Генри Кабот Лодж: Американ саяхатшысы және тарихшысы

Кіріспе

Америкалық мемлекет қайраткері (1850–1924) АҚШ саясаткері Генри Кэбот Лодж (1850–1924)

Генри Кэбот Лодж (12 мамыр 1850 – 9 қараша 1924) – Массачусетс штатынан шыққан американдық саясаткер, тарихшы, заңгер және мемлекет қайраткері. Республикалық партияның мүшесі, ол 1893 жылдан 1924 жылға дейін АҚШ Сенатында қызмет етті және сыртқы саясаттағы ұстанымдарымен ең көп танылды. Оның Вудро Вильсонның Версаль келісім-шартына қарсы күресінің табысы Америка Құрама Штаттарының ешқашан Ұлттар Лигасына қосылмауына кепілдік берді, ал осы келісімге қарсы жазған талаптары, «Лодж резервациялары» деп белгілі, қазіргі Біріккен Ұлттар Ұйымының құрылысына әсер етті. Ол Джордж Кэботтың шөбересі болды. Лодж Бостонның жоғары әлеуметтік тобынан шыққан адам болды. Ол Бостонның Бикон-Хилл ауданында өсті және балалық шағының бір бөлігін Массачусетс штатының Нахант қаласында өткізді, онда ол 1860 жылы сыныптасының ұрлануын көрді және ұрларды ұстауға және соттауға әкелген куәлік берді. 1861 жылы Азамат соғысы басталғанда, Лодждің әкесі өзі жинаған атты әскер полкінің басында шайқасқа аттанбақшы болды, бірақ жарақаттанған тізесінің салдарынан бұл мүмкіндікті пайдалана алмады, ал 1862 жылдың қыркүйегінде Лодждің әкесі қайтыс болды. Ол америкалық ғалым Чарльз Пирстің туысы болды. 1872 жылы Гарвард колледжін бітірді, онда Delta Kappa Epsilon, Porcellian Club және Hasty Pudding Club-тың мүшесі болды. 1874 жылы Гарвард заң мектебін бітіріп, 1875 жылы адвокаттыққа қабылданды және қазір Ropes & Gray деп аталатын Бостон фирмасында жұмыс істеді.

Тарихшы

Еуропаны аралап шыққаннан кейін Лодж Гарвардқа оралды және 1876 жылы американдық университеттердің бірінде тарихтан докторлық дәрежесін алғандардың алғашқыларының бірі болды. Лодждың "Англосаксондық жер құқығы" атты диссертациясы "Англосаксондық құқық бойынша эсселер" жинағында, оның PhD сыныптастарымен бірге жарияланды: Джеймс Лоуренс Лафлиннің "Англосаксондық сот процесі", ал Эрнест Янгтың "Англосаксондық отбасы құқығы" тақырыптарындағы еңбектері де осы жинаққа енді. Үшеуі де Генри Адамстың жетекшілігінде білім алды, ол өзі "Англосаксондық соттар" атты еңбегін жазған болатын. Лодж Адамспен өмір бойы достық қарым-қатынас сақтап келді. АҚШ-тың танымал тарихшысы ретінде Лодж федералистік дәуірдің басына ерекше назар аударды. Ол Джордж Вашингтонның, сондай-ақ көрнекті федералистер Александр Гамильтонның, Дэниел Вебстердің және оның арғы атасы Джордж Кэботтың өмірбаяндарын жариялады, әрі "Америкадағы ағылшын колонияларының қысқаша тарихын" шығарды. 1898 жылы ол "Скрибнер журналында" "Революция тарихы" атты сериялық басылымын жариялады. Лодж 1878 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1881 жылы ол Америка Антикварлық қоғамының мүшесі болып сайланды. Ол сондай-ақ Массачусетс тарихи қоғамының мүшесі болды және 1915 жылдан 1924 жылға дейін оның президенті қызметін атқарды. Осы ретте, Лодж Генри Адамстың "Білімі" (Адамс 1905 жылы жазған және отбасы мен достары үшін жеке басылымда шығарылған) кітабына алғы сөз жазды. Бұл классикалық автобиография Массачусетс тарихи қоғамы тарапынан 1918 жылдың қыркүйек айында, Адамстың өлімінен кейін жарияланды.

