Бретань герцогі Жан II: Өмір және билік жолы

Кіріспе

Бриттания герцогы 1286–1305 жылдары. Джон II (1239 – 18 қараша 1305) 1286 жылдан өліміне дейін Бриттания герцогы болып биледі, сондай-ақ Англия жұртында Ричмонд графы болды. Ол герцог тағына отырмас бұрын екі крест жорығына қатысты. Герцог ретінде Джон Франция және Англия патшалары арасындағы қақтығыстарға қатысты. Ол паптың тәж кигізу тойында болған апатта қаза тапты.

Өмір

Джон – Бретань герцогы Иоанн I мен Наварралық Бланшаның үлкен ұлы болды. 1260 жылғы 22 қаңтарда ол Англия королі Генрих III-нің қызы Беатриске үйленді. Джонның қайнағасы Эдуард I-ге өте жақын болды. 1271 жылы ол Эдуардты Тоғызыншы крест жорығына ертіп, онда әкесі мен Франция королі Людовик IX-пен кездесті. Людовик Тунисте аурудан қайтыс болды, ал Джонның әкесі Бретаньға оралды. Бірақ Джон Эдуардпен бірге Палестинаға барды. Крест жорығы келесі жылы аяқталды, бірақ көп нәтиже бермеді. 1285 жылы Джон Франция королі Филипп III-нің жағында Арагон крест жорығына қатысты. 1286 жылғы 8 қазанда әкесі қайтыс болғаннан кейін Джон оның орнына Бретань герцогы болды және Англия жұрты Ричмонд графының титулын мұраға алды. Оның есімін алған ұлы Аквитанияны әкесі Эдуард I атынан басқарды, ал 1294 жылғы мамыр айында король Филипп IV Эдуардтың билігін жоғалтты деп жариялады, себебі Эдуард екі ел арасындағы теңіз соғысына дейін жеткен балық аулау дауларына байланысты Париж Парламенті алдында тұрудан бас тартқан болатын. Джон қайнағасына Гаскония соғысында көмектесті, бірақ жеңіліске ұшырады. Алайда, 1296 жылы ағылшын әскері Бретон аббаттығы Сент-Матье де-Файн-Террені тонауға тырысқанда, Джон Эдуардтың ісінен бас тартты. Эдуард оған жауап ретінде граф титулын алып тастады. Джон француздармен одақтасып, немересі Джон мен король Филипптің туысы Валуалық Изабелланың некелерін ұйымдастырды. Содан кейін Филипп оны 1297 жылғы қыркүйекте Франция жұртына көтерді. Соғысты аяқтаған Париж келісімі бойынша келіссөздер кезінде Джон Филипптің ағылшындармен келіссөз жүргізген бас дипломаттарының бірі болды. 1294 жылдан 1304 жылға дейін Джон Франция короліне Гей Фландрия графына қарсы жорықта көмектесті және Монс-ан-Певель шайқасына қатысты. 1305 жылы король Филипп жеңгеннен кейін Джон папа Климент V-нің таққа отырғызу рәсіміне қатысу үшін Лионға барды. Көптеген көрермендер қабырғаға жиналғандықтан, олардың бірі құлап, герцогтың үстіне түсті. Ол төрт күннен кейін, 18 қарашада қайтыс болды. Оның денесі қорғасын лақетке салынып, Луара өзенімен жіберілді. 16 желтоқсанда ол Плоермелде өзі құрған кармелиттер монастырында жерленді.

John was the eldest son of Duke John I of Brittany and Blanche of Navarre. On 22 January 1260, he married Beatrice, a daughter of King Henry III of England. John was very close to his brother in law, Edward I. In 1271, he accompanied Edward to the Ninth Crusade, meeting there with his father and King Louis IX of France. Louis succumbed to an illness in Tunis, and John's father returned to Brittany. John, however, followed Edward to Palestine. The crusade ended the following year, having achieved little. In 1285, John took part in the Aragonese Crusade at the side of King Philip III of France. Upon the death of his father on 8 October 1286, John succeeded him as duke of Brittany, inheriting also the Earldom of Richmond in the Peerage of England. His namesake son was governing Aquitaine in the name of his uncle EdwardI, when King PhilipIV declared Edward's rule forfeit in May 1294 after Edward's refusal to stand before the Parlement of Paris over fishing disputes the previous year that had escalated into naval warfare between the two countries. John assisted his brother in law in the ensuing Gascon War but suffered only defeats. When the English army sought to recover by plundering the Breton Abbaye Saint Mathieu de Fine Terre in 1296, however, John abandoned Edward's cause. In response, Edward deprived him of the earldom. John proceeded to ally himself with the French, arranging a marriage between his grandson John and King Philip's cousin Isabella of Valois. Philip then raised him into the Peerage of France in September 1297. During the negotiations over the final Treaty of Paris ending the war, John was among Philip's chief negotiators with the English. From 1294 until 1304, John assisted the King of France in his campaign against Count Guy of Flanders, taking part in the decisive Battle of Mons en Pévèle. Following King Philip's victory, in 1305, John travelled to Lyon to attend the coronation of Pope Clement V. John was leading the Pope's horse through the crowd during the celebrations. So many spectators had piled atop the walls that one of them crumbled and collapsed on top of the Duke. He died four days later, on 18 November. His body was placed in a lead coffin and sent down the Loire. He was buried on 16 December in the Carmelite convent he had founded in Ploërmel.