Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бриггс Эллиоттқа қарсы, 342 U. S. 350 (1952), Оңтүстік Каролинаның Шығыс округінің АҚШ округтік сотының апелляциясында, Оңтүстік Каролинаның Саммертон қаласында мектептегі сегрегацияға қарсы шағымданылды. Бұл Браунның білім беру кеңесіне қарсы (1954) ісіне енген бес істің алғашқысы болды, онда АҚШ Жоғарғы Соты он төртінші түзетудің тең қорғалу туралы ережесін бұзып, мемлекеттік мектептердегі нәсілдік сегрегацияны конституцияға қайшы деп жариялады. Браун шешімінен кейін округ соты Оңтүстік Каролинадағы мектептегі сегрегация заңын конституцияға қайшы деп танып, штат мектептерінің интеграциясын талап етті. Гарри мен Элиза Бриггстер, Джозеф А. ДеЛейн және Леви Пирсон 2003 жылы Конгресс Алтын медальдарымен марапатталды.
Briggs v. Elliott, 342 U. S. 350 (1952), on appeal from the U. S. District Court for the Eastern District of South Carolina, challenged school segregation in Summerton, South Carolina. It was the first of the five cases combined into Brown v. Board of Education (1954), the famous case in which the U. S. Supreme Court declared racial segregation in public schools to be unconstitutional by violating the Fourteenth Amendment's Equal Protection Clause. Following the Brown decision, the district court issued a decree that struck down the school segregation law in South Carolina as unconstitutional and required the state's schools to integrate. Harry and Eliza Briggs, Reverend Joseph A. DeLaine, and Levi Pearson were awarded Congressional Gold Medals posthumously in 2003.
«Менің балаларым және Оңтүстік Каролина штатының Кларендон округіндегі #26 мектеп округінің барлық басқа оқушылары атынан сізге өтініш жолданды. Сол күнден бері сізден осы өтініш бойынша ешқандай жауап алмадым, сондай-ақ осы округте қара нәсілді балаларға автобуспен тасымалдауды ұйымдастыруға ешқандай әрекет жасалмады. Мектеп автобустарын ұйымдастыру жөніндегі жұмыстар жүріп жатса, маған хабарлаңыз». | Автор: Леви Пирсон, 1 қазан 1947 жыл.
text="A Petition on behalf of my children and all other school children in School District #26, Clarendon County, South Carolina, was mailed to you, since that date I have had no communication from you with regard to this petition nor has any efforts been made to furnish bus transportation to Negroes in this School District. Please advise me if efforts are being made to furnish school bus transportation." |author=Levi Pearson, October 1, 1947
Кларендон округінде ақ нәсілді балалар әр сыныпқа бір мұғалім тағайындалған мектептерде оқыды, сыныптарда 30-дан аспайтын оқушылар, жылытылатын кірпіштен салынған ғимараттар, ішкі дәретханалар, су көздері, заманауи оқулықтар, спорт залдары, аудиториялар және кітапханалар болды. Ал қара нәсілді балалар тастап кетілген аңшылық үйлерінде немесе масондық ложаларда, көбінесе шіркеулерге жақын ауасы соққыш кабиналарда оқыды. Қара нәсілді балалар отынды жағу үшін көмір немесе ағаш әкеліп, жылыту үшін мұнай барабандарына салып, ақ нәсілді оқушылардан тасталған оқулықтарды сатып алатын. Олар дәретханалар үшін шұңқыр қазып, суды жергілікті құдықтардан тасып әкелетін. Сумертон қаласындағы бірінші сынып мұғалімі 67 оқушымен жұмыс істеді, ал екінші сынып мұғалімінің сыныбында 79 оқушы болды. Кларендон округінің қара нәсілді балалары мектепке бару үшін жиі қиын жолдардан өтуге мәжбүр болды, тіпті су айдындарын кесіп өту үшін қайықпен жүзуге тура келді. Көршілес Джордан қауымдастығында кейбір балалар мектепке бару және қайту үшін күніне 16 шақырымға дейін жол жүретін, ал балалар мектептерде жылыту үшін отын жинауға мәжбүр болды. Леви, оның інісі Хаммет Пирсон және көршісі Джозеф Лемон жергілікті балаларға пайдаланылған мектеп автобусын сатып алу үшін 700 доллар жинады (қазіргі шақта 8336 доллар), бірақ автобустың жиі бұзылуы оларды жергілікті мектептің директоры Родерик М. Эллиоттан өз автобустарын беруді сұрауға мәжбүр етті. Эллиотт қара нәсілді азаматтар автобус алуға жеткілікті салық төлемейді және ақ нәсілді салық төлеушілерден осы жүкке қаржыландыруды сұрау әділетсіз болады деп бас тартты. Қара балаларды қауіпсіз тасымалдау үшін Пирсон Оңтүстік Каролинаның адвокаты Харольд Боулварды және NAACP-тің жарық көзі Тургуд Маршаллды жалдады. Маршалл жергілікті мектеп кеңесі ақ нәсілді оқушыларға автобуспен тасымалдауды қамтамасыз еткендіктен, округ Плесси Фергюсон ісі бойынша АҚШ Жоғарғы Сотының «бөлек, бірақ тең» шешімін бұзғанын мәлімдеді. Пирсонның ұлы Джеймс атынан Кларендон округінің 26-шы округіне қарсы қозғалған іс дереу қарсылыққа ұшырады. Оның сотының нәтижесінде Леви Пирсон Пирсон Кларендон округіне қарсы істе үйіне оқ ату сияқты ішкі террорлық әрекеттерге және экономикалық салдарларға ұшырады: жергілікті банктер оған ауыл шаруашылығы материалдарын сатып алу үшін несие беруден бас тартты және ауданның фермерлері оған жабдық беруден бас тартты. 