сүргінінен қашып келген еді. Кароның ниетіне сенімді емес, Маринатос хаттарды оның игілігі үшін тұрған Элизабет Хамлин Хантқа берді: ол оларды Федералдық тергеу бюросына тапсырды. Бұл Кароға қарсы айыптаулардың тізбегін бастады, ол ақыр соңында дәлелсіз деп танылса да, оны "жау шетелдік" деп атады және АҚШ азаматтығынан бас тартты. 1939 жылы Цинциннати университеті мен Куруниотис басшылығымен Грек археологиялық қызметі арасындағы бірлескен қазба жұмыстары кезінде Пилостағы микендік сарайдың қалдықтары табылғанда, Маринатос осы орынды сатып алуды жеңілдетуде және оны "Нестор сарайы" деп таныстыруда маңызды рөл атқарды. 1939 жылдың мамыр айында Элизабет Хэмлин Хант қаржыландырып, көмек көрсетті. Маринатос Термопиль шайқасы алаңын, спарталықтардың 480 жылы Персия империясына қарсы соңғы қарсылығын көрсеткен жерін тауып, қазба жұмыстарын жүргізді. Оның қазба жұмыстары грек және шетелдік баспасөзде кеңінен жарияланды және Иоаннис Метаксастың ұлттық үкіметі үшін маңызды идеологиялық рөл атқарды. Сол жылы Маринатос "Antiquity" журналында Криттегі неопалатиандық өркениетті Тера вулканының жарылуымен жойғанын дәлелдейтін мақала жариялады. Бұл мақаланың негізі Амнисоста сумен тозған вулкандық пемзаның көп мөлшерін табуы болды. Ол оны 1883 жылы Кракатаудың жарылуынан кейін болған цунамилерге ұқсас цунамилердің дәлелі ретінде қабылдады. Маринатос өзінің гипотезасын тексеру үшін Терада қазба жұмыстарын жүргізуді шешті, бірақ оның идеяларына бастапқыда тыныш ғылыми реакция оны 1939 жылы осы жұмысты бастау ниеті туралы қайта қарауға мәжбүр етті, ал кейіннен Екінші дүниежүзілік соғыс оны одан әрі кешіктірді. Кейін, 1950 жылы ол Атлантида туралы әңгіме Терраның жарылуы туралы аңыздардың ауызша дәстүрінен туындаған болуы мүмкін деп болжады. 1940-1941 жылдардағы қыста, Грекия Италияның басып алуына ұшыраған кезде, Маринатос британдық археолог Алан Уэйспен бірлесіп, Микендегі бронза дәуірінің соңындағы Атрей қазынасының қасбетімен жұмыс істеді. 1945 жылы ол сол жылы қайтыс болған Куруниотистің орнын басып, Пилостағы қазба жұмыстарында грек өкілі болды. Блеген Маринатпен сарайды қазуда ынтымақтасуды ұсынды, бірақ Маринат Мессенияның кең аймағындағы қазба орындарын таңдады, мұнда бұрын-соңды табылмаған микендік зираттар мен қоныстар табу мақсатымен. Жер бетіндегі табылған заттардың орналасуы туралы жергілікті шаруалар мен аңшылармен кеңесу әдісі оған археологияға бұрын белгісіз жерлерді ашуға мүмкіндік берді. Маринатос 1952 жылы Мессенияға оралды, ол Афинаның археологиялық қоғамының атынан, Нестор сарайының солтүстік-шығысында орналасқан Волимидияда бай зиратты ашқанда: ол бұл табылғаны "өте жігерлендіретін" деп сипаттады және қабірлерді мифтік Нестор билеген Гомерлік Пилосқа тиесілі деп есептеді. Ол 1952-1954 жылдары, 1960 және 1964-1965 жылдары Волимидияда барлығы отыз бір қабір қазып шығарды. 1956-1957 жылдары Маринат Роуцидегі екінші, тоналмаған қабірді қазып шығарды. 1960-1965 жылдары Маринат Перистериядағы қабірлерді қазып шығарды. Мессенияда қазылған басқа жерлерге Моуриатада, Катарраки және Палайохория барлығы Кукуунара Ворулия аймағында және "Трасимед қабірі" деп аталатын Воидокилияда кірді. Жалпы, ол Микен Мессениясы тақырыбында отыз бес басылым шығарды. 1966 жылға дейін Мессенияда жұмыс істеген ол жиырмадан астам археологиялық нысандарды, соның ішінде Иклаинадағы фрескалары бар монументалды ғимаратты, Папулиядағы жерлеу күмбезін және Харакопеодағы қабірді тапты. Ол 60-шы жылдары Волимидияда үй салып, өлгенге дейін сонда тұрды. Маринатос 1947 жылы Екінші дүниежүзілік соғыста тоналған грек ескіліктерін қалпына келтіру үшін Германияға барды. 1949-1951 жылдары ол Критке оралып, Ватипетрода қазба жұмыстарын жүргізді. Ол 1955 жылы Археологиялық қызметтің директоры болып қысқа уақытқа оралды, бірақ 1958 жылы премьер-министр Константинос Караманлис оны...