Саяси мансап

1880–1882 жылдары Лодж Массачусетс штатының Өкілдер палатасында қызмет етті. Лодж өзінің туған штатын 1887 жылдан 1893 жылға дейін АҚШ-тың Өкілдер палатасында және 1893 жылдан 1924 жылға дейін Сенатта өкілдік етті. Өзінің жақын досы Теодор Рузвельтпен бірге Лодж Республикалық партиясының Мугвамп тобының көңіл күйін түсінді. Дегенмен, екеуі де 1884 жылғы сайлауда Джеймс Блейнді және протекционизмді мәжбүрліктің астында қолдады. Блейн шамалы айырмамен жеңіліске ұшырады. Лодж алғаш рет 1892 жылы АҚШ Сенатына сайланды және көп рет қайта сайланды, бірақ оның ең үлкен сынағы 1911 жылғы қаңтардағы қайта сайлау болды. Демократтар Массачусетс штатында маңызды жетістіктерге қол жеткізді, ал республикашылар прогрессивтік және консервативтік бағыттарға бөлінді, Лодж екі жаққа да мойынұсынуға тырысты. Заң шығарушы орган дауыс беруге кіріспес бұрын жасаған маңызды сөзінде Лодж штатқа ұзақ жылдар бойы адал қызмет еткенімен мақтанды. Ол ешқашан жемқорлыққа немесе жеке мүдделерді қуып жеуге бармағанын баса айтты. Ол өзінің үгіт-насихатын жүргізбеді, бірақ қазір өзінің мемлекеттік қызмет реформасындағы, алтын стандартты сақтаудағы, Әскери-теңіз күштерін кеңейтудегі, Филиппин аралдары үшін саясатты әзірлеудегі және сауатсыз еуропалықтардың көші-қонын шектеудегі, сондай-ақ кейбір прогрессивтік реформаларды қолдаудағы маңызды рөлін түсіндірді. Ең бастысы, ол партиялық бірлікке шақырды. Лодж бес дауыспен қайта сайланды. Лодж Теодор Рузвельтпен өмірінің соңына дейін тығыз байланыста болды. Алайда, Лодж 1910 жылы Рузвельттің сот жүйесіне жасаған шабуылдарын және бастама, референдум және қайта шақыру туралы ұсынысын қабылдауға тым консервативті болды. Рузвельт партиядан шығып, 1912 жылы үшінші партиядан кандидат ретінде қатысқанда Лодж үнсіз қалды. Лодж Рузвельт орнына Тафтқа дауыс берді; Вудроу Уилсон сайлауда жеңіске жеткеннен кейін Лодж пен Рузвельт арасындағы достық қайта жаңғырды.

Азаматтық құқықтар

1890 жылы Лодж сенатор Джордж Фрисби Хоармен бірге афроамерикалықтардың сайлау құқығын федералды түрде қорғауды қамтамасыз ететін Федералды сайлау туралы заң жобасын жасады. Президент Бенджамин Харрисон бұл ұсынылған заң жобасын қолдағанмен, Сенаттағы демократтар оған кедергі келтірді. 1891 жылы ол Массачусетс штатындағы Америка революциясының ұлдары қоғамына мүше болды. Оған ұлттық тіркеу нөмірі 4901 берілді. Сол жылы Нью-Орлеан қаласында он бір итальян-американдық адам линчеленгеннен кейін Лодж құрбандарды кінәлап, итальяндық көші-қонға жаңа шектеулер енгізуді ұсынған мақала жариялады.

