Уоррен Демьян Маншел: Американдық дипломат және қоғамдық қайраткер
Warren D. Manshel
Уоррен Демьян Маншел (1924-1990) – американдық дипломат, банкир, баспагер. Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет етіп, кейін Гарвардта оқыды. Киссинджермен дос болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Warren Demian Manshel (1924 жылғы 6 қаңтар – 1990 жылғы 25 ақпан) – американдық дипломат, инвестициялық банкир, редактор және баспагер.
American diplomat (1924–1990)
Warren Demian Manshel (January 6, 1924 – February 25, 1990) was an investment banker; an editor and publisher; and a diplomat.
Ерте өмір, білім және мансап
Уоррен Маншель Францияда дүниеге келді және Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Германиядан отбасымен бірге АҚШ-қа көшіп келді. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясына қабылданып, қызмет етті, соңында бірнеше одақтас елдердің ықпалындағы газеттерге және жаңа неміс ақпарат агенттігіне лицензия берді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Маншель Гарвард университетіне түсіп, мемлекеттік басқару саласында бакалавр, магистр және доктор ғылымдарының дәрежелерін алды. Гарвардта оқытушы болып жұмыс істеген кезде ол Генри Киссинджермен бір кеңседе болды және олармен достық қарым-қатынас орнатты, кейіннен ол АҚШ Мемлекеттік хатшысы қызметін атқарып, Нобель бейбітшілік сыйлығына ие болды. Докторлық диссертациясын қорғағаннан кейін Маншель Гарвардтың 1952 жылғы халықаралық қатынастар саласындағы беделді Чейз сыйлығымен марапатталды, оның соғыстан кейінгі Еуропаны біріктіру тақырыбындағы алдын ала жасалған ғылыми еңбегі «бейбітшілікті ілгерілететін және жариялануға лайық құжат» деп танылды. Гарвардты бітіргеннен кейін Маншель американдық және еуропалық зиялылардың антикоммунистік ұйымы – Мәдени бостандық кеңесінің директоры және бас әкімшісі болып жұмыс істеді (1954-1955). 1955 жылы ол Нью-Йорктегі Coleman & Company компаниясына қосылып, ақырында оның басқару серігі және институционалдық зерттеулер директоры болды, ал 1977 жылы компаниядан зейнетке шықты. Кәсіби инвестициялық банкир Маншель 1978 жылы Бельгияда Еуропалық опциялар биржасын бірлесіп құрды, қазір ол Euronext құрамына кіреді. Ол сонымен қатар Гарвард университетінің Бақылау кеңесінің мүшесі болды. 1981 жылы дипломатиялық қызметтен кейін Маншель Dreyfus Funds компаниясының директорлар кеңесіне мүше болып сайланды.
Warren Manshel was born in France and immigrated to the United States from Germany with his family prior to World War II. He enlisted in and served in the U. S. Army during World War II, ultimately licensing several Allied influenced newspapers and a new German news agency. Following World War II, Manshel enrolled at Harvard University, where he earned his bachelor's, master's and doctoral degrees in government. As a teaching fellow at Harvard, he shared an office and friendship with Henry Kissinger, later to receive the Nobel Peace Prize as U. S. Secretary of State. Upon earning his doctorate, Manshel was awarded Harvard's prestigious 1952 Chase Prize in International Relations for the "most publishable document advancing peace" for his preemptive, scholarly work on the unification of post war Europe. Shortly after Harvard, Manshel became director and chief administrative officer at the Council for Cultural Freedom, an anti Communist organization of American and European intellectuals (1954 1955). He then joined Coleman & Company in New York in 1955, eventually becoming its managing partner and director of institutional research; and retired from the firm in 1977. An expert investment banker, Manshel also co founded the European Options Exchange in Belgium in 1978, now a unit of Euronext. He also was a member of the Board of Overseers at Harvard University. Following his diplomatic service in 1981, Manshel served as a member of the board of directors for a Dreyfus Funds company.
