Апеннин мәдениеті – Итальянның орталық және оңтүстік аймақтарындағы қола дәуірінің (б.з.д. 15-14 ғғ.) археологиялық мәдениеті. Таулы мал шаруашылығымен айналысқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
таулы аймақта орналасқан археологиялық мәдениет
the archaeological culture located in the mountain range
Апеннин мәдениеті – Италияның орталық және оңтүстігіндегі біздің заманымыздан бұрынғы 15-14 ғасырлардағы Италияның ортаңғы қола дәуірінің технологиялық кешені. 20 ғасырдың ортасында Апеннин мәдениеті прото, ерте, орта және кеш кезеңдерге бөлінді.
The Apennine culture is a technology complex in central and southern Italy from the Italian Middle Bronze Age (15th–14th centuries BC). In the mid 20th century the Apennine was divided into Proto , Early, Middle and Late nowrap|sub phases
Қоғам
Апеннин мәдениетінің халқы – альпілік малшылар, олар таулы орталық Италияның шалғындары мен тоғайларында мал жайып өмір сүрген. Олар қорғануға қолайлы жерлерде орналасқан шағын елді мекендерде тұрған. Жазғы жайылымдарға көшіп жүргенде уақытша лагерьлер құрып немесе үңгірлерде және жартастардың арасында паналаған. Дегенмен, прото-италия тілінің Италия түбегіне кейінірек пайда болған прото-вилланов мәдениеті (б.з.д. 1200–900 жж.) және, мүмкін, сол замандас, бірақ солтүстікте орналасқан Террамар мәдениеті (б.з.д. 1700–1150 жж.) арқылы келгені болжамдалады.
The people of the Apennine culture were alpine cattle herdsmen grazing their animals over the meadows and groves of mountainous central Italy. They lived in small hamlets located in defensible places. On the move between summer pastures they built temporary camps or lived in caves and rock shelters. However, the Proto Italic language is more commonly hypothesized to have been introduced to the Italian peninsula by the later Proto Villanovan culture (1200–900 BC), and perhaps by the contemporary but more northerly Terramare culture (1700–1150 BC).
Сайттар
Мәдениеттің маңызды ескерткіштерінің бірқатары төменде сипатталған.
Some of the major sites of the culture are described below.
Colle della Capriola ("Каприола төбесі")
Каприола төбесі Болсена көлінің шығыс жағында, Болсенаның оңтүстігінде орналасқан. Ежелгі заманда Болсена Этрурияның бір бөлігі болған. Этрус құрылымдарының қалдықтарымен қатар, Апеннин мәдениетіне жататын ерекше қоныс орны бар, ол кейінгі неолиттен энеолитке дейін үздіксіз пайдаланылған. Бұл сол аймақтағы халық Апеннин мәдениетінен бұрын өмір сүргенін және мәдени таралу арқылы оны қабылдағанын көрсетеді. 1958 жылы Блох қазба жұмыстарында табылган археологиялық зерттеулерге сәйкес, бұл қоныста ішкі тіректермен бекітілген сабаннан тоқылған шатырлары бар, биік емес үйлер болған. Үйлер тасқа қазылған негіздерге орналасқан және жеке қорғану үшін тас қабырғалармен қоршалған.
Capriola hill is located to the south of Bolsena on the eastern side of Lake Bolsena. In ancient times Bolsena was part of Etruria. In addition to remains of Etruscan structures there is a distinct site representing a hamlet of the Apennine Culture that was occupied continuously from the late Neolithic through the Eneolithic, indicating that the population existed before the Apennine and adopted it by cultural diffusion. Excavated by Bloch in 1958 the site evidences wattle and daub huts with thatched roofs supported by internal poles. The huts were about by placed on rock cut foundations. They were surrounded with stone walls for individual defence.
Лунни суль Миньоне
Блерадан (солтүстік Лацио) Civitella Cesi фракциясының батысына қарай шамамен 10 км жерде, кішкентай Миньоне өзенінің сол жағалауында, тасталған темір жол көпірінің жанында Лунь-сюл-Миньоне акрополі орналасқан. Бұл жер ғасырлар бойы (археологтардан басқа) тасталып кеткен және Civitella Cesi-ден жаяу жүріп қана қолжетімді. Акрополисте және шығысқа қарай жазықта, Тре Бречи – неолит дәуірінен темір дәуіріне дейін үздіксіз қоныстанған жер, сонымен қатар жақын маңдағы биік платодағы этрус Лунісінің (сол кезде Этрурияда болған) қалдықтары да бар. Этруск қамалы кейінірек салынған. Тре Бречи тізбегінің бір бөлігі Апеннин мәдениетіне жатады. Бұл жерді 1960–1963 жылдары Римдегі швед институты қазып зерттеді. Сонда табылған көптеген C14 сынамалары және кеш гелладикалық керамиканың Апеннин керамикасымен байланысы, Апеннин керамикасының кезеңдерін анықтауға пайдаланылды. Карл Эрик Остенберг оларды былайша жіктеді: I (1350/1300–1250), II (1250–1150), III (1150–1000), IVA (1000–850) және IVB (850–800); яғни, Апеннин мәдениеті 800 ж.б. дейін Вилланован мәдениетісіз сақталған. Қазылымдарда тасқа қашалған үш үйдің негіздері табылды, олардың тереңдігі , ал едендері әктас сынықтарының үстіне тығыздалған топырақтан жасалған. Ұзындығы – , – және ені – . Қабырғалары тастан, ал шатырлары сабаннан жасалған болуы мүмкін. Бірнеше кіреберістер бар. Табылған керамиканың көп бөлігі тағам дайындауға арналған ыдыстардан тұрады. Сонымен қатар, көшпелі ошақтар мен қол диірмендері, бидай, арпа, бұршақ және безнек қалдықтары табылған. Жануар сүйектерінің көп бөлігі ірі қара малға тиесілі, сондай-ақ шошқа, қой және ешкі сүйектері де кездеседі. Халықтың мал шаруашылығымен және егіншілікпен айналысқаны анық көрінеді. Тұрғын үйлердің көлемі және көптеген кіреберістері, олар бірнеше отбасының тұрғын үйлері болғанын көрсетеді.
