Шарлотт Хорнетс және Нью-Йорк Старс: Әлем футбол лигасының тарихы

Кіріспе

World Football League командасы, қысқа ғұмырлы World Football League франшизасы.

Шарлотта Хорнетс – қысқа ғұмырлы кәсіби World Football League-дегі американдық футбол командасы. Ғұмыры қысқа болғанына қарамастан, Хорнетс Солтүстік Каролина штатының жоғары лигадағы футбол командасына жасаған алғашқы әрекеті болды, бұл Каролина Пантерстерден екі он жыл бұрын болған. Олар 1974 жылғы маусымның ортасында Нью-Йорк қаласынан Солтүстік Каролина штатының Шарлотта қаласына көшірілді.

Бостоннан шыққан

Шарлотта Хорнетс франшизасы 1973 жылы Бостонда «Бостон Булдогс» ретінде құрылды, бұл атау бұрынғы «Поттсвилл Марунс» командасына да берілген еді, ол Бостонның алғашқы кәсіби футбол франшизасы болған. Қазан айында команда атауы «Буллс» деп қысқартылды. Командаға Әлемдік Хоккей Лигасының «Нью-Ингланд Уэйлерс» клубының президенті және аз үлесіне ие Говард Болдуин иелік етті. Басқа WFL командаларының иелерінен айырмашылығы, WFL негізін қалаушы және комиссары Гэри Дэвидсонмен жақын байланысы болғандықтан, ол франшиза ақысын төлеуге міндетті болған жоқ. Бас жаттықтырушы болып, Супербоул III ойынында «Нью-Йорк Джетс» командасының quarterback Джо Наматтың қосалқы ойыншысы болған Вито «Бейб» Парилли тағайындалды. Болдуин қосымша инвесторларды таба алмады, тіпті ойын өткізуге жарамды жер де таба алмады. Бостонда бәсекеге қабілетті команда құруға үмітінің жоқ екенін түсінген Болдуин 1974 жылдың 26 қаңтарында WFL-дің әлі аты айтылмаған Нью-Йорк франшизасымен бірігуге келісті. Бұл командаға «Уэйлерс» және «Бостон Селтикс» командаларының көпшілік иесі Боб Шмерц және оның Нью-Йорктегі үш серіктесі – Генри Фуявски, Джон Ландер және Стивен Коэн иелік етті. Олар «Жұлдыздар» командасының негізгі құрамын құрады және Болдуин сияқты франшиза ақысын төлеуден босатылды. Екі команда да драфтқа дайындық жұмыстарын тығыз байланыста жүргізді. Біріккен команда «Нью-Йорк Старс» деген атау алды.

