Томас Фрэнсис Байард: Американ саяхатшысы, саяси қайраткер және дипломаты

Томас Ф. Баярд (1828-1898): Американ саяхатшысы, саяси қайраткер, дипломат. АҚШ Сенатының мүшесі, Гровер Кливлендтің мемлекеттік хатшысы болған. Тарихты біліңіз!

31 мин оқу

100%

Дереккөз: Thomas F. Bayard — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америкалық заңгер, саясаткер және дипломат (1828–1898)

Томас Фрэнсис Байярд (29 қазан 1828 – 28 қыркүйек 1898) – американдық заңгер, саясаткер және дипломат, Делавэр штатының Уилмингтон қаласынан. Демократ болған ол Делавэр штатынан АҚШ Сенатына үш рет сайланды және АҚШ Президенті лауазымына Демократиялық партиясының кандидаттығын алуға үш рет тырысты, бірақ сәтті болмады. 1885 жылы Президент Гровер Кливленд оны Мемлекеттік хатшы қызметіне тағайындады. Төрт жыл жеке өмірде өткен соң, ол Ұлыбританиядағы елші ретінде дипломатиялық аренаға оралды. Делавэрдегі белгілі отбасында дүниеге келген Байярд саясатты әкесі Джеймс А. Байярд кішіден үйренді, ол да Сенатта қызмет еткен. 1869 жылы Делавэр штатының заң шығарушы органы Байярдты әкесі зейнеткерлікке шыққаннан кейін Сенатқа сайлады. Азамат соғысы кезінде Бейярд өзінің Сенаттағы алғашқы жылдары республикалық саясатқа, әсіресе жеңілген Конфедерация штаттарының қайта құруына қарсы болды. Оның консервативті көзқарастары қаржы мәселелеріне де қатысты, ол алтын стандартының жақтаушысы және инфляцияға алып келеді деп сенген жасыл доллар мен күміс ақша соғуға қарсы болды. Байардтың консервативті саясаты оны Оңтүстік Америка Құрама Штаттарында және Шығыс АҚШ-тағы қаржылық мүдделермен байланысты топтарда танымал етті, бірақ ол 1876, 1880 және 1884 жылдары президенттікке Демократиялық партияның кандидаттығын жеңіп алуға жеткілікті даңққа ие болмады. 1885 жылы Президент Кливленд Байярдты Мемлекеттік хатшы етіп тағайындады. Байярд Кливлендпен бірге Тынық мұхитындағы американдық сауданы дамыту үшін жұмыс істеді, сонымен бірге көптеген американдықтардың талап еткен кезде колонияларды иеленуден аулақ болды. Ол Ұлыбритания мен Ирландияның Біріккен Корольдігімен ынтымақтастықты арттыруға тырысты, Канада мен АҚШ шекарасындағы суларда балық аулау және итбалық аулау құқықтарына қатысты дауларды шешу үшін жұмыс жасады. Елші ретінде Байярд ағылшын-американдық достықты нығайтуға ұмтылысын жалғастырды. Бұл оны Мемлекеттік департаменттегі ізбасары Ричард Олнимен келіспеушілікке алып келді, өйткені Олни мен Кливленд 1895 жылғы Венесуэла дағдарысы кезінде Байярд қалағаннан гөрі күшті дипломатиялық шаралар қабылдауды талап етті. Оның американдық елшіліктегі қызметі 1897 жылы аяқталды және ол келесі жылы қайтыс болды.

Thomas Francis Bayard (October 29, 1828 – September 28, 1898) was an American lawyer, politician and diplomat from Wilmington, Delaware. A Democrat, he served three terms as the United States Senator from Delaware and made three unsuccessful bids for the Democratic nomination for President of the United States. In 1885, President Grover Cleveland appointed him Secretary of State. After four years in private life, he returned to the diplomatic arena as Ambassador to Great Britain. Born in Delaware to a prominent family, Bayard learned politics from his father James A. Bayard Jr., who also served in the Senate. In 1869, the Delaware legislature elected Bayard to the Senate upon his father's retirement. A Peace Democrat during the Civil War, Bayard spent his early years in the Senate in opposition to Republican policies, especially the Reconstruction of the defeated Confederate states. His conservatism extended to financial matters as he became known as a staunch supporter of the gold standard and an opponent of greenbacks and silver coinage which he believed would cause inflation. Bayard's conservative politics made him popular in the Southern United States and with financial interests in the Eastern United States, but never popular enough to obtain the Democratic nomination for president which he attempted to win in 1876, 1880 and 1884. In 1885, President Cleveland appointed Bayard Secretary of State. Bayard worked with Cleveland to promote American trade in the Pacific while avoiding the acquisition of colonies at a time when many Americans clamored for them. He sought increased cooperation with the United Kingdom of Great Britain and Ireland, working to resolve disputes over fishing and seal hunting rights in the waters around the Canada–United States border. As ambassador, Bayard continued to strive for Anglo American friendship. This brought him into conflict with his successor at the State Department Richard Olney, when Olney and Cleveland demanded more aggressive diplomatic overtures than Bayard wished in the Venezuelan crisis of 1895. His term at the American embassy ended in 1897 and he died the following year.

Жас шағы мен отбасы

Байард 1828 жылы Делавэр штатының Уилмингтон қаласында Джеймс А. Байард кіші және Анн Фрэнсистің екінші ұлы ретінде дүниеге келді. Байардтар отбасы Делавэрде беделді болды, себебі Байардтың әкесі 1851 жылы АҚШ Сенатына сайланды. Байардтың аталарының арасында оның әкесі Джеймс А. Байард, сондай-ақ АҚШ сенаторы болған; және кейсі атасы Ричард Бассетт, ол АҚШ сенаторы және Делавэр штатының губернаторы қызметін атқарды. Тағы бірнеше туыстары жоғары лауазымдарда болды, оның ішінде Байардтың інісі Ричард Х. Байард, тағы бір Делавэр сенаторы; және шөбересі Николас Байард, Нью-Йорк қаласының мэрі болды. Анасының тарапынан Байард Филадельфиялық заңгер және қаржыгер Тенч Фрэнсис кішінің ұрпағы еді. Байард Вилмингтондағы жеке академияларда, содан кейін әкесі бизнес ісімен Нью-Йорк қаласына көшкен кезде Флашинг, Нью-Йорк штатында білім алды. Байард 1843 жылы әкесі Делавэрге оралғанда Нью-Йоркте қалды және күйеуінің інісі Август Шермерхорнның сауда фирмасында кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді. 1846 жылы әкесі оны Филадельфиядағы банк фирмасына орналастырды, ол келесі екі жыл бойы сол жерде жұмыс істеді. Байард фирмадағы өркендеуіне қанағаттанбады және әкесінің кеңсесінде заң оқу үшін Вилмингтонға оралды. Байард 1851 жылы адвокаттыққа қабылданды, сол жылы оның әкесі АҚШ Сенатына сайланды. Томас отбасылық заң кеңсесінде үлкен жауапкершіліктерді мойнына алды және заңгерлік саласында тез өркендеді. 1853 жылы демократ Франклин Пирстің президенттікке сайлануынан кейін Байард Делавэр штатының АҚШ прокуроры болып тағайындалды. Ол досы Уильям Шиппенмен заң практикасын ашу үшін Филадельфияға көшкенге дейін бір жылдай осы лауазымда қызмет етті, бұл серіктестік Шиппеннің 1858 жылы қайтыс болуына дейін жалғасты. Филадельфияда болғанда Байард Луиза Лимен танысып, 1856 жылдың қазанында оған үйленді. Олардың некесінен он екі бала дүниеге келді.

Азамат соғысы мен қайта құру

Байардтың 1858 жылы Уилмингтонға оралуы саяси аренаға белсенді қатысуына мүмкіндік берді. Джеймс Байярд 1860 жылғы Демократиялық Ұлттық Конвентке делегат ретінде қатысты, ал Томас онымен бірге болды. Байярд ағасы Вирджиниялық Роберт М.Т. Хантерді кандидат ретінде қолдады. Конвент келісімге келмей, оңтүстік демократтары негізгі партиядан бөлінген кезде, Джеймс Байярд ресми демократтардың құрамында болды, бірақ Томасқа Иллинойс штатынан шыққан Стивен А. Дугласқа сенудің қажеті жоқ екенін айтты. Кейіннен Республикалық Абрахам Линкольннің сайлануы және Оңтүстік штатының жеті штатының бөлінуі Байярдтардың Одақтың болашағына қатысты алаңдаушылығын тудырды, ал Байярд ағасы штаттар арасындағы келіспеушіліктерді шешу үшін барлық штаттардың конвентін ұсынды. Сонымен қатар, тағы төрт оңтүстік штаты бөлінген кезде Джеймс Байярд ұлын тәуелсіз әскери жасақ, Делавэр гвардиясын құруға көмектесуге шақырды; Томас Байярд оның бірінші лейтенанты болып тағайындалды. 1860 жылы Делавэр еркін және құл мемлекеттер арасындағы бөліністе ерекше жағдайға ие болды; формальды түрде құл мемлекет болғамен, Делавэрдегі құлдардың саны ондаған жылдар бойы күрт төмендеді және штат халқының барлық 1,6% құрады. Делавэрде бөліну мәселесі бойынша пікірлер қарама-қайшы болды, бірақ Байярдтар Бейбітшіл демократтар болып, оңтүстік көзқарасын ұстанып, соғысты азаттыққа қарсы республикашылдардың кінәсіне жатқызды және сепаратизмді, ақылға сыймаса да, әскери күшпен басуға болмайды деп сенді. Томас Байярд 1861 жылғы маусымда Доверде өткен қоғамдық жиынға қатысып, «Делавэр штатының осы сецессияға, революцияға, бүлікке немесе оның қандай аты болмасын, қатысы жоқ» деді. Азамат соғысының алғашқы шайқастары Вирджинияда басталғаннан кейін де Байярд бейбітшілікке үміттенді. 1862 жылдың басында Делавэр гвардиясы оңтүстікке симпатиясы бар деген күдік туды, ал штат милициясының бас қолбасшысы генерал-майор Генри дю Понт оны қарусыздауға бұйрық берді. Байярд бұйрыққа бағынбағандықтан, ол уақытша тұтқындалып, кейін шартты түрде босатылды. Байярдтың әкесі 1862 жылы Сенатқа қайта сайланды, бірақ жаңа ант беру рәсіміне наразылық білдіріп, көп ұзамай орнынан бас тартты, себебі сенаторлардың Құрама Штаттарға қарсы ешқашан қару қолданбағаны және оның жауына көмектеспегеніне ант беруі талап етілді. Байярд және оның әкесі соғыс жылдарында жеке құқық қызметін жалғастырды. Екеуі де 1864 жылы демократтардың бейбітшілік платформасына риза болды, бірақ кандидат, генерал-майор Джордж Б. Макклелланның таңдалуына көңілі толмады. 1866 жылы Томас Байярд Оңтүстік Каролиналық төрт азаматтың әскерилерге қарсы habeas corpus ісі бойынша сәтті қорғауын жүзеге асырды. Келесі жылы сенатор Джордж Р. Риддл қайтыс болды және заң шығарушы орган Джеймс Байярдты мерзімінің қалған бөлігіне сайлады, ол 1869 жылы аяқталды. Байярд саяси белсенділігін күшейтіп, 1867 жылдың қыркүйегінде дауыс беру құқығындағы нәсілдік кемсітушіліктерді жоюға бағытталған конституциялық ұсыныстарға қарсы қоғамдық жиынға қатысты. Келесі жылы ол Линкольннің қазасынан кейін 1865 жылы президенттікке келген және Республикалық Конгрестің Оңтүстік штаттарды қайта құру жоспарларына қауіп төндірген президент Эндрю Джонсонға қарсы жүргізілген импичмент процесін айыптады. Екі Байярд та 1868 жылғы Демократиялық Ұлттық Конвентке қатысты және Хорацио Сеймурдың кандидатурасына құлшыныс танытпаса да, сол жылы сәтсіз тізімді қолдады.

