Британ елшісі АҚШ-та: Сесил Артур Спринг Райс өмірі мен қызметі

Кіріспе

Сесил Артур Спринг Райс (Сер Сесил Артур Спринг Райс, 27 ақпан 1859 – 14 ақпан 1918) – 1912 жылдан 1918 жылға дейін АҚШ-тағы британдық елші қызметін атқарған британдық дипломат. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде американдық бейтараптыққа соңғы нүкте қою үшін британдық күш-жігерді ұйымдастыру оның жауапкершілігінде болды. Ол АҚШ президенті Теодор Рузвельтпен жақын дос болып, оның екінші некесінде куәгер болды. Ол "Мен Саған ант етемін, менің елім" патриоттық әнұранының авторы ретінде танымал.

Жас шағы мен отбасы

Спринг Райс ағылшын-ирландтық аристократиялық және ықпалды отбасында дүниеге келген. Ол дипломаттың ұлы еді, құрметті Чарльз Уильям Томас Спринг Райс, ол белгілі виг саясаткері және бұрынғы министрлер кабинетінің мүшесі, Брэндон лорды Монтейглдің екінші ұлы болған. Спринг Райстың анасының әкесі Уильям Маршалл саясаткер болды, және ол Фредерик Спрингтің туысы еді. Ол 1-ші Лимерик графы Джон Маршалл мен Джордж Хибберттің шөбересі болды. Спринг Райстың әкесі ол он бір жасында қайтыс етті, және ол Улсуотер көлінің жағасындағы Уотермиллокта анасының отбасының үйінде өсті. Бала кезінде ол жиі ауырып, кейін белсенді өмір салтын сақтағанына қарамастан, Грейвс ауруына шалдықты. Ол Итон мен Оксфордтың Баллиол колледжінде білім алды, екеуінде де Джордж Натаниел Керзонмен бірге оқыды және жақын дос болды, ал соңғысында Бенджамин Джоуэтттің жетекшілігімен оқыды. Спринг Райс Баллиол үшін қайық жүргізіп, 1879 жылы Классикалық модерациялар және 1881 жылы Литерае Гуманиорес пәндерінен екі рет үздік нәтижелерге қол жеткізді. Оксфордта ол Джон Стречи мен Эдвард Грейдің де замандасы және жақын досы болды. Дегенмен, Спринг Райс Джон Уильям Маккейлмен бірге Керзон туралы әйгілі сарказмға толы өлең жазуға қатысты, ол «Баллиол маскасында» жарияланды. Британның АҚШ-тағы елшісі болған кезде, Керзон оның американдық Мэри Лейтерге үйленуіне кедергі келтіруге тырысқанын күдіктенді, бірақ Керзон оған үйленді. Алайда, Спринг Райс Керзонның көптеген достары сияқты, Керзонның Сыртқы істер министрі болатынына сенімді болды: ол 1891 жылы Керзонға былай деп жазды: «Сіз Сыртқы істер министрі болғанда, Англияның жоғалған даңқын қайта жаңғыртуға, еуропалық консертке жетекшілік етуге, елдердің тағдырын шешуге және маған екі айдың орнына үш ай демалыс беруге үміттенемін». Университетті бітіргеннен кейін Спринг Райс Еуропаға саяхаттап, француз тілін жетілдірді, сол кезде дипломатияның тілі осы тіл болатын. Қай мамандық таңдау керектігіне көзі жетпей, ол Сыртқы істер министрлігіне емтихан тапсырып, қабылданды. Ағылшын ретінде тәрбиеленгенімен, Спринг Райс Ирландиямен тығыз байланыста болды, және ол кейін өзінің ирланд (Райс) және ағылшын (Спринг) тамырлары туралы өлең жазды. Флоренстен екі баласы болды:

