Уильям Руфус ДеВейн Кинг: АҚШ вице-президентінің өмірбаяны мен қызметі
William R. King
Уильям Р. Кинг – АҚШ-тың 13-ші вице-президенті (1853). Саяхатшы, дипломат, саяси қайраткер. Құлық пен батыс кеңеюіне қатысты модераторлық көзқарас білдірген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ вице-президенті 1853 жылдың наурызынан сәуіріне дейін
Vice president of the United States from March to April 1853
Уильям Руфус ДеВэйн Кинг (7 сәуір, 1786 – 18 сәуір, 1853) – американдық саясаткер және дипломат. Ол 1853 жылдың 4 наурызынан 1853 жылдың сәуірінде қайтыс болғанға дейін АҚШ-тың 13-ші вице-президенті болды. Бұрын ол Солтүстік Каролинадан АҚШ өкілі және Алабамадан сенатор болып қызмет еткен. Ол сондай-ақ президент Джеймс К. Полк басқару кезеңінде Францияға министр болып тағайындалған. Демократ болған ол, одақтас болды және оның замандастары оны секционализм, құлдық және батысқа қарай кеңею мәселелерінде орташа көзқарастағы саясаткер деп есептеді, бұл мәселелер Американдық Азамат соғысының туындауына әсер етті. Ол 1850 жылғы келісімге қатысты дайындалуға көмектесті. Ол шетелдік жерде қызметке кірісу антты қабылдаған АҚШ вице-президентінің жалғыз өкілі; денсаулығының нашарлығына байланысты ол Кубада қызметке кірісті. Ол 45 күннен кейін туберкулезден қайтыс болды, нәтижесінде қызмет барысында қайтыс болған үшінші вице-президент атанды. Джон Тайлер мен Эндрю Джонсон ғана президенттікке мұрагерлік етті, олардың қызмет мерзімі одан да қысқа болды. Кинг – Алабама штатынан шыққан жалғыз АҚШ вице-президенті.
William Rufus DeVane King (April 7, 1786 – April 18, 1853) was an American politician and diplomat. He was the 13th vice president of the United States from March 4 until his death in April 1853. Earlier he had served as a U. S. representative from North Carolina and a senator from Alabama. He also served as minister to France under President James K. Polk. A Democrat, he was a Unionist and his contemporaries considered him to be a moderate on the issues of sectionalism, slavery, and westward expansion, which contributed to the American Civil War. He helped draft the Compromise of 1850. He is the only United States vice president to take the oath of office on foreign soil; he was inaugurated in Cuba, due to his poor health. He died of tuberculosis 45 days later, becoming the third vice president to die in office. Only John Tyler and Andrew Johnson, both of whom succeeded to the presidency, have had shorter tenures. King was the only U. S. vice president from Alabama.
Ерте өмір
Кинг Солтүстік Каролина штатының Сампсон округінде Уильям Кинг пен Маргарет ДеВэйн отбасында дүниеге келді. Оның отбасы үлкен, бай және жақсы байланысқа ие болған. 1803 жылы ол Чапел-Хиллдегі Солтүстік Каролина университетін бітірді, сонымен қатар Филантропиялық қоғамның мүшесі болды. Уильям Александр Грэм, Кингтің кейіннен 1852 жылғы сайлауда қарсылас болған адамы, сол кезде университетте оқыды (Грэм бәсекелес Диалектикалық қоғамның мүшесі болған). 1806 жылы Файетвилл, Солтүстік Каролина судьясы Уильям Даффиден заң оқығаннан кейін адвокаттыққа қабылданды және Клинтон қаласында тәжірибесін бастады. Кинг белсенді масон болды және Фейетвилл қаласының «Феникс» ложасының №8 мүшесі болды.
King was born in Sampson County, North Carolina, to William King and Margaret DeVane. His family was large, wealthy, and well connected. He graduated from the University of North Carolina at Chapel Hill in 1803, where he was also a member of the Philanthropic Society. William Alexander Graham, whom King would later oppose in the election of 1852, attended the university at the same time (Graham was a member of the rival Dialectic Society). Admitted to the bar in 1806 after reading the law with Judge William Duffy of Fayetteville, North Carolina, he began practice in Clinton. King was an ardent Freemason and was a member of Fayetteville's Phoenix Lodge No. 8.
