Домингус Мартинс – муниципалитет в Бразилии (Эспириту-Санту). 33 986 тұрғын, 25.9/км² тығыздық. Виториядан 60 км қашықтықта, теңіз деңгейінен 542 м биіктікте орналасқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Домингос Мартинс – Бразилияның Эспириту-Санту штатындағы муниципалитет. IBGE деректері бойынша, муниципалитетте 33 986 тұрғын өмір сүреді. Халық тығыздығы шамамен 25,9 адам/км² құрайды.
Domingos Martins is the name of a municipality in the Brazilian state of Espírito Santo. According to the IBGE, the municipality had 33,986 inhabitants. It has a population density of 25.9 inhabitants/km2.
География
Домингос Мартинс штаттың астанасы Виториядан батысқа қарай шамамен 60 км жерде және теңіз деңгейінен 542 метр биіктікте орналасқан. Шекаралас муниципалитеттерге батыста Кастело, Венда Нова до Иммигрант және Афонсо Клаудио, солтүстікте Санта-Мария-де-Жетиба және Санта-Леопольдина, шығыста Кариасика және Виана, оңтүстікте Гуарапари, Маршал-Флориано, Альфредо Шавес және Варгем-Альта жатады. Муниципалитеттің өзі 5 округке (дистритос) бөлінеді: Капитал (португал тілінде Седе), Арасе, Санта-Изабель, Паражу және Мельгасо. Муниципалитеттің жалпы ауданы 1 225,327 км². Ол штаттың таулы аймағында орналасқан және "Жасыл қала" деп танымал, себебі оны субтропикалық жаңбырлы ормандар қоршап алған, олардың көп бөлігі аймақтың басқа бөліктерінде жойылған. Оның шекарасында 2000 метрге дейінгі таулар бар, олардың ішінде әйгілі Педра Азуль мемлекеттік паркі орналасқан. Парк негізінен 1 822 метр биіктікте қоршаған ландшафттан көтерілген кварциттен тұрады. Тасқа тән көк түс, оның үстінде өсетін лишайлардың әсерінен пайда болады, осының арқасында бұл формация мен паркке ат қойылған.
Domingos Martins is approximately 60 km west of the state capital, Vitória, and is 542 meters above sea level. Bordering municipalities include Castelo, Venda Nova do Imigrante and Afonso Claudio to the west, Santa Maria de Jetiba and Santa Leopoldina to the north, Cariacica and Viana to the east, and Guarapari, Marechal Floriano, Alfredo Chaves and Vargem Alta to the south. The municipality itself is again subdivided into 5 districts (distritos): Capital (Sede in Portuguese), Aracê, Santa Isabel, Parajú and Melgaço. The total area occupied by the municipality is 1,225.327 km2. It is in the mountainous region of the state and is marketed as the "Green City", since it is surrounded by subtropical rainforest, much of which has disappeared in the rest of the region. Within its borders lie mountains of up to 2000m, amongst which is the well known Pedra Azul State Park consisting mainly of a quartzite rock jutting out of the surrounding landscape at 1,822m above sea level. It has a blue tinge to the stone due to the kind of lichens which grow on it, which gives the name to the formation and the park.
Тарих
Бұл қала 1893 жылы құрылған, сол кезде Кампиньо деп аталған. Санта-Изабель колониясының бір бөлігі болған ол бастапқыда екінші дәрежелі округ болды, бірақ көп ұзамай өзінің астанасынан өсіп, кейіннен астана атағын иеленді. Домингос Мартинс 1921 жылғы 20 желтоқсанда, 1817 жылғы Пернамбука көтерілісіне қатысқан Домингос Хосе Мартинс есімімен атау алды. Ол мемлекетке қарсы сатқындық жасады деген айыппен 1817 жылғы 12 маусымда Сальвадорда өлім жазасына кесілді. Қала алаңындағы ("Праса" Артур Герхардт алаңы) лютерандық конфессиялық евангелистік шіркеу 1866 жылғы 20 мамырда негісталды және Бразилиядағы алғашқы евангелистік шіркеу саналады, себебі сол кезде тек католик шіркеулеріне ғана қоңырау мұнарасы салуға рұқсат берілген. Муниципалитеттің тарихындағы маңызды ерекшелік – қазіргі Германия мен Польшаның құрамына кіретін аймақтан келген померандық иммигранттардың болуы. Бұл топ көбінесе қол жеткізу қиын аймақтарда қоныстанды, және көптеген адамдар әлі де Шығыс Померания тілінде сөйлейді, бірақ қазіргі таңда олардың өзінің туған жерінде бұл тіл жойылған деп есептеледі.
This town was founded in 1893 and was then known as Campinho. Part of the colony of Santa Isabel, it was first a secondary district but soon outgrew its capital and took the title of capital from it later on. Domingos Martins acquired its present name on 20 December 1921, given in honour of Domingos José Martins who fought in the Pernambucan revolt in 1817, when the region sought independence from Brazil. He was accused of treason and executed in Salvador on 12 June 1817. The Lutheran Confessional Evangelical Church in the town square ("Praça" Arthur Gerhardt Square) was founded on 20 May 1866 and is considered the first evangelical church in Brazil to have a bell tower, as at that time only Catholic churches were permitted to build bell towers. A salient feature in the history of the municipality is the presence of Pomeranian immigrants, who came from a region that is now part of Germany and Poland. This population often finds itself in difficult to access areas, and many still speak East Pomeranian, though today it is thought to be extinct in their homeland.
Демография
Раса/тері түсі Пайыздық саныАқ71,76%22,852Пардо (аралас нәсілді)24,89%7,927Қара2,89%920Азиялық0,41%132Үнділік (жергілікті халық)0,05%16
Race/Skin color Percentage NumberWhite71.76%22,852Pardo (Multiracial)24.89%7,927Black2.89%920Asian0.41%132Amerindian0.05%16
Source: IBGE 2010.
Экономика
Негізінен германдық иммигранттармен мекенделгендіктен, Домингос Мартинс әлі де ерекше германдық сәулет пен ас-тағамына ие. Осы себепті ол Капиксаба халқы үшін ең танымал туристік орындардың бірі болып табылады. Туризм де, ауыл шаруашылығы да осы муниципалитет үшін маңызды. Аталған қалада "Refrigerantes Coroa" сусын фабрикасының бас кеңсесімен қатар, германдық ата-бабаларынан рецепт алған бірнеше шағын бисквит фабрикалары да орналасқан.
Because it was colonized mainly by Germanic immigrants, Domingos Martins still has characteristically Germanic architecture and cuisine. This makes it a top tourist destination for Capixabas. Both tourism and agriculture are important to this municipality. The capital also holds the headquarters of a soft drink factory, "Refrigerantes Coroa", as well as a few small scale biscuit factories which borrow their recipes from their Germanic ancestors.