Француз жазушысы және саяхатшысы Сен-Марк Жирарденнің өмірі мен шығармалары
Marc Girardin
Сент-Марк Жирарден (1801-1873) – француз саяхатшысы, жазушы, саяси қайраткер. «Journal des Débats» газетінде мақалалар жазып, профессор болып жұмыс істеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз жазушысы және саясаткері Сент-Марк Жирардэн (22 ақпан 1801 – 1 сәуір 1873) – француз саясаткері және әдебиет қайраткері, оның нағыз аты Марк Жирардэн.
French writer and politician
Saint Marc Girardin (22 February 1801 – 1 April 1873) was a French politician and man of letters, whose real name was Marc Girardin.
Өмірбаян
Жирард Париж қаласында дүниеге келген. Қаладағы сәнді университет білімінен кейін, ол 1828 жылы Journal des Débats журналына үн қоса бастады және жарты ғасырға жуық уақыт бойы оның штатында қызмет етті. Шілде революциясынан және Луи Филипптің Франция королі (либералды шілде монархиясы) тағына отыруынан кейін, ол Сорбоннада тарих профессоры және Conseil d'État-те өтініштер сарапшысы болып тағайындалды. Көп ұзамай ол тарих кафедрасын поэзия кафедрасына алмастырды, Journal des Débats журналына саяси мақалаларын жазуын жалғастырды және 1835 жылдан 1848 жылға дейін палата депутаты болды. 1833 жылы ол неміс білім беру жүйесін зерттеу үшін миссияға жіберілді және жаңа әдістер мен техникалық білім берудің қажеттілігін жақтаған есеп дайындады. 1844 жылы ол Француз академиясының мүшесі болып сайланды. 1848 жылғы ақпан революциясы кезінде Жирард қысқа мерзімге министр болды, бірақ Екінші Француз Республикасы құрылғаннан кейін Ұлттық Ассамблеяға қайта сайланбады. Франко-прусс соғысынан кейін ол бұрынғы департаменті – Haute Vienne арқылы Бордо ассамблеясына сайланды. Оның Орлеанист көзқарастары және Үшінші Республикаға қарсылығы зор болды, және ол бастапқыда Адольф Тьерді қолдағанмен, кейіннен президентке қарсы оппозицияның жетекшісіне айналды. Дегенмен, ол 1873 жылы Морсанг-сюр-Сенде, Тьер биліктен қуылғанға дейін қайтыс болды.
Girardin was born in Paris. After a brilliant university career in the city, he began in 1828 to contribute to the Journal des Débats, on the staff of which he remained for nearly half a century. After the July Revolution and the accession of Louis Philippe as King of the French (the liberal July Monarchy), he was appointed professor of history at the Sorbonne and master of requests in the Conseil d'État. Soon afterwards he exchanged his chair of history for one of poetry, continuing to contribute political articles to the Journal des Débats, and sitting as deputy in the Chamber from 1835 to 1848. In 1833, he was charged with a mission to study German methods of education, and issued a report advocating the necessity of newer methods and of technical instruction. In 1844 he was elected a member of the French Academy. During the Revolution of February 1848 Girardin was for a moment a minister, but after the establishment of the Second French Republic, he was not re elected deputy in the National Assembly. After the Franco Prussian War, he was returned to the Bordeaux assembly by his old département — Haute Vienne. His Orléanist tendencies and his objections to the Third Republic were strong, and although he at first supported Adolphe Thiers, he afterwards became a leader of the opposition to the president. He died, however, in 1873 at Morsang sur Seine, before Thiers was actually driven from power.
Шығармалары
Оның басты еңбегі – «Cours de littérature dramatique» (1843–1863), екінші атауы «De l'usage des passions dans le drame» деп жақсы сипатталған лекциялар сериясы. Автор драмалық құмарлықтарды зерттейді, олардың ежелгі және қазіргі драма, поэзия және романста қалай бейнеленгенін талқылайды. «Британ энциклопедиясының» он бірінші басылымында айтылғандай, бұл кітап ежелгі әдебиетті қазіргі заманға қарсы қорғап, «бізге тек ежелгі әдебиеттің ең үздік үлгілері ғана жеткенін ескермеген». Жирарднның шығармашылығының барлығы дерлік романтизмге қарсы бағытталған. Жирарднның басқа еңбектері: «Essais de littérature» (2 том, 1844), оның ішінде «Débats» газетіне жариялаған мақалалары, «Notices sur l'Allemagne» (1834) және көптеген жинақталған естеліктер, ойлар және т.б., шетелдік елдер мен өтетін оқиғалар туралы (оның ішінде Дунай княздықтарындағы орыс әкімшілігінің кезеңіне қатысты жазбалары). Оның соңғы маңызды еңбектері – «La Fontaine et les Fabulistes» (1867) және «Revue des deux mondes» журналында жарық көрген «Étude sur J. J. Rousseau» (1870).
His chief work is his Cours de littérature dramatique (1843–1863), a series of lectures better described by its second title De l'usage des passions dans le drame. The author examined dramatic passions, discussing the mode in which they are treated in ancient and modern drama, poetry and romance. The book, a defence of the ancients against the moderns, "did not", according to the Encyclopædia Britannica Eleventh Edition, "take into account the fact that only the best of ancient literature has come down to us." Girardin's oeuvre was, overall, very hostile toward Romanticism. Girardin's other works included Essais de littérature (2 vols., 1844), made up chiefly of contributions to the Débats, his Notices sur l'Allemagne (1834), and many volumes of collected Souvenirs, Réflexions, etc., on foreign countries and passing events (including his notes on the period of Russian administration in the Danubian Principalities). His last major works were La Fontaine et les Fabulistes (1867) and an Étude sur J. J. Rousseau (1870) which had appeared in the Revue des deux mondes.