АҚШ азаматтығы: «Вонг Ким Арк» ісі және туу арқылы азаматтық мәселесі

Кіріспе

Сан-Францискода 1873 жылы туған Вонг Ким Аркқа Қытайлықтарды шет елге шығарып тастау туралы заңға сәйкес, шетелге саяхаттан кейін АҚШ-қа қайта кіруіне тыйым салынды. Бұл заң Қытай иммиграциясының дерлік барлық түрлерін тоқтатып, қытай иммигранттарының АҚШ азаматы болуына кедері келтірді. Ол үкіметтің өзінің азаматтығын мойындаудан бас тартуына наразылық білдірді, және Жоғарғы Сот оның пайдасына шешім шығарды. Соттың шешімінде, Конституцияның он төртінші түзетуіндегі азаматтық туралы мәлімдеме оның туған кездегі жағдайын қамтиды және Конгресс актісі арқылы оның күшін шектеуге болмайды делінді. 2007 жылғы Вонг Ким Арк ісінен кейінгі оқиғаларға жасалған құқықтық талдауда былай делінген: «Вонг Ким Арк ісінде сот белгілеген туған жер бойынша азаматтық алу (jus soli) қағидасы Жоғарғы Сотта ешқашан күмәндік тудырмады және төменгі соттарда догма ретінде қабылданып келеді». Алайда, 1990 жылдардан бері заңсыз иммигранттардың АҚШ-та туған балаларына автоматты түрде азаматтық беру практикасына қатысты даулар туындады, және заңгерлер Вонг Ким Арк прецеденті шетелдік ата-аналар елде заңсыз жүрген кезде қолданыла ма деген мәселеде келіспеушілік танытуда. Азаматтық соғысынан кейін ғана АҚШ заңдарында азаматтықтың нақты анықтамасы пайда болды, бірақ ол кезде АҚШ-та туған кез келген адам автоматты түрде азамат болып саналатын еді. Осы jus soli қағидасы, Англиядан мұраға қалған ортақ құқық арқылы, 1844 жылғы Нью-Йорк штатының «Линч против Кларк» ісінде де қолдау тапты. Бұл істе Нью-Йорк қаласында шетелдік ата-аналары уақытша тұрып жатқан әйелдің АҚШ азаматы екені анықталды. АҚШ азаматтығын туған кезде қандық байланыс арқылы (jus sanguinis) алуға да болады, яғни азамат ата-анасы елдің сыртында туған бала да азамат бола алады. Бұл құқық 1790 жылғы Табиғилану заңында Конгресс тарапынан расталды. Сонымен қатар, АҚШ-қа көшіп келген шетелдіктер натурализация процесі арқылы азаматтыққа қол жеткізе алатын, бірақ бастапқыда натурализацияға қол жеткізу «бос ақ адамдарға» ғана шектелген еді. Африкалық құлдар бастапқыда АҚШ азаматтығынан мүлдем шеттетілді. 1857 жылы АҚШ Жоғарғы Соты «Дред Скотт против Сэндфорд» ісінде құлдардың, бұрынғы құлдардың және олардың ұрпақтарының Конституция бойынша азамат болуға құқығы жоқ екенін шешті. Сонымен қатар, американдық үндістер бастапқыда азаматтар ретінде танылмады, өйткені үнді тайпалары АҚШ үкіметінің құзыретінен тыс деп есептелді.

Wong Kim Ark, who was born in San Francisco in 1873, had been denied re entry to the United States after a trip abroad, under the Chinese Exclusion Act, a law banning virtually all Chinese immigration and prohibiting Chinese immigrants from becoming naturalized U. S. citizens. He challenged the government's refusal to recognize his citizenship, and the Supreme Court ruled in his favor, holding that the citizenship language in the Fourteenth Amendment encompassed the circumstances of his birth and could not be limited in its effect by an act of Congress. In the words of a 2007 legal analysis of events following the Wong Kim Ark decision, "The parameters of the jus soli principle, as stated by the court in Wong Kim Ark, have never been seriously questioned by the Supreme Court, and have been accepted as dogma by lower courts." Since the 1990s, however, controversy has arisen over the longstanding practice of granting automatic citizenship to U. S. born children of illegal immigrants, and legal scholars disagree over whether the Wong Kim Ark precedent applies when alien parents are in the country illegally. Although there was no actual definition of citizenship in United States law until after the Civil War, it was generally accepted that anyone born in the United States was automatically a citizen. This applicability of jus soli, via the common law inherited in the United States from England, was upheld in an 1844 New York state case, Lynch v. Clarke, in which it was held that a woman born in New York City, of alien parents temporarily sojourning there, was a U. S. citizen. United States citizenship could also be acquired at birth via jus sanguinis (birth outside the country to a citizen parent), a right confirmed by Congress in the Naturalization Act of 1790. Additionally, alien immigrants to the United States could acquire citizenship via a process of naturalization—though access to naturalization was originally limited to "free white person[s]". African slaves were originally excluded from United States citizenship. In 1857, the United States Supreme Court held in Dred Scott v. Sandford that slaves, former slaves, and their descendants were not eligible under the Constitution to be citizens. Additionally, American Indians were not originally recognized as citizens, since Indian tribes were considered to be outside the jurisdiction of the U. S. government.