1948 жылы Пирсон Кларендон округіне қарсы іс техникалық себептермен тоқтатылды, өйткені округ директоры Пирсонның үлкен меншігі бірнеше округтік шекараларды қамтитынын атап өтті. Леви Пирсонның інісі Хаммет Пирсон бұл мәселені білгенде, сотқа оның орнына өзі жүгінуді ұсынды. Пирсонның Кларендон округіне қарсы ісі қабылданбауы NAACP адвокаттарының толық сегрегацияны жоюға көшуіне әкелді. Күтілгендей, үш судьялық алқа сегрегацияны 2:1 дауыспен заңды деп тапты, судья Уэринг «сегрегация – бұл өз алдына теңсіздік» деп жазған қарсылық білдірді. Қалған екі судья Джон Дж. Паркер және Джордж Тиммерман болды. Алқа афроамерикалық оқушылар пайдаланатын мектептердің талассыз кемшіліктерін теңестіру туралы бұйрық шығарды. Бастапқыда NAACP адвокаты Роберт Л. Картер сотқа берген Бриггс ісі Кеннет пен Мами Кларктың эксперименттерін дәлел ретінде ұсынғанымен ерекшеленді, олар балалардың нәсілге қатысты көзқарасын зерттеу үшін қуыршақтарды пайдаланды. Кларктың жүргізген сынақтарында афроамерикалық оқушыларға ақ қуыршақ пен афроамерикалық қуыршақ көрсетілді және қайсысын ұнататындары сұралды. Көптеген афроамерикалық оқушылар ақ қуыршақты ұнатқанын білдіргеннен кейін Кларк сегрегацияланған білім беру афроамерикалықтардың өзіне деген құрметін төмендетіп жібереді деген қорытындыға келді.
In Clarendon County, white children attended schools with a teacher for every grade, class sizes no higher than 30 students, brick schools with heat, indoor toilets, water fountains, modern textbooks, gyms, auditoriums and libraries. However, black children attended school in abandoned hunting or Masonic lodges and often drafty cabins adjacent to churches. Black children brought coal or wood to burn in oil drums for heat, and purchased textbooks that were discarded from white students. For restrooms, they dug and used privies and toted water from the local wells. One first grade teacher in Summerton handled 67 students; one second grade teacher was recorded as having a class of 79. The black children of Clarendon County often had harsh commutes to attend school, including rowing paddle boats to cross bodies of water. In the neighboring Jordan community, some children walked up to 16 miles to and from school each day, and children had to frequently gather wood for heaters within schools. Levi, his brother, Hammett Pearson, and neighbor Joseph Lemon raised $700 to buy the local children a used school bus to use ($8,336 in today dollars), but frequent maintenance led them to ask the local school superintendent, Roderick M. Elliott, for their own bus. Elliott refused, saying that black citizens did not pay enough taxes to warrant a bus and that asking white taxpayers to fund that burden would be unfair. To advance his efforts for safe transportation for black children, Pearson retained South Carolina attorney Harold Boulware and rising NAACP star Thurgood Marshall. Marshall argued that, since the local school board already provided bus transportation for white students, the county was in violation of the United States Supreme Court's “separate but equal” decision in the Plessy v. Ferguson case. The case, which was brought against Clarendon County District 26 on behalf of Pearson's son James, met with immediate resistance. As a result of his lawsuit, Pearson v. Clarendon County, Levi Pearson suffered from acts of domestic terror, such as gun shots fired into his home, as well as economic consequences: local banks refused to provide him with credit to purchase farming materials and area farmers refused to lend him equipment. In 1948, Pearson v. Clarendon County was dismissed on a technicality when the superintendent noted that Pearson's large property covered multiple district lines. When Levi Pearson's brother, Hammett Pearson, learned of the issue, he offered to replace his brother in the lawsuit. The rejection of Pearson v. Clarendon County caused the NAACP attorneys to pivot and raise their target to complete desegregation. As predicted, a three judge panel found segregation lawful by a vote of 2–1, with Judge Waring writing a dissent in which he stated that "segregation is per se inequality." The other two judges were John J. Parker and George Timmerman. The panel also granted an injunction to equalize the uncontested inferiority of the schools used by African American students. Originally litigated by NAACP lawyer Robert L. Carter, the Briggs case was notable for introducing into evidence the experiments of Kenneth and Mamie Clark, who used dolls to study children's attitudes about race. Under tests performed by Clark, African American students in segregated schools were shown a white doll and an African American doll and asked which one they preferred. When most African American students indicated their preference for the white doll, Clark concluded that segregated schooling decreased African American self esteem.