Marinatos served as Director General of Antiquities and Historic Monuments, the head of the Greek Archaeological Service, from 1937 until 1939, succeeding Georgios Oikonomos, who moved to the more prestigious office of Director General of Antiquities, Letters and Arts. Shortly after his promotion, Marinatos left Crete to become a professor at the University of Athens, where he introduced the first teaching of Near Eastern archaeology. His students at Athens included the archaeologists and Stylianos Alexiou. In 1939, Marinatos undertook a lecture tour of the United States. His former teacher Karo, who had fled there from antisemitic persecution in Germany, asked Marinatos to forward on his behalf a series of postcards from Greece to various addresses in Nazi occupied Europe. Unsure of Karo's intentions, Marinatos gave the letters to his benefactor Elizabeth Humlin Hunt, in whose home he had been staying, to dispose of: she handed them to the Federal Bureau of Investigation. This began a chain of allegations against Karo which, while ultimately dismissed as unproven, saw him labelled an "enemy alien" and denied US citizenship. When a joint excavation between the University of Cincinnati, represented by Carl Blegen, and the Greek Archaeological Service under Kourouniotis discovered in 1939 the remains of the Mycenaean palace at Pylos, Marinatos played an important role in facilitating the purchase of the site and in popularising its identification as the "Palace of Nestor". In May 1939, funded and assisted by Elizabeth Humlin Hunt, Marinatos discovered and excavated the battlefield of Thermopylae, the site of the last stand of the Spartans against the Persian Empire in 480 BCE. His excavation was widely reported in the Greek and foreign press, and played an important ideological role for the nationalist government of Ioannis Metaxas. In the same year, Marinatos published an article in the journal Antiquity arguing that the Neopalatial civilisation of Crete had been destroyed by the eruption of the volcanic island of Thera, based on his discovery at Amnisos of a large quantity of volcanic pumice that had been worn away by water, which he took as evidence of tsunamis similar to those that followed the 1883 eruption of Krakatoa. Marinatos decided to excavate on Thera to test his hypothesis, though the initially muted scholarly reaction to his ideas led him to reconsider his intention to begin this work in 1939, and it was subsequently further delayed by the Second World War. Later, in 1950, he suggested that the story of Atlantis may derive from an oral tradition of myths concerning the eruption of Thera. During the winter of 1940–1941, at which time Greece was under invasion from Italy, Marinatos collaborated with the British archaeologist Alan Wace to study the façade of the Treasury of Atreus, a late Bronze Age [[tholos tomb tomb at Mycenae. In 1945, he replaced Kourouniotis, who had died the same year, as the Greek representative in the excavations at Pylos. Blegen offered to collaborate with Marinatos on the excavation of the palace, but Marinatos opted instead to excavated sites in the wider area of Messenia, with the aim of finding hitherto undiscovered Mycenaean cemeteries and settlements. His method of consulting local farmers and hunters about the location of surface finds allowed him to discover sites previously unknown to archaeology. Marinatos returned to Messenia in 1952, representing the Archaeological Society of Athens, when he uncovered a wealthy cemetery at Volimidia, around to the north east of the Palace of Nestor: he described this discovery as "very encouraging" and considered the tombs to belong to Homeric Pylos, ruled by the mythical Nestor. He excavated a total of thirty one tombs at Volimidia in 1952–1954, 1960 and 1964–1965. Between 1956 and 1957, Marinatos excavated the second, unplundered, tomb at Routsi. Between 1960 and 1965, Marinatos excavated the tombs at Peristeria. Other sites he excavated in Messenia included Mouriatada, Katarrhaki and Palaiohoria – all in the area of Koukounara – Voroulia and the at Voidokilia known as the "Tomb of Thrasymedes". In total, he produced thirty five publications on the subject of Mycenaean Messenia. Working in Messenia until 1966, he discovered over twenty archaeological sites, including a monumental building with frescoes at Iklaina, a burial tumulus at Papoulia, and the tomb at Charakopeio. He built a house in Volimidia in the 1960s, which he owned until his death. Marinatos travelled to Germany in 1947 in an effort to recover Greek antiquities looted during the Second World War. In 1949–1951, he returned to Crete, excavating at Vathypetro. He briefly returned as director of the Archaeological Service in 1955, but was forced to resign in 1958 by the Prime Minister, Konstantinos Karamanlis. He served as rector of the University of Athens in 1958–1959, remaining as a professor there until 1968.