Он төртінші түзетудегі азаматтық туралы ереже

Азамат соғысынан кейін және құлдықты жоюдан кейін Конгресс 1866 жылы Азаматтық құқықтар туралы заң қабылдады. Бұл заңның бір тармағы азат етілген құлдарды ғана емес, сонымен қатар "Америка Құрама Штаттарында туған және ешқандай шетелдік билікке бағынбаған барлық адамдарды, салық төлемеген үндістерді қоспағанда" азаматтар деп жариялады. Азаматтық құқықтар туралы заңдағы азаматтық кепілдігі кейінгі Конгресс тарапынан жойылуы немесе соттар тарапынан конституцияға қайшы деп танылуы мүмкін деген алаңдаушылық туды. Заң қабылданғаннан кейін көп ұзамай Конгресс Конституцияға он төртінші түзету жобасын жасап, оны штаттарға ратификациялау үшін жіберді (бұл процесс 1868 жылы аяқталды). Он төртінші түзетутің көптеген тармақтарының ішінде Азаматтық туралы тармақ бар, ол Конституцияда азаматтықты кепілдендірді: "Америка Құрама Штаттарында туған немесе натурализацияланған және оның юрисдикциясына бағынған барлық адамдар Америка Құрама Штаттарының және олар тұратын штаттың азаматтары болып табылады". Азаматтық туралы тармақты 1866 жылдың 30 мамырында Мичиган штатының сенаторы Джейкоб М. Ховард ұсынды, бұл ұсыныс Өкілдер палатасының бірлескен қарарына түзету ретінде енгізілді, ол ұсынылған он төртінші түзетутің бастапқы жобасын жасаған болатын. Ховард бұл тармақтың "менің түсінігімше, елдің қазіргі заңының жай ғана жариялануы екенін" айтты, "Америка Құрама Штаттарының шегінде туған және оның юрисдикциясына бағынған әрбір адам табиғи және ұлттық заң бойынша Америка Құрама Штаттарының азаматы болып табылады". Ол азаматтыққа "әрине, Америка Құрама Штаттары Үкіметіне аккредиттелген елшілердің немесе шетелдік министрлердің отбасыларына жататын, Америка Құрама Штаттарында туған шетелдіктер, шет ел азаматтары кірмейді, бірақ барлық басқа адамдар кіреді" деп қосты. Калифорниялық Джон Коннес Калифорниядағы қытай халқының санының өте аз болатынын болжады, себебі қытай иммигранттары көбінесе Қытайға оралып, қытай әйелдерінің өте азы ғана өз отанын тастап Америка Құрама Штаттарына келеді. Висконсин штатының Джеймс Р. Дулиттл азаматтық беру туралы ереже американдық үндістерді азаматтықтан шығару үшін жеткілікті тар емес деп қарсылық білдірді және осы мәселені шешу үшін ол Азаматтық құқықтар туралы заңнан алынған "салық төлемеген үндістерді қоспағанда" деген сөз тіркесін қосуды ұсынды. Дулиттлдің ұсынысы қабылданбады. Ұсынылған он төртінші түзету Өкілдер палатасына қайтарылғаннан кейін, оның айналасында аз ғана пікірталас болды; ешкім Сенаттың Азаматтық туралы тармақты қосуына қарсы сөйлемеді, ал толық ұсынылған түзету Палата тарапынан 1866 жылдың 13 маусымында мақұлданып, 1868 жылдың 28 шілдесінде ратификацияланған деп жарияланды. 2006 жылы Калифорния университетінің Беркли қаласындағы Боолт Холл заң мектебінің ассистент профессоры, кейін Калифорния Жоғарғы Сотының судьясы болған Гудвин Лю, Азаматтық тармақтың заңнамалық тарихы "сәл жұқа" болғанымен, тармақтың орталық ролі Азамат соғысынан кейінгі кезеңнің тарихи контекстінде айқын көрінетінін жазды. Конституциялық есеп беру орталығының бас кеңесшісі Элизабет Уайдра 1866 жылы Азаматтық тармағына қолдау білдіргендер мен қарсыластар АҚШ-та туған барлық адамдарға (шетелдік министрлердің балалары мен басып алушы әскерлерден басқа) азаматтықты автоматты түрде береді деген түсінікті бөліскенін мәлімдеді. Бұл пікірді Техас солиситоры Джеймс С. Хо да қолдайды. Акрон заң мектебінің деканы Ричард Айнс Азаматтық тармақтың "құрылтайшылардың ниетінен тыс" салдары бар екенін айтып, басқаша пікір білдірді.