Испан-Америкалық соғыс

Лодж 1898 жылы Кубаға АҚШ-тың араласуын қатты қолдады, бұл АҚШ-тың моральдық жауапкершілігі екенін айтты: Америка халқының жомарттығы мен бостандыққа құштарлығына күмәнім жоқ. Олар кубалықтардың азаттық үшін күресінде. Менің халқымыз АҚШ-тың ондағы қорқынышты жағдайды тоқтатуға бағытталған кез келген әрекетін құптауға дайын деп сенемін. Біз оны тоқтатуға қабілеттіміз. Біз оны бейбіт жолмен тоқтатуға қабілеттіміз. Менің ойымша, тиісті дипломатияны ұстансақ және жақсы қызметтер ұсынсақ, оны тоқтатуға болады. Егер Кубадағы қорқынышты жағдайды тоқтатуға ниетті екенімізді түсіндірсек, ол тоқтатылады. Америка Құрама Штаттарының зор күші, егер қолданылса, одан да үлкен істерге қабілетті. Испания-Америка соғысындағы американдық жеңістен кейін Лодж Филиппиннің аннексиясын жақтаған Сенаттағы империалистік топтың өкілі болды. Лодж АҚШ-тың күшті теңіз флотына ие болуы және шетелдік істерге көбірек араласуы қажет екенін айтты. Алайда, Лодж 1898-1905 жылдары Маккинли мен Рузвельт басшылығымен мемлекеттік хатшы қызметін атқарған Джон Хеймен жақсы қарым-қатынаста болған емес. Олар Ньюфаундлендпен саудадағы өзара жеңілдіктер принципі бойынша қатысты дауласты. Теодор Рузвельтке жазған хатында Лодж: "Пуэрто-Риконы ұмытпаймыз және оны біз аламыз" деп жазды.

Иммиграция

Лодж иммиграциялық шектеулерді бірнеше себептерге байланысты қолдады. XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында, негізінен Шығыс және Оңтүстік Еуропадан келген иммигранттардың көп саны АҚШ-тың өнеркәсіптік орталықтарына көшіп келді. Лодж біліктілігі төмен шетелдік жұмыс күші американдық жұмысшылардың тұрмыс деңгейін төмендетіп жатыр деп, ал білімсіз иммигранттардың көптеп келуі әлеуметтік қақтығыстарға және ұлттық құлдырауға алып келеді деп мәлімдеді. 1891 жылғы мамырда итальяндық иммиграция туралы жазған мақаласында Лодж «Америка Құрама Штаттарын мекендеген халықтардың» иммиграциясы азайып бара жатқанын, ал «расалық және қандық жағынан бізден өзгеше адамдардың иммиграциясы» артып келе жатқанына алаңдады. Ол солтүстік итальяндықтарды оңтүстік итальяндықтарға қарағанда иммиграцияға лайықтырақ деп есептеді, себебі олар жақсы білімді, тұрмыс деңгейі жоғары және «білікті жұмыс істеуге қабілеттілігі жоғары» болды.

Лодж «100% американизмді» қолдады, ол сол дәуірдегі ұлтшыл қозғалыстың маңызды тақырыбы болды. 1888 жылы Бруклиндегі Жаңа Англия қоғамына сөз сөйлегенде Лодж былай деді:

«Әр адам өзінің туған жерін және тегін құрметтесін және олардың есімін мәңгі сақтасын. Бұл ізгі және құрметті міндет. Бірақ британдық американдықтармен, ирландтық американдықтармен, неміс американдықтармен және т.б. аяқтайық, және бәрі американдық болайық. Егер адам американдық болса, онда ол ешқандай қосымша сипаттамасыз болсын; егер ол басқаша болса, онда жеке сипаттамасынан «америкалық» деген сөзді жойсын». Алайда ол барлық халықтардың бірдей қабілетті немесе сіңірілуге лайықты екеніне сенбеді. «Шексіз иммиграцияның үлкен қаупі» атты еңбегінде ол «Сіз индусті алып, оған әлемдегі ең жақсы білімді бере аласыз, бірақ оны ағылшын ете алмайсыз» деп жазды және «жоғары» және «төмен» халықтардың араласуына қарсы ескертті:

«Сондықтан біздің тарихымыз, жеңістеріміз және бүкіл болашағымыз ағылшын тілді халықтың моральдық қасиеттеріне негізделген. Бұл қасиеттерді төмендетудің немесе әлсіретудің жалғыз жолы – оларды жою. Егер төмен халық жоғары халықпен жеткілікті мөлшерде араласса, тарих бізге төмен халық жеңіске жететінін көрсетеді». Иммиграциялық шектеулер лигасының ресми өкілі ретінде Лодж келіп жатқан иммигранттар үшін сауаттылық сынақтарын қолдады. Оның пікірінше, бұл сынақтар «американдық халыққа жат» деп саналатын халықтардың мүшелерін іріктеу үшін жасалуы керек. Ол АҚШ-қа барлық жаңа келгендерді, әсіресе білімі мен дағдысы төмен адамдарды уақытша тоқтатуды ұсынды, бұрыннан келген миллиондаған адамдарды тиімді сіңіру үшін. 1907 жылдан 1911 жылға дейін ол сол дәуірдегі иммиграциялық үрдістерді зерттеу және оның нәтижелеріне сүйене отырып Конгреске ұсынымдар жасау үшін құрылған бірлескен конгресс комиссиясы – Дилингхэм комиссиясында қызмет етті. Комиссияның ұсынымдары 1917 жылғы Иммиграциялық заңға әкелді.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Лодж Бірінші дүниежүзілік соғысқа одақтас державалардың жағынан қатысуды жақтады, президент Вудро Вильсонды әскери дайындық нашар болғаны үшін сынады және пацифистерді американдық патриотизмді жойғаны үшін айыптады. 1917 жылдың 2 сәуірінде, президент Вильсон Конгреске соғыс жариялауға шақырған күні, Лодж пен Александр Баннуарт, Лоджтың соғысқа қарсы дауыс беруін қалаған пацифист сайлаушы, АҚШ Капитолийінде төбелес жасады. Баннуарт қамауға алынды, бірақ Лодж оған шара қолданудан бас тартты. Кейін Баннуарт Лоджға фактілерді түзеу үшін сотқа жүгінді; бастапқы хабарлар Баннуарттың бірінші соққы бергенін көрсетті, бірақ Лодж сотта Баннуартты өзі бірінші ұрғандығын мойындады. АҚШ сенаторының сайлаушыға шабуыл жасаған жалғыз белгілі жағдайы осы. АҚШ соғысқа қатысқаннан кейін Лодж Вильсонды әлдеқайда идеалистік деп сынауын жалғастырды, оның Он төрт тармақтық бағдарламасын шындықтан алыс әрі әлсіз деп бағалады. Германияның әскери және экономикалық тұрғыдан талқандалып, қатаң жазаға тартылуы керек екенін, осылайша ол Еуропаның тұрақтылығына ешқашан қауіп төндіре алмайтынын айтты. Алайда, саяси көзқарастардағы айырмашылықтардан бөлек, тіпті Вильсонның алғашқы мерзімі аяқталар алдында және Америка Ұлы соғысқа қатысудан бұрын Лодж Тедди Рузвельтке: «Мен саясатта ешкімді Вильсонға деген жеккөрушілікпен жек көретінімді күтпеген едім» деп сенім білдірді. 1921 жылдың қаңтарында Лодж АҚШ Сенатындағы Соғыс және Әскери-теңіз министрліктеріне президент Вильсонның 10 мың тағайындалуын мақұлдауға қасақана кедергі келтірді, себебі осы «жақын» тағайындауларды бекіту Хардинг әкімшілігін ұятқа қалдырады. Ол Сенаттың Сыртқы қатынастар комитетінің төрағасы (1919–1924) қызметін атқарды. Сонымен қатар, ол 1918 жылдан 1924 жылға дейін Сенаттағы Республикалық конференцияның төрағасы болды. Сенаттағы республикашылдарға басшылық етуінің нәтижесінде кейбір саясаттанушылар оны де-факто Сенаттың көпшілік көшбасшысы деп атады. Өкілеттігі кезінде ол тағы бір ықпалды сенатор Альберт Бевериджбен бірге жаңа әскери-теңіз флотын салуды қолға алды.