Полковниктер режимі, Акротири және өлім

1967 жылы жаңадан орнатылған әскери хунтаның Археологиялық қызметке жетекші етіп қайта шақырған Маринатос археологиялық журнал – «Афина археологиясының жылнамасын» құрды және 1969 жылы Афина агорасындағы американдық қазбаларды қайта бастауға көмектесті. Ол Марафонға жақын жердегі Цепидің микендік зиратын тауып, 1969 жылдың қарашасынан 1970 жылдың қазанына дейін жеке қазып, ал кейінгі жылдары қазба жұмыстарын барып басқарып тұрды. 1970 жылы Афина археологиялық қоғамының тапсырысымен Цепиге жақын Евфрат орнында төрт доисториялық обаны қазып, жақын маңдағы «Платеялықтар обасы» деп аталатын классикалық обаны жартылай қазып шығарды. Маринатос бұл обаның б.з.б. 490 жылы Марафон шайқасында қаза тапқан Платея сарбаздарының жерленген орны екенін ойлады, бірақ оның бұл тұжырымы көбінесе қабылданбады. Маринатостың ең маңызды қазбасы – Акротири орны, ол Миной аралындағы Миной елді мекені еді, оның бар екені алғаш рет 1867 жылы анықталған. Оның бұл орынды зерттеуге кірісуіне себеп, Платонның 1961 жылы басталған Критідегі Закрос қазбалары болды, онда құмтас табылған: Платон грек баспасөзінде бұл жаңалықтың Маринатостың Миной өркениетінің жанартаулық құрылыс салдарынан жойылғаны туралы теориясын дәлелдейтінін жариялады. Маринатос 1962 және 1963 жылдары Тераға сапар шекті және 1967 жылы қазба жұмыстарын бастады. Ол 46 метрге жуық құмтасқа көмілген қалдықтарды қазу қиындығын айналып өту үшін, осы орынды кесіп өткен шағын арнадан тоннель жасап кірді. Қазба жұмыстары Афина археологиялық қоғамынан алған 2000 доллар және теңіз инженері Джеймс В. Мавордың қаржыландыруымен жүзеге асырылды, ол алғашқы жылы қазба жұмысына қатысып, Атлантис туралы кітапқа атсалысқандығы үшін алған сомасын берді. 24 мамырда қазба жұмысы басталғаннан кейін бес күн ішінде Маринатос Миной сәулет стиліндегі құрылыс қалдықтарын, сондай-ақ криттік шығу тегі бар керамикалық бұйымдарды тапты. Ол ресми істер бойынша Афинаға шақырылды және жерді сатып алу процесін бастады, ал бірінші маусым аяқталуға бір апта қалғанда ғана 21 маусымда оралды. Қазба жұмысына қырық жергілікті құмтас өндіруші қатысты және маусым бойы алты күн жұмыс істеу нәтижесінде фрескалардың алғашқы іздері табылды. 1971 және 1972 жылдары ол «Батыс үйі» деп атаған құрылысты қазып шығарды; 1979 жылы археолог Питер Уоррен ондағы фрескаларды «Егей өнерінің ең маңызды ескерткіштерінің бірі» деп атады. 1974 жылға қарай қазылған аумақ шамамен құрады. Маринатос 1974 жылдың 31 қаңтарында Археологиялық қызмет басшылығынан алынған. Жұмыстан босатудың ресми себебі айтылмады, бірақ 1973 жылдың қарашасында төңкеріс жасап билікке келген генерал Димитриос Иоаннидис оны әлеуетті бүлдіруші «либерал» деп санады. 1974 жылдың 1 қазанында Маринатос Акротириде қазба жұмыстарын жүргізу кезінде қайтыс болды. Заманауи деректерде ол жұмысшыға нұсқау беріп жатқанда құлап қайтыс болғаны айтылады, ал кейінірек оның құлаған қабырғаға шалынып қалғаны туралы хабар тарады. Ол қайтыс болған кезде оның қазба жұмыстарының көп бөлігі толық жарияланбаған. Ол бастапқыда қазба орнында, қайтыс болған жеріне жақын жерге жерленді, ал кейін оның қабірі қираған жерлерден тысқары жерге көшірілді. 1968 жылдан бері Акротириде онымен бірге жұмыс істеген Маринатостың орынбасары Христос Думас бұл орынды өз қолына алып, 1983 жылы қазба жұмыстарының алғашқы толық есебін жариялады.