Нью-Йорк жұлдыздары

Жаңа командаға Нью-Йоркте үй алаңын табу да қиын болды, бұл ішінара уақыттың сәйкес келмеуімен байланысты. «Янки» стадионы 1973 жылғы қазан айында «Янкилер» маусымын аяқтағаннан кейін жөндеуге жабылды; ол 1976 жылға дейін қайта ашылмады. «Шея» стадионы толықтай брондалған, себебі «Янкилер» осы стадионды «Метспен» және NFL-дің «Джетс» және «Гиганттар» командаларымен бөлісті. («Гиганттар» стадионы, Нью-Йорк футбол командаларының болашақ үйі, 1976 жылға дейін есігін ашпады.) «Старз» қалада тағы екі мүмкіндікке ие болды: Рэндалл аралындағы Шығыс өзенінің жанында Депрессия кезінде WPA жобасы ретінде салынған 22 000 орындық «Даунинг» стадионы немесе Колумбия университетінің командаларына үйі болған 32 000 орындық ағаш «Бейкер Филд» стадионы. Колумбиямен келісімге келе алмағандықтан, «Даунинг» стадионы таңдалды. Нью-Йорк «Янкилер» командасының көп жылдық дауысы болған легендарлы Боб Шеппард «Старз» үшін жарнамалық хабарларды жеткізді. Парилли бірнеше бұрынғы «Супербоул III» командасының ойыншыларына қол қойды, олардың ішінде үш жылдан кейін зейнеткерлікке шыққан шабуылшы Джордж Сауэр, сондай-ақ бұрынғы «All Pro» қорғаушылары Джерри Филбин және Джон Эллиотт. WFL-ге АҚШ-тың ең ірі медиа нарығында болу үшін Нью-Йорк қажет болды. «Старз» 5 500-ден 8 000-ға дейін маусымдық билеттер сатты. «Джексонвиллде» «Gator Bowl» стадионында лиганың рекордтық 59 112 көрерменінің алдында 14-7 есебімен жеңілгеннен кейін, «Старздың» «Бирмингем Американдарына» қарсы алғашқы үйінде 17 943 нью-йорктік жиналды. Бірінші жартылайда 29-3 есебімен алда болған «Старз», «Американдар» командасының ойыншысы Джордж Мираның күш-жігерінен жеңіліске ұшырады, ол үш тачдаун жасап, тағы біреуін жүгіріп өтті, нәтижесінде «Бирмингем» 32-29 есебімен жеңіске жетті. «Старз» алғашқы жеңісін Филадельфияда 17-15 есебімен жеңіске жеткен кезде, шабуылшы Мозес Лайтерман жеңіс голын соқты. «Старз» және Белл WFL тарихындағы ең көп көрермен жиналған ойында өнер көрсетті, сол жерде 64 179 адам болды; кейін билеттердің көп бөлігі үлкен жеңілдікпен сатылғаны немесе лиганы сәттірек көрсету үшін тегін берілгені белгілі болды. Содан кейін Нью-Йорк бес ойынды қатарынан жеңіп алды. Жеңіліске ұшыраған командалардың арасында «Джексонвилл Шаркс», «Оңтүстік Калифорния Сан», «Портленд Шторм» және «Хьюстон Тексанс» болды. Қызығы, команданың жеңіс тізімі бір аптадан кейін сол «Тексанс» командасымен тоқтатылды, Хьюстон құрамына күтпеген қосымша болды: NFL-дің «Хьюстон Ойлерс» командасынан 48 сағат бұрын қашып кеткен Джон Матусзак. «Старз» келесі бірнеше аптада әртүрлі нәтижелерге ие болды, Портлендтен тағы да жеңіске жетті, бірақ жаңбырлы ауа-райында Флоридадан және күн астында Гавайиден жеңілді. Тізімді жақсарту үшін Нью-Йорк бірнеше NFL ойыншыларын алып қойды, соның ішінде бұрышкер Джон Докери (Парлимен бірге «Джетс» үшін