At approximately 10 km from Blera (northern Lazio) to the west of the frazione of Civitella Cesi, on the left bank of the small Mignone river, next to an abandoned railroad bridge is the acropolis of Luni sul Mignone. The place has been abandoned for centuries (except for archaeologists) and is inaccessible except by foot from Civitella Cesi. On the acropolis and in a plain to the east, Tre Breci, is a site continuously occupied from the Neolithic to the Iron Age, in addition to the remains of Etruscan Luni (which was then in Etruria) on a higher plateau nearby. The Etruscan citadel is later. Part of the sequence of tre Breci belongs to the Apennine Culture. This site was excavated 1960–1963 by the Swedish Institute at Rome and numerous C 14 dates and the association of Late Helladic pottery with Apenninic pottery, both found there, were used to date the Apenninic pottery phases. Carl Eric Östenberg summarized them as: I (1350/1300–1250), II (1250–1150), III (1150–1000), IVA (1000–850) and IVB (850–800); that is, the Apenninic there is Late Bronze Age persisting to 800 BC without the Villanovan. Noteworthy at the site are the foundations of three houses cut into rock as deep as , with rammed earth over limestone chips for floors. The lengths are , and at wide. The walls were stone with possibly thatched roofs. There were multiple entrances. Pottery was chiefly cooking ware. Portable hearths and hand mills were found, along with remains of wheat, barley, beans and peas. The animal bones were chiefly cattle but also pigs, sheep and goats. The population apparently farmed and raised animals. The size of the dwellings and the multiple entrances may indicate multi family residences.
Коппа Невигата
Манфредонияның оңтүстік-батысында, Апулияның солтүстігіндегі Гаргано жағалауында неолит дәуірінде алғашқы рет қоныстанған, ал қола дәуірінің протоапеннин, аппеннин және субпеннин кезеңдерінде қайтадан пайдаланылған орынның қалдықтары сақталған. Бұл орын бекітілген және ертедегі қызғылт түсті бояу және зәйтүн майы өндірісінің, сондай-ақ Эгей цивилизацияларымен байланыстардың куәліктерін ұсынады.
Southwest of Manfredonia, on the coast of the Gargano in northern Apulia, are the remains of a site initially occupied during the Neolithic, and reoccupied during the Protoapennine, Apennine, and Subapennine phases of the Bronze Age. The site was fortified and has evidence of early purple dye and olive oil production, as well as contacts with the civilizations of the Aegean.
Ла Старза
Кампания Апеннин тауларының етегінде, қазіргі Ариано Ирпино қаласының жанында, Ла Старза Кампания аймағындағы ең көне қоныс болған. Онда 6 мыңжылдықтан бері үздіксіз қоныстанғандықтан, Апеннин мәдениетінің толық іздері сақталған.
Astride Campanian Apennine, near modern Ariano Irpino, lt=La Starza was the more ancient populated place in Campania region. It was continuously inhabited since 6th millennium until , so traces of the entire Apennine culture were left there.
Нола
Авеллинодағы Везувийдің қола дәуірінде болған жарылысы, қыш ыдыстар мен Апеннин мәдениетіне жататын ауылдың қалдықтарын пирокластикалық ағын шөгінділерінің ішінде және астында сақтап қалды. Қазылымдар Нола коммунасының Кроче-дель-Папа деген жерінде орналасқан. Бұл орынның ерекшелігі – бұзылуға ұшырайтын заттардың пішіндері күлде қалған қуыстардан айқын көрінеді. Ешкілердің сүйектері, сондай-ақ ешкі, қой, шошқа және сиырдың есік іздері табылған. Апеннин тауларына қашып бара жатқан адамдардың жартылай қатая бастаған күлде қалдырған мыңдаған адам аяқ іздері де көзге түседі. Табылған қалдықтар Кампания аймағында кем дегенде орта қола дәуірінен бастап италықтар болғандығын көрсетеді.
The Avellino eruption of Vesuvius in the Bronze Age preserved the pottery and remains of a village of the Apennine Culture in and under sediments from pyroclastic flow. The site is in the comune of Nola, at the locality of Croce del Papa. Unusual about the site is that the forms of perishable objects could be recovered with clarity from the cavities they left in the ash. Remains of goats were found, and also the hoof prints of goats, sheep, pigs and cattle. Also striking are the thousands of human footprints left in the semi indurated ash by the population fleeing into the Apennines. The remains suggest that Italics were present in Campania since at least the Middle Bronze Age.