Spring Rice was born into an aristocratic and influential Anglo Irish family. He was the son of a diplomat, The Hon. Charles William Thomas Spring Rice, who was the second son of the prominent Whig politician and former cabinet minister Lord Monteagle of Brandon. Spring Rice's maternal grandfather was the politician William Marshall, and he was a cousin of Frederick Spring. He was the great grandson of The 1st Earl of Limerick, John Marshall, and George Hibbert. Spring Rice's father died when he was eleven, and he was raised at his mother's family's house at Watermillock on the shore of Ullswater. During his childhood, he was often ill, and he later suffered from Graves' disease, despite maintaining an active lifestyle. He was educated at Eton and at Balliol College, Oxford, at both of which he was a contemporary and close friend of George Nathaniel Curzon, and at the latter of which he studied under the direction of Benjamin Jowett. Spring Rice rowed for Balliol, and achieved a double first in Classical Moderations (1879) and Literae Humaniores (1881). At Oxford, he was also a contemporary and close friend of John Strachey and Edward Grey. However, Spring Rice contributed, alongside John William Mackail, to the composition of a famous sardonic doggerel about Curzon that was published in The Balliol Masque, and, when British Ambassador to the United States, he was suspected by Curzon of trying to prevent Curzon's engagement to the American Mary Leiter, whom Curzon nevertheless married. However, Spring Rice assumed for a certainty, like many of Curzon's other friends, that Curzon would inevitably become Secretary of State for Foreign Affairs: he wrote to Curzon in 1891, 'When you are Secretary of State for Foreign Affairs I hope you will restore the vanished glory of England, lead the European concert, decide the fate of nations, and give me three months' leave instead of two'. After completing university, Spring Rice travelled in Europe, where he improved his French, at the time the language of diplomacy. Uncertain about which career to pursue, he took an examination for the Foreign Office and was accepted. Although brought up as an Englishman, Spring Rice maintained a close affinity with Ireland, and he later wrote a poem about his dual Rice (Irish) and Spring (English) roots. He had two children with Florence:

Мэри Элизабет Спринг Райс (1906–1994), 1935 жылы сэр Освальд Рейнор Артурға тұрмысқа шықты. Энтони Теодор Брэндон Спринг Райс (1908–1954), отбасы құрмай қайтыс болды.

Дипломатиялық мансабының алғашқы жылдары

Спринг Райс өзінің мансабын 1882 жылы Сыртқы істер министрлігінде кеңсе кезеншісі ретінде бастады. 1886 жылы ол либерал саясаткер Лорд Розберидің Сыртқы істер министрінің жеке хатшысы болып тағайындалды. Спринг Райс Либералдық партияны қолдаушы екені және Ирландияның өзін-өзі басқару қозғалысына жаны кіріпті, сондықтан сол жылы консерваторлар билікке келген кезде ол қызметінен босатылды. Спринг Райс кейіннен дипломатиялық қызметке ерекше қадам жасады, онда ол өмірінің соңына дейін қызмет етті, 1887 жылы Вашингтондағы британдық өкілдігіне алғашқы тағайындалуымен бастады. 1892 жылы ол Жапонияға жіберілді және сол жылдың соңында Курзонмен бірге Кореяға сапар шекті. Жапонияда болған кезде Спринг Райс ағылшын-жапондық альянстың негізін қалауда маңызды рөл атқарды, ол аймақтағы Ресейдің экспансионизміне қарсы тұру үшін британдық мүдделер үшін өте маңызды деп есептелді. 1893 жылдың қазанында ол Жапониядан кетіп, 1895 жылдың қазан айына дейін Вашингтонға қайта жіберілді, содан кейін Берлиндегі британдық елшілігіне жіберілді. Германияда болған кезде ол болашақ әйелі Флоренс Ласселлге, сол кездегі британдық елшінің қызына ғашық болды. 1898 жылдың шілдесінде Берлиннен кетіп, бірнеше ай отбасымен Улсуотерде болғаннан кейін Константинопольге жіберілді. 1899 жылдың мамырында ол Персияға алғаш рет өкілдік хатшысы болып тағайындалды, ал 1900 жылдың наурызында министр сэр Мортимер Дюран әйелінің денсаулығына байланысты Лондонға кеткен кезде Тегеранда британдық іскерлік өкілінің міндетін атқарды. 1901 жылы Спринг Райс Каирдегі мемлекеттік қарыз комиссары болып тағайындалды, ол екі жыл қызмет етті. 1901 жылдың қарашасында ол елшілік хатшысы лауазымына көтерілді. 1903 жылы Санкт-Петербургте Шарже-д'Аффер болып тағайындалды, сол жылдың маусымында Ресей мен Жапония арасындағы соғыс күшейіп бара жатқанын британ үкіметіне ескертті. Дегенмен, Швеция мен Лондон арасындағы қарым-қатынас достық болып қала берді. 1912 жылдың қарашасында, Швецияда төрт жыл болғаннан кейін, Спринг Райстың келесі дипломатиялық тағайындалуы АҚШ-қа елші болып баратыны жарияланды.