Lodge was a staunch advocate of entering World War I on the side of the Allied Powers, attacking President Woodrow Wilson for poor military preparedness and accusing pacifists of undermining American patriotism. On April 2, 1917, the day that President Wilson urged Congress to declare war, Lodge and Alexander Bannwart, a pacifist constituent who wanted Lodge to vote against the war, got into a fistfight in the U. S. Capitol. Bannwart was arrested but Lodge opted not to press charges. Bannwart later sued Lodge to have the record corrected; initial news reports suggested that Bannwart hit Lodge first, but Lodge acknowledged in settling the lawsuit that he had hit Bannwart first. This is the only known instance of a U. S. Senator attacking a constituent. After the United States entered the war, Lodge continued to attack Wilson as hopelessly idealistic, assailing Wilson's Fourteen Points as unrealistic and weak. He contended that Germany needed to be militarily and economically crushed and saddled with harsh penalties so that it could never again be a threat to the stability of Europe. However, apart from policy differences, even before the end of Wilson's first term and well before America's entry into the Great War, Lodge confided to Teddy Roosevelt, "I never expected to hate anyone in politics with the hatred I feel toward Wilson." In January 1921, Lodge led the deliberate obstruction of the confirmation of 10,000 presidential Wilson appointments to the War and Navy Departments in the US Senate on the grounds that confirmation of these so called cabinet "favorite" appointments would embarrass the Harding Administration. He served as chairman of the Senate Foreign Relations Committee (1919–1924). He also served as chairman of the Senate Republican Conference from 1918 to 1924. His leadership of the Senate Republicans has led some to retrospectively call him the de facto Senate Majority Leader. During his term in office, he and another powerful senator, Albert J. Beveridge, pushed for the construction of a new navy.

Ұлттар Лигасы

1919 жылы Сенаттың ресми емес көпшілік көшбасшысы ретінде Лодж Версаль келісімін талқылау және Сенаттың келісімді қабылдамауы мәселесімен айналысты. Лодж Ұлттар Лигасына қосылғысы келді, бірақ Американың егемендігін қорғайтын түзетулермен. Лодж американдық азаматтардың патриотизміне сәуегейленіп, ұлттық егемендіктің әлсіреуіне қарсылық білдірді: «Мен бір ғана туды жақсы көремін және мен осы құрметті бөлісе алмаймын, лига үшін ойлап табылған аралас туға құрмет көрсетпеймін». Лодж АҚШ-ты әлемдік істерге үстем рөлден басқа жағдайда араластыруға қарсы болды: «АҚШ – әлемнің ең жақсы үміті, бірақ егер сіз оны басқа ұлттардың мүдделері мен кикіреңдеріне байлап, Еуропаның интригаларына тартып алсаңыз, оның жақсылыққа жасаған күшін жоясыз және тіпті өмір сүруіне қауіп төндіресіз. Оны өткен жылдардағыдай, болашақ ғасырлар бойы еркін қадам басуға рұхсат етіңіз. Күшті, жомарт және сенімді, ол адамзатқа адал қызмет етті. Өздеріңіздің керемет мұраңызды, осы ұлы еркіндік мекенін қалай шатастырып жатқаныңызға сақ болыңыз. Егер біз құлап, сүрініп кетсек, бүкіл әлемдегі бостандық пен өркениет құрып кетеді». Лоджтың саяси мақсаттары да болды; ол Вильсонды жеке басынан ұнатпады және 1920 жылғы президенттік сайлауда Республикалық партияға бағыт беруге мүдделі болды. Лодж Ұлттар Лигасына қарсы ең басты наразылығы – X-бап, ол барлық қол қойған мемлекеттерді Лига бұйрық берген жағдайда кез келген агрессияны тойтарыс етуге міндеттеді. Лодж Америка Құрама Штаттарының ұлттық қауіпсіздік мүдделерін Лиганың талаптарына бағындыруы мүмкін болатын шексіз міндеттемелерді қабылдамады. Ол Конгресс интервенцияларды жеке-жеке бекітуі керек деп талап етті; Сенат келісім-шарт арқылы бір жақты түрде болжамды қақтығыстарға келісе алмайды. Сенат Версаль мәселесі бойынша «тіркілген жамылғы» сияқты түрлі пікірлерге бөлінді. Демократтардың бір тобы Келісімді қатты қолдады. Демократтардың екінші тобы Президент Уилсонмен келісіп, Келісімді қолдады және кез келген түзетулерге немесе ескертулерге қарсы болды. Соңында, 13 оқшауланған «келіспеушілерден» құралған екі партиялық топ кез келген келісімге қарсы болды. Көпшілік коалиция құру мүмкін болды, бірақ келісімді қабылдау үшін қажетті үштен екі коалиция құру мүмкін емес еді. Келісімге ең жақын келген сәт 1919 жылдың қараша айының ортасында болды, Лодж және оның республикашылары келісімге демократтармен коалиция құрып, екі-үштен екі көпшілікке жақын болды, бірақ Уилсон бұл келісімді қабылдамады. Версаль келісім-шарты күшіне енді, бірақ АҚШ оған қол қоймады және Германиямен және Австриямен жеке бейбітшілік жасады. Америка Құрама Штаттары ешқашан Ұлттар Лигасына қосылмады. Лодж ұзақ мерзімді перспективада жеңіске жетті; оның ескертулері 1945 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымының хартасына енгізілді, Ұлттар Лигасы хартасының X-бабы алынып тасталды және АҚШ Біріккен Ұлттар Ұйымының Қауіпсіздік Кеңесінің тұрақты мүшесі ретінде абсолютті вето құқығына ие болды. Лоджтың немересі Генри Кэбот Лодж-младший 1953 жылдан 1960 жылға дейін АҚШ-тың Біріккен Ұлттар Ұйымындағы елшісі қызметін атқарды.

