Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз жазушысы (1726–1783)
French writer (1726–1783)
Луиза Флоренс Петрониль Тардье д’Эклавель д’Эпинай (11 наурыз 1726 – 17 сәуір 1783), көбінесе Мм д’Эпинай деп танылған, француз жазушысы, салон иесі және әйелдер сәнінің белгілі бір өкілі болды. Ол Фридрих Мелхиор, Гримм бароны және Жан-Жак Руссомен болған қарым-қатынастарымен, сондай-ақ оның Дени Дидро, Жан ле Рон д’Аламбер, Гольбах бароны және тағы басқа француз әдебиетшілерімен болған таныстығымен әйгілі. Руссо өзінің "Өзімнің мойындауларымда" оны жағымсыз сипаттаған. Ол сонымен қатар Симона де Бовуардың "Екінші жыныс" еңбегінде 18 ғасырда әйелдер құқықтарының асыл кеңеюінің мысалы ретінде көрсетілген көптеген әйелдердің бірі болды.
Louise Florence Pétronille Tardieu d'Esclavelles d'Épinay (11 March 1726 – 17 April 1783), better known as Mme d'Épinay, was a French writer, a saloniste and woman of fashion, known on account of her liaisons with Friedrich Melchior, Baron von Grimm, and Jean Jacques Rousseau, who gives unflattering reports of her in his Confessions, as well as her acquaintanceship with Denis Diderot, Jean le Rond d'Alembert, Baron d'Holbach and other French men of letters during the Enlightenment. She was also one of many women referenced in Simone de Beauvoir's The Second Sex as an example of noble expansion of women's rights during the 18th century.
Ерте өмір
Луиза д’Эпинай Валенсиенн бекінісінде дүниеге келді. Ол жаяу әскердің бригадирі және қолбасшы офицері Тардье д’Эсклевель мен Флоренс Анжелик Прувуардың қызы еді. Әкесі он жасында шайқаста қаза тапқан соң, ол Парижге әпкесі Мари Жозеф Прувуардың қамқорлығына жіберілді. Ол өте бай фермер генерал, салық жинаушы Луи Дениске тұрмысқа шыққан; қыз балаларға берілетін, ой-қиялын шектеуші біліммен тәрбиеленді. 1745 жылдың 23 желтоқсанында ол өзінің туысы Денис Жозеф де Ла Лив д’Эпинайға тұрмысқа шықты, ол фермер генерал атанды. Неке бірден бақытсыз болды; және күйеуінің ысырапкершілігі, босаңсуы және адалсыздықтары оған 1749 жылдың мамырында мүлкін ресми түрде бөлуге негіз болды. Ол Парижден бірнеше шақырым солтүстікке орналасқан Монморенси аңғарындағы Ла Шеврет сарайына қоныстанды және онда көптеген көрнекті қонақтарды қабылдады.
Louise d'Épinay was born at the fortress of Valenciennes. She was the daughter of Tardieu d'Esclavelles, a brigadier of infantry and commanding officer, and Florence Angélique Prouveur. After her father was killed in battle when she was ten, she was sent to Paris in the care of her aunt Marie Josèphe Prouveur who was married to Louis Denis de La Live de Bellegarde, an immensely wealthy fermier général, a collector general of taxes; treated to the stultifying education that was a girl's lot, on 23 December 1745 she married her cousin Denis Joseph de La Live d'Épinay, who was made a fermier général. The marriage was at once an unhappy one; and the prodigality, dissipation and infidelities of her husband justified her in obtaining a formal separation of assets in May 1749. She settled in the Château of La Chevrette in the valley of Montmorency, a few miles north of Paris, and there received a number of distinguished visitors.