ойнаған) және «Оуклендтен» босатылған Дон Хайсмит, ол «Старз» шабуылдарына үлкен күш қосты. «Старз» футбол алаңында тарихи төмендікте болған NFL-дің «Гиганттар» және «Джетс» командаларына нақты балама бола алатын еді. Бірақ алаңдағы табыстарына қарамастан (және билеттердің арзан бағасына қарамастан), «Старз» командасы алаңнан тыс қаржылық мәселелерге ұшырады; көптеген WFL командалары сияқты, олар жеткілікті капиталға ие болмады. «Старздың» ашылу кешіндегі көрермен саны маусымдағы ең көп болды; қыркүйек айында олар әр ойынға шамамен 5 000 көрермен тартты (соңында олар жеті үй ойынына барлығы 74 692 көрермен жинады, ойынға орташа есеппен 10 670 адам, WFL-де екінші орын). Олардың қаржылық құрылымы Шмерцтің құрылыс компаниясы қиындыққа тап болғанда құлдырай бастады. Ол сондай-ақ, жағымсыз ажырасуға, сондай-ақ, «Селтикстің» иелігіне қатысты заңдық дауға қатысты. «Старз» командасының ең үлкен мәселесі «Даунинг» стадионы болды. Шығыс өзеніндегі аралда орналасқан және негізінен жаяу жүру арқылы қол жетімді, қаланың көп бөлігінен оған жету қиын болды, және ол кем дегенде жиырма жыл бойы жақсы күтілмеген. (Шындығында, ол сол кезде аз футбол ойындарына ие болды, ең бастысы 1966 жылы ескі Континенттік футбол лигасының жартылай маусымы). Шмерц 200 000 доллардан астам ақшаны жөндеу жұмыстарына жұмсады, бірақ бұл оны кәсіби стандартқа жақындату жеткіліксіз болды. Бұл жерде көбінесе құм мен топырақ болды, ал жанкүйерлер, ойыншылар және баспасөз үшін жағдайлар жоқ еді. Киім бөлмесіндегі дәретханалар жиі толып кететін. Үйіндегі ойынның ашылуында «Старз» радио хабаршылары Джон Стерлинг пен Мэтт Снеллге баспа сөресінде орындықтар болмағандықтан, апельсин жәшіктерде отыруға тура келді; олардың «Бирмингем» әріптестері тұруға мәжбүр болды. Жарықтандыру «Эббетс Филдтен» келген он жылдық жарық мұнараларымен қамтамасыз етілді, олар алаңды толық жарықтандыруға жеткіліксіз болды. Жарық соншалықты әлсіз болды, WFL-дің ұлттық теледидар хабар таратушысы TVS оларды таратуға жарамсыз деп жариялады және стадионнан ешқандай ойынды көрсетуден бас тартты. Шмерц пен Болдуин маусымды аяқтауға қабілетсіз екені тез байқалды. «Старз» миллион доллардан астам қарызға батып, уақытша пайдалануға да жарамсыз стадионмен, WFL елдегі ең ірі нарықты тастауға мәжбүр болды. 1974 жылдың 24 қыркүйегінде «Детройт Уилз» командасына қарсы Нью-Йорктегі соңғы ойындары болды (ойын Йом Кипур күніне байланысты сәрсенбі күнінен ауыстырылды). Қызығы, сол күні «Уилз» командасының 33 иесі банкроттыққа өтініш берді, нәтижесінде журналистер бұл ойынды «Банкрот Боул» деп атады. «Старз» 4 220 жанкүйердің алдында қиын жағдайдағы «Уилз» командасын 37-7 есебімен жеңді. (Ойын бастапқыда TVS арнасымен ұлттық деңгейде көрсетуге жоспарланған, бірақ екі команданың да жағдайы нашар болғандықтан, нашар жарықтандыруды ескере алмай, арна бас тартты.)