Bayard's return to Wilmington in 1858 brought greater involvement in the political scene. James Bayard was a delegate to the 1860 Democratic National Convention, and Thomas attended with him. The elder Bayard supported Robert M. T. Hunter of Virginia for the nomination. When the convention deadlocked and the Southern Democrats split from the main party, James Bayard adhered to the regular Democrats, but told Thomas that he thought the nominee, Stephen A. Douglas of Illinois, was untrustworthy. The subsequent election of Republican Abraham Lincoln and secession of the seven states of the Deep South led both Bayards to fear for the future of the Union, and the elder Bayard to propose a convention of all the states to resolve their differences. In the meantime, as four more Southern states seceded, James Bayard encouraged his son to help organize an independent militia unit, the Delaware Guard; Thomas Bayard was commissioned as its First Lieutenant. In 1860, Delaware occupied an unusual position in the free state slave state divide; nominally a slave state, Delaware's slave population had been in steep decline for decades and represented just 1.6% of the state's people. Opinion on secession was mixed in Delaware, but the Bayards were Peace Democrats and leaned to the Southern perspective. They blamed the war on abolitionist Republicans and believed that secession, while unwise, should not be suppressed with military force. Thomas Bayard spoke at a public meeting in Dover in June 1861, saying that "with this secession, or revolution, or rebellion, or by whatever name it may be called, the State of Delaware has naught to do." Even after the Civil War's first battles erupted in Virginia, Bayard continued to hope for peace. By early 1862, the Delaware Guard came under suspicion of Southern sympathies, and Major General Henry du Pont, commander of the state militia, ordered it disarmed. When Bayard refused to comply, he was briefly arrested before being released on parole. Bayard's father was reelected to the Senate in 1862, but resigned shortly thereafter in protest of the new oath of office, which demanded that Senators swear they had never borne arms against the United States nor given aid and encouragement to its enemies. Bayard and his father continued in private law practice through the war. Both were pleased with the Democrats' peace platform in 1864, but disappointed in the choice of nominee, Major General George B. McClellan, a War Democrat. In 1866, Thomas Bayard successfully represented four South Carolinians in habeas corpus cases against the military. The following year, Senator George R. Riddle died and the legislature elected James Bayard to fill the remainder of the term, which ended in 1869. Bayard became more politically active, speaking at a public meeting in September 1867 against constitutional proposals for ending racial discrimination in voting rights. The following year, he condemned the impeachment proceedings against President Andrew Johnson, who had succeeded to the presidency in 1865 after Lincoln's assassination and had threatened the Republican Congress's plans for Reconstruction of the Southern states. Both Bayards attended the 1868 Democratic National Convention and, although they were unenthusiastic about the nominee, Horatio Seymour, supported the unsuccessful ticket that year.

Қайта құруға деген реакция

Байардтың әкесі 1869 жылы Сенаттың мерзімі аяқталғаннан кейін зейнеткерлікке шықты, ал заң шығарушы орган оның ұлын аз қарсылықпен сол орынға сайлады. Байард Сенатқа кірді, онда оның демократ әріптестері республикашылдардан көп есе кем болды; жаңа президент Улисс С. Грант та республикашыл болды. Қайта құру дәуірінде Байярд жеңілген Оңтүстіктің мүддесін қорғап, жаулап алынған штаттардың әскери билігіне қарсы сөйлеп, азаматтық (және консервативті) үкіметке қайтаруды жақтады. Ол Оңтүстік штаттарына қайта қабылданған барлық американдықтарға заң алдында тең қорғалуды кепілдейтін Он төртінші түзетуді ратификациялау талабына наразылық білдірді. Байярд сондай-ақ Оңтүстікте федералды әскерлердің қалуына қарсы болды. Ол үш заңның әрқайсысына қарсы сөйледі, олар федералды үкіметтің қара нәсілді оңтүстіктердің азаматтық және саяси құқықтарын қорғау үшін күшін арттырды. Оның наразылықтары көп әсер етпесе де, Байярд көпшілік партияның Оңтүстікті қайта құру жоспарларына қарсылығын білдіруді жалғастырды. 1871 жылы ол Оңтүстіктегі жағдайды зерттеу үшін Конгресс жіберген бірлескен комиссияға мүше болды. Комиссия, Конгресс сияқты, республикашылдардың көпшілігін құрады, олардың есебінде Кланның жаңа босатылған құлдарға қарсы жасаған көптеген зұлсалыстары егжей-тегжейлі сипатталды. Байярд куәгерлердің куәліктерінің шындығына күмән келтіріп, заңсыздық оқиғаларының азаматтар арасында сирек кездесетінін және Оңтүстікте жалпы алғанда бейбітшілік орнағанын мәлімдеді. Көпшілік мүшелер келіспеді, ал олардың қорытындылары сол жылдың соңында Үшінші орындау туралы заңның негізі болды. Сенатта демократтардың саны артып, республикашылдардың мақсаттары басқа жаққа ығысқан сайын, Байярдтың идеялары белгілі бір деңгейде қолдау тапты, бірақ көбінесе нәтижесіз болды. 1873 жылы Сенат Гранттан Оңтүстікте қайта құру заңдарын орындауға жұмсалған мемлекеттік қаражаттың мөлшерін және кімге төленгенін жариялауды талап ететін қарар қабылдады; Президент бұл қарарды елемеді. Келесі жылы Байярд Луизианадағы алдағы сайлауды федералдық бақылауға алуға рұқсат беретін республикалық заң жобасына қарсы шығып, ондағы республикалық әкімшілікті жемқор деп айыптады; ол сәтсіз аяқталды, ал сайлау федералды әскерлердің бақылауында өтті. Ол 1875 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға қарсы күшпен сөйледі, бұл заң шамамен бір ғасыр бойы соңғы заң болды. Ол тағы да сәтсіз аяқталды және нәсіліне қарамастан қоғамдық орындарда тең қарауға кепілдік беретін заң жобасы Конгрестен өтіп, заңға айналды. Нәтижесіз болғанына қарамастан, Байярдтың іс-әрекеттері оны консервативті сайлаушылар арасында жақсы көріп, 1874 жылы ол тағы алты жылға сайланды.

Bayard's father retired from the Senate when his term ended in 1869, and the legislature elected his son to the seat with little opposition. Bayard entered a Senate in which his fellow Democrats were greatly outnumbered by Republicans; the new president, Ulysses S. Grant, was also a Republican. In the Reconstruction Era, Bayard took up the cause of the defeated South, speaking against the continued military rule of the conquered states and advocating a return to civilian (and conservative) government. He protested the requirement that readmitted Southern states ratify the Fourteenth Amendment, which guaranteed equal protection of the laws to all Americans. Bayard also inveighed against the continued presence of federal troops in the South. He spoke against each of the three Enforcement Acts, which increased the federal government's power to protect black Southerners' civil and political rights in the face of rising violence by the Ku Klux Klan and other groups. Although his protests were to little effect, Bayard continued to voice opposition to the majority party's plans for reconstructing the South. In 1871, he was named to a joint committee sent by Congress to investigate conditions in the South. The committee, like the Congress, had a Republican majority, and their report detailed many of the Klan's outrages against the newly freed slaves. Bayard dissented, questioning the veracity of the witnesses' testimony and stating that there were few incidents of lawlessness and that the South was generally at peace. The majority disagreed, and their findings were the basis for the Third Enforcement Act later that year. As more Democrats returned to the Senate, and as Republican goals shifted elsewhere, Bayard's ideas gained some traction, but were still largely in vain. In 1873, the Senate passed a resolution he introduced that demanded that Grant disclose how much government money was being expended in enforcing Reconstruction laws in the South, and to whom it was paid; the President ignored the resolution. The next year, Bayard opposed a Republican bill authorizing federal supervision of the upcoming election in Louisiana, attacking the Republican administration there as corrupt; he was unsuccessful, and the election was supervised by federal troops. He spoke forcefully against the proposed Civil Rights Act of 1875, which was to be the last such act for nearly a century. Again, he was unsuccessful and the bill, which guaranteed equal treatment in public accommodations regardless of race, passed Congress and became law. Although ultimately unsuccessful, Bayard's actions endeared him to his conservative constituents, and he was elected to another six year term in 1874.

Түрді қайта бастау

Конгрессмендік мансабының бастапқы кезеңдерінен бастап Байард мықты ақшаның, яғни алтынмен қамтамасыз етілген доллардың жақтаушысы болды. Азамат соғысы кезінде Конгресс жаңа түріндегі валютаны бекітті, оны ақшалай (алтын немесе күміс монеталар) емес, 6% мемлекеттік облигациялармен төлеуге болады. Бұл АҚШ банкноттары, халық арасында «гринбактар» деп танылған, үкіметтің алтын қоры әскерді ұстау шығындарының өсуімен бірге үлгермеген кезде соғысты қаржыландыруға көмектесті. Дағдарыс сейілгеннен кейін Конгресстегі көптеген саясаткерлер (Байардты қоса алғанда) елдің валютасын мүмкіндігінше тезірек алтын стандартына қайтаруды қалады. Байард сайланған кезде гринбактарды зейнеткерлікке шығару процесі басталған еді, бірақ көптеген сенаторлар мен өкілдер фискалдық шектеулердің тым қатал екенін және экономикаға зиян келтіруі мүмкін деп санағандықтан тоқтатылды. 1869 жылы Конгресс 1869 жылғы Мемлекеттік несие туралы заңды қабылдады, ол үкіметке облигация иелеріне гринбактар емес, алтынмен төлеуді міндеттеді. Байард бұл заң жеткілікті күшті емес деп ойлады, себебі ол гринбактарды айналымнан шығаруды талап етпеді, сондықтан ол оған қарсы дауыс берді. 1873 жылы экономикалық дағдарыс (1873 жылғы үрей деп белгілі) гринбактарды сақтап қалуға деген қысымды күшейтті, өйткені Конгресстегі кейбір саясаткерлер валютаны инфляциялау экономикалық проблемаларды жеңілдетеді деп сенді. Президент Гранттың Қаржы министрі Уильям Адамс Ричардсон 26 миллион долларлық гринбактарды қайта шығарды, бұл әкімшіліктің оларды айналымнан шығару саясатына қайта оралуы болды. Бұл Сенатта төрт айлық пікірталасқа себеп болды, онда үкіметтің барлық валютасын, соның ішінде қалған гринбактарды алтынмен қамтамасыз етуі керек пе, жоқ па деген мәселе талқыланды. Көпшілік, Байардты қоса алғанда, қайта жаңартуды қолдады, бірақ Сенатта қабылданған резолюцияның мәтінінде Огайо штатының республикашысы Джон Шерман нақты уақытты белгісіз қалдырды; Байард оны шексіз кешіктіруден қорқады. Шерман заң жобасы сондай-ақ гринбактарды алтынмен төленетін облигацияларға айырбастау арқылы айналымнан шығаруды ұсынды; жауап ретінде Байард үкіметтің қарыз ала алатын сомасын шектейтін түзету ұсынды. Түзету қабылданбағаннан кейін Байард бұл заңға қарсы дауыс берді (Ақшалай төлемді қайта жаңарту туралы заң деп танылды), себебі ол инфляцияға әкелуі мүмкін деп сенді.

