Луи Мари де Ла Ревельер Лепо: Француз революциясының қайраткері
Louis Marie de La Révellière-Lépeaux
Луи Мари де Ла Ревельер Лепо – француз саяхатшысы, Француз революциясының басшысы және Директорияның көрнекті тұлғасы. Өмірбаяны мен қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз саясаткері (1753–1824)
French politician (1753–1824)
Луи Мари де Ла Ревеллер Лепо (24 тамыз 1753 – 24 наурыз 1824) Француз революциясы кезінде Ұлттық конвенцияның депутаты болды. Кейін ол француз директориясының белгілі бір басшысы болды.
Louis Marie de La Révellière Lépeaux (24 August 1753 – 24 March 1824) was a deputy to the National Convention during the French Revolution. He later served as a prominent leader of the French Directory.
Өмір
Ол Монтейгуда (Венде) Ж. Б. де ла Ревеллиердің ұлы болып дүниеге келді. Ол отбасына тиесілі шағын мүлік атынан Лепо есімін қабылдады, ал жергілікті тұрғындар оны М. де Лепо деп білді. Ол Анжер мен Парижде құқық білімін оқыды және 1775 жылы адвокаттыққа қабылданды. 1789 жылғы Эстаттар Генералына депутат ретінде сайланған ол сессия аяқталған соң Анжерге оралды, онда мектептегі достары Ж. Б. Леклерк және Урбен Рене Пиластрмен бірге Maine et Loire кеңесінде отырды және алғашқы Венделік көтерілістермен айналысты. 1792 жылы ол департаменттен Конвенцияға сайланды, ал 19 қарашада Францияның шетелдік халықтардың бостандық күресінде қорғаныс беруі туралы танымал жарлықты ұсынды. Ла Ревеллиер Лепо Людовик XVI-ның өліміне дауыс бергенімен, ол экстремистермен келіспеді. 1793 жылы ол Жирондистермен бірге жазаланды және 9 Термидор көтерілісіне (1794 жылғы 27 шілдеде) дейін жасырын өмір сүрді. Жаңа конституцияны дайындау комиссиясында қызмет еткеннен кейін ол 1795 жылдың шілдесінде Ассамблеяның президенті, ал көп ұзамай Қоғамдық қауіпсіздік комитетінің мүшесі болды. Оның аты сайланған директорлар тізімінде бірінші болып тұрды және ол Директорияның президенті болды. Әріптестерінің ішінде ол Жан Франсуа Ревбельмен және шамалы дәрежеде Барраспен одақтас болды, бірақ әріптестерінің ең көрнектісі Лазар Карно оның жек көруіне лайық болды. Оның саясаты христиан дініне деген қатыгез қарсылықпен ерекшеленді, оны ағылшын деисі Дэвид Уильямс ойлап тапқан жаңа дін – теофилантропиямен ауыстыруды ұсынды. 18 Фруктидордағы (4 қыркүйек 1797) төңкерістің еңбегін, оның нәтижесінде одақтас директорлар өзінің билігін арттырды, Ла Ревеллиер Лепо өз естеліктерінде өзіне жатқызды, оны осы және басқа да мәселелерде сақтықпен оқу керек. 30 Прайриалдың VII жылындағы (18 маусым 1799) төңкерістен кейін отставкаға жіберілген ол елде зейнеткерлікке шықты және он жылдан кейін Парижге оралғаннан кейін де қоғамдық істерге қатыспады.
He was born at Montaigu (Vendée), the son of J. B. de la Révellière. He adopted the name Lépeaux from a small property belonging to his family, and he was known locally as M. de Lépeaux. He studied law at Angers and Paris, being called to the bar in 1775. A deputy to the Estates General of 1789, he returned at the close of the session to Angers, where with his school friends J. B. Leclerc and Urbain René Pilastre he sat on the council of Maine et Loire, and had to deal with the first Vendéen outbreaks. In 1792 he was returned by the département to the Convention, and on 19 November he proposed the famous decree by which France offered protection to foreign nations in their struggle for liberty. Although La Révellière Lépeaux voted for the death of Louis XVI, he was not in general agreement with the extremists. He was proscribed with the Girondins in 1793, and remained in hiding until the revolt of 9 Thermidor (27 July 1794). After serving on the commission to prepare the initiation of the new constitution he became in July 1795 president of the Assembly, and shortly afterwards a member of the Committee of Public Safety. His name stood first on the list of directors elected, and he became president of the Directory. Of his colleagues he was in alliance with Jean François Rewbell and to a lesser degree with Barras, but the greatest of his fellow directors, Lazare Carnot, was the object of his undying hatred. His policy was marked by a bitter hostility to the Christian religion, which he proposed to supplant as a civilizing agent by theophilanthropy, a new religion invented by the English deist David Williams. The credit of the coup d'état of 18 Fructidor (4 September 1797), by which the allied directors made themselves supreme, La Révellière Lépeaux arrogated to himself in his Mémoires, which in this as in other matters must be read with caution. Compelled to resign by the Coup of 30 Prairial Year VII (18 June 1799), he lived in retirement in the country, and took no further part in public affairs even after his return to Paris ten years later.