Саяси мансап
Кинг саясатқа қатысып, Солтүстік Каролина штатының Өкілдер палатасына сайланды, онда 1807 жылдан 1809 жылға дейін қызмет етті, ал 1810 жылы Солтүстік Каролина штатының Уилмингтон қаласының прокуроры болды. Ол 12-ші, 13-ші және 14-ші Конгрестерге сайланды, 1811 жылдың 4 наурызынан 1816 жылдың 4 қарашасына дейін қызмет етті, содан кейін Уильям Пинкнидің Ресейдегі және Неапольдегі арнайы дипломатиялық миссияға Министр болып тағайындалғанда, Пинкнидің өкілдігінің хатшысы лауазымына отставка берді. Кинг алғаш рет конгрессмен болып сайланғанда 24 жасқа толыпты. (Өкілдер палатасында қызмет ету үшін конституциялық талапқа сай 25 жасқа толғанға дейін мерзімі басталғаннан кейін, бірақ 12-ші Конгресс 1811 жылдың 4 қарашасында ғана жиналды, ал Кинг сол күні ғана ант берді.) 1818 жылы Америка Құрама Штаттарына оралғаннан кейін Кинг мақта өсірудің оңтүстікке қарай жылжуына қосылды, қазіргі Селма және Кахаба қалаларының арасындағы Алабама өзеніндегі "Кингс Бенд" деп аталатын жерді сатып алды. Ол құл еңбегіне негізделген үлкен мақта шаруашылығын құрып, оны "Честнат Хилл" деп атады. Кинг және оның туыстары штаттың ең ірі құл иеленуші отбасыларының біріне айналды, барлығы 500-ге жуық адамды иеленді. Уильям Руфус Кинг Алабама штатының үкіметін құрған конвенцияға делегат болды. 1819 жылы Алабама штаты жиырма екінші штат ретінде қабылданғаннан кейін, ол Штат Заң шығарушы органымен Демократиялық-Республикалық партиясынан АҚШ Сенатына сайланды. Кинг Эндрю Джексонның жақтасы болды және 1822, 1828, 1834 және 1841 жылдары Джексондық ретінде Сенатқа қайта сайланды, 1819 жылдың 14 желтоқсанынан 1844 жылдың 15 сәуірінде отставкаға кеткенге дейін қызмет етті. Осы кезеңде 1824 жылдың наурыз-сәуір айларында Уильям Р. Кинг Демократиялық-Республикалық партиясының 1824 жылғы президенттік сайлауда АҚШ вице-президенті лауазымына кандидат болу үшін партиялық құрылтайда бір дауыспен құрметке ие болды. Кейін ол 24-ші және 27-ші Конгрестер кезінде АҚШ Сенатының уақытша төрағасы болды. Кинг Сенаттың Жерлер жөніндегі комитетінің және Сауда жөніндегі комитетінің төрағасы болды. Ол Францияға Министр болып тағайындалды және 1844 жылдан 1846 жылға дейін қызмет етті. Отанына оралғаннан кейін Кинг Сенаттағы қызметін жалғастырды және Артур П. Багбидің отставкасынан туындаған бос орынды толтыру үшін тағайындалды және сайланды. Ол 1848 жылдың 1 шілдесінен денсаулығының нашарлауы және АҚШ вице-президенті болып сайлануына байланысты 1852 жылдың 20 желтоқсанында отставкаға кеткенге дейін осы лауазымда болды. 1850 жылғы келісімге дейінгі келіспеушіліктер кезінде Кинг сенаттың құлдыққа қарсы петицияларды талқылауға тыйым салатын ережесін қолдады және Конгресс басқаратын Колумбия округінде құлдықты жою ұсыныстарына қарсы болды. Кинг құлдықты қолдаушы ұстанымды ұстанып, Конституция оңтүстік штаттарда да, федералды аумақтарда да құлдық институтын қорғады деп мәлімдеді. Ол аболиционистердің құлдықты жоюға бағытталған күш-жігеріне де, Оңтүстік штатының бөлінуін талап ететін радикальдарға да қарсы болды. Оны Шелли Росс, Джеймс В. Лоуэн және Роберт П. Уотсон қолдады. Бұл еңбек оның президент Джеймс Бьюкененмен тығыз қарым-қатынасына ерекше назар аударады. Екеуі 1840 жылдан Кингтің 1853 жылы қайтыс болғанға дейін 13 жыл бірге өмір сүрді. Бьюкенен бұл қарым-қатынасты "бірлік" деп сипаттады және олар жиі ресми шараларға бірге қатысты. Олардың ерекше жақындығын замандастары да байқап, пікір білдірді. Эндрю Джексон оларды қысыммен "Мисс Нэнси" және "Фанси әже" деп атады (бұрынғысы 19 ғасырдағы әйелдікке ұшыраған еркек үшін эвфемизм), ал Аарон В. Браун Кингті Бьюкененнің "жақсы жартысы" деп атады. Алайда, тарихшы Льюис Соум атап көрсеткендей, "1800-ші жылдардың ортасында әдет-ғұрыптар мен сөздер бүгінгіден өзгеше болды". "Мисс Нэнси" "таза киім киетін және әдепті адамдарды белгілеу үшін қолданылатын кең таралған атау болды". Ол сондай-ақ Аарон Браунның Кингтің саяси қарсыласы болғанын атап өтті. Лоуэн Бьюкенен мен Кингті "сиамдық егіздер" деп сипаттады. Вице-президенттердің өмірбаянын жазған Сол Барцман Кингтің "тақсырлық әдеттері мен Бьюкененмен айқын қарым-қатынасы кейбір қатыгез сындарға себеп болды" деп жазды. Бьюкенен Кингтің мінез-құлқын қабылдап, оңтүстік мәдениетін романтикалық сипатқа ие етті. Екеуі де саяси амбициялары жоғары болды және 1844 жылы президенттікке және вице-президенттікке үміткер болуды жоспарлады.