From the start of his congressional career, Bayard was an advocate of hard money, i. e., a dollar backed by gold. During the Civil War, Congress had authorized a new form of currency, redeemable not in specie (gold or silver coin) but in 6% government bonds. These United States Notes, popularly known as "greenbacks," had helped to finance the war when the government's gold supply did not keep pace with the expanding costs of maintaining the armies. When the crisis had passed, many in Congress (including Bayard) wanted to return the nation's currency to a gold standard as soon as possible. The process of retiring the greenbacks had already begun when Bayard was elected, but stopped when many Senators and Representatives thought the fiscal contraction too severe, and likely to be harmful to the economy. In 1869, Congress passed the Public Credit Act of 1869, which required that the government pay its bond holders in gold, not greenbacks. Bayard thought the bill not strong enough, since it did not require removing greenbacks from circulation, and he voted against it. In 1873, a business depression (known as the Panic of 1873), increased the pressure for retaining greenbacks, as some in Congress believed that inflating the currency would ease the economic problems. Grant's Treasury Secretary, William Adams Richardson, reissued $26 million of the redeemed greenbacks, reversing the administration's previous policy of removing them from circulation. This ignited a four month debate in the Senate over whether and when the government should return to backing all of its currency with gold—including the remaining greenbacks. The majority, including Bayard, favored resumption, but in wording the resolution that passed the Senate, Republican John Sherman of Ohio left vague the exact timing; Bayard feared it would be put off indefinitely. The Sherman bill also proposed to remove greenbacks from circulation by exchanging them for bonds payable in gold; in response, Bayard proposed an amendment limiting the amount of debt the government could incur. When the amendment was rejected, Bayard voted against the bill (known as the Specie Payment Resumption Act), believing that it was likely to cause inflation.

1876 жылғы сайлау

Байардтың партиядағы танымалдылығы Сенатта қызмет еткен кезінде артты, ал 1875 жылға қарай ол президенттікке үміткер ретінде қарастырылды. Оның «қатты ақша» саясатын қолдауы Солтүстік қалаларының бірінде оған жақтастар табуына себеп болды, ал Реконструкцияға қарсы ұстанымы оны Оңтүстікте кеңінен танымал етті. Демократиялық партияның осы топтары үшін Нью-Йорк штатының губернаторы Сэмюэл Тильден де бақ сынады, ол Нью-Йорктегі Уильям М. Твидтің «Таммани Холл» машинасының саяси жемқорлығына қарсы күресі арқылы ұлттық деңгейде танымал болды. Басқа үміткерлердің қатарында Индиана штатының губернаторы Томас Хендрикс және генерал-майор Винфилд Скотт Хэнкок та болды. Тильденнің байлығы мен ұлттық беделі оның мақсатына делегаттарды тартуға көмектесті, ал 1876 жылғы маусымда ол конвенцияға 404½ дауыспен келді, ал Байард 33 дауыспен бесінші орынды иеленді. Тильден екінші турда жарияланды. Нәтижеге наразы болған Байард, Огайо штатының губернаторы Рутерфорд Б. Хейске қарсы демократиялық үміткерді қолдады, солтүстік және орталық штаттардағы үлкен жиынға сөз сөйледі. Сайлау күні дауыс беру шамалы айырмашылықпен өтті, бірақ Тильденнің жеңісіне мүмкіндік көп болды. Үш күннен кейін Тильден 184 сайлаушы дауысын алғандай болды, көпшілікке бір дауыс жетпейді, ал Хейс 166 дауысқа ие болды, Флорида, Луизиана және Оңтүстік Каролина штаттарының дауыстары әлі де белгісіз болды. Әр партия өз өкілдерін даулы штаттардағы дауыс беруді бақылауға жіберді. Демократиялық Ұлттық Комитетінің төрағасы Абрам Хьюит Байардты бірнеше адаммен бірге Луизианаға баруға шақырды, бірақ Байард бас тартты. Даулы бюллетеньдерді санау нәтиже бермеді, әр штат екі түрлі есеп ұсынды, біреуі демократиялық шенеуніктермен, екіншісі республикашылдармен қол қойылды, әрқайсысы өз үміткерінің жеңісін жариялады. Конкурентті сайлаушылардың арасында шешім қабылдауға Конгрестің қай палатасының уәкілеттігі бар екендігі туралы пікірталас болды, республикашыл Сенат пен демократиялық палата әрқайсысы басымдыққа ие екенін мәлімдеді. 1877 жылдың қаңтарында мәселе әлі шешілмегендіктен, Конгресс пен президент Грант осы мәселені екі партиялық сайлау комиссиясына беруге келісті, ол даулы сайлау дауыстарының тағдырын анықтауға құқылы болды. Байард бұл идеяны қолдады және Тильденге Нью-Йоркке барып, оны тұрақтанбау және мүмкін қайта азаматтық соғысқа жалғыз балама екендігіне көндірді. Заң жобасы Байардтың дауысымен қабылданды және бес өкілден, бес сенатордан және бес Жоғарғы Сот судьясынан тұратын комиссияны қарастырды. Партиялық тепе-теңдікті сақтау үшін жеті демократ және жеті республикашыл болады, ал он бесінші мүше – комиссиядағы қалған төрт судья (екі республикашыл және екі демократ) таңдайтын Жоғарғы Сот судьясы. Екі партияның да құрметтейтін тәуелсіз судья Дэвид Дэвис олардың таңдауы болады деп күтілді. Байард жеті демократтың бірі болып таңдалды. Дэвис Иллинойс штатының Сенатына сайлану арқылы мұқият жоспарды бұзды және комиссияда қызмет етуден бас тартты. Қалған Жоғарғы Сот судьяларының барлығы республикашылдар болды, ал Дэвистің орнына әділ Джозеф П. Брэдли қосылғаннан кейін комиссияда 8:7 республикалық көпшілік пайда болды. Комиссия жиналып, даулы бюллетеньдердің барлығын қарастырды, оларды Хейске 8:7 партиялық дауыспен берді. Байард пен оның демократиялық әріптестері ашуға берілді, ал палатадағы демократиялық көпшілік нәтижелерді қабылдамау үшін кешіктіру тактикасын қолдануға уәде берді. 4 наурыздағы инаугурация күні жақындағанда екі партияның басшылары Вашингтондағы Вормли қонақ үйінде келіссөздер жүргізу үшін кездесті. Республикашылар демократиялық келісімге қол жеткізу үшін Хейстің оңтүстіктен федералды әскерлерді шығаруға және сол жердегі қалған «қайта құрылмаған» штаттарда демократиялық үкіметтерді қабылдауға бұйрық беретінін уәде етті. Демократтар келісті, ал кешіктіру тактикасы тоқтатылды. Кейін Тильден Байардты, басқалармен бірге, сайлау комиссиясын құрудағы рөлі үшін кінәлады, бірақ Байард өзінің позициясын қорғады, оның ойынша, нәтижеге жалғыз балама азаматтық соғыс болатын.

Bayard's popularity with his party had grown during his time in the Senate, and by 1875 he was seen as a contender for the presidency. His advocacy of hard money had won him friends in some of the Northern cities, and his stance against Reconstruction made him popular throughout the South. Competing for those same factions of the Democratic party was New York governor Samuel J. Tilden, who had gained national fame for fighting the political corruption of William M. Tweed's Tammany Hall machine in New York City. Other contenders included Governor Thomas A. Hendricks of Indiana and Major General Winfield Scott Hancock. Tilden's wealth and national renown helped gather delegates to his cause, and in June 1876, he entered the convention with 404½ votes; Bayard placed fifth with 33. Tilden was nominated on the second ballot. Displeased with the result, Bayard nonetheless supported the Democratic nominee against Governor Rutherford B. Hayes of Ohio, the Republican candidate, speaking to large crowds in cities across the North and Midwest. On election day, the vote was close, but appeared to favor a Tilden victory. Three days later, Tilden looked to have won 184 electoral votes, one short of a majority, while Hayes appeared to have 166 votes, with the votes of Florida, Louisiana, and South Carolina still in doubt. Each party sent their people to observe the vote in the disputed states. Abram Hewitt, chairman of the Democratic National Committee, asked Bayard to travel to Louisiana along with several others, but Bayard refused to go. The counts of the disputed ballots were inconclusive, with each state producing two sets of returns, one signed by Democratic officials, the other by Republicans, each claiming victory for their man. There was debate about which person or house of Congress was authorized to decide between the competing slates of electors, with the Republican Senate and the Democratic House each claiming priority. By January 1877, with the question still unresolved, Congress and President Grant agreed to submit the matter to a bipartisan Electoral Commission, which would be authorized to determine the fate of the disputed electoral votes. Bayard supported the idea, and visited Tilden in New York to convince him that it was the only alternative to stalemate and possible renewed civil war. The bill passed, with Bayard's vote, and provided for a commission of five representatives, five senators, and five Supreme Court justices. To ensure partisan balance, there would be seven Democrats and seven Republicans; the fifteenth member was to be a Supreme Court justice chosen by the other four on the commission (themselves two Republicans and two Democrats). Justice David Davis, an independent respected by both parties, was expected to be their choice. Bayard was among the seven Democrats chosen. Davis upset the careful planning by accepting election to the Senate by the state of Illinois and refusing to serve on the commission. The remaining Supreme Court justices were all Republicans and, with the addition of Justice Joseph P. Bradley to the place intended for Davis, the commission had an 8–7 Republican majority. The commission met and considered all of the disputed ballots, awarding each to Hayes by an 8–7 party line vote. Bayard and his fellow Democrats were outraged, and the Democratic majority in the House threatened to filibuster to prevent the results from being accepted. As the March 4 inauguration day approached, leaders of both parties met at Wormley's Hotel in Washington to negotiate a compromise. Republicans promised that, in exchange for Democratic acquiescence in the committee's decision, Hayes would order federal troops to withdraw from the South and accept the election of Democratic governments in the remaining "unredeemed" states there. The Democrats agreed and the filibuster ended. Tilden later blamed Bayard, among others, for his role in creating the Electoral Commission, but Bayard defended his position, believing that the only alternative to the result was civil war.