Шешім
1952 жылы Жоғарғы Сот істі қарады және Кларендон округі мектептерінің жақсарту туралы есеп ұсынғаннан кейін оны қайта қарау үшін аудандық сотқа қайтарды. Наурыз айында аудандық сот істі қайта қарады. Сот теңдікке қарай үлкен қадам жасалғанын анықтады. Тургуд Маршалл бұл рас болуы мүмкін екенін мойындады, бірақ басты мәселе – мектептер бөлініп тұрғанда теңдікке қол жеткізу мүмкін емес екендігінде еді. Мамыр айында бұл іс қайтадан Жоғарғы Сотқа шағымданылды. Содан кейін бұл іс Браун білім беру кеңесіне қарсы басқа да мектептердегі сегрегацияны жоюға қатысты бірнеше іспен біріктірілді.
In 1952, the Supreme Court heard the case and returned it to the district court for rehearing after Clarendon County school officials had sent a report on progress in making facilities equal. In March, the district court again heard the case. The Court found that progress had been made towards equality. Thurgood Marshall argued that it may be true, but the real issue was that as long as separation existed, the schools would be unequal. The case was appealed back to the Supreme Court in May. The case was then consolidated with several other school desegregation cases into Brown v. Board of Education.
Салдары
Браун ісі сегрегацияға қарсы заңдық жеңіске әкелсе де, Бриггспен байланысы барлар үшін бұл қымбатқа түсетін жеңіс болды. Сумертон қаласының афроамерикандықтарының жалпыға танымал көшбасшысы Джозеф ДеЛейн Сильвердегі жергілікті мектептегі қызметінен босатылды. Оның әйелі Мэтти де, сондай-ақ қол қойғандардың барлығы сияқты, Скотттың филиалындағы лауазымынан босатылды. ДеЛейннің шіркеуі өртенді, ал ол 1955 жылы көлікпен атқылаудан құтылғаннан кейін Буффало қаласына (Нью-Йорк штаты) көшіп кетті. Балаларының атынан сотқа жүгінген Гарри мен Элиза Бриггстер де жұмыстан шығарылды. Гарри отбасын асырау үшін Флорида штатында он жылдан астам жұмыс істеді. Элиза ақырында балаларына Нью-Йоркке қосылды. Судья Уоринг Чарльстон қаласының ақ халықтығы тарапынан бұрыннан танылып, тең құқықтарды қолдайтын бұрынғы шешімдері үшін шабуылға ұшыраған еді. Үш судьядан тұратын комиссиядағы қарсылығынан кейін ол 1952 жылы зейнетке шығып, Нью-Йоркке көшіп барды. Соңында Оңтүстік Каролина штаты Элиза Бриггске ең жоғарғы азаматтық наградасы – Пальметто орденін табыс етті. Джозеф А. ДеЛейн, Гарри мен Элиза Бриггс және Леви Пирсон 2003 жылы Конгресс Алтын медальдарымен марапатталды. Бриггс Эллиотқа қарсы іс нәсілдік теңдік және білім берудегі әділдік үшін күрестегі маңызды кезең ретінде есте қалады. Ол Америка білім беру жүйесіндегі жүйелі теңсіздіктерді ашып көрсетті және бүкіл елдегі мектептерде сегрегацияны жоюға жол ашты.
Although Brown resulted in a legal victory against segregation, it was a costly victory for those associated with Briggs. Reverend Joseph DeLaine, the generally acknowledged leader of Summerton's African Americans, was fired from his post at a local school in Silver. His wife, Mattie, was also fired from her position at Scott's Branch, as were all of the other signatories. De Laine's church was burned, and he moved to Buffalo, New York in 1955 after he had survived an attempted drive by shooting. Both Harry and Eliza Briggs, on behalf of whose children the suit was filed, lost their jobs. Harry spent more than a decade working in Florida to support the family. Eliza eventually joined her children in New York. Judge Waring had already been shunned by the white community in Charleston and subjected to attacks for previous decisions favorable to equal rights. After his dissent in the three judge panel, he retired in 1952 and moved to New York. Eventually, the state of South Carolina awarded Eliza Briggs its highest civilian honor, the Order of the Palmetto. Reverend Joseph A. De Laine, Harry and Eliza Briggs, and Levi Pearson were awarded Congressional Gold Medals posthumously in 2003. The Briggs v. Elliot case is remembered as a pivotal moment in the struggle for racial equality and educational justice. It exposed the systemic inequalities in the American education system and paved the way for desegregation efforts in schools nationwide.