Recalled to head the Archaeological Service by the recently installed military junta in 1967, Marinatos established an archaeological journal, the Athens Annals of Archaeology, and was credited with facilitating the resumption of the American excavations in the Athenian agora in 1969. He discovered the Mycenaean cemetery of Tsepi, near Marathon, excavating it personally between November 1969 and October 1970, and frequently returning to visit and direct the excavations over the succeeding years. At , near Tsepi, he excavated four prehistoric tumuli in 1970 on behalf of the Archaeological Society of Athens, and partially excavated a nearby classical tumulus known as the "Tumulus of the Plataeans". Marinatos believed that this was the burial mound of the soldiers of Plataea who died during the Battle of Marathon in 490 BCE, but his identification has generally been rejected. Marinatos's most notable excavation was the site of Akrotiri, a Minoan settlement on the island of Thera whose existence had first been established in 1867. His decision to investigate the site followed Platon's excavations of Zakros on Crete, which began in 1961 and uncovered pumice: Platon announced in the Greek press that this discovery was proof of Marinatos's theory of the volcanic destruction of Minoan civilisation. Marinatos visited Thera in 1962 and 1963, and began excavations in 1967. He circumvented the difficulty of excavating the remains, which were buried beneath approximately 150 feet (46 m) of pumice, by tunnelling into the site from a gully that cut through it. The excavations were funded partly by the Archaeological Society of Athens, from whom Marinatos secured $2000 , and partly by the naval engineer James W. Mavor, who collaborated on the excavation for its first year and supplied the same amount, which he had received as an advance for his collaboration on a book about Atlantis. Within five days of the excavation's start on 24 May, Marinatos uncovered remains of a structure in the Minoan architectural style, as well as pottery of Cretan origin. He was called back to Athens on official business and to commence the purchase of the land, and only able to return on 21 June, a week before the first season was due to conclude. The excavation was supported by forty local pumice miners, and uncovered the first traces of frescoes, over a total of six days of work across the season. Between 1971 and 1972, he excavated a structure he called the "West House"; the frescoes found there were called "one of the most important monuments of Aegean art yet found" by the archaeologist Peter Warren in 1979. By 1974, the excavated area totalled approximately Marinatos was removed from the leadership of the Archaeological Service on 31 January 1974. No official reason was given for the dismissal, though the general Dimitrios Ioannidis, who had taken power in a coup of November 1973, considered him a potentially subversive "liberal". On 1 October 1974, Marinatos died while excavating at Akrotiri. Contemporary accounts related that he had died from a fall, while giving instructions to a worker; a later narrative emerged that he had been struck by a collapsing wall. At the time of his death, most of his excavations were not fully published. He was initially buried on the excavation site, near the place of his death; his grave was subsequently moved outside the ruins. Marinatos's deputy Christos Doumas, who had worked with him at Akrotiri since 1968, took over the site and published the first full report of its excavation in 1983.

Саясат

Маринат оңшыл және грек ұлтшыл көзқарастарын берік ұстанды. 1928 жылы жазған хатында ол грек археологтарын «большевиктер немесе халықаралық деңгейде танылмаған әлеуметтік реформаторлар» деп сипаттады; 1949 жылы грек азамат соғысы кезінде коммунистерді түрмеге қамауға пайдаланған Макронисос концлагеріне барды және «Грецияда одан жақсы мектеп жоқ» деп жазды. 1920 жылдардың соңында ол Грекияны Бірінші дүниежүзілік соғысқа Антанта жағынан кіргізген, либералды саясаткер Элефтериос Венизелосты қолдады. Археология тарихшысы Андреас Влахопулос Маринаттың саясаты оның жұмысына көбінесе әсер етпегенін, бірақ ол Марафон маңындағы қазбалар кезінде «грек нәсіліне қатысты ұлтшылдық асыра сілтеулер» жасады деп бағалады. 1936 жылдың тамызында басталған Иоаннис Метаксастың квазифашистік диктатурасы кезінде Маринатос пен афиналық зияткерлік қауым ресми қолдауға ие болды: Метаксас бұрын археологиялық қазбаларда Маринатостың қонағы болған және 1940 жылдың 13 наурызында оның лекциясын тыңдаған болатын. Германияның нацистік үкіметі 1939 жылдың 21-26 тамызы аралығында Берлинде өткен Классикалық археологияның VI халықаралық конференциясына Метаксас әкімшілігінің өкілі ретінде сөйлеу үшін Маринатосты шақырды. Археология тарихшысы Джорджия Флуда бұл конференцияны «неміс археологиясының пропагандалық алаңы» деп сипаттады. 1960 жылдардың соңында Маринатос Кефалониядағы Аргостолиде Метаксасқа ескерткіш орнату үшін қаражат жинау комитетіне қатысты. 1939 жылы Маринатос Метаксас үкіметінің қолдауымен әйелдердің Археологиялық қызметке қабылдануына және музейлер мен аймақтық ефораттардың директорлары болып тағайындалуына тыйым салатын заңға бастама жасады, бұл заң Метаксас үкіметі тарапынан итермеленген мизогиниялық заңдардың бір бөлігі болды. 