After the Civil War and the subsequent abolition of slavery, Congress enacted the Civil Rights Act of 1866. One provision of this law declared as citizens, not only the freed slaves, but "all persons born in the United States and not subject to any foreign power, excluding Indians not taxed". Concerns were raised that the citizenship guarantee in the Civil Rights Act might be repealed by a later Congress or struck down as unconstitutional by the courts. Soon after the passage of the Act, Congress drafted the Fourteenth Amendment to the Constitution and sent it to the states for ratification (a process which was completed in 1868). Among the Fourteenth Amendment's many provisions was the Citizenship Clause, which entrenched a guarantee of citizenship in the Constitution by stating, "All persons born or naturalized in the United States, and subject to the jurisdiction thereof, are citizens of the United States and of the State wherein they reside." The Citizenship Clause was proposed by Senator Jacob M. Howard of Michigan on May 30, 1866, as an amendment to the joint resolution from the House of Representatives which had framed the initial draft of the proposed Fourteenth Amendment. Howard said that the clause "is simply declaratory of what I regard as the law of the land already, that every person born within the limits of the United States, and subject to their jurisdiction, is by virtue of natural law and national law a citizen of the United States." He added that citizenship "will not, of course, include persons born in the United States who are foreigners, aliens, who belong to the families of ambassadors or foreign ministers accredited to the Government of the United States, but will include every other class of persons" John Conness of California predicted that the Chinese population in California would likely remain very small, in large part because Chinese immigrants almost always eventually returned to China, and also because very few Chinese women left their homeland to come to the United States. James R. Doolittle of Wisconsin objected that the citizenship provision would not be sufficiently narrow to exclude American Indians from citizenship, and in an attempt to address this issue, he proposed to add a phrase taken from the Civil Rights Act—"excluding Indians not taxed". and Doolittle's proposal was voted down. Upon its return to the House of Representatives, the proposed Fourteenth Amendment received little debate; no one spoke in opposition to the Senate's addition of the Citizenship Clause, and the complete proposed amendment was approved by the House on June 13, 1866, and declared to have been ratified on July 28, 1868. In 2006, Goodwin Liu, then an assistant professor at the Boalt Hall law school of the University of California, Berkeley, and later an Associate Justice of the California Supreme Court, wrote that although the legislative history of the Citizenship Clause is "somewhat thin", the clause's central role is evident in the historical context of the post Civil War period. Elizabeth Wydra, chief counsel of the Constitutional Accountability Center (a progressive think tank), argues that both supporters and opponents of the Citizenship Clause in 1866 shared the understanding that it would automatically grant citizenship to all persons born in the United States (except children of foreign ministers and invading armies)—an interpretation shared by Texas Solicitor General James C. Ho. Richard Aynes, dean of the University of Akron School of Law, takes a different view, proposing that the Citizenship Clause had "consequences which were unintended by the framers".