King entered politics and was elected as a member of the North Carolina House of Commons, where he served from 1807 to 1809, and he became city solicitor of Wilmington, North Carolina, in 1810. He was elected to the Twelfth, Thirteenth, and Fourteenth Congresses, serving from March 4, 1811, until November 4, 1816, when he resigned to become Secretary of the Legation for William Pinkney during Pinkney's appointment as Minister to Russia and to a special diplomatic mission in Naples. King was only 24 years old when he became a congressman for the first time. (He did not reach the constitutional age of 25 for service in the House of Representatives until after the term began, but the Twelfth Congress did not convene until November 4, 1811, and King was not sworn in until then.) When he returned to the United States in 1818, King joined the westward migration of the cotton culture to the Deep South, purchasing property at what would later be known as "King's Bend" between present day Selma and Cahaba on the Alabama River in Dallas County of the new Alabama Territory, which had been recently separated from Mississippi. He developed a large cotton plantation based on slave labor, calling the property "Chestnut Hill". King and his relatives formed one of the state's largest slaveholding families, collectively owning as many as 500 people. William Rufus King was a delegate to the convention that organized the Alabama state government. Upon the admission of Alabama as the twenty second state in 1819, he was elected by the State Legislature as a Democratic Republican to the United States Senate. King was a follower of Andrew Jackson, and was re elected to the Senate as a Jacksonian in 1822, 1828, 1834, and 1841, serving from December 14, 1819, until his resignation on April 15, 1844. During this time, in March–April 1824, William R. King was honored with a single vote at the Democratic Republican Party caucus to be the party's candidate for the office of vice president of the United States in the upcoming 1824 presidential election. Later, he served as President pro tempore of the United States Senate during the 24th through 27th Congresses. King was Chairman of the Senate's Committee on Public Lands and the Committee on Commerce. He was appointed Minister to France and served from 1844 to 1846. After his return, King resumed serving in the Senate and was appointed and subsequently elected to fill the vacancy caused by the resignation of Arthur P. Bagby. He held his seat from July 1, 1848, until his resignation on December 20, 1852, because of ill health and his having been elected vice president of the United States. During the conflicts leading up to the Compromise of 1850, King supported the Senate's gag rule against debate on antislavery petitions and opposed proposals to abolish slavery in the District of Columbia, which Congress administered. King supported a pro slavery position, arguing that the Constitution protected the institution of slavery in both the Southern states and the federal territories. He opposed both the abolitionists' efforts to abolish slavery in the territories as well as the Fire Eaters' calls for Southern secession. It has been supported by Shelley Ross, James W. Loewen, and Robert P. Watson. It focuses essentially on his close and intimate relationship with President James Buchanan. The two men lived together for 13 years, from 1840 until King's death in 1853. Buchanan referred to the relationship as a "communion", and the two often attended official functions together. Contemporaries also noted and commented on the unusual closeness. Andrew Jackson mockingly called them "Miss Nancy" and "Aunt Fancy" (the former being a 19th century euphemism for an effeminate man), while Aaron V. Brown referred to King as Buchanan's "better half". However, historian Lewis Saum has pointed out, "Customs and expressions were different in the mid 1800s than they are today "Miss Nancy" was "a fairly common designation for people who wore clean clothes and had good manners". He also noted that Aaron Brown was a political rival of King. Loewen has described Buchanan and King as "Siamese twins". Sol Barzman, a biographer of vice presidents, wrote that King's "fastidious habits and conspicuous intimacy with the bachelor Buchanan gave rise to some cruel jibes." Buchanan adopted King's mannerisms and romanticized southern culture. Both had strong political ambitions, and in 1844, they planned to run as president and vice president.