Spring Rice began his career as a clerk in the Foreign Office in 1882. In 1886, he was appointed Assistant Private Secretary to the Foreign Secretary, the Liberal politician Lord Rosebery. Spring Rice was known to be a supporter of the Liberal Party and was sympathetic to the Irish Home Rule movement so he was relieved of his post when the Conservatives came to power later that year. Spring Rice subsequently made the unusual move to the diplomatic service, where he remained for the rest of his life, starting with his first posting to the British legation in Washington, D. C. in 1887. In 1892 he was posted to Japan, and undertook a tour of Korea with Curzon later that year. While in Japan Spring Rice was instrumental in laying the foundations of the Anglo Japanese Alliance, which he identified as vital to British interests if Russian expansionism in the region was to be challenged. He left Japan in October 1893 and was posted again to Washington until October 1895, when he was posted to the British embassy in Berlin. During his time in Germany he fell in love with his future wife, Florence Lascelles, the daughter of the then British ambassador. He left Berlin in July 1898, and after spending several months with his family on Ullswater was posted to Constantinople. In May 1899 he was given his first posting to Persia as Secretary of Legation, and he became the British chargé d'affaires in Tehran in March 1900, when the Minister, Sir Mortimer Durand, left for London due to his wife's health. In 1901 Spring Rice was appointed Commissioner of Public Debt in Cairo, where he remained for two years. In November 1901, he had been promoted to the rank of Secretary of Embassy. He was made Chargé d'Affaires in St. Petersburg in 1903, and in June of that year began to warn the British government that war between Russia and Japan was becoming increasingly likely. Nonetheless, relations between Sweden and London remained amicable. In November 1912, after four years in Sweden, it was announced that Spring Rice's next diplomatic posting was to be as ambassador to the United States.

