Қара мақұлықлы ормандағы сүрегі (Dumetia atriceps)
Dark-fronted babbler
Қара мақұрт (Dumetia atriceps) – Үндістанның Батыс Гаты мен Шри-Ланка орманды аймақтарында кездесетін құс. Сипаттамасы, табиғаты және анықталуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрі
Species of bird
Қара маңдайлы сүрегіш (Dumetia atriceps) – Үндістанның Батыс Гатында және Шри-Ланка ормандарында кездесетін Ескі әлемнің сүрегіштер туысына жататын құс. Олар шағын, қоңырқос түсті, қара түсті бастары, ақшыл кеудесі және ақшыл сары қарындары бар құстар. Олар орманның бұталарында үйір-үйір болып азықтанады, үнемі дауыстап, қозғалғанда ескерту береді.
The dark fronted babbler (Dumetia atriceps) is an Old World babbler found in the Western Ghats of India and the forests of Sri Lanka. They are small chestnut brown birds with a dark black cap, a whitish underside and pale yellow iris. They forage in flocks in the undergrowth of forests constantly making calls and uttering alarm calls when disturbed.
Таксономия
Қара маңдайлы баблер 1839 жылы ағылшын натуралисі Томас Джердон Brachypteryx atriceps деген екілік атаумен ресми түрде сипаттады. Ол таралу ареалын Трисур, Вадаканчери, Кунур және Оңтүстік-Батыс Үндістанның Вайнад аймақтары деп көрсетті. 1935 жылы Хью Уистлер типтік локалитетті Вайнадқа шектеді. Бұрын қара маңдайлы баблер монотиптік Rhopocichla туысына жатқызылған. 2019 жылы жарияланған кең ауқымды молекулалық филогенетикалық зерттеулер нәтижесінде ол қоңырқұйрықты баблермен бірге Dumetia туысына көшірілді. Dumetia туысын 1852 жылы ағылшын зоологы Эдвард Блайт енгізген. Туыс атауы латын тіліндегі dumetum, dumeti сөздерінен шыққан, мағынасы "қалың бұталық". Атрицепс деген эпитет латын тіліндегі ater сөзінен ("қара") және ceps сөзінен ("басқа немесе қақпаққа") құралған. Төрт түрше танылған: және жоғарғы жағы көбірек зәйтүнді. Пальхат аңғарының солтүстігінде кездесетін номинативті түрдің басы қара түсті. Шри-Ланкада siccata түршесі төменгі биіктікте, ал nigrifrons түршесі ылғалды аймақта кездеседі. Біріншісінің жоғарғы жағы зәйтүнді, ал екіншісінің жоғарғы жағы қызғылт түсті.
The dark fronted babbler was formally described in 1839 by the English naturalist Thomas Jerdon under the binomial name Brachypteryx atriceps. He specified the range as Thrissur, Wadakkancherry, Coonoor and the Wayanad of southwest India. The type locality was restricted to Wayanad by Hugh Whistler in 1935. The dark fronted babbler was formerly placed in the monotypic genus Rhopocichla. It was moved to Dumetia with the tawny bellied babbler based on the results of a large molecular phylogenetic study published in 2019. The genus Dumetia was introduced in 1852 by the English zoologist Edward Blyth. The genus name is from Latin dumetum, dumeti meaning "thicket". The specific epithet atriceps combines the Latin ater meaning "black" with ceps meaning " capped" or " headed". Four subspecies are recognised: and the upper parts are more olive. The nominate form found north of the Palghat Gap has the hood dark black. In Sri Lanka, the subspecies siccata is found in the lower elevation while nigrifrons is found in the wet zone. The former has more olive on the upperparts while the later is rufescent on the upperparts.
Мінез-құлық және экология
Баблерлердің ұшу қабілеті нашар, олар өз ареалдарында жыл бойы қоныстанады. Олар топтасып жем іздейді, өсімдіктерге өрмелеп шығады, ал қорқытылғанда бұтаның ең жоғарғы тармақтарынан төмен түсіп, қалың жапырақтардың арасына жасырынады. Олардың табиғи ортасы – орманның қалың жапырақтарында немесе ашық өскен орман шеттеріндегі бұталар. Олар жиі түрлі құстардың бірігіп жем іздейтін топтарына қосылады. Көбейту маусымы мамырдан шілдеге дейін созылады. Бұл баблер өз ұясын бұтаның төменгі жағында, көбінесе бамбук жапырақтарынан шар тәрізді салады. Ұя сырттан құрғақ жапырақтарға ұқсайды, кіреберісі бір жағынан ашылады. Әдеттегі жұмыртқа саны – екі. Сонымен қатар, олар құстардың демалатын ұяларын да салады, онда кейде құстар түнеп жатады. Мұндай ұялар іштен қапталмайды.
Babblers have a weak flight and are residents within their range. They forage in parties and clamber up vegetation and when disturbed, they tend to drop from the topmost perches of the bush into the undergrowth. Their typical habitat is undergrowth in forest or on the edge of forests in more open growth. They often join mixed species foraging flocks. The breeding season is May to July. This babbler builds its nest low down in a bush, the nest being a ball of leaves, often of bamboo. The nest looks like some dry leaves stuck in a bush with the opening on the side. The normal clutch is two eggs. They are also said to construct dormitory nests within which birds may sometimes roost. These dormitory nests are not lined.