Байланыстар
Жан Жак Руссоға шын сүйіспеншілікпен, ол 1756 жылы Монморенси аңғарында "Эрмитаж" деп атаған шағын үйін жабдықтады. Осы уақытша баспанада ол өзі жоғары бағалаған тыныш және табиғи ауылдық қуаныштарды тапты. Руссо өз "Өзінің мойындамаларында" оның ықыласы тек оның жағынан болғанын айтты; бірақ Женеваға сапардан кейін (1757-59) Руссо оның ашкөз жауына айналғандықтан, оның осы мәселедегі айтқандарына көп мән беруге болмайды. 1755 жылы басталған Гриммпен жақын қарым-қатынасы оның өміріндегі шешуші кезең болды, себебі оның ықпалымен ол Ла Шевреттегі өмірінің кейбір қиын жағдайларынан құтылды. 1757-1759 жылдары ол Женеваға ұзақ сапар жасады, онда ол Вольтердің тұрақты қонағы болды. Гримм Франциядан кеткен кезде (1775-1776), Мадам д'Эпинай Дидроның жетекшілігімен Еуропаның әртүрлі монархтарымен бастаған хат алмасуын жалғастырды. Ол өмірінің соңғы жылдарын Ла Шевретке жақын орналасқан Ла-Брише шағын үйінде Гримм және әдебиетшілердің шағын тобының қоғамында өткізді.
Conceiving a strong attachment for Jean Jacques Rousseau, she furnished for him in 1756 in the valley of Montmorency a cottage which she named the Hermitage, and in this retreat he found for a time the quiet and natural rural pleasures he praised so highly. Rousseau, in his Confessions, asserted that the inclination was all on her side; but as, after her visit to Geneva (1757–59), Rousseau became her bitter enemy, little weight can be given to his statements on this point. Her intimacy with Grimm, which began in 1755, marks a turning point in her life, for under his influence she escaped from the somewhat compromising conditions of her life at La Chevrette. In 1757–1759 she paid a long visit to Geneva, where she was a constant guest of Voltaire. In Grimm's absence from France (1775–1776), Madame d'Épinay continued, under the superintendence of Diderot, the correspondence he had begun with various European sovereigns. She spent most of her later life at La Briche, a small house near La Chevrette, in the society of Grimm and of a small circle of men of letters.
"Мадм де Монбрилянттың тарихы"
Оның псевдо-мемуарлары автобиографиялық роман түрінде жазылған, ол отызда басталған, бірақ өмірінде жарияланбаған. Ол романтизмнің алғашқы буынының сезімталдығын көрсететін ойдан шығарылған эпизодтарды шынайы хаттармен және автобиографиялық материалдармен ұштастырады. Барон Гриммге қалдырылған қолжазбаның бұрмаланған нұсқасын J. P. A. Parison және J. C. Brunet (Париж, 1818) «Мемюарлар мен Мадам д’Эпинайдың хаттары» деген атпен өңдеп шығарды, барлық есімдер нақты тұлғаларды көрсету үшін өзгертілді: Мадам д’Эпинай Мадам де Монбриллан ретінде, Рене – Руссо, Волькс – Гримм, Гамье – Дидро ретінде бейнеленеді, ал Дидро кейде мәтінде маңызды түзетулер жасаған деп есептеледі. Содан бері бұл туындының тарихы сан алуан. Тек бір ғана дұрыс басылымы бар – Джордж Роттың редакциялаған «Мадам д’Эпинайдың жалған мемуарлары», 3 томдық, 1951 жыл.
Her pseudo memoires are written in the form of a sort of autobiographic romance, L'Histoire de Madame de Montbrillant, begun when she was thirty but never published in her lifetime. It intersperses fictionalized set pieces exhibiting the sensibilité of the earliest generation of Romantics, with genuine letters and autobiographical material. Bequeathed to Baron Grimm, a mangled version of the manuscript was edited by J. P. A. Parison and J. C. Brunet (Paris, 1818) as Mémoires et correspondance de Madame d'Épinay with all the names changed to identify the supposed originals: Madame d'Épinay figures in it as Madame de Montbrillant, and René is generally recognized as Rousseau, Volx as Grimm, Gamier as Diderot, who is sometimes credited with major interventions in the text. The work has had a checkered career since. The only accurate edition is George Roth, ed. Les Pseudo mémoires de Madame d'Épinay, 3 vols., 1951.