АҚШ-тағы елшісі

Спринг Райс АҚШ-қа елші болып тағайындалуды ұзақ уақыттан бері армандаған. Стивен Гвинн Спринг Райс туралы өмірбаянында, оның дипломатиялық мансабының басты мақсаты – "екі ұлы ағылшын тілді держава арасындағы қарым-қатынасты жақсарту" болғанын айтты. Дипломатиялық қызметте Спринг Райс Вашингтондағы билік дәліздеріне ерекше қол жеткізді, ал 1905 жылы президент Рузвельтпен бірлескен жұмысы 1912 жылға қарай британ үкіметінің оны елшілікке табиғи кандидат деп санауына себеп болды. Ол Теодор Рузвельт, Генри Стимсон және Джозеф Ходжес Шойт сияқты көптеген атлантистік американдық достарымен сәтті қарым-қатынас жасады, олар Вудро Вильсонға бейтараптықтан бас тартуға қысым көрсетті. 1915 жылдың қаңтарында бұрынғы премьер-министр Артур Балфур АҚШ Конгресін Ұлыбританияның достығына көндіру үшін миссиямен жіберілді. Бірнеше кездесуде Спринг Райс пен бас консул сэр Куртенэй Беннетт делегация өкілдері тарапынан шеттетуге ұшырады. Спринг Райс пен Беннетт Спринг Райстің досы Дж. П. Морган кіші сатып алу агенті ретінде тағайындалған жағдайда келесі коммерциялық келісімді қолдауға келісті. Спринг Райс әлсіз комиссияны сақтап қалуға қол жеткізді, бірақ парламенттің үйлестіруді қамтамасыз ету үшін құрған органындағы хаотикалық несиелік келісімдердің салдарынан АҚШ-тағы британдық қаржының қиын жағдайға түсуіне алаңдады. Спринг Райс Лондонға күнделікті телеграммалар жіберіп, алтынның ағыны британдық банктердің жұмысына зиян келтіретінін ескертті, бірақ бұл ескертулерге көбінесе мән берілмеді. Спринг Райс Дж. П. Морганның үйлену тойында куәгер болған және оның комиссияға ықпалы соншалықты зор болғандықтан, оны бейтарап деп қарау мүмкін емес еді. Соғыс барысында Спринг Райс елшілігі АҚШ үкіметінің қолдауын алу үшін жіберілген көптеген британдық арнайы делегацияларына кеңес беруші рөлді күшейтті. Спринг Райс 1915 жылы лорд Рединг басқарған ағылшын-француз қаржы комиссиясында өзінің шектеулі рөліне наразылық білдірді. Спринг Райс сондай-ақ АҚШ-та үкімет пен британдық бизнес атынан жұмыс істейтін көптеген жеке брокерлер мен агенттердің болуына алаңдады, олардың кейбіреулері ресми өкілеттікке ие болса, ал кейбіреулері болмады. Осының салдарынан Спринг Райс соғыс кеңсесінен аккредиттелген агенттердің ресми тізімін беруді сұрауға мәжбүр болды, ол 1914 жылдың соңында теріс пікірлермен жинақталды. 1916 жылы британ үкіметі Үндістанда британдық билікке қарсы көтеріліс үшін агитация жасаған АҚШ-тағы саяси қозғалыс – Гадар партиясы туралы алаңдады. Америка билігі соғыстың басында үндістандық бүлікші қозғалысты тексеруге асықпады, ал саяси салдарлар туралы қорқыныш Спринг Райсты мәселені дипломатиялық жолмен көтеруден алды. Алайда 1916 жылдың ақпанында Спринг Райске АҚШ-тың жаңа Мемлекеттік хатшысы Роберт Лансингпен мәселені көтеруді тапсырды. Кейіннен өткен индус-германдық конспирациялық сот Германияның қолдауымен Үндістанда қарулы көтеріліс ұйымдастыру жоспарларын ашты. 1916 жылы Спринг Райс Роджер Кэсментке кешірім беруді үнемі іздеді, ирландтық американдықтардың наразылықтарының қаупін атап көрсетті, бірақ ол сондай-ақ саяси және діни көшбасшыларға Кэсменттің "бұзылуы" және "Қара күнделіктердің" бар екендігі туралы кеңес берді. 1917 жылдың қаңтарында ол өзінің үкіметі атынан Ұлыбританияға үшінші АҚШ соғыс қарызы туралы келісімге қол қойды. Спринг Райстың АҚШ-тың бейтараптығын тоқтатуға жасаған күш-жігері 1917 жылы АҚШ одақтастар тарапында соғысқа кірген кезде сәтті аяқталды. 1918 жылдың қаңтар айының ортасында Америкадағы британдық әскери миссияның басшысы Лорд Нортклиффпен келіспеушілік туындағаннан кейін, ол бір жолды телеграммамен Лондонға кенеттен шақырылды. Спринг Райс дереу Канадаға сапар шегіп, Ұлыбританияға қайта оралды. Канадада Спринг Райс сол кезде Канаданың генерал-губернаторы болып қызмет етіп жүрген әйелінің туысы, Девоншир герцогының қонағы болды. 58 жасқа толған және денсаулығы жақсы болған Спринг Райс Оттавадағы Ридо-холлде, вице-корольдік резиденциясында лауазымынан кеткеннен кейін үш аптадан кейін күтпеген жерден қайтыс болды. Оның негізгі денсаулық жағдайы (Грейвс ауруы) шаршау мен стрестен асқан деп есептеледі. Отбасы мен жақын достары Спринг Райс лауазымынан алынғаннан кейін жүрегі жараланып қайтыс болды деп болжады, Генри Кэбот Лодж "жүрегі байланған жұмысының және жауапкершілігінің кенеттен тоқтауы оған өмір сүруге деген құштарлығын жоғалтты" деп түсіндірді.