1941 жылдың 28 қазанында өткен, өткен жылы итальяндық диктатор Бенито Муссолиниге қарсы Метаксастың қарсылығын еске алуға арналған сөйлесінде Маринатос Метаксасты да, Георгий Кондилис басқарған әскери төңкерістен кейін премьер-министр етіп тағайындалған, жер аударылған Георгий II-ні де мақтады. Грекияда Оккупациялық күштердің билігі сақталғанмен, оның сөздері ұлттық радио арқылы таратылып, грек қоғамының күшті реакциясын тудырды: тарихшы және коммунист Янис Кордатос Грекия Коммунистік партиясының ресми газетінде Маринатосты айыптады, ал Карузос пен Янис Милиадис Маринатостың әрекетін сынап, әріптестікке қарсы премьер-министр Константинос Логотетопулосқа хат жазды. 1967 жылы «Полковниктер режимі» деп аталған әскери хунта билікті басып алғанда, ол Археологиялық қызмет директоры Иоаннис Контисті саяси тұрғыдан сенімсіз деп танып, қызметтен босатып жіберді. Қазіргі зерттеуде «режимге толыққанды берілген» деп сипатталатын Маринатос дереу «Археология және қалпына келтіру қызметтерінің бас инспекторы» лауазымына қайта тағайындалды. Думасқа сәйкес, Маринатостың қолдауы хунтаның билігін заңды етуде маңызды рөл атқарды. Маринатос өзінің жақтастарын көтерді және көптеген грек археологтарын жұмыстан шығарды, әсіресе саяси қарсыластарын, әйелдерді – әсіресе Италия мен Германияға жер аударылған Семни Карузуды және прогрессивті, дәстүрлі емес әдістемелерді қолдаушыларды жоюға тырысты. Қызы Нанноның айтуынша, ол өмірінің соңғы жылында, әсіресе 1974 жылдың шілдесінде Кипрге түрік шапқыншылығынан кейін саясаттан көңілі қалды және ол «Минос азаматымын және б.з.д. 1500 жылы өмір сүремін» деп хатқа жазды.

Marinatos held strong right wing and Greek nationalist views. In a letter of 1928, he described his fellow Greek archaeologists as "Bolsheviks or social reformers of no international recognition"; in 1949, he visited the concentration camp of Makronisos, used to imprison communists during the Greek Civil War, and wrote that there was "no finer school" in Greece. In the late 1920s, he was a supporter of Eleftherios Venizelos, a broadly liberal politician who had brought Greece into the First World War on the side of the Entente. The archaeological historian Andreas Vlachopoulos has judged that Marinatos's politics rarely influenced his work, but that he made "nationalist exaggerations in favour of the Greek race" during his excavations around Marathon. During the quasi fascist dictatorship of Ioannis Metaxas, which began in August 1936, Marinatos and the Athenian intellectual establishment enjoyed official support: Metaxas had previously visited Marinatos at archaeological excavations, and attended a lecture by him on 13 March 1940. Marinatos was invited by the Nazi government of Germany to speak at the Sixth International Conference of Classical Archaeology, held in Berlin between 21 and 26 August 1939, as a representative of the Metaxas administration. The conference has been described by the archaeological historian Georgia Flouda as "a propaganda venue" for German archaeology. In the late 1960s, Marinatos served on a fundraising committee to raise a monument to Metaxas in Argostoli on Kephallonia. In 1939, Marinatos initiated legislation which banned women from joining the Archaeological Service or serving as the directors of museums and regional ephorates, as part of a broader scheme of misogynistic legislation promoted by the Metaxas government. In a public address of 28 October 1941, commemorating Metaxas's defiance of the Italian dictator Benito Mussolini the previous year, Marinatos praised both Metaxas, who had died that January, and the exiled George II, who had made Metaxas prime minister after his own restoration in a military coup led by Georgios Kondylis. Despite the ongoing Axis occupation of Greece, his comments were broadcast on national radio and garnered a strong reaction from the Greek public: the historian and communist Yanis Kordatos denounced Marinatos in , the official newspaper of the Communist Party of Greece, and Karouzos and Yannis Miliadis wrote to the collaborationist Prime Minister, Konstantinos Logothetopoulos, criticising Marinatos's conduct. When the military junta known as the "Regime of the Colonels" seized power in 1967, they dismissed the director of the Archaeological Service, Ioannis Kontis, considering him politically unreliable. Marinatos, described in a modern study as "utterly devoted" to the regime, was immediately reappointed to replace him, under the title of "Inspector General of the Services of Archaeology and Restoration". According to Doumas, Marinatos's support was an important factor in the legitimisation of the junta's rule. Marinatos promoted his own supporters and oversaw the sacking of many Greek archaeologists, making particular efforts to remove his political opponents, women – particularly Semni Karouzou, who was forced into exile in Italy and Germany – and adherents of progressive, non traditional methodology. According to his daughter Nanno, he became disillusioned with politics in the last year of his life, particularly following the Turkish invasion of Cyprus in July 1974, and wrote in a letter that he was "a citizen of Minos and live[d] in 1500 BCE".