Алтын стандарт

1873 жылы Конгресс монета айналымының заңдылығын реттейтін Монеталық заң қабылдады. Заңды монеталар тізімі бұрынғы монета жасау заңының тізімімен толықтай сәйкес келді, тек күміс доллар мен үш кішкентай монета ғана алынып тасталды. Заң жобасына қоса берілген Қаржы министрлігінің баяндамасындағы түсіндірмеге сәйкес, әртүрлі құндылығы бар алтын және күміс долларды соғу қиындық тудыратын еді; күміс доллар айналымға түспегендіктен, ал алтын доллар қолданыста болғандықтан, пайдаланылмаған монетаны алып тастаудың мәні бар еді. Заң жобасы Байардтың қолдауымен оңай қабылданды, бірақ көп ұзамай халық арасында наразылық тудырды. Заңға қарсылар кейіннен осы қателікке “73 жылғы қылмыс” деп ат қойды және оны әдепкі жолмен түсіндіріп, шетелдік агенттердің Конгресс мүшелерін сатып алғаны туралы әңгімелер тарады. Келесі бірнеше жылда күміс ақша айналымын қайта жандандыруға қысым күшейді, бұл партиялық бағыттардан тысқары әсер етті. 1877 жылы Огайо штатының республикалық сенаторы Стэнли Мэтьюс ұлттық қарызды алтынның орнына күміспен төлеу туралы ұсыныс енгізді. Байард бірнеше республикашылдармен бірге бұл ұсынысқа қарсы сөйлеп, дауыс берді, оны “ақылға сыймас нәрсе” деп атады, бірақ Сенатта 42-20 есебімен қабылданды. Сонымен қатар, Миссури штатының демократы Ричард П. Блэнд Палатада күміс мәселесін ілгерілету үшін, АҚШ-тың тау-кеншілер сата алатын күмісті сатып алып, одан монета соғуын талап ететін, ақша ұсынымын арттырып, қарызкерлерге көмектесетін «тегін күміс» заң жобасын ұсынды. Қысқасы, күміс кеншілері 50-70 центтік металлды үкіметке сатады және бір күміс доллар алады. Айова штатынан күміс жақтасы республикашыл Уильям Б. Эллисон Сенатта айына 2-4 миллион долларға күміс сатып алуды талап ететін түзету ұсынды, бірақ жеке тұлғаларға монета соғу орындарына күміс тапсыруға рұқсат бермеді. Осылайша, монетаның номиналды құны мен оның құрамындағы металл арасындағы айырмашылық жеке азаматтардың емес, мемлекеттің табысына түсті. Байард осы әрекеттің инфляция мен экономикалық құлдырауға алып келетін жол деп қарады. Ол тағы да заң жобасына қарсы сөйледі, бірақ Мэтьюс ұсынысы сияқты, Блэнд-Эллисон заңы 1878 жылы Конгрестің екі палатасында да қабылданды. Президент Хейс Байардтың инфляциядан қорқуын бөлісті және заң жобасына вето қойды, бірақ Конгресс ветоны жою үшін қажетті үштен екі дауыс жинады, және ол заң күшіне енді.

In 1873, Congress had passed a Coinage Act that regulated which coins were legal tender. The list of legal coins duplicated that of the previous coinage act, leaving off only the silver dollar and three smaller coins. The rationale in the Treasury report accompanying the draft bill was that to mint a gold dollar and a silver dollar with different intrinsic values was problematic; as the silver dollar did not circulate and the gold did, it made sense to drop the unused coin. The bill passed easily, with Bayard's support, but quickly thereafter became unpopular. Opponents of the bill would later call this omission the "Crime of '73," and would mean it literally, circulating tales of bribery of Congressmen by foreign agents. Over the next few years, pressure to reintroduce silver coinage grew, and cut across party lines. In 1877, Republican Senator Stanley Matthews of Ohio introduced a resolution to pay the national debt in silver instead of gold. Bayard joined several Republicans in speaking and voting against the measure, calling it "folly," but it passed the Senate 42 to 20. Meanwhile, Democrat Richard P. Bland of Missouri furthered the silver cause from the House, proposing a free silver bill that would require the United States to buy as much silver as miners could sell the government and strike it into coins, a system that would increase the money supply and aid debtors. In short, silver miners would sell the government metal worth fifty to seventy cents, and receive back a silver dollar. William B. Allison, a pro silver Republican from Iowa, offered an amendment in the Senate requiring the purchase of two to four million dollars per month of silver, but not allowing private deposit of silver at the mints. Thus, the seignorage, or difference between the face value of the coin and the worth of the metal contained within it accrued to the government's credit, not private citizens. Bayard saw the whole effort as the path to inflation and economic ruin. Again, he spoke against the bill, but like the Matthews resolution, the Bland–Allison Act passed both houses of Congress in 1878. President Hayes shared Bayard's fear of inflation, and vetoed the bill, but Congress mustered the two thirds vote necessary to overturn the veto, and it became law.

Хейзмен қақтығыстар

1878 жылғы сайлауда демократтар Азамат соғысынан бұрынғы алғашқы рет Конгрестің екі палатасының бақылауын қайта алды. Жаңа демократиялық көпшілік 1879 жылы әскери шығындар туралы заң қабылдады, онда Атқару актілерін жойлайтын қосымша тармақ болды. Бұл актілер, Қайта құру кезеңінде қабылданған, адамның нәсіліне байланысты дауыс беруіне кедергі келтіруді қылмыс деп жариялап, сайлауды бақылау үшін федералды әскерлерді пайдалануға рұқсат берген. Байард бұл бастаманы қолдады, ол екі палатада да мақұлданды және президентке жіберілді. Хейс қара нәсілді сайлаушыларды қорғау мақсатымен заңды сақтап қалуға бекінді және ол заңға вето қойды. Байард заң жобасын қолдап, Оңтүстік саясатына әскерилердің араласуын тоқтату уақыты келгенін сендірді. Демократтар ветоны жеңу үшін жеткілікті дауысқа ие болмады, бірақ олар сол қосымша тармақпен жаңа заң жобасын қабылдады. Хейс оған да вето қойды, және бұл процесс тағы үш рет қайталанды. Ақырында, Хейс қосымшасыз шығындарға қол қойды, бірақ Конгресс күш актілерін іске асыру үшін маңызды болған федералды маршалдарды қаржыландыруға арналған тағы бір заң жобасын қабылдаудан бас тартты. Сайлау заңдары күшінде қалды, бірақ оларды іске асыруға қаражат тоқтатылды. Байард Хейспен қытай иммиграциясы мәселесінде де келіспеді. 1868 жылы Сенат Қытаймен Берлингем шартын ратификациялады, бұл елге қытай иммигранттарының шексіз ағынына жол ашты. Байард шарты сынға алды, себебі ол американдықтар мен қытайларды тең нәсілдер деп қарастырды, ал ол соңғысын кемсіз деп есептеді. 1873 жылғы экономикалық дағдарыстан кейін экономика нашарлаған кезде, қытай иммигранттары жұмысшылардың жалақысын төмендеткені үшін айыпталды. 1877 жылғы Ұлы теміржол ереуілі кезінде Сан-Францискода қытайларға қарсы көтерілістер болды, және үшінші партия – Жұмысшы партиясы құрылды, ол қытай иммиграциясын тоқтатуға баса назар аударды. Байард қытай иммиграциясына қатысты белгілі бір шектеулерді жақтады және 1879 жылы екі палатада да қабылданған қытайларды шеттету туралы заңға дауыс берді. Хейс АҚШ-тың келіссөздерсіз шарттарды бұзуға құқығы жоқ деп есептеп, заң жобасына вето қойды. Вето Жаңа Англия республикашылдарының кейбіреулерінен мақтау алды, бірақ Батыста қатты сынға ұшырады. Ветодан кейін Мемлекеттік хатшының орынбасары Фредерик Сьюард екі елдің де иммиграцияны азайту үшін бірлесіп жұмыс істеуін ұсынды. Конгресс осы мақсатта 1882 жылы жаңа заң қабылдады – қытайларды шеттету туралы заң. Байард бұл жаңа заңды қолдады, ол сол жылы президент Честер А. Артурдың қол қоюымен заң күшіне енді.

The elections of 1878 returned control of both houses of Congress to the Democrats for the first time since before the Civil War. The new Democratic majority passed an army appropriation bill in 1879 with a rider that repealed the Enforcement Acts. Those Acts, passed during Reconstruction, made it a crime to prevent someone from voting because of his race and allowed the use of federal troops to supervise elections. Bayard supported the effort, which passed both houses and sent to the President. Hayes was determined to preserve the law to protect black voters, and he vetoed the appropriation. Bayard spoke in favor of the bill, believing the time had come to end the military's involvement in Southern politics. The Democrats did not have enough votes to override the veto, but they passed a new bill with the same rider. Hayes vetoed this as well, and the process was repeated three times more. Finally, Hayes signed an appropriation without the rider, but Congress refused to pass another bill to fund federal marshals, who were vital to the enforcement of the Force Acts. The election laws remained in effect, but the funds to enforce them were cut off. Bayard also clashed with Hayes on the issue of Chinese immigration. In 1868, the Senate had ratified the Burlingame Treaty with China, allowing an unrestricted flow of Chinese immigrants into the country. Bayard criticized the treaty because it treated Americans and the Chinese as equal races, when he believed the latter was inferior. As the economy soured after the Panic of 1873, Chinese immigrants were blamed for depressing workmen's wages. During the Great Railroad Strike of 1877, anti Chinese riots broke out in San Francisco, and a third party, the Workingman's Party, was formed with an emphasis on stopping Chinese immigration. Bayard favored some restriction on Chinese immigration and voted in favor of a Chinese Exclusion Act in 1879, which passed both houses that year. Hayes vetoed the bill, believing that the United States should not abrogate treaties without negotiation. The veto drew praise among some New England Republicans, but was bitterly denounced in the West. After the veto, Assistant Secretary of State Frederick W. Seward suggested that both countries work together to reduce immigration. Congress passed a new law to that effect, the Chinese Exclusion Act, in 1882. Bayard supported this new act, which became law with President Chester A. Arthur's signature that year.