Finding a home field for the fledgling team in New York also proved difficult, partly due to bad timing. Yankee Stadium was closed for renovations right after the Yankees finished the 1973 season in October; it would not reopen until 1976. Shea Stadium was fully booked as the Yankees shared the park with the Mets as well as the NFL's Jets and Giants. (Giants Stadium, future home of both New York football teams, wouldn't open its doors until 1976.) The Stars had only two other options in the city proper: Downing Stadium, a 22,000 seat facility built during the Depression as a WPA Project on Randall's Island near the East River, or Baker Field, the 32,000 seat wooden stadium that served as the home of Columbia University's teams. Unable to come to terms with Columbia, Downing Stadium was ultimately chosen. The legendary Bob Sheppard, longtime voice of the New York Yankees, handled public address duties for the Stars. Parilli signed a number of former Super Bowl III Jets including wide receiver George Sauer, who was coming out of retirement after three years, and former All Pro defensive men Gerry Philbin, as well as John Elliott. The WFL needed New York in order to have a presence in the largest U. S. media market. The Stars sold between 5,500 and 8,000 season tickets. After losing 14–7 at Jacksonville in front of a league high crowd of 59,112 at the Gator Bowl, the Stars' first home game against the Birmingham Americans attracted 17,943 New Yorkers. After leading 29–3 at halftime, the Stars were toppled by the efforts of Americans quarterback George Mira, who threw for three touchdowns and ran for another as Birmingham pulled out a 32 29 comeback win. The Stars achieved their first win as kicker Moses Lajterman kicked the winning field goal for a 17–15 win at Philadelphia. The Stars and Bell performed in front of the largest ever WFL crowd, with 64,179 on hand; it later came out that most of the tickets were sold at large discounts or were given away free, to make the league appear more successful than it was. New York then went on a tear, winning five in a row. Among the victims were the Jacksonville Sharks, Southern California Sun, Portland Storm, and Houston Texans. Coincidentally, the team's winning streak was stopped by those same Texans a week later, with a surprise addition to the Houston roster: John Matuszak, who had been AWOL from the NFL's Houston Oilers just 48 hours earlier. The Stars had mixed results in the next few weeks, beating Portland again, but losing to Florida in the rain and The Hawaiians in the sun. To improve the roster, New York picked up several NFL players from the waiver wire, including cornerback John Dockery (who played with Parilli for the Jets) and Don Highsmith, a running back released by Oakland who turned out to be a great addition to the Stars running attack. The Stars could have been a real alternative to the NFL's Giants and Jets, both of whom were at historic low points on the field. But despite their on field success (and cheaper ticket prices), the Stars were dragged down by serious off field financial problems; like most WFL teams, they were badly under capitalized. The Stars opening night crowd was the largest of the season; by September, they were drawing barely 5,000 per contest (ultimately, they drew just 74,692 total to their seven home games, an average of 10,670 per game, second worst in the WFL.) Their fiscal structure began to founder when Schmertz's construction company ran into trouble. He was also involved in a nasty divorce, as well as a legal dispute over his ownership of the Celtics. The Stars' biggest problem was Downing Stadium. Located on an island in the East River and accessible primarily on foot, it was nearly inaccessible from most parts of the city, and it had not been well maintained in at least twenty years. (Indeed, it had hosted little football in that time, most notably a partial season of the old Continental Football League in 1966.) Schmertz pumped over $200,000 into renovations, but it wasn't enough to bring it to anything even approaching professional standards. The field was mostly sand and dirt, and amenities for fans, players and the press were virtually nonexistent. The toilets in the locker room frequently overflowed. During the home opener, the Stars' radio announcers John Sterling and Matt Snell had to sit on orange crates because there were no chairs in the press box; their Birmingham counterparts had to stand. Lighting was provided by four decade old light towers from Ebbets Field that were not nearly strong enough to completely illuminate the field. The lights were so dim that WFL's national television broadcaster, TVS, pronounced them unfit for broadcast and refused to air any games from the stadium. It soon became obvious that Schmertz and Baldwin were in no position to finish the season. With the Stars over a million dollars in debt and a stadium that was inadequate even for temporary use, the WFL resigned itself to abandoning the nation's biggest market. September 24, 1974 was their final game at New York, against the Detroit Wheels (the game was moved from Wednesday because of Yom Kippur). Coincidentally, that same day, the Wheels' 33 owners filed for bankruptcy, leading reporters to call the game the "Bankrupt Bowl." The Stars blew out the destitute Wheels, 37–7, in front of 4,220 fans. (The game was originally scheduled to be carried nationally by TVS, but the network begged off as both teams were near extinction, to say nothing of the poor lighting at Downing.)