Spring Rice had long held the ambition of being appointed ambassador to the United States. In his biography of Spring Rice, Stephen Gwynn stated that Spring Rice's main concern, throughout his diplomatic career, was to "improve relations between the two great English speaking powers". Within the diplomatic service Spring Rice had unique entrée into Washington's corridors of power, and his work alongside President Roosevelt in 1905 led the British government to regard him as a natural choice for ambassador by 1912. He successfully engaged with his many Atlanticist American friends, including Theodore Roosevelt, Henry Stimson and Joseph Hodges Choate, who applied pressure on Woodrow Wilson to abandon neutrality. In January 1915 Arthur Balfour, the former prime minister, was sent on a mission to convince the United States Congress of Britain's friendship. In a series of meetings, Spring Rice and Consul General, Sir Courtenay Bennett, were marginalised by the delegation's representatives. Spring Rice and Bennett agreed to support the subsequent Commercial Agreement on the condition that Spring Rice's friend, J. P. Morgan Jr., was appointed as the sole purchasing agent. Spring Rice was able to keep the feeble commission alive, but voiced his concerns that British finances in the United States were reaching a critical point as chaotic credit arrangements by passed the body set up by parliament to effectuate co ordination. Spring Rice sent daily wires to London warning that Gold runs would seriously undermine British bank facility, but these were largely ignored. Spring Rice had served as best man at J. P. Morgan's wedding and his influence over the commission was too great for him to be seen as impartial. As the war went on, Spring Rice's embassy increasingly assumed an advisory role to the many British special delegations which were sent to secure the support of the US government. Spring Rice complained about the limited part he was able to play in the 1915 Anglo French Financial Commission led by Lord Reading. Spring Rice was also concerned by the large number of private brokers and agents, both with and without official authority, who were operating in the United States on behalf of the government and British businesses. As a result, Spring Rice had to request for the War Office to provide him with an official list of accredited agents, which was reluctantly compiled in late 1914. By 1916, the British government was becoming increasingly worried about the Ghadar Party, a US based political movement which was agitating for rebellion against British rule in India. The American authorities had been reluctant to check the Indian seditionist movement earlier in the war, and fear about the potential political fallout had prevented Spring Rice from pressing the matter diplomatically. However, in February 1916 Spring Rice was ordered to raise the issue with the new US Secretary of State, Robert Lansing. The subsequent Hindu–German Conspiracy Trial uncovered plans to incite an armed revolt in India with German support. In 1916, Spring Rice constantly sought a reprieve for Roger Casement, citing the danger of protests from Irish Americans, but he also advised political and religious leaders of Casement's "perversion" and the existence of the Black Diaries. In January 1917 he signed the agreement of the third US War Loan to Britain on behalf of his government. Spring Rice's efforts to end US neutrality eventually met with success when the USA entered the conflict on the side of the Allies in 1917. In mid January 1918, following a disagreement with Lord Northcliffe, the head of the British war mission to America, he was abruptly recalled to London in a one line telegram. Spring Rice immediately travelled to Canada to begin his journey back to Britain. In Canada, Spring Rice was the guest of his wife's cousin, the Duke of Devonshire, who was at the time serving as Governor General of Canada. Although only 58 and in reasonably good health, Spring Rice unexpectedly died at the viceregal seat, Rideau Hall in Ottawa, a mere three weeks after leaving his post. It is believed that his underlying health condition (Graves' disease) had been exacerbated by exhaustion and stress. It was suggested by his family and close friends that Spring Rice had died of a broken heart following his removal from office, with Henry Cabot Lodge commenting that "the sudden cessation of his work and responsibilities in which his heart was bound up caused him the loss of the will to live".