1880 жылғы сайлау

1880 жылғы сайлау жақындаған сайын, Баярд тағы да ықтимал кандидат ретінде қарастырылды. Хейз бір мерзімге президенттікке уәде бергендіктен, республикашылдардың билікте отыру артықшылығы болмайтын еді. Демократтар тарапынан Тилден табиғи таңдау ретінде қарастырылды, себебі көптеген демократтар оның 1876 жылы қызметтен тоналанғанына сенімді болды. Тильденнің жақтастары Баярдты қарсылас ретінде қарастырып, оның 1876 жылы Тильденді жеңу үшін республикашылдармен сөз байласып кеткенін айтып, оны қаралауға тырысты. Ал Конгресс палатасында Нью-Йорк штатының Тильденнің жақтасы Кларксон Нотт Поттер 1876 жылғы сайлауға қатысты тергеуді бастады, республикашылдардың заңбұзушылықтары 1880 жылғы сайлауда партия кандидатына зиян келтіретініне үміттене отырып. Бірақ Поттер комитетінің тергеуі кері нәтиже берді. Тильденнің туысы Уильям Тилден Пелтонның телеграммалары ашылды, онда Тильденге даулы штаттардағы оңтүстік республикашылдарына пара ұсынылып, олардың дауыстарын алуға көмектесуге шақырылған. Бұл телеграммалар Тильденнің үмітін жойды және бұрынғы Тильденнің жақтастары арасында Баярдтың мүмкіндіктерін арттырды. Тильденнің жұлдызы көмескіленген кезде көптеген демократтар Баярдқа үміт артты. Ол шығыс қалаларында консервативтілігі мен берік валюталық нанымы үшін танымал болды, бірақ оңтүстіктегі көптегендер, соның ішінде Арканзас штатының сенаторы Огастус Хилл Гарланд, Баярдқа оңтүстік және батыс демократтарының жаңа «Гринбек» партиясына кетіп бара жатуын тоқтату үшін күміс қолдануға кеңес берді. Баярд бұған бас тартты. Ол сондай-ақ Нью-Йорктің Джон Келлимен келісімге келуге құлық танытпады, өйткені оның Таммани фракциясы Тильденнің штабымен келіспейтін еді. Партиялық дағдарыс салдарынан Нью-Йорктің 1879 жылғы сайлауында демократ губернаторы жеңіліске ұшырады, содан кейін көптеген Тильденнің жақтастары өз кандидаттары туған штатында жеңіске жете алмайды деп ойлай бастады және Баярдқа қарай бет бұрды. Тильденнің жақтастары 1880 жылғы ақпанда Баярдты әлсірету үшін оның 1861 жылы Доверде сөйлеген сөзін жариялады, онда ол АҚШ-тың оңтүстік штаттарының сецессиясына келісуі керек деді. Сонымен қатар, Баярдтың ақша мәселесіндегі келісімсіздігі кейбір демократтарды генерал-майор Винфилд Скотт Хэнкокты қолдауға итермеледі, ол алтын-күміс пікірталасында екі жаққа да жақын болған жоқ және солтүстікке тартымды әскери өміріне ие болды. Цинциннатидегі конвенцияға дейін Тильден өзінің ниеті туралы нақты айтпады. Делавэр штатының бас прокуроры Джордж Грей Баярдты ұсынды, сенаторды «көптеген қиын шайқастардың іздерін сақтап, конституциялық бостандық принциптері үшін күрескен ардагер, американдықтарға таныстыруға мұқтаж емес мемлекет қайраткері» деп сипаттады. 23 маусымдағы алғашқы дауыс беруде Баярд 153½ дауыспен екінші орынды иеленді, 171 дауыс жинаған Хэнкокттан кейін. Екінші дауыс беруде делегаттар Хэнкокқа бұрылып, оны кандидат етіп ұсынды. Баярдқа ең адал деп санаған оңтүстік делегаттары оны бірінші болып тастады. Конвенция Баярдтың жақтасы және берік валюталық саясатты қолдайтын Вильям Хейден Инглишті вице-президенттікке ұсынды, содан кейін жұмысын аяқтады. Баярдтың жақтастары көңілі қалды, бірақ ол партиялық бірлік үшін әдеттегідей кандидатты қолдады. Хэнкок пен Инглиш халықтың дауысы бойынша шамалы айырмашылықпен жеңіліске ұшырады, бірақ сайлаушылардың дауысымен Джеймс А. Гарфилд пен Честер А. Артурға 214-ке қарсы 155 дауыспен жеңіліп қалды.

As the election of 1880 drew near, Bayard was again regarded as a likely candidate. Hayes had pledged himself to a one term presidency, which meant the Republicans would not have the advantage of incumbency. On the Democratic side, Tilden was regarded as the natural choice, as many Democrats were still convinced he had been robbed of the office in 1876. Tilden's supporters saw Bayard as a rival, and sought to smear him by suggesting he had colluded with Republicans to defeat Tilden in 1876. Meanwhile, in the House, Tilden supporter Clarkson Nott Potter of New York began an investigation into the 1876 election, hoping that evidence of Republican malfeasance would harm that party's candidate in 1880. In fact, the Potter committee's investigation had the opposite effect, uncovering telegrams from Tilden's nephew, William Tilden Pelton, that offered bribes to Southern Republicans in the disputed states to help Tilden claim their votes. The telegrams doomed Tilden's hopes for the nomination, and boosted Bayard's chance among the erstwhile Tilden supporters. As Tilden's star began to fade, many Democrats looked to Bayard. He remained popular in the Eastern cities for his conservatism and hard money beliefs, but many in the South, including Senator Augustus Hill Garland of Arkansas, advised Bayard to embrace silver to help halt the defections of Southern and Western Democrats to the new Greenback Party. Bayard declined to do so. He was also reluctant to strike a deal with John Kelly of New York, whose Tammany faction of the Democratic party was currently at odds with the Tilden machine there. After the party rift caused the defeat of the Democratic governor in New York's 1879 election, many Tilden adherents began to think their candidate could not win his home state, and drifted to Bayard, among others. Tilden's supporters attempted to weaken Bayard in February 1880 by publishing the speech he gave in Dover in 1861, in which he said that the United States should acquiesce in Southern secession. At the same time, Bayard's uncompromising stance on the money question pushed some Democrats to support Major General Winfield Scott Hancock, who had not been identified with either extreme in the gold silver debate and had a military record that appealed to Northerners. Leading up to the convention in Cincinnati, Tilden remained ambiguous about his intentions. George Gray, Delaware's attorney general, placed Bayard's name in nomination, calling the senator "a veteran, covered in scars of many a hard fought battle, where the principles of constitutional liberty have been at stake Bayard is a statesman who will need no introduction to the American people." When the convention took its first ballot on June 23, Bayard placed second with 153½ votes, trailing only Hancock, who had 171. On the second ballot, the delegates broke for Hancock, and he was nominated. The Southern delegates, whom Bayard thought would be most loyal to him, were among the first to desert him. The convention nominated William Hayden English of Indiana, a Bayard supporter and hard money man, for vice president, and then closed. Bayard's supporters were disappointed, but he supported the ticket as usual, in the interest of party unity. Hancock and English fought to a near draw in the popular vote, but lost the electoral vote to James A. Garfield and Chester A. Arthur by 214 to 155.

Бюджеттік профицит және мемлекеттік қызмет реформасы

Делавэр заң шығарушы органы Байярды 1881 жылы үшінші мерзімге Сенатқа қарсылықсыз қайта сайлады. 47-ші Конгресс Сенаты республикашылдар мен демократтар арасында тең бөлінді, жаңа вице-президент Артур дауыс беру арқылы теңдікті шешті. 1881 жылдың наурыз айындағы арнайы сессия Гарфилдтің кабинет мүшелерінің тағайындалуына байланысты республикашылдардың ішкі тартысымен өтті, содан кейін Сенат қазан айына дейін үзіліске шықты. Осы уақытқа дейін Гарфилд қаза тауып, Артур президент болды. Сенат қайта жиналғанда демократтар қысқа мерзімге көпшілікті иеленді, ал Байард 10 қазанда уақытша президент болып сайланды. Үш күннен кейін республикашылдар кешігіп келгендерінің ант беруімен көпшілікті қайта алды, ал Дэвид Дэвис қызметке кірісті. Сенат алдында тұрған мәселелердің бірі – мемлекеттік қаражаттың артық болуы еді. Соғыс кезеңіндегі салықтардан түскен жоғары кірістердің арқасында федералды үкімет 1866 жылдан бері жұмсағаннан артық қаражат жинады; 1882 жылға қарай артық қаражат 145 миллион долларға жетті. Бюджетті теңестірудің жолдары бойынша пікірлер екіұшты болды: демократтар кірістерді және импортталған тауарлардың бағасын төмендету үшін тарифтерді төмендетуді қаласа, ал республикашылдар жоғары тарифтер өндіріс және кен өндірісінде жоғары жалақыны қамтамасыз етеді деп сенді. Олар үкіметтің ішкі жақсартуларға және Азамат соғысының ардагерлеріне зейнетақы төлеуге көбірек қаражат жұмсауын, сонымен қатар акциздік салықтарды азайтуды жөн көрді. Байард кейбір ардагерлердің зейнетақысына қарсы болмады, бірақ зейнетақы төлеу үшін жоғары тарифтерді сақтау қажеттігіне алаңдады, ол оған қарсы болды. Ол тарифті зерделеу және жақсарту үшін комиссия құруды қолдады, бірақ 1883 жылғы тарифке қарсы болды, ол тарифтерді орташа есеппен 1,47 пайызға төмендетті. Конгресс республикашылары да өзендер мен порстар заңы арқылы артық қаражатты азайтуға тырысты, бұл ішкі жақсартуларға жұмсалатын шығындарды арттырды; Байард заң жобасына қарсы болды және Артур өзінің партиясының тілегіне қарамастан оған вето қойғанда қуанышқа бөленді. Байард пен Артур мемлекеттік қызмет реформасының қажеттілігі туралы да келісті. Гарфилдтің ақылсыз, билік іздеуші адамның қолынан қаза табуы мемлекеттік қызмет реформасын жүргізуге қоғамдық сұранысты күшейтті. Екі партияның басшылары, соның ішінде Байард, реформаторлардың дауысын олжа жүйесіне қарсы бұрып, тартуға болатынын түсінді және 1882 жылы реформаны қолдауға екіпартиялық күш-жігер басталды. 1880 жылы Огайо штатының демократ сенаторы Джордж Х. Пендлтон мемлекеттік қызметшілерді емтихан нәтижесінде анықталатын қабілеттеріне сәйкес таңдауды талап ететін заң жобасын ұсынды, бірақ заң жобасы қабылданбады. 1882 жылғы конгресс сайлауында демократтар реформа мәселесі бойынша сәтті үгіт жүргізгеннен кейін Пендлтон заң жобасы тағы ұсынылды, және Байард оны тағы да қолдады, «Бұл үкіметтің кеңселері мемлекеттік қызмет үшін құрылған, жеке пайдалану үшін емес» деді. Сенат 38–5 дауыспен заң жобасын мақұлдады, ал палата көп ұзамай 155–47 дауыспен келісті. Артур 1883 жылдың 16 қаңтарында Пендлтонның мемлекеттік қызмет реформасы туралы заңға қол қойды.

The Delaware legislature re elected Bayard to the Senate for a third term in 1881 without serious opposition. The Senate in the 47th Congress was evenly divided between Republicans and Democrats, with the new vice president, Arthur, holding the tie breaking vote. After spending the special session of March 1881 in an intra Republican Party fight over the confirmation of Garfield's cabinet nominees, the Senate went into recess until October. By that time, Garfield had been assassinated and Arthur was president. When the Senate reconvened, the Democrats held the majority briefly, and Bayard was elected president pro tempore on October 10; Republicans regained the majority three days later as Republican latecomers arrived and were sworn in, and David Davis took over the office. Among the issues confronting the Senate was the surplus of government funds. With high revenue held over from wartime taxes, the federal government had collected more than it spent since 1866; by 1882 the surplus reached $145 million. Opinions varied on how to balance the budget; the Democrats wished to lower tariffs, in order to reduce revenues and the cost of imported goods, while Republicans believed that high tariffs ensured high wages in manufacturing and mining. They preferred the government spend more on internal improvements and pensions for Civil War soldiers while reducing excise taxes. Bayard did not oppose some veterans' pensions, but worried that pensions would require continued high tariffs, which he opposed. He supported the movement for a commission to examine the tariff and suggest improvements, but opposed the resulting Tariff of 1883, which reduced tariffs by an average of 1.47%. Congressional Republicans also sought to deplete the surplus through a Rivers and Harbors Act that increased spending on internal improvements; Bayard opposed the bill and was gratified when Arthur vetoed it against his own party's wishes. Bayard and Arthur also agreed on the need for civil service reform. Garfield's assassination by a deranged office seeker amplified the public demand for civil service reform. Leaders of both parties, including Bayard, realized that they could attract the votes of reformers by turning against the spoils system and, by 1882, a bipartisan effort began in favor of reform. In 1880, Democratic Senator George H. Pendleton of Ohio introduced legislation that required selection of civil servants based on merit as determined by an examination, but the bill did not pass. After the 1882 congressional elections, in which Democrats campaigned successfully on the reform issue, the Pendleton bill was proposed again, and again Bayard supported it, saying that "the offices of this Government are created for the public service and not for the private use of incumbents." The Senate approved the bill 38–5 and the House soon concurred by a vote of 155–47. Arthur signed the Pendleton Civil Service Reform Act into law on January 16, 1883.