Бағалау және мұра

1974 жылға дейін Маринат және оның ізбасарлары грек археологиялық қауымдастығында үстем күш ретінде есептелді. Афинадағы газет оның қазасын «археология ағашы құлады» деген тақырыппен жариялады. 2021 жылы археолог Джек Дэвис Маринатты грек археологиясының ұлы тұлғаларының бірі деп атады. 2015 жылы археологиялық тарихшы Василий Петракос оны «грек археологиясын жаңартқан ерекше археологиялық буынға жататын» деп сипаттады. Акротири қазбалары Маринаттың ғұламалық еңбегіне қосқан ең маңызды үлесі ретінде оның өмірлік кезеңінде мойындалды. Маринаттың қазасына аз қалғанда британдық археолог Рейнольд Хиггинс Акротиридегі қазбалардың «Помпеядан бергі ең маңызды классикалық қазба» деп аталғанын атап өтті; олар Еуропа, АҚШ, Австралия, Иран, Жапония және Қытай БАҚ-тарында жарық көрді және 1978 жылы National Geographic журналының арнайы санына себеп болды. Бұл орын ежелгі әлемдегі ең жақсы сақталған елді мекендердің бірі ретінде белгілі және миной өнерін, әсіресе қабырға суреттерін зерттеуде маңызды рөл атқарады. Маринаттың бірнеше археологиялық гипотезалары өз уақытында даулы болды және кейіннен қабылданбады. Antiquity журналының редакторлары оның 1939 жылғы Тера жарылысы туралы жарияланымына қосымша түсіндірме беріп, қазіргі уақыттағы дәлелдер Миной өркениетін жойған Тера жарылысы туралы Маринаттың гипотезасын қолдауға жеткіліксіз деп санайтындарын мәлімдеді. Криттегі қазіргі заманғы қазбашылар оны растайтын аз ғана дәлелдер тапты және 1960 жылдардың басында Закроста Платонның жұмысына дейін бұл гипотезаға көптеген жақтастар табылмады. ХХ ғасырдың соңында Крит пен Акротириден алынған керамиканы егжей-тегжейлі талдау көрсеткендей, жарылыс Неопалатиандық өркениеттің аяқталуына бірнеше буын бұрын болған, ал соңғысының құлауы көбінесе адам факторына байланысты деп есептеледі. Атлантида туралы әңгіме афиналық философ Платонның «жасаған мифы» екені, нақты ауызша дәстүр емес деп саналады, және қазіргі ғалымдардың көпшілігі археологиялық жаңалықтарды Гомер поэмаларының кейіпкерлері мен орындарымен байланыстыруға тырысуды, Маринат Пилос, Волимидия және Воидокилия үшін жасағандай, негізінен дұрыс емес деп есептейді. Маринаттың басшылығы өзін өркендету және білімді емес, әсерлі жаңалықтар табуға бағытталған деп сипатталды. Археологиялық қызметтің басшысы ретінде үшінші мерзімінде ол жаңа эфторларды таңдаудың қатаң сараптама процесін жойғаны үшін сынға ұшырады, ал әріптестерді жұмысқа алу және жоғарылату тәсілі құдагерлік пен саяси маневрлерге негізделген деп сипатталды. Оның Афина университетіндегі әріптесі Николаос Контолеон Маринаттың басшылығы «грек археологтарының ғылыми қызметін шектеуге бағытталған бұрын-соңды болмаған әрекет болды және бүкіл қызметті қиратты» деп жазды. Археологиялық тарихшылар Димитра Коккиниду мен Мариана Николаидудың пікірінше, оның басқаруы «болашақ дамуға зиян келтірді», өйткені оның әдістері мен басымдықтары 1974 жылы демократияға оралғаннан кейін оның ізбасарлары тарапынан қабылданып, бейімделді.