Жұмысты бағалау

Эдмунд Моррис "Теодор Рузвельттің өркендеуі" атты еңбегінде Спринг Райсты "кез келген жердегі ең маңызды адамды таңдап, оны қолдаған, туа білген дипломат" деп сипаттаған. Ол Лондонның дипломатиялық ортасында зор құрметке ие болды және АҚШ пен Ұлыбританияда ықпалды достарының кең желісіне ие болды. Дипломат сэр Малкольм Робертсон Спринг Райсты "дипломатиялық өмірдегі отыз жыл ішінде кездескен екі-үш ғана шынымен дарынды елшінің бірі" деп атады. Дегенмен, Спринг Райс бұрынғы тығыз байланыстарды АҚШ әкімшілігімен өз үкіметіне пайдалы қарым-қатынасқа айналдырудағы жетістігі күмәнді. Қызмет мерзімінің соңында Спринг Райс неміс тыңшыларының қаупіне байланысты паранойяға түскені және өз елшілігінің бақылауында болмаған Вашингтонға келген көптеген британдық делегацияларды ұнатпағаны үшін үкіметінің наразылығына ұшырады. Сонымен қатар, Спринг Райстың көптеген белгілі республикалық саясаткерлермен жеке байланыстары мәлім болғандықтан, Вудро Вильсонның Демократиялық әкімшілігінің кейбір мүшелері оған сенуге күдікпен қарады. Ол бұрынғы президент Рузвельт Вильсонның бейтараптық саясаты мен әскери дайындықтан гөрі айыптағаннан кейін беделін жоғалтты және Рузвельт пен Эдит Кароудың үйлену тойында Рузвельттің куәсі болды. Екеуі Спринг Райс қайтыс болғанға дейін хат алмасып тұрды, олардың жақын қарым-қатынасы, сөзсіз, АҚШ-тағы оның дипломатиялық беделін арттырды. Ол британдық журналист, кейін дипломат болған сэр Игнатиус Валентин Чиролдың және Новардың 1-виконты Рональд Мунро Фергюсонның жақын досы болды, олармен көп жыл бойы хат алмасты. Оның ең жақын саяси достарының бірі ирланд ұлтшылы Джон Диллон болды; оның борыш сезімі әпкесінің ұлтшылдық идеяларын және Синн Фейн ішіндегі достықтарын жеңуге тырысты. Жеке моральдық принциптері мен ішкі қайшылықтары Британ империясына деген міндеттеме сезімін басып тастамады. Дегенмен, бұл оның Балфур миссиясымен қарым-қатынасына кері әсер еткен болуы мүмкін. Парсы (неміс және француз тілдерімен қатар) тілін мүптезді білетін Спринг Райс көптеген парсы өлеңдерін ағылшын тіліне аударған. Спринг Райстың хаттары мен өлеңдерін оның қызы Леди Артур жинады, ал көптеген шығармалары қазір Ұлттық мұрағатта сақтаулы. Оның дипломатиялық қызметіне қатысты қосымша құжаттар мен Жапониядағы саяхаттарының күнделіктері Черчилль мұрағат орталығында сақталады.