Қытайлық адамдардың АҚШ-тағы азаматтығы

Көптеген басқа иммигранттар сияқты, қытайлар да Америка Құрама Штаттарына тартылды – бастапқыда 1849 жылғы Калифорниядағы алтын асыруға қатысу үшін, содан кейін теміржол салуға, егіншілікке және қалаларда жұмыс істеуге көшті. 1868 жылғы келісім (Америка тарапынан келіссөз жүргізгендердің бірінің атымен Берлингем келісімі деп аталды) АҚШ пен Қытай арасындағы сауда мен көші-қонды кеңейтті. Бұл келісімде Қытайлық ата-аналарының АҚШ-та туған балаларының азаматтығы мәселесі қарастырылмады, сондай-ақ кері жағдайда да. Азаматтық алу (туғаннан басқа жолмен азаматтыққа қол жеткізу) туралы келісімде «осы келісімде Қытай азаматтарына АҚШ-та азаматтық беру туралы ештеңе көзделмеген» деген шарт болды. Қытай иммигранттары АҚШ-қа алғаш келген сәттен бастап үлкен сенімсіздікке, наразылыққа және кемсітуге ұшырады. Көптеген саясаткерлер қытайлықтардың американдық мәдениетке сіңе алмайтынын, тіпті мұндай мүмкіндік болмаса, елдің принциптері мен институттарына қауіп төндіретінін айтты. Осылайша, халық арасында қытайларға қарсы сезім күшті болған кезде, 1882 жылы Конгресс Қытайларды шеттету туралы заңды қабылдады, ол АҚШ-қа қытайлықтардың көшіп келуіне шектеулер қойды. (Қытайларды шеттету туралы бастапқы заң бірнеше рет өзгертілді – мысалы, 1888 жылғы Скотт заңы және 1892 жылғы Гири заңы арқылы – осы себепті ол кейде көпше түрінде «Қытайларды шеттету заңдары» деп аталады.) Бұрыннан АҚШ-та тұрған қытайларға қалуға рұқсат берілді, бірақ олар азаматтыққа үміткер бола алмады және егер олар АҚШ-тан шығып, кейін қайта оралуды қаласа, жаңа өтініш беруі және қайтадан мақұлдау алуы керек болды. Заңның талаптарына сәйкес, қытай жұмысшылары мен кеншілерге АҚШ-қа келуге (немесе қайта оралуға) тыйым салынды.

Азаматтық туралы ережеге қатысты Wong Kim Ark-қа дейінгі істер

1868 жылы Он төртінші түзету қабылданғаннан кейін және Вонг Ким Арк ісіне дейін, шетелдіктердің балаларына jus soli негізінде азаматтық беру мәселесі тек американдық үндістер мен қытайлықтарға қатысты туындады. 1884 жылы Жоғарғы Сот (Элк В. Уилкинс ісі) резервацияда туған үндінің туғаннан бастап АҚШ азаматтығын алмайтынына (өйткені ол АҚШ юрисдикциясына бағынбаған) және кейіннен резервация емес АҚШ аумағына көшіп, бұрынғы тайпалық адалдығынан бас тартса ғана азаматтыққа ие бола алмайтынына шешім шығарды. Кейіннен 1924 жылы Конгресс актісімен американдық үндістерге азаматтық берілді. Азаматтық туралы ереже АҚШ-та туған қытай иммигранттарының балаларына қолданылатыны мәселесі алғаш рет 1884 жылғы "In re Look Tin Sing" ісінде сотқа түсті. Лак Тин Синг 1870 жылы Калифорния штатының Мендосино қаласында қытай иммигранттарының отбасында дүниеге келген. 1879 жылы оның саудагер әкесі оны Қытайға жіберді, бірақ 1884 жылы 14 жасында Қытайдан оралғаннан кейін, 1882 немесе 1884 жылғы шектеу актілеріне сәйкес қытай иммигранттарынан талап етілген құжаттарды ұсынбағаны үшін лауазымды тұлғалар оның АҚШ-қа қайта кіруіне тыйым салды. Филд судья азаматтық туралы ережедегі "юрисдикциясына бағыну" сөз тіркесінің мағынасына назар аударды, Лак Тин Сингтің туған кезде ата-анасының шетелдік статусына қарамастан, АҚШ юрисдикциясына бағынғанын және осы негізде АҚШ қызметкерлеріне Лак Тин Сингті азамат деп тануға және оған АҚШ-қа кіруге рұқсат беруге бұйрық берді. Лак Тин Синг ісі бойынша шешімге шағым түспеді және Жоғарғы Сот оны қайта қараған жоқ. Орегон штатының федералды округтік соты 1888 жылғы "Ex parte Chin King" және "Ex parte Chan San Hee" істерінде де ұқсас қорытындыға келді. 1892 жылғы "Gee Fook Sing v. U.S." ісінде Калифорниядағы федералды апелляциялық сот (сол кезде Тоғызыншы апелляциялық сот деп аталған) қытай азаматының АҚШ-та туғанын растайтын жеткілікті дәлелдер ұсынса, оның АҚШ азаматы ретінде танылатынын мәлімдеді. Бұл іс те Жоғарғы Сотқа жеткізілген жоқ. 1873 жылғы "Slaughterhouse Cases" ісіндегі Жоғарғы Сот шешімінде "Оның юрисдикциясына бағыну" деген сөз тіркесі АҚШ-та туған министрлердің, консулдардың және шетелдік мемлекеттердің азаматтарының балаларын осы ереженің қолданысынан шығару мақсатында қолданылған деп айтылды, және кейінгі істерде маңызды прецедент құрамайтын (obiter dictum) ескерту ретінде қалды.