"Public Interest" және "Foreign Policy" журналдары
Неолиберал Маншель 1960-1970 жылдары әлеуметтік, саяси және халықаралық қатынастар саласындағы интеллектуал ретіндегі ықпалды рөлін одан әрі дамытты. 1965 жылы ол Ирвинг Кристолмен бірлесіп "The Public Interest" журналын құрды және жариялады. Уоррен Маншель баспагер болған кезеңде "Қоғамдық мүдде" Сеймур Мартин Липсет, Питер Друкер, Леон Касс, Дэниел Патрик Мойнихен және Фрэнсис Фукуяма сияқты жетекші және жаңадан көзге шығып келе жатқан зиялылардың пікірлерін жеткізді. 1970 жылы Маншель өзінің досы Сэмюэл П. Хантингтонмен, кейін "Цивилизациялардың қақтығысы" кітабының авторымен бірлесіп, Халықаралық бейбітшілік үшін Карнеги қорымен тығыз байланыста ықпалды "Сыртқы саясат" журналын іске қосты. Маншель Ричард Холбрукты "Сыртқы саясат" журналының алғашқы бас редакторы етіп тағайындады, ол кейін АҚШ Мемлекеттік хатшысының көмекшісі, Германиядағы АҚШ елшісі, Біріккен Ұлттар Ұйымындағы АҚШ елшісі, Дейтон келісімінің бейбіт келіссөзшісі және Таяу Шығысқа АҚШ президентінің арнайы өкілі болды. Маншель 1990 жылы қайтыс болғанға дейін "Foreign Policy" журналының редакторы және баспагері қызметін атқарды. Оның басшылығымен "Тышқы саясат" ғылым, қаржы, саясат және үкімет салаларындағы зиялылардың дауысына айналды. Қазіргі таңда "Foreign Policy" журналы "The Slate Group" компаниясына тиесілі, ол "The Washington Post Company" компаниясының бизнес бөлімшесі болып табылады.
Manshel, a neo liberal, continued to cultivate his influential role as a social, political and international relations intellectual throughout the 1960s and 1970s. In 1965, he co founded and published The Public Interest magazine with Irving Kristol. During Warren Manshel's tenure as its publisher, The Public Interest gave voice to leading and emerging intellectuals, including Seymour Martin Lipset, Peter Drucker, Leon Kass, Daniel Patrick Moynihan and Francis Fukuyama. In 1970, Manshel launched the influential Foreign Policy magazine with his friend Samuel P. Huntington, later the author of Clash of the Civilizations, and in conjunction with Carnegie Endowment for International Peace. Manshel hired Richard Holbrooke as the first managing editor for Foreign Policy later to become a U. S. Assistant Secretary of State, U. S. Ambassador to Germany, U. S. Ambassador to the United Nations, peace negotiator for the Dayton Accords, and U. S. Presidential Envoy to the Middle East. Manshel served as editor and publisher of Foreign Policy until his death in 1990. Under his direction, Foreign Policy gave voice to intellectuals in academia, finance, politics and government. Foreign Policy is now owned by The Slate Group, a business unit of The Washington Post Company.
Саяси кеңесші, дипломат
Сыртқы қатынастар кеңесінің мүшесі және әлеуметтік, экономикалық, саяси мәселелер мен халықаралық қатынастар жөніндегі сарапшы Маншел АҚШ-тың көрнекті саяси қайраткерлеріне жақын кеңесші ретінде қызмет етті, олардың ішінде сенатор Дэниел Патрик Мойнихен (D NY); президенттікке кандидат сенатор Юджин Маккарти (D MN); президенттікке кандидат сенатор Франк Черч (D ID); және вице-президент және президенттікке демократтық үміткер Уолтер Мондейл (D MN) болды. Оның еңбектерінің танылуы ретінде президент Джимми Картер Уоррен Демиан Маншельді Даниядағы АҚШ елшісі қызметіне тағайындады, ол 1978 жылдан 1981 жылға дейін бұл лауазымды сәтті атқарды.
A member of the Council on Foreign Relations, and an expert in social, economic and political affairs, and international relations, Manshel was tapped to serve as confidante to prominent national political figures in the United States including Senator Daniel Patrick Moynihan (D NY); Senator and presidential candidate Eugene McCarthy (D MN); Senator and presidential candidate Frank Church (D ID); and Vice President and Democratic Nominee for President Walter Mondale (D MN). In recognition of his body of work, President Jimmy Carter appointed Warren Demian Manshel as U. S. Ambassador to Denmark, a position he held with distinction from 1978 to 1981.