In The Rise of Theodore Roosevelt, Edmund Morris described Spring Rice as "a born diplomat [who] invariably picked out and cultivated the most important person in any place". He was well respected in London's diplomatic circles, and had a wide network of influential friends in the United States and Britain. The diplomat Sir Malcolm Robertson described Spring Rice as "one of the two or three really brilliant ambassadors whom I have met in thirty years of diplomatic life." However, Spring Rice's success in turning the earlier close links to the US administration to a relationship of use to his government is debatable. By the end of his appointment, Spring Rice had earned the enmity of his government after becoming paranoid about the threat posed by German spies, and also because of his immense dislike of the many British delegations to Washington that were not under the control of his embassy. Furthermore, Spring Rice's personal connections to many notable Republican politicians was well known, so some members of the Democratic administration of Woodrow Wilson were dubious about trusting him. He was damaged by his association with Roosevelt following the former President's attacks on Wilson for his policy of neutrality and for a lack of military preparedness. and acted as Roosevelt's best man in Roosevelt's wedding to Edith Carow. The two men continued to write to each other until Spring Rice's death, and their close relationship undoubtedly added to the latter's diplomatic clout in the US. He was a close friend of Sir Ignatius Valentine Chirol, a British journalist and later diplomat, and Ronald Munro Ferguson, 1st Viscount Novar, with whom he corresponded for many years. One of his closest political friends was the Irish nationalist, John Dillon; his unwavering sense of duty attempted to overcome his sister's very public espousal of nationalist causes and friendships within the hierarchy of Sinn Féin. The personal moral overtones and private contradictions failed to dent an overwhelming sense of obligation to the British Empire. However it may have informed his uneasy relationship with the Balfour Mission. A fluent speaker of Persian (as well as German and French), Spring Rice was responsible for translating numerous Persian poems into English. Spring Rice's letters and poems were collected together by his daughter, Lady Arthur, and many are now held by The National Archives. Further papers, relating to his diplomatic postings, and diaries of his travels in Japan, are held by the Churchill Archives Centre.

Құрметтер мен мұра

Спринг Райс 1906 жылғы 29 маусымда Киелі Михаил және Киелі Георгий орденінің Командор-кроссымен марапатталды, ал 1908 жылғы 17 қарашада Корольдік Викториан орденінің Ұлы кроссымен марапатталды. 1906 жылы ол Меджидие орденінің Ұлы кордонына ие болды. 1912 жылы Полярлық жұлдыз орденінің 1-сынып командирі болып тағайындалды және 1913 жылғы 7 наурызда Императорлық жеке кеңес мүшесі болды. Спринг Райс Ұлыбританияға оралғаннан кейін пэрлік мәртебесі берілуі тиіс еді, бірақ ол марапат ұсынылмас бұрын қайтыс болды. Өсиеті бойынша ол Баллиол колледжіне дипломатиялық қызметке түсуді жоспарлаған студенттердің тілдерді оқуын қаржыландыру үшін Сесил Спринг Райс еске алу қорын құру үшін ақша қалдырды. Өмірінің соңында Спринг Райс Спринг отбасының туған шіркеуі болып табылатын Лавенхэмдегі Әулие Петр және Әулие Павел шіркеуін жөндеуге қомақты қаражат бөлді.

Еске алу рәсімі

Спринг Райс қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай оның отбасы, достары мен әріптестері оның есіне оның балалық шағындағы үйіне жақын, Улсвотердегі Айра Форс сарсуатының үстінен көпір тұрғызды. Уотермиллоктағы Барлық Әулиелер шіркеуінде Спринг Райсқа арналған тас ескерткіш тақта орнатылған. 2013 жылдың шілде айында Сесил Спринг Райстың немересі Кэролайн Кенни Оттавадағы Спринг Райс қабірінде ескерткіш ашты. Қабір тазаланып, ескерткіш тақта және салтанатты шара сол кездегі британдық консулы Эшли Праймның, Торонтода Лондон қаласының (Солтүстік Америка) еркін азаматының қолдауымен ұйымдастырылды. 1918 жылы Британдық Колумбиядағы Спринг Райс тауына геодезист Артур Уилер Спринг Райс есімі берілді.