Шарлотта Старс/Хорнет

Келесі күні Chicago Fire командасына қарсы ойынға дайындалып жатқанда, Парилли команданың Шарлоттаға көшіп бара жатқанын хабарлады, енді олар Charlotte Stars деп аталады. Команданың бір бөлігінің иесі Боб Китинг журналистерге Даунинг стадионының нашар қатысуы мен жағдайларының нашарлығының себебімен Нью-Йоркте ойнау мүмкін емес екенін айтты. Лига бұрынғы NFL комиссары Берт Беллдің ұлы және мұрагері Аптон Беллді сатып алушы ретінде таңдады, ол бұрын New England Patriots атқарушы директоры болған, ал Шарлотта мэрі Джон М. Белк бұл келісімді жасауға көмектесті. Жаңа логотипті соңғы сәтте табуға мәжбүр болған жабдықшы, ескі Нью-Йорк логотипінің үстіне Chicago Bears командасының "C" логотипін жапсырды. Барлық қиындықтарға қарамастан, Stars (кейін бірнеше күннен соң Hornets деп аталды) Fire командасын 41–30 есебімен жеңді. Бірақ Шарлоттаға келгеннен кейін көп ұзамай, олардың формалары Нью-Йорктегі төленбеген кір жуу есебі үшін тәркіленді. Hornets Белл жабдыққа кепілдік бергенге дейін шорт пен футболка киіп жаттығуға мәжбүр болды. Команданың Шарлоттадағы (қаланың алғашқы "үлкен лигасы") алғашқы ойыны сәтті өтті, American Legion Memorial Stadium стадионындағы барлық 25 133 билет сатылды, ал 5 мыңға жуық адам билет ала алмады. Memphis Southmen командасы олардың дебютін 27–23 есебімен бұзды. Шарлоттада өткен төрт ойында Hornets 80 000-нан астам билет сатты, ал Даунинг стадионында өткен жеті ойында 75 000 билет сатылды. Маусым соңына қарай Hornets алаңда күресіп, соңғы төрт ойында жеңіліске ұшырады. Алаңнан тыс жағдай да жақсы емес еді, өйткені Белл әлі де қаржы табуға тырысып жатқан, бірақ акцияларға ешкім қызығушылық танытпады. Соңғы ойыннан кейін федералды судья Нью-Йорктегі кредиторларға өтемақы төлеу үшін команданың жабдықтарының көп бөлігін (қайта) тәркілеуге бұйрық берді. Маусымның соңындағы құлдырауына қарамастан, Hornets Флорида Blazers командасынан кейін шығыс дивизионында екінші орынды иеленіп, плей-оффқа жолдама алды және Орландодағы Blazers командасына қарсы ойнады. Алайда, 16 қарашада, ойынға алты күн қалғанда, Флорида тек 1000 билет сатқан (соңғы қатысушылар саны 9712 деп есептелді), Hornets-тің билеттен алатын үлесі олардың жол шығындарын өтемейтініне қатысты алаңдаушылық тудырды. Ойыншылар сапарға барған үшін 100 доллар алса, жақсы болар еді, бірақ бұл жеткіліксіз сома еді. Лиганың атқару комитетінің төрағасы және Memphis Southmen командасының иесі Джон Ф. Басетт Беллге қоңырау шалып, ойынның тоқтатылғанын хабарлады. Белл келісуден басқа амалы болмады. Ойыншылар қазанның үшінші аптасынан бері жалақы алмаған, ал ол 1975 жылға команданы ұстау үшін жеткілікті қаржы таба алмады. Сонымен қатар, ол команданы сатып алу үшін Шмерцке әлі де ақша төлеп жатқан. Hornets-тан бір ойын қалып қойған (және жеңіліс рекордтары бар) Philadelphia Bell командасы, қаржылық жағдайы біршама жақсы болғандықтан, Hornets-тің орнына шығыс дивизионының екінші қатысушысы болды. Hornets 1975 жылғы маусымға оралды. Осы уақытта қайта құрылған Chicago Winds командасы Джо Наматты шақыруға тырысып, оған бірнеше лигаға ауысу үшін миллиондаған долларлық келісімшарт ұсынды. (Келісімнің бір бөлігі Наматтың Нью-Йорктегі WFL франшизасының иесі болуын қарастырды, бұл Hornets-ті Үлкен алмаға қайтаруды, мүмкін, жаңартылған Yankee Stadium стадионында ойнауды білдірген болар еді.) Бірақ Намат бас тартқаннан кейін, лиганың телеарнасы TVS келісімшартты бұзды. Hornets, лиганың қалған командалары сияқты, теледидардан қолдаудың жоғалуын және кірістің төмендеуін қатты сезінді. Жарысқа қатысқан командаға қарамастан (бір уақытта төрт ойынды қатарынан жеңіп), Hornets 1975 жылы ешқандай ойында стадионды толықтыра алмады, төрт үй ойынына 43 761 жанкүйер жиналды, бұл сыйымдылықтың жартысынан да аз. Ақырында, WFL маусымның ортасында жұмысын тоқтатты, ал Hornets 6–5 есебімен аяқтады.