1884 жылғы сайлау

1876 және 1880 жылдардағы Демократиялық ұлттық конвенциялардағы сын-ескертпелеріне қарамастан, Байард 1884 жылы үміткерлердің алдыңғы қатарында қарастырылды. Тилден өзінің сайлауға қатысуға дайындығы туралы бұрынғыдай беймаз болды, бірақ 1883 жылға қарай Нью-Йорктің жаңа губернаторы Гровер Кливленд, Тилденді ықтимал үміткер ретінде басып өтті. 1884 жылғы маусымда Тильден толығымен бас тартқаннан кейін, оның көптеген бұрынғы қолдаушылары Байардқа жинала бастады. Көптеген демократтар Кливлендтің өзінің туған штатын ұстап тұру қабілетіне алаңдады, себебі ол, Тильдендей, партияның Таммани Холл қанатымен қарым-қатынаста қиындыққа тап болды. Сонымен қатар, Таммани демократтары Байардқа көбірек жақсы көріне бастады. Демократтар 1884 жылғы 8 шілдеде Чикагода конвенцияны бастау үшін жиналған кезде, республикалықтар өз үміткерін таңдаған еді: Мэн штатының Джеймс Г. Блейн. Блейннің үміткерлігі көптеген реформашыл республикашылдарды (мугвумптар деп белгілі) өз партиясынан суытты. Байард пен Кливленд, адал саясаткерлер ретінде қарастырылып, республикашыл фракциясының ең көп қолдауына ие болды. Байард конвенцияның басында оң көзқараста болды, бірақ бірінші дауыс беру нәтижесі оған қарсы болды: Кливлендке 392 дауысқа қарсы 170 дауыс. Себебі 1880 жылғы жағдаймен бірдей болды: Нью-Йорк штатының өкілі Роберт С. Стивенс айтқандай, «Мен оның президент болса, әрбір американдық азамат мақтан тұтатын басшылық ететініне сенемін. Ол патриот деп санаймын, бірақ оны ұсыну – өзіне-өзі зиян келтіру болар еді. Оның [1861] Довердегі сөзі Солтүстіктегі әрбір үйге жіберілер еді». Келесі күні өткен дауыс беру осыны көрсетті, Кливленд екінші дауыс беруде үміткер болып тағайындалды. Кливленд пен Блейн арасындағы сайлау науқаны сол кездегі мәселелерге қарағанда қаралау мен жалақорлыққа көбірек назар аударды. Нәтижесінде Кливленд тарғыл жеңіске қол жеткізді. Нью-Йоркті ұтып алу демократтар үшін шешуші болды; сол штаттан 550 дауыс қана ауысса, сайлау Блейнге берілер еді. Оның орнына Кливленд өзінің туған штатын ұтып алып, 1856 жылдан бері алғаш рет демократ президент болып сайланды.

Despite his rebukes at the Democratic national conventions in 1876 and 1880, Bayard was again considered among the leading candidates for the nomination in 1884. Tilden again was ambiguous about his willingness to run, but by 1883 New York's new governor, Grover Cleveland, began to surpass Tilden as a likely candidate. After Tilden definitively bowed out in June 1884, many of his former supporters began to flock to Bayard. Many Democrats were concerned with Cleveland's ability to carry his home state after he, like Tilden before him, became embroiled in a feud with the Tammany Hall wing of the party. At the same time, the Tammany Democrats became more friendly to Bayard. By the time the Democrats had assembled in Chicago on July 8, 1884 to begin their convention, the Republicans had already picked their nominee: James G. Blaine of Maine. Blaine's nomination turned many reform minded Republicans (known as Mugwumps) away from their party. Bayard and Cleveland, seen as honest politicians, were the Democrats most favored by the renegade Republican faction. Bayard was optimistic at the start of the convention, but the results of the first ballot ran heavily against him: 170 votes to Cleveland's 392. The reason was the same as in 1880: as Representative Robert S. Stevens of New York said, "I believe if he were President his Administration would be one in which every American citizen would take pride. I believe he is a patriot, but it would be a suicidal attempt to nominate him. His [1861] Dover speech would be sent into every household in the North." The voting the next day demonstrated the point, as Cleveland was nominated on the second ballot. The resulting campaign between Cleveland and Blaine focused more on scandal and mudslinging than the issues of the day. In the end, Cleveland eked out a narrow victory. Carrying New York was crucial for the Democrat; a shift of just 550 votes in that state would have given the election to Blaine. Instead, Cleveland carried his home state and a Democrat was elected president for the first time since 1856.

Мемлекеттік хатшы

Кливленд Байардтың партиялық иерархиядағы орнын мойындап, оған кабинетіндегі ең жоғарғы лауазымды, Мемлекеттік хатшы қызметін ұсынды. Байард өзін сыртқы істерде сарапшы деп санамады және Сенатта өткізген он алты жылын жақсы көрді; дегенмен, ол бұл қызметке келісіп, үкіметке қосылды. Вашингтон журналисі Бенджамин Перли Пур сол кездегі Байардтың мінезі мен әдеттерін былай сипаттады: Байард мырзада юморға құштарлық немесе саяси айла-шаруаға бейімділік жоқ, және егер ол сыртқы қызметтерге деген шексіз сүйіспеншілігі болмаса, бөлімдегі күнделікті жұмыс оған шыдайсыз болар еді. Ол шебер атқа мінуші, шаршамайтын жаяу жүруші, құмар балықшы, жақсы жүзуші, денсаулығын сақтап, департаментінің мәселелеріне мұқият назар аударады.

Самоа және Гавай

Байард пен Кливлендтің сыртқы саясаттағы алғашқы сын-қатерлерінің бірі Самоа аралдарындағы американдық ықпал мәселесі болды. Америка Құрама Штаттары, Ұлыбритания және Германияның Самоа үкіметімен сауда жасау және теңіз базаларын орнату құқығын қамтамасыз ететін шарттары болды. 1880-жылдары Германия канцлері Отто фон Бисмарк Самоадағы Германияның ықпалын күшейтуге кірісіп, неміс билігін жақтаған таққа талапкер Тамасесе Титимеамен Самоа королі Малиэтоа Лаупепаны алмастыруға тырысты. Байард пен Кливленд, сондай-ақ британ үкіметі Самоаның тәуелсіздігіне нұқсан келтіретін кез келген өзгеріске қарсы болды. Байард Германия үкіметіне наразылық нотасын жолдады, ал үш держава 1887 жылғы маусымда Вашингтонда конференция өткізуге келісті, бірақ ешқандай келісімге келе алмады. Біраз уақыттан кейін Тамасесенің беделінің төмендеуі тағы бір талапкер Мата’афа Иосефоны Самоа азамат соғысына әкелген көтеріліске итермеледі. Тамасесенің неміс күзетшілері қаза тапқанда, Бисмарк мұны Германияға жасалған шабуыл деп есептеп, Самоаға соғыс кемелерін жіберді. Кливленд жауап ретінде үш американдық соғыс кемесін – Nipsic, Trenton және Vandalia – жіберді, оларға британдық соғыс кемесі қосылды. Соғыс қаупі күшейгенде, Бисмарк шегініп, 1889 жылы тағы бір конференция өткізуге келісті; екі аптадан кейін порты дауылға ұшырады, нәтижесінде неміс және американдық соғыс кемелерінің барлығы зақымданды немесе батып кетті. Жағдай сабасылғаннан кейін, тараптар Берлинде кездесті. Ол кезде Кливленд қайта сайлауда жеңіліп, Джеймс Блейн Байардтың орнына Мемлекеттік хатшы болып тағайындалды. Үш держава Самоаның үш тараптық протекторатын құруға келісті, Малиэтоа Лаупепа патша ретінде қайта орнатылды; бұл жағдай 1899 жылға дейін сақталды, онда жаңадан басталган азамат соғысы аралдарды Германия мен АҚШ арасында бөлу туралы екінші келісімге әкелді. Гавай корольдігінде Байард пен Кливленд американдық саудаға қолжетімділікті кеңейте отырып, Гавай корольдігінің тәуелсіздігін сақтауды мақсат етті. Сенатор ретінде Байард Гавайимен еркін сауданы қолдады, бірақ 1884 жылы шарттың күші жойылды. Келесі жылы Мемлекеттік хатшы болып тағайындалғаннан кейін Байард Гавайимен еркін сауданы қайта жаңартуды үміттенеді, сонымен қатар Американың теңіз базасын құру идеясын қолдады, бірақ Перл-Харбордың орнына Мидуэй атоллын артық көрді. Бұл туралы келісім 1887 жылы Сенатта 43–11 дауыспен қабылданды. Самоадағыдай, әкімшілік шетелдік ықпалды шектеуге тырысты, Гавай үкіметін Ұлыбританиядан қарыз алудан бас тартуға ынталандырды, себебі бұл қарызды өтеу үшін болашақ мемлекеттік кірістерді кепілге қоюды талап ететін.

Among the first foreign policy challenges Bayard and Cleveland faced was that concerning American influence in the Samoan Islands. The United States, Great Britain, and Germany all had treaties with the Samoan government that guaranteed their right to trade and establish naval bases there. In the 1880s, German chancellor Otto von Bismarck began to increase German influence in Samoa, and attempted to replace the Samoan king, Malietoa Laupepa, with Tamasese Titimaea, a claimant to the throne who favored German suzerainty. Bayard and Cleveland opposed any change that would undermine Samoan independence, as did the British government. Bayard filed a note of protest with the German government, and the three powers agreed to meet for a conference in Washington in June 1887, but they failed to achieve any agreement. Shortly thereafter, Tamasese's unpopularity led another claimant, Mata'afa Iosefo, to start a rebellion that led to the Samoan Civil War. When Tamasese's German guards were killed, Bismarck considered it an attack on Germany, and sent warships to Samoa. Cleveland dispatched three American warships, Nipsic, Trenton, and Vandalia, in response, and a British warship joined them. As the threat of war grew, Bismarck backed down and agreed to another conference in 1889; two weeks later, a hurricane struck the harbor and all of the German and American warships were damaged or sunk. As tempers cooled, the parties met in conference in Berlin. By that time, Cleveland had been defeated for re election and James G. Blaine took Bayard's place as Secretary of State. The three powers agreed to a tripartite protectorate of Samoa with Malietoa Laupepa restored as king; that situation prevailed until 1899, when renewed civil war led to a second convention partitioning the islands between Germany and the United States. In the Kingdom of Hawaii, Bayard and Cleveland pursued a similar goal of maintaining the Hawaiian kingdom's independence while expanding access for American trade. As a Senator, Bayard had voted for free trade with Hawaii, but the treaty was allowed to lapse in 1884. As Secretary of State the following year, Bayard hoped to again have free trade with Hawaii, and also endorsed the idea of establishing an American naval base there, although he preferred Midway Atoll to the eventual location, Pearl Harbor. A treaty to that effect passed the Senate in 1887 by a 43–11 vote. As in Samoa, the administration sought to curb foreign influence, encouraging the Hawaiian government to reject a loan from Britain that would have required pledging future government revenues toward its repayment.