In 1919, as the unofficial Senate majority leader, Lodge dealt with the debate over the Treaty of Versailles and the Senate's ultimate rejection of the treaty. Lodge wanted to join the League of Nations, but with amendments that would protect American sovereignty. Lodge appealed to the patriotism of American citizens by objecting to what he saw as the weakening of national sovereignty: "I have loved but one flag and I can not share that devotion and give affection to the mongrel banner invented for a league." Lodge was reluctant to involve the United States in world affairs in anything less than a pre eminent role:

The United States is the world's best hope, but if you fetter her in the interests and quarrels of other nations, if you tangle her in the intrigues of Europe, you will destroy her power for good, and endanger her very existence. Leave her to march freely through the centuries to come, as in the years that have gone. Strong, generous, and confident, she has nobly served mankind. Beware how you trifle with your marvelous inheritance; this great land of ordered liberty. For if we stumble and fall, freedom and civilization everywhere will go down in ruin. Lodge was also motivated by political concerns; he strongly disliked Wilson personally and was eager to find an issue for the Republican Party to run on in the presidential election of 1920. Lodge's key objection to the League of Nations was Article X, which required all signatory nations to repel aggression of any kind if ordered to do so by the League. Lodge rejected an open ended commitment that might subordinate the national security interests of the United States to the demands of the League. He especially insisted that Congress must approve interventions individually; the Senate could not, through treaty, unilaterally agree to enter hypothetical conflicts. The Senate was divided into a "crazy quilt" of positions on the Versailles question. One block of Democrats strongly supported the Treaty. A second group of Democrats, in line with President Wilson, supported the Treaty and opposed any amendments or reservations. Finally, a bi partisan group of 13 isolationist "irreconcilables" opposed a treaty in any form. It proved possible to build a majority coalition, but impossible to build a two thirds coalition that was needed to pass a treaty. The closest the Treaty came to passage was in mid November 1919, when Lodge and his Republicans formed a coalition with the pro Treaty Democrats, and were close to a two thirds majority for a Treaty with reservations, but Wilson rejected this compromise. The Treaty of Versailles went into effect, but the United States did not sign it and made separate peace with Germany and Austria Hungary. The United States never joined the League of Nations. Lodge won out in the long run; his reservations were incorporated into the United Nations charter in 1945, with Article X of the League of Nations charter absent and the U. S., as a permanent member of the United Nations Security Council, given an absolute veto. Henry Cabot Lodge Jr., Lodge's grandson, served as U. S. Ambassador to the United Nations from 1953 to 1960.