Басқа жұмыстар
Оның "Эмилидің әңгімелері" атты диалогы, немересі Эмили де Белсунннің тәрбиесін еске түсіреді, ол 1774 жылы жарық көрді. Гримм, Дидро және Ж.Ж.Руссоның көптеген жарияланбаған хаттарын, сондай-ақ толық мәліметтерді қамтитын "Меморлар мен хат алмасуы" (Mémoires et Correspondance de Mme d'Épinay) Парижде (1818) оның Гриммге мұра етіп қалдырған қолжазбасы бойынша жарық көрді. Мадам д'Эпинайдың көптеген хаттары Франсис Штегмуллердің бірлескен өмірбаяны үшін материал болған "Аббат Галианидің хаттарында" (Correspondance de l'abbé Galiani, 1818) қамтылған және кейіннен түпкілікті редакцияда жарияланды. "Ұлымға хаттар" (Lettres à mon fils, Женева, 1758) және "Бақытты сәттер" (Mes moments heureux, Женева, 1759) атты екі анонимді туынды да Мадам д'Эпинайға тиесілі. 1783 жылдың қаңтарында, қайтыс болуына үш ай қалғанда, ол Академия жаңадан құрған Prix Monyon сыйлығымен марапатталды, бұл сыйлық "ағымдағы жылы жарық көрген және қоғамға ең көп пайда әкелуі мүмкін кітаптың" авторын құрметтеу үшін тағайындалған еді; ол "Эмилидің әңгімелері" (1774) үшін берілді.
Her Conversations d'Émilie, a dialogue recollecting the education of her granddaughter, Émilie de Belsunce, was published in 1774. The Mémoires et Correspondance de Mme d'Épinay, renfermant un grand nombre de lettres inédites de Grimm, de Diderot, et de J. J. Rousseau, ainsi que des details, &c., was published at Paris (1818) from a manuscript which she had bequeathed to Grimm. Many of Madame d'Épinay's letters are contained in the Correspondance de l'abbé Galiani (1818), which provided material for Francis Steegmuller's joint biography, and have since appeared in a definitive redaction. Two anonymous works, Lettres à mon fils (Geneva, 1758) and Mes moments heureux (Geneva, 1759), are also by Madame d'Épinay. In January 1783, three months before her death, she was awarded the Prix Monyon, recently established by the Académie to honour the author of the "book published in the current year that might be of most benefit to society"; it was her Conversations d'Émilie (1774).
Тақырыбы
Луи Жозеф де Ла Ливе д'Эпинай (25 қыркүйек 1746 – 10 сәуір 1813), әскери қызметкер, редактор және музыкант. Франсуаза Сузанна Тереза де Ла Ливе д'Эпинай (24 тамыз 1747 – 3 маусым 1748), нәресте кезінде қайтыс болды. Анжелика Луиза Шарлотта де Ла Ливе д'Эпинай (1 тамыз 1749 – 1 маусым 1824), Дени д'Эпинай өзінің қызы деп мойындаған, бірақ оның анасы Луи Дюпин де Франкуэльмен болған қарым-қатынасынан туған болуы мүмкін. Жан-Клод Леблан де Боли (29 мамыр 1753 – 13 шілде 1825), Луи Дюпеннің тағы бір баласы, ол елді мекенге жіберілді және шіркеуге берілді. Кейіннен ол Сойсон және Арль епископы болды.
Louis Joseph de La Live d'Épinay (25 September 1746 10 April 1813), a militar, editor and musician. Françoise Suzanne Thérèse de La Live d'Épinay (24 August 1747 3 June 1748), died in infancy. Angélique Louise Charlotte de La Live d'Épinay (1 August 1749 1 June 1824), recognized by Denis d'Épinay as his own, but she probably was a product of her mother's affair with Louis Dupin de Francueil. Jean Claude Leblanc de Beaulieu (29 May 1753 13 July 1825), also a child of Louis Dupin, he was sent to the countryside and entered in church. He later was Bishop of Soissons and Arles.