Ұлыбританиямен қарым-қатынастар

Самоа туралы келісімге қарамастан, Байардтың өкілеттігінің көп бөлігі Ұлыбританиямен дауларды реттеуге жұмсалды. Олардың ең ірісі – Канаданың Атлант мұхитының жағалауындағы және Ньюфаундленд маңындағы канадалық балық шаруашылығы мәселесі. Америкалық балықшылардың Канада суларындағы құқықтары АҚШ тәуелсіздігінен бері даулы болған, бірақ соңғы келіспеушілік 1885 жылы Конгрестің 1871 жылғы жағдайды реттейтін келісімнің бір бөлігін жою туралы шешімінен туындады. Осы келісім бойынша американдық балықшылар Канада суларында балық аулауға құқылы болды, ал Канада мен Ньюфаундленд балықшылары АҚШ-қа балықты кеден төлемінсіз экспорттауға құқылы болды. Конгресс мүшелері бұл шара американдық балықшыларға зиян келтіреді деп ойлады және әріптестерін оны күштен шығаруға көндірді. Жауап ретінде Канада билігі 1818 жылғы бұрынғы келісімді түсіндіруге кірісіп, американдық кемелерді ұстай бастады. 1887 жылы 49-шы Конгресс балық аулауға жауап ретіндегі заңды қабылдады, ол президентке канадалық кемелерді американдық порттарға кіргізбеуге құқық берді, егер канадалықтар американдық балықшыларға "әділетсіз" қараса; Кливленд заңға қол қойды, бірақ оны іске қоймады және ол мен Байард екітаралы сауда соғысының шиеленісіне дипломатиялық шешім таба алады деп үміттенді. Ұлыбритания келіссөздерге келісті және 1887 жылдың маусым айында Вашингтонда алты мүшеден тұратын комиссия құрылды. Байард американдық делегацияны басқарды, оған Мичиган университетінің президенті Джеймс Бёррилл Ангел және Мэн штатының адвокаты және халықаралық құқық ғалымы Уильям Лебарон Путнам қосылды. Олардың құрамында Ұлыбританияның АҚШ-тағы елшісі Лайонел Саквилл Уэст және Канаданың болашақ премьер-министрі Чарльз Тэппер де болды. 1888 жылдың ақпан айында комиссия жаңа келісімге қол қойды, ол американдық балықшыларға қай шығанақтар ашық екенін анықтау үшін бірлескен комиссия құруды көздейді. Америкалықтар Канадада лицензия сатып алған жағдайда азық-түлік пен жем сатып ала алады, бірақ егер канадалық балықшыларға АҚШ-қа балықты кеден төлемінсіз сатуға рұқсат берілсе, онда американдықтардың Канадада балық аулауға алған лицензиясы тегін болады. Байард келісім "құрметпен және адалдықпен сақталса, екі ел арасындағы болашақ жанжалдардың алдын алады" деп сенді. Республикашылдар басымдығы бар Сенат келіспей, 27-30 дауыспен келісімді қабылдамады. Келісім қабылданбауы мүмкін екенін білген Байард пен Чемберлен екі жылдық жұмыс келісіміне қол қойды, бұл американдықтарға Канада суларында балық аулауды ақы төлеу арқылы жалғастыруға мүмкіндік берді. Бұл шара 1912 жылға дейін, тұрақты шешім табылғанға дейін, екі жылда бір рет жаңаланды. Ұлыбританиямен арадағы ұқсас дау Тынық мұхитында туды, ол Алясканың бір бөлігі болып табылатын Прибилов аралдарының жанындағы суларда канадалықтардың морждарды аулау құқығына қатысты. Тек американдықтар ғана аралдарда морждарды алуға құқылы болған, бірақ оларды қоршаған суларда аң аулау құқығы жақсы анықталмаған, ал американдықтар шетелдік морж аулаушыларының жағалаудан аң аулау арқылы популяцияны тым тез азайтып жатыр деп сенді. Байард пен Кливленд аралдардың айналасындағы сулардың тек американдыққа тиесілі деп есептеді, бірақ Кливленд канадалық кемелерді ұстауға бұйрық бергенде, Байард оны дипломатиялық шешім іздеуге көндіруге тырысты. Әкімшілік 1889 жылы қызметтен кеткен кезде жағдай шешілмеді және 1911 жылғы Солтүстік Тынық мұхитының морждар туралы конвенциясына дейін солай болды. Саквилл Вест 1888 жылғы сайлауға араласқан кезде Ұлыбританиямен қарым-қатынас нашарлады. АҚШ-қа британдық иммигрант болып келген республикашыл Саквилл Вестке дауыс берудің Кливлендке немесе оның қарсыласы Бенджамин Харрисонға британдық мүдделерге жақсы қызмет ететінін сұрады. Саквилл Вест Кливлендтің Ұлыбритания үшін жақсырақ екенін жазды; Республикашылар 1888 жылдың қазанында Кливлендтің ирландтық американдықтар арасындағы танымалдығын төмендетуді үміттене отырып, хатты жариялады. Кливлендтің кабинеті мәселені талқылап, Байардқа елшінің Вашингтондағы қызметі енді қажет емес екенін хабарлауды тапсырды. Байард сайлаудың зиянын азайтуға тырысты және Балтиморда сөйлеген сөзінде республикашыларды Кливлендті британдық құрал ретінде көрсету үшін жасаған қастандықтары үшін айыптады. Кливленд келесі айдағы шайлауда тартысты жеңіліске ұшырады.

Despite their agreement on Samoa, much of Bayard's term of office was taken up in settling disputes with the United Kingdom. The largest of these concerned the Canadian fisheries off the Atlantic coasts of Canada and Newfoundland. The rights of American fishermen in Canadian waters had been disputed since American independence, but the most recent disagreement stemmed from Congress's decision in 1885 to abrogate part of the 1871 treaty that governed the situation. Under that treaty, American fishermen had the right to fish in Canadian waters; in return, fishermen from Canada and Newfoundland had the right to export fish to the United States duty free. Protectionists in Congress thought the arrangement hurt American fisherman, and convinced their colleagues to repeal it. In response, Canadian authorities fell back on an interpretation of the earlier Treaty of 1818, and began to seize American vessels. In 1887, the lame duck 49th Congress then passed the Fisheries Retaliation Act, which empowered the president to bar Canadian ships from American ports if he thought Canadians were treating American fishermen "unjustly;" Cleveland signed the bill, but did not enforce it and hoped he and Bayard would be able to find a diplomatic solution to the escalating trade war. Britain agreed to negotiate, and a six member commission convened in Washington in June 1887. Bayard led the American delegation, joined by James Burrill Angell, president of the University of Michigan, and William LeBaron Putnam, a Maine lawyer and international law scholar. Joseph Chamberlain, a leading statesman in the British Parliament, led their delegation, which also included Lionel Sackville West, the British ambassador to the United States, and Charles Tupper, a future Prime Minister of Canada. By February 1888, the commission agreed on a new treaty, which would create a mixed commission to determine which bays were open to American fishermen. Americans could purchase provisions and bait in Canada if they purchased a license, but if Canadian fisherman were allowed to sell their catch in the United States duty free, then the Americans' licenses to fish in Canada would be free. Bayard believed that the treaty, "if observed honorably and honestly, will prevent future friction between the two nations." The Senate, controlled by Republicans, disagreed, and rejected the treaty by a 27–30 vote. Aware of the risk that the treaty might be rejected, Bayard and Chamberlain agreed on a two year working agreement, allowing Americans to continue their fishing in Canadian waters by paying a fee. This arrangement was renewed every two years until 1912, when a permanent solution was found. A similar dispute with Britain arose in the Pacific, over the rights of Canadians to hunt seals in waters off the Pribilof Islands, a part of Alaska. While only Americans had the right to take seals on the islands, the right to hunt in the waters around them was less well defined, and Americans believed foreign sealers were depleting the herd too quickly by hunting off shore. Bayard and Cleveland believed the waters around the islands to be exclusively American, but when Cleveland ordered the seizure of Canadian ships there, Bayard tried to convince him to search for a diplomatic solution instead. The situation remained unresolved when the administration left office in 1889, and remained so until the North Pacific Fur Seal Convention of 1911. Relations with Britain were also impaired when Sackville West intervened in the 1888 election. A Republican, posing as a British immigrant to the United States, asked Sackville West whether voting for Cleveland or his Republican opponent, Benjamin Harrison, would best serve British interests. Sackville West wrote that Cleveland was better for Britain; Republicans published the letter in October 1888, hoping to diminish Cleveland's popularity among Irish Americans. Cleveland's cabinet discussed the matter and instructed Bayard to inform the ambassador his services would no longer be required in Washington. Bayard attempted to limit the electoral damage, and gave a speech in Baltimore condemning Republicans for scheming to portray Cleveland as a British tool. Cleveland was defeated for re election the following month in a close election.

Жеке өмірге оралу

Байардтың Мемлекеттік хатшы лауазымы 1889 жылғы наурыз айында Кливлендтің жеңілісінен кейін аяқталды, және ол заңгерлік тәжірибасын қайта бастау үшін Уилмингтонға оралды. Ол заңгерлік қызметтен түскен табысы шамалы болғанымен, 300 мың долларға бағаланған мүлікпен «өте жайлы жағдайда» өмір сүрді. 1886 жылы әйелі қайтыс болғаннан кейін, Байард 1889 жылы Мэри Уиллинг Клаймерге үйленді, ол Филадельфиялық қоғамдық қайраткер Мэри Уиллинг Клаймердің немересі және осы атпен танымал болды. Байард демократиялық саясатқа қатысып, сыртқы істер туралы ақпарат ала берді. Кливленд 1892 жылы қайта сайланғанда, көптеген адамдар Байардтың кабинеттегі лауазымын қайта иеленетінін күтті. Бірақ Кливленд Мемлекеттік департаментке Индиана штатынан Уолтер К. Грешемді таңдады, ал Байардты Ұлыбританиядағы елші етіп тағайындады – бұл Ұлыбританиядағы американдық елшілердің арасындағы бірінші ресми дәреже (оның бұрынғылары елшілер еді). Байард бұл тағайындалымды қабылдады, және Сенат оны дереу бекітті.