While they were packing up for the next night's game against the Chicago Fire, Parilli announced the team was moving to Charlotte for the rest of the season as the Charlotte Stars. Part owner Bob Keating told reporters that Downing Stadium's poor attendance and substandard playing conditions made it impossible for the team to go on in New York. The league had found a buyer in Upton Bell, the son and heir of former NFL commissioner Bert Bell and himself a former executive with the New England Patriots, after Charlotte mayor John M. Belk helped engineer a deal that made the move feasible. Forced to find a new logo literally at the last minute, the equipment man simply stuck the Chicago Bears' "C" logo over the old New York logo. Despite everything, the Stars—renamed the Hornets a few days later—put out the Fire, 41–30. Shortly after they arrived in Charlotte, however, their uniforms were impounded due to an unpaid laundry bill from New York; the Hornets had to practice in shorts and T shirts until Bell posted a bond for the equipment. The team's first home game at Charlotte (the city's first ever "big league" franchise) was a rousing success, selling out all 25,133 tickets at American Legion Memorial Stadium, leaving some 5,000 out of luck. The visiting Memphis Southmen ruined their debut, winning 27–23. In four games at Charlotte, the Hornets sold over 80,000 tickets compared to just 75,000 in seven games at Downing Stadium. Toward the end of the season, the Hornets struggled on the field, losing their last four games. Off the field, things were not much better, as Bell was still scrambling to get more financing; a public offering hadn't attracted any investors. After their penultimate game, a federal judge ordered the seizure of most of the team's equipment (again) to compensate creditors back in New York. Despite their late season slump, the Hornets finished second in the Eastern Division behind the Florida Blazers, earning them a playoff spot and a date against the Blazers in Orlando. Unfortunately, by November 16, six days before the game, Florida had only sold 1,000 advance tickets (the final attendance was reported as 9,712), leading to concerns that the Hornets' cut of the gate would not even begin to meet their travel expenses. The players would have been lucky to get $100 for the game, nowhere near enough to justify the trip. League executive committee chairman and Memphis Southmen owner John F. Bassett called Bell and told him that the game was off. Bell had little choice but to agree. The players hadn't been paid since the third week of October, and he still hadn't been able to attract enough financing to field a team for 1975. Additionally, he was still paying Schmertz for buying the team. The Philadelphia Bell, who finished one game behind the Hornets (and with a losing record) but had somewhat more robust finances, replaced the Hornets as the second Eastern qualifier. The Hornets returned for the 1975 campaign. Meanwhile, the reconstituted Chicago Winds franchise looked to sign quarterback Joe Namath, offering him a multi million dollar contract to jump leagues. (Part of the deal called for Namath's eventual ownership of a WFL franchise in New York, which apparently would have involved moving the Hornets back to the Big Apple, perhaps playing in the refurbished Yankee Stadium.) But when Namath said no, league television partner TVS tore up its contract. The Hornets, like the rest of the league, felt the loss of TV coverage and revenue very hard. Despite fielding a competitive team (winning four in a row at one point), the Hornets didn't come close to selling out any of their contests in '75, drawing 43,761 fans for their four home games, less than half of capacity. Finally, the WFL ceased operations in mid season, and the Hornets finished with a 6–5 record.