Вице-президенттік және қайтыс болуы (1853)
1852 жылы Демократиялық Ұлттық Конвент Балтимордағы Механика өнерін дамыту институтының залында өтті. Франклин Пирс президенттікке, ал Кинг вице-президенттікке ұсынылды. Пирс пен Кинг Уигтердің кандидаттары Уинфилд Скотт пен Уильям Александр Грэмды жеңіп шықты. Кинг туберкулезбен ауырып, денсаулығын жақсарту үшін Кубаға сапар шеккендіктен, 1853 жылдың 4 наурызында Вашингтонда қызметке кірісіп, ант беруге мүмкіндік алмады. Конгресс 2 наурызда қабылдаған арнайы заңға сәйкес, оған АҚШ-тан тыс жерде ант беруге рұқсат берілді және 1853 жылдың 24 наурызында Кубадағы АҚШ консулы Уильям Л. Шарки Кубаның Матанзас қаласының жанында оған ант берді. Кинг – АҚШ тарихында шетелдік жерде қызметке кірісіп ант берген бірінші және, қазірге дейін жалғыз вице-президент немесе президент. Одан кейін Кинг Каштанатты төбеге қайтып келді. 1853 жылдың 18 сәуірінде 67 жасында туберкулезден көз жұмды. Ол алдымен плантациядағы мазарға жерленді, кейін Сельма қаласындағы Ескі Live Oak зиратына қайта жерленді. Кинг лауазымдық міндеттерді ешқашан атқармады. Кингтің қайтысынан кейін вице-президент лауазымы 1857 жылдың наурыз айында Джон С. Брекинридж президент Джеймс Бьюкененмен бірге қызметке кіргенге дейін бос тұрды.
The 1852 Democratic National Convention was held at the Maryland Institute for the Promotion of the Mechanic Arts Hall in Baltimore. Franklin Pierce was nominated for president, and King was nominated for vice president. Pierce and King defeated the Whig candidates, Winfield Scott and William Alexander Graham. Because King was ill with tuberculosis and had traveled to Cuba in an effort to regain his health, he was not able to be in Washington to take his oath of office on March 4, 1853. By a special Act of Congress passed on March 2, he was allowed to take the oath outside the United States, and was sworn in on March 24, 1853, near Matanzas, Cuba, by the U. S. consul to Cuba, William L. Sharkey. King is the first and, to date, only vice president or president of the United States to take the oath of office on foreign soil. Shortly afterward, King made the journey to return to Chestnut Hill. He died within two days of his arrival on April 18, 1853, aged 67, of tuberculosis. He was interred in a vault on the plantation and later reburied in Selma's Old Live Oak Cemetery. King never carried out any duties of the office. Following King's death, the office of vice president was vacant until John C. Breckinridge was inaugurated with President James Buchanan in March 1857.
Мұра мен құрмет
1852 жылы Орегон аумақтық заң шығарушы органы оның құрметіне Кинг округі деп атады. Кинг округі келесі жылы құрылғанда Вашингтон территориясының бөлігі болды, ал 1889 жылы Вашингтон штатының құрамына кірді. 1985 жылы Кинг округі әкімдігі өзінің атауын және логотипін өзгертіп, ұлттық азаматтық құқық қозғалысының қайтыс болған көшбасшысы Мартин Лютер Кингтің (1929–1968) есімін мәңгі есте сақтау үшін жаңартты. Бұл өзгеріс 2005 жылдың 19 сәуірінде губернатор Кристин Грегуар Сенат заңы №5332-ға қол қойған кезде ресми түрде бекітілді, ол 2005 жылдың 24 шілдесінен бастап күшіне енді. Оның құрметіне Солтүстік Каролина университетінің Чапел-Хилл қаласындағы Кинг резиденциясы төрт бұрышы аталды. 1830 жылғы Кингтің портреті Нью-Ист-холлдағы Диалктикалық және филантропиялық қоғамдардың филантропиялық палаталарында сақталады, ол студенттік кезінде осы пікірсайыс қоғамына қосылған болатын. Кинг Алабама штатының Сельма қаласын құрушылардың бірі болды және оған Оссианның "Сельма әндері" поэмасының аты берілді.
In 1852, the Oregon Territorial Legislature named King County for him. King County became part of Washington Territory when it was created the following year, and then part of the State of Washington in 1889. In 1985, the King County government amended its designation and its logo to honor instead the late national Civil Rights Movement leader Martin Luther King Jr. (1929–1968). The change was made official April 19, 2005, when Governor Christine Gregoire signed into law Senate Bill 5332, effective July 24, 2005. The King Residence Quadrangle at the University of North Carolina at Chapel Hill, his alma mater, is named for him. An 1830 portrait of King is held at New East Hall in the Philanthropic Chambers of the Dialectic and Philanthropic Societies, a debating society which he had joined during college. King was a co founder of Selma, Alabama, which he named after the Ossianic poem "The Songs of Selma".