Ұлыбританиядағы елші

1893 жылдың 12 маусымында британдық сыртқы істер министрі лорд Роузбери Байардты Лондонда қабылдады. Байард елшілік қызметін «Англияға деген достық сезімімен» және екі ұлт арасындағы бейбітшілік пен ынтымақтастыққа деген құштарлықпен бастады. Бұл ниет тез арада күмбірледі, себебі Кливленд Венесуэла тарапын алды, өйткені ол ел Британиялық Гвианамен арадағы шекаралық дауды халықаралық төрелікке беруді талап етті. Нақты шекара ондаған жылдар бойы даулы болды, бірақ Ұлыбритания әрдайым төрелікке жүгінуден бас тартты, тек шекараның шағын бөлігін ғана қарастырды; Венесуэла болса, барлық шекара төрелікке түсуіне мүдделі болды. Байард 1894 жылдың ортасында АҚШ-та Грешеммен кеңес өткізді. Венесуэланың шекаралық дауындағы шиеленіс күшейе берді, ал Никарагуамен Ұлыбританияның келіспеушілігі АҚШ-ты да қақтығысқа тарту қаупін тудырды. Бір кезде Никарагуаның Кариб теңізі жағалауын (Кілегей жағалауын) Ұлыбритания басқарған, бірақ 1860 жылы одан бас тарды. Никарагуа бұл аймақты өзіне қосып алды, сонымен қатар тұрғындарына (мискито халқына) белгілі бір дәрежеде автономия кепілдігін берді. 1894 жылы Никарагуа аймақты кеңейткен кезде, мискито басшысы Роберт Генри Кларенс британдық елшінің қолдауымен наразылық білдірді. Байард Кливленд пен Грешемнің пікірімен келісті, британдықтар өз колониясын қайта құруға тырыспады, бірақ никарагуалықтар (және көптеген англофобиялық американдықтар) одан да зұлым ниетті көріп, Никарагуа арқылы британдықтар бақылап отырған канал болу мүмкіндігін де ескерді. Англияға оралғаннан кейін Байард жаңа Сыртқы істер министрі лорд Кимберлимен кездесіп, Никарагуаның аймақты басқару құқығын атап өтті. Никарагуадағы шиеленіс тез арада басылды, бірақ 1895 жылдың мамыр айында Баяр сияқты британдықтармен ынтымақтастық орнатуды жақтаған Грешемнің қайтыс болуы Венесуэла мәселесі бойынша келіспеушілікті күшейтті. Кливленд Ричард Олниді Мемлекеттік департаментке тағайындады, ал Олни көп ұзамай өзінің алдыңғысынан гөрі қақтығысқа бейім екенін көрсетті. Олнидің пікірі, Кливленд тез арада қабылдады, Монро доктринасы жаңа еуропалық колонияларға ғана тыйым салмайды, сонымен қатар жарты шардағы кез келген маңызды мәселеде Американың ұлттық мүддесін жариялайды. Олни мәселенің тарихы туралы ұзақ хат жазды, «бүгінде АҚШ осы континентте іс жүзінде егеменді, ал оның жарлығы оның араласуын шектейтін мәселелер бойынша заң болып табылады» деді. Байард бұл хатты 1895 жылдың 7 тамызында британ премьер-министріне (Лорд Солсбери, сонымен қатар Сыртқы істер министрінің міндетін атқарды) жеткізді. Олнидің хатына қарсылық пен кешіктірулер болды, бірақ жағдай саяп қалғаннан кейін, британдықтар сол жылдың соңында төрелікке келісті. Байард хаттың соғысқұмарлық тонмен келіспеді, оны «радикалды республикашылар мен ақымақ ирландтар» арасындағы англофобияны қанағаттандыруға жасалған әрекет деп санайды. Олни болса, Байард хатты жұмсақ түрде жеткізді деп ойлады және Кливлендтен Байардты қызметтен алуды сұрады, бірақ Кливленд бас тартты. Өкілдер палатасы Олнимен келісіп, 1895 жылдың желтоқсан айында Байардқа қарсы айыптау қаулысын қабылдады. Ұлыбритания мен Венесуэла 1897 жылдың ақпанында, Кливленд әкімшілігі аяқталар алдында бір ай қалғанда, төрелікке келісуге ресми түрде келісті. 1899 жылы жарияланған төрелік шешімі бойынша, даулы аумақтың басым бөлігі Ұлыбританияға тиесілі болды.

On June 12, 1893, Lord Rosebury, the British Foreign Secretary, received Bayard in London. Bayard began his tenure as ambassador with an "instinctive feeling of friendship for England," and a desire for peace and cooperation between the two nations. That desire was quickly impaired when Cleveland took the side of Venezuela when that nation insisted on taking a boundary dispute between it and British Guiana to international arbitration. The exact boundary had been in dispute for decades, but Britain had consistently denied any arbitration except over a small portion of the line; Venezuela wished the entire boundary included in any arbitration. Bayard spent mid 1894 in the United States conferring with Gresham. The tension in the Venezuelan boundary dispute continued to escalate, while British disagreements with Nicaragua also threatened to involve the United States. Britain had once ruled the Caribbean coast of Nicaragua (the Mosquito Coast) but had abandoned it in 1860. Nicaragua had annexed the area while guaranteeing the inhabitants (the Miskito people) a degree of autonomy. When Nicaragua expanded their control of the area in 1894, the Miskito chief, Robert Henry Clarence, protested with the support of the British ambassador. Bayard agreed with Cleveland and Gresham that the British were not attempting to reestablish their colony, but Nicaraguans (and many Anglophobic Americans) saw a more sinister motive, including a possible British controlled canal through Nicaragua. Returning to England, Bayard met with the new Foreign Secretary, Lord Kimberley, to emphasize Nicaragua's right to govern the area. The tension over Nicaragua soon abated, but the May 1895 death of Secretary Gresham, who like Bayard had favored cooperation with the British, led to increased disagreement over the Venezuela issue. Cleveland appointed Richard Olney to take over the State Department, and Olney soon proved more confrontational than his predecessor. Olney's opinion, soon adopted by Cleveland, was that the Monroe Doctrine not only prohibited new European colonies, but also declared an American national interest in any matter of substance within the hemisphere. Olney drafted a long dispatch on the history of the problem, declaring that "to day the United States is practically sovereign on this continent, and its fiat is law upon the subjects to which it confines its interposition " Bayard delivered the note to the British Prime Minister (Lord Salisbury, who was also serving as Foreign Secretary) on August 7, 1895. Olney's note was met with vehement disagreement and delay, but when tempers cooled, the British agreed to arbitration later that year. Bayard disagreed with the bellicose tone of the message, which he attributed to an effort to satisfy Anglophobia among "Radical Republicans and the foolish Irishmen." Olney, for his part, thought Bayard soft pedaled the note and asked Cleveland to remove Bayard from office, which Cleveland declined. The House of Representatives agreed with Olney, and passed a resolution of censure against Bayard in December 1895. Britain and Venezuela formally agreed to arbitration in February 1897, one month before the Cleveland administration came to an end. The panel's final judgement, delivered in 1899, awarded Britain almost all of the disputed territory.

Өлім және мұра

Байард 1897 жылы сәуірде оның орнын басатын Джон Хей келгенге дейін Лондонда қалды. Сол жылы ол Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Ол сол жылдың мамыр айында Уилмингтонға оралып, келесі айда Принстон қаласындағы үйінде бұрынғы президент Кливлендті барды, Венесуэла мәселесіндегі келіспеушіліктеріне қарамастан онымен достық қарым-қатынаста болды. Байардтың денсаулығы Англияда нашарлай бастады, ол Америка Құрама Штаттарына оралғаннан кейін жиі ауырып жатты. Ол 1898 жылдың 28 қыркүйегінде Массачусетс штатының Дедхэм қаласында қызы Мейбл Байард Уорренге қонаққа барғанда қайтыс болды. Байард Уилмингтондағы Ескі шведтер шіркеуінің зиратында жерленді. Оның екінші әйелі және он екі баласының жетісі, соның ішінде Томас Ф. Байард кіші, 1922 жылдан 1929 жылға дейін АҚШ Сенатында қызмет етті. Ол қайтыс болғаннан кейін он үш жыл өткен соң, 1911 жылы жарық көрген «Британ энциклопедиясы» Байард туралы былай деді: «Оның бойы ұзын, қадірлі, мінезі әдепті, сөздік шеберлігі жоғары болғандықтан, ол әрқашан жақсы ортада көзге түсетін адам болды. Көптеген американдықтар оның ағылшын тіршілігіне тым бейімделгенін айтты; және өз халқына қарсы сын айтқаны үшін Өкілдер палатасы оған сенімсіздік білдірді. Алайда, Байардтың дипломатиялық қабілеті Ұлыбританияда толыққанды мойындалды, онда ол американдық министрлердің тарихындағы дәстүрді абыроймен сақтады». 1929 жылы «Америкалық өмірбаян сөздігі» Байардты сенатор ретінде «үлкен мәселелерді шешудегі конструктивті заңнамасынан гөрі республикалық саясатқа қарсылығымен есінде қалды» деп сипаттады және ол «өткен дәуірдің нанымымен өмір сүрді және ешқашан саяси немесе әлеуметтік тұрғыдан елдің арасында танымал болуға ұмтылмады» деді. Консервативті тарихшы Чарльз С. Тансилл Байардты жоғары бағалады; ол 1940 жылы Байардтың дипломатиялық мансабы туралы, ал 1946 жылы оның конгресс мансабы туралы монография жариялады, Байардтың өлімінен кейін жарық көрген жалғыз толыққанды өмірбаяндық еңбектер осы еді. Кейінгі тарихшылар Байардтың дипломатиялық мансабына көзқарасын өзгертті; 1989 жылы жарық көрген кітабында Генри Э. Маттокс Байардты «көзге түріп тұратын қабілетсіздігімен» Алтын ғасырдағы сыртқы істер қызметкерлерінің қатарына қосты. 1924 жылы Алясканың оңтүстік-шығысындағы Байард тауы оның құрметіне аталды.

Bayard remained in London until the arrival of his successor, John Hay, in April 1897. That same year, he was elected to the American Philosophical Society. He returned to Wilmington that May and visited ex President Cleveland at his home in Princeton the following month, remaining friendly with him despite their differences on the Venezuela question. Bayard's health had begun to decline in England, and he was often ill after his return to the United States. He died on September 28, 1898, while visiting his daughter Mabel Bayard Warren in Dedham, Massachusetts. Bayard was buried in the Old Swedes Episcopal Church Cemetery at Wilmington. He was survived by his second wife and seven of his twelve children, including Thomas F. Bayard Jr., who would serve in the United States Senate from 1922 to 1929. Thirteen years after his death, the 1911 Encyclopædia Britannica said of Bayard that "his tall dignified person, unfailing courtesy, and polished, if somewhat deliberate, eloquence made him a man of mark in all the best circles. He was considered indeed by many Americans to have become too partial to English ways; and, for the expression of some criticisms regarded as unfavorable to his own countrymen, the House of Representatives went so far as to pass a vote of censure on him. The value of Bayard's diplomacy was, however, fully recognized in the United Kingdom where he worthily upheld the traditions of a famous line of American ministers." In 1929, the Dictionary of American Biography described Bayard, as a Senator, as being "remembered rather for his opposition to Republican policies than for constructive legislation of the successful solution of great problems", and said that he had "the convictions of an earlier day and was never inclined, either politically or socially, to seek popularity with the country at large." Charles C. Tansill, a conservative historian, found much to praise in Bayard; he published a volume on Bayard's diplomatic career in 1940 and another about his congressional career in 1946, the only full length biographies to appear since Bayard's death. Later historians took a dimmer view of Bayard's diplomatic career; in a 1989 book, Henry E. Mattox numbered Bayard among the Gilded Age foreign service officers who were "demonstrably incompetent." In 1924, Mount Bayard, a mountain in southeast Alaska was named in his honor.