Вашингтон теңіз конференциясы

1922 жылы президент Уоррен Г. Хардинг Лоджды Вашингтон әскери-теңіз конференциясына (Қарулануды шектеу жөніндегі халықаралық конференция) делегат ретінде тағайындады. Конференцияға Мемлекеттік хатшы Чарльз Эванс Хьюз төрағалық етті, ал құрамында Елиу Рут және Оскар Андервуд та болды. Бұл тарихтағы алғашқы қарусыздандыру конференциясы болды, мақсаты – қару-жарақтарды азайту арқылы әлемдік бейбітшілікті орнату еді. АҚШ, Жапония, Қытай, Франция, Ұлыбритания, Италия, Бельгия, Нидерланды және Португалия сияқты тоғыз ел қатысқан конференция нәтижесінде үш маңызды шарт жасалды: Төрт елдің шарты, Бес елдің шарты (көбінесе Вашингтон әскери-теңіз шарты деп аталады) және Тоғыз елдің шарты, сондай-ақ бірнеше шағын келісімдерге қол қойылды.

LodgeFish Резолюциясы

1922 жылдың маусымында ол 1917 жылғы Балфур декларациясымен сәйкес Палестинадағы британ саясатына қолдау көрсету мақсатында Lodge–Fish резолюциясын енгізді.

Мұра

Тарихшы Джордж Э. Моури былай деп мәлімдейді:

Генри Кэбот Лодж өз заманының ең хабардар мемлекет қайраткерлерінің бірі болды, ол өте жақсы парламентарий еді және шетелдік мәселелерге өткір, сындыра білетін және сол дәуірге тән бос әңгімелерден мүлдем айырылған ой-санасын ұсынды. [Дегенмен] Лодж өзінен күтілген үлес қоймады, себебі бұл Лодждың жеке басымен байланысты. Ол өзімшіл, пайдакүнем, қызғанышпен қараушы, мақтаншы, жоғарыдан қараушы және қарсыласының кемшіліктерін әшкерелеуге ешқашан қарсы тұра алмады. Рузвельт пен Руттан басқа, екі партияның көптеген өкілдері оны ұнатпады және көпшілігі оған сенімсіздікпен қарады. Лодж көп жылдар бойы Смитсондар институтының регенттер кеңесінде қызмет етті. Оның алғашқы тағайындалуы 1890 жылы Өкілдер палатасының мүшесі ретінде болды, ал 1893 жылы сенатор болып сайланғанға дейін қызмет етті. Ол 1905 жылы кеңеске қайта тағайындалды және 1924 жылы қайтыс болғанға дейін қызметін жалғастырды. Басқа регенттер Лоджды "институттың ісіне деген ынтасы мен құрылысшылдығы оны өз білімін және тәжірибесін оның қызметіне жұмылдырған көрнекті әріптес" деп есептеді. 1903 жылы АҚШ-тың шекара комиссары қызметін атқарғаны үшін құрмет көрсетіп, 1908 жылы оның есімімен Сент-Элиас тауларындағы Канада-АҚШ шекарасында орналасқан Маунт-Лодж (Боундерли Пик 166) аталды. Лоджты 1944 жылы Даррил Зануктың "Уилсон" фильмінде, президент Уилсонның өмірбаянында сэр Седрик Хардвик сомдады.

Жеке өмір

1871 жылы адмирал Чарльз Генри Дэвистің қызы Анна "Нэнни" Кэбот Миллс Дэвисқа үйленді. Олардың үш баласы болды:

Констанс Дэвис Лодж (1872–1948), АҚШ өкілі Август Пибоди Гарднердің (1892–1918 жылдары) әйелі және бригадир генерал Кларенс Чарльз Уильямспен (1923–1948 жылдары) некеде болды.
Джордж Кэбот Лодж I (1873–1909), танымал ақын және саясаткер. Джорджтың ұлдары Генри Кэбот Лодж кіші (1902–1985) және Джон Дэвис Лодж (1903–1985) де саясаткер болды. Джон Эллертон Лодж II (1876–1942), өнер кураторы. 1924 жылғы 5 қарашада Лодж өт тасына операция жасалғаннан кейін ауруханада жазылып жатқанда ауыр инсульт алды. Ол төрт күннен кейін 74 жасында қайтыс болды. Ол Кембридж, Массачусетс штатындағы Маунт-Оберн зиратына жерленді.