Until 1974, Marinatos and his followers were considered a dominant force in the Greek archaeological establishment. An Athens newspaper reported his death with the headline "the oak tree of archaeology has fallen". In 2021, the archaeologist Jack Davis called Marinatos one of the great figures of Greek archaeology. He was listed in 2015 as "belong[ing] to a special archaeological generation that renewed Greek archaeology" by the archaeological historian Βασίλειος Πετράκος. The excavation of Akrotiri was recognised within Marinatos's lifetime as his most significant contribution to scholarship. Shortly before Marinatos's death, the British archaeologist Reynold Higgins noted that the excavations at Akrotiri had been called "the most important classical excavation since Pompeii"; they were covered by media from Europe, the United States, Australia, Iran, Japan, and China, and prompted a special edition of National Geographic magazine in 1978. The site is known as one of the best preserved settlements from the ancient world, and is particularly important in the study of Minoan art, especially wall painting. Several of Marinatos's archaeological hypotheses were controversial in his time and have since been rejected. The editors of Antiquity appended a postscript to his 1939 publication about the Thera eruption, stating that they believed the evidence currently insufficient to support Marinatos's hypothesis that the eruption had destroyed Minoan civilisation. Contemporary excavators on Crete found little supporting evidence for it, and it attracted few adherents until Platon's work at Zakros in the early 1960s. In the later part of the twentieth century, more detailed analysis of the pottery from both Crete and Akrotiri indicated that the eruption occurred several generations before the end of Neopalatial civilisation, and the latter is now generally attributed to human causes. The story of Atlantis is generally considered to be an "invented myth" by the Athenian philosopher Plato, rather than a genuine oral tradition, and most modern scholars consider the attempt to link archaeological finds to the characters and places of the Homeric poems, as Marinatos did for Pylos, Volimidia and Voidokilia, to be fundamentally misguided. Marinatos's leadership has been characterised as promoting himself and the pursuit of impressive finds at the expense of scholarship. During his third period as the head of the Archaeological Service, he was criticised for his abolition of the rigorous examination process by which new ephors were selected, and his approach to recruiting and promoting colleagues has been described as driven by cronyism and political manoeuvring. His colleague at the University of Athens, Nikolaos Kontoleon, wrote that Marinatos's administration "constituted an unprecedented attempt to curtail the scholarly activity of Greek archaeologists [and] exercised oppression [which] dismembered a whole service". According to the archaeological historians Dimitra Kokkinidou and Mariana Nikolaidou, his management had "a disastrous impact on future developments", as his methods and priorities were adapted by his successors after the return to democracy in 1974.

Жеке өмірі, атақ-даңқы және мінезі

Маринатос, әдетте, шұңқырмен қазу кезінде бас киім (шлем) тағуға ұмтылған. 1941–1944 жылдары Афинаның неміс оккупациясы кезінде ол сынып ретінде пайдаланған үйі миной сәулет стилінде салынған. Ол медицина, астрономия, ботаника және биология саласындағы білімімен археологиялық жұмыстарын байытқан. Акротириде Маринатоспен бірге қазба жұмыстарын жүргізген археолог Эмили Вермеул оны «шебер мерген, дипломат, астроном, тіл білгісі және өткір әзілқой» деп сипаттаған. Оның бұрынғы студенті Стилианос Алексиу кейіннен Маринатостың скрипкада классикалық музыка ойнағанын есіне алды. Ол, мүмкін, роман да жазған шығар. Маринатос қажырлы және кейде қатал мінезді болған. Оның бұрынғы студенті, археолог Яннос Лолос оны «археологияның ұлы дәстүріндегі зерттеуші», «қарқынды және беделді тұлға» және «қазба жұмысында тынбайтын, еңбекқор» деп атады. Алайда, Маринатостың әріптесі Янис Милиадис 1937 жылы оның «жақсы ниеттері жеке мүдделеріне тоққанда жоқ болып кеткенін» жазды. 1920 жылдардың соңында Эванспен болған дау кезінде Афинадағы Британ мектебінің археологтары, әсіресе Джон Пендлбери, Маринатосты «немісшіл» және британдықтарға қарсы көзқарастары бар деп айыптады, бірақ Нанно Маринатос бұл айыптаманы негіссіз деп мәлімдеді. 1925 жылдан 1974 жылдың маусымына дейін Маринатос академиялық және танымал баспасөздегі өзі туралы мақалаларын жинап, оларды альбомға біріктірді, ол көлемі шамамен төрт жүз бетке жетті. Ол Мильтиадис Параскевайдис және Афина Калогеропулу (сонымен қатар археолог) сияқты газет редакторларымен байланыс орнатты: ол Параскевайдисті Афинадағы Полила көшесіндегі 47-үйіне жиі шақырып, жариялану үшін сұхбат алып, суреттер түсірді. Ол 1928–1961 жылдары «Elefthero Vima» және 1950 жылдардан бастап 1967 жылы жабылғанға дейін «Kathimerini» газеттерімен тығыз байланыс жасады, оларда мақалалар жариялады. Маринатос 1955 жылы Грекияның ұлттық академиясы – Афина академиясының мүшесі болып сайланды және қайтыс болған кезде оның президенті болды. 