Лодж жазған кітаптар

1877 ж. Джордж Кэботтың өмірі мен хаттары. Литтл, Браун. 1880 ж. Балладалар мен әндер, іріктеліп қойылған және реттелген Генри Кэбот Лодж. Хоутон Миффлин (1882 жылғы қайта басылымда Лодждің алғы сөзі бар). 1881 ж. Америкадағы ағылшын колонияларының қысқаша тарихы. Харпер және Бразерс. 1882 ж. Александр Гамильтон. Хоутон Миффлин (Америкалық мемлекет қайраткерлері сериясы). 1883 ж. Дэниел Вебстер. Хоутон Миффлин (Америкалық мемлекет қайраткерлері сериясы). 1887 ж. Александр Гамильтон. Хоутон Миффлин (Америкалық мемлекет қайраткерлері сериясы). 1889 ж. Джордж Вашингтон. (2 томдық). Хоутон Миффлин (Америкалық мемлекет қайраткерлері сериясы). 1891 ж. Бостон. Лонгманс, Грин және Компания (Тарихи қалалар сериясы). 1892 ж. Сөздер. Хоутон Миффлин. 1895 ж. Америка тарихынан батырлық әңгімелер. Теодор Рузвельтпен бірге. Сенчури. 1898 ж. Революция тарихы. (2 томдық). Чарльз Скрибнердің ұлдары. 1899 ж. Испаниямен соғыс. Харпер және Бразерс. 1902 ж. Күрескен фрегат және басқа да эсселер мен сөздер. Чарльз Скрибнердің ұлдары. 1906 ж. Шекаралық қала және басқа да эсселер. Чарльз Скрибнердің ұлдары. 1909 ж. Сөздер мен сөздер: 1884–1909 жж. Хоутон Миффлин. 1913 ж. Ертегі естеліктер. Чарльз Скрибнердің ұлдары. 1915 ж. Конституцияның демократиясы және басқа да сөздер мен эсселер. Чарльз Скрибнердің ұлдары. 1917 ж. Соғысқа қатысты үндеулер, 1915–1917 жж. Хоутон Миффлин. 1919 ж. Массачусетс штатының сенаторы Генри Кэбот Лоджтың АҚШ-тың бұрынғы президенті Теодор Рузвельт құрметіне АҚШ Конгресі алдында сөйлеген сөзі, 1919 жылдың 9 ақпаны, жексенбі күні. Вашингтон, округ Колумбия: Үкіметтік баспахана. 1919 ж. Теодор Рузвельт, Бостон: Хоутон Миффлин. 1921 ж. АҚШ Сенаты және басқа да эсселер мен тарихи және әдеби үндеулер. Чарльз Скрибнердің ұлдары. 1925 ж. Сенат және Ұлттар лигасы. Чарльз Скрибнердің ұлдары. 1925 ж. Теодор Рузвельт пен Генри Кэбот Лодж арасындағы хат алмасудан таңдамалар, 1884–1918 (2 томдық). Теодор Рузвельтпен бірге.

Лодж жазған кітап тараулары

1898 жыл.

Лодж баспасы шығарған кітаптар сериясы

1903 жылы. Александр Гамильтонның еңбектері. 12 томдық. 1910 жыл. "Халықтар тарихы". Чикаго: Х. В. Сноу, 1901; Нью-Йорк: П. Ф. Коллиер және ұлы, 1913. 1916 жыл. "Рим". Нью-Йорк: П. Ф. Коллиер және ұлы, 1916. 1909 жыл. Әлем классикасының ең жақсы үлгілері, тек проза жанрында. (10 томдық). Фрэнсис Уайтинг Халсимен бірлесе жазылған. Фанк және Вагналл.

Мақалалар

1 8 7 8 .
1 8 8 2 .
1 8 8 2 .
1 8 8 3 .
1 8 9 0 .
1 8 9 1 .