1966 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Ол сондай-ақ Палермо университетінің құрметті докторы, Америка археологиялық институтының, Германия археологиялық институтының және Австрия археологиялық институтының құрметті мүшесі болды. Ол Принстон (Нью-Джерси) қаласындағы Жоғары оқу институтында қонақ мүше ретінде, сондай-ақ Британдық эллинистикалық зерттеулерді насихаттау қоғамы мен испан қоғамының мүшесі ретінде жұмыс істеді. Ол Австрия ғылым академиясының, Гейдельберг ғылым және гуманитарлық академиясының, Бельгия Фламандтық академиясының ғылым және өнер, Француз академиясының және Британ академиясының корреспондент мүшесі болды. Ол Феникс орденінің командирі, Георгий I орденінің рыцары және 1938 жылы француз Құрмет легионының офицері атанды. Ол сонымен қатар Италия Республикасының Еңбегі үшін орденімен марапатталды, бұл Италияның ең жоғары наградасы. Маринатос 1934–1970 жылдары қазба жұмыстарында оныңмен бірге жұмыс істеген консерватор Захария Канакиспен ұзақ мерзімді ынтымақтастық орнатты. Маринатос екі рет үйленді: 1927 жылы Мария Евангелидумен, ал қайтыс болған кезде Эмили Ловердоспен. Оның Ловердостан туған қызы Нанно Маринатос да миной мәдениетін зерттеуші. Үлкен Маринатостың қайтысынан кейін оның қола бюсті Мессениядағы қазбалардан алынған көптеген жәдігерлер сақталатын Хора қаласының археологиялық мұражайының бағында орнатылды; қаланың маңызды көшелерінің бірі оның құрметіне аталды.

Marinatos generally affected to excavate in a pith helmet. His house, which he used as a classroom during the German occupation of Athens of 1941–1944, was designed in the style of Minoan architecture. He had interests in medicine, astronomy, botany and biology, which informed his archaeological work. The archaeologist Emily Vermeule, who excavated with Marinatos at Akrotiri, called him a "crack revolver shot, diplomat, astronomer, linguist, and portly wit". His former student Stylianos Alexiou later recalled listening to Marinatos play classical music on the violin. He may also have written a novel. Marinatos was known to be strong willed and sometimes stern. His former student, the archaeologist Yannos Lolos, described him as "an archaeologist in the grand tradition", "an austere and imposing figure" and as a gifted speaker, "restless and indefatigable as an excavator". Marinatos's colleague Yannis Miliadis, however, wrote in 1937 that he had "good intentions, up to the point that they [were] confronted with his personal interests". During his quarrel with Evans in the late 1920s, archaeologists of the British School at Athens, particularly John Pendlebury, accused Marinatos of being "German minded" and of anti British prejudice, a claim that Nanno Marinatos has condemned as unfounded. Between 1925 and June 1974, Marinatos maintained a scrapbook of his appearances in the academic and popular press, which eventually grew to around four hundred pages. He cultivated relationships with newspaper editors, such as Miltiadis Paraskevaïdis and Athina Kalogeropoulou (also an archaeologist): he frequently invited Paraskevaïdis to his home at 47 Polyla Street in Athens to give him interviews and photographs for publication. He maintained a particular association with the newspapers Elefthero Vima and Kathimerini, publishing articles in the former between 1928 and 1961 and in the latter from the 1950s until its closure in 1967. Marinatos was made a member of the Academy of Athens, Greece's national academy, in 1955, and was its president at the time of his death. He was elected a member of the American Philosophical Society in 1966. He was also a doctor [[Honorary degree of the University of Palermo, as well as an honorary member of the Archaeological Institute of America, of the German Archaeological Institute and of the Österreichisches Archäologisches Institut. He held a visiting membership at the Institute for Advanced Study in Princeton, New Jersey, as well as memberships of the British Society for the Promotion of Hellenic Studies and the Spanish He was a corresponding member of the Austrian Academy of Sciences, the Heidelberg Academy of Sciences and Humanities, the Royal Flemish Academy of Belgium for Science and the Arts, the Académie Française and the British Academy. He was made a commander of the Order of the Phoenix, a knight of the Order of George I, and in 1938 an officer of the French Legion of Honour. He was also awarded the Order of Merit of the Italian Republic, Italy's most senior honour. Marinatos maintained a long running collaboration with the conservator Zacharias Kanakis, who worked with him on excavations between 1934 and 1970. Marinatos was married twice, to Maria Evangelidou in 1927 and, at the time of his death, to Emily Loverdos. His daughter by Loverdos, Nanno Marinatos, is also a scholar of Minoan culture. After the elder Marinatos's death, a bronze bust of him was erected in the garden of the Archaeological Museum of Chora, which holds many finds from his excavations in Messenia; one of the town's major streets is also named after him.