After the adoption of the Fourteenth Amendment in 1868 and prior to the Wong Kim Ark case, the question of jus soli citizenship for children of aliens arose only with reference to American Indians and Chinese. The Supreme Court ruled in an 1884 case (Elk v. Wilkins) that an Indian born on a reservation did not acquire United States citizenship at birth (because he was not subject to U. S. jurisdiction) and could not claim citizenship later on merely by moving to non reservation U. S. territory and renouncing his former tribal allegiance. American Indians were subsequently granted citizenship by an act of Congress in 1924. The question of whether the Citizenship Clause applied to persons born in the United States to Chinese immigrants first came before the courts in an 1884 case, In re Look Tin Sing. Look Tin Sing was born in Mendocino, California in 1870 to Chinese immigrants. In 1879, his merchant father sent him to China; but upon returning from China in 1884 at age 14, he was barred from reentering the United States by officials who objected to his not having met the documentation requirements imposed at the time on Chinese immigrants under the Restriction Acts of 1882 or of 1884. writes that Justice Field "issued an open invitation to all lawyers in the area to give their opinions on the constitutional questions involved" in the case. Field focused on the meaning of the subject to the jurisdiction thereof phrase of the Citizenship Clause, held that Look was indeed subject to U. S. jurisdiction at the time of his birth irrespective of the alien status of his parents, and on this basis ordered U. S. officials to recognize Look as a citizen and allow him to enter the United States. The Look Tin Sing ruling was not appealed and was never reviewed by the Supreme Court. A similar conclusion was reached by the federal circuit court for Oregon in the 1888 cases of Ex parte Chin King and Ex parte Chan San Hee. In an 1892 case, Gee Fook Sing v. U. S., a federal appeals court in California for the same circuit (by this time known as the Ninth Circuit Court of Appeals) concluded that a Chinese man would have been recognized as a United States citizen if he could have presented satisfactory evidence that he had in fact been born in the U. S. This case was also never brought before the Supreme Court. The Supreme Court's 1873 Slaughterhouse Cases decision contained the statement that "The phrase, 'subject to its jurisdiction,' was intended to exclude from its operation children of ministers, consuls, and citizens or subjects of foreign states born within the United States." and later cases as a passing remark (obiter dictum) lacking any force as a controlling precedent.

Вонг Ким Арк

Вонг Ким Арк (; Тайшань: Wōng Gim ak), Сан-Францискода, Калифорнияда, 751 Сакраменто көшесінде, саудагер ата-анасының қытай ауданындағы (Кунг Синг) бизнесі орналасқан жерде дүниеге келді. Оның 1873, 1871 немесе 1868 жылы туғаны туралы әртүрлі деректер бар. Оның әкесі Вонг Си Пинг және анасы Ли Уи Тайшань, Гуандун, Қытайдан көшіп келді және 1802 жылғы натурализация заңының салдарынан, туғанға дейін немесе кейін АҚШ азаматтығына ие болуға құқығы болмады. Вонг әкесі сияқты саудагер болған жоқ, бірақ Чайнатаундағы мейрамханаларда аспаз болып жұмыс істеді. 1889 жылы Вонг Ким Арк, онда жасөспірім шағында, ата-анасымен бірге Қытайға кетті, олар Қытайға және Тайшандағы ата-бабаларының Онг Синг ауылына оралуға шешім қабылдады. Тайшанда Вонг Ким Арк өзінің туысқан ауылына жақын ауылдан келген Йи Шиеге үйленді. 1890 жылы Америка Құрама Штаттарына оралғанда, ол Тайшанда ата-анасын ғана емес, әйелін де қалдырды, ол Калифорнияға оралғаннан кейін олардың тұңғыш ұлын дүниеге әкелді. 1882 жылғы Қытайларды шеттету туралы заңға сәйкес, ол жұмысшы ретінде әйелін Америка Құрама Штаттарына әкеле алмады. 1890 жылдың шілдесінде Сан-Францискоға жалғыз келгеннен кейін, ол АҚШ-та туған азамат екендігіне байланысты қайта қабылданды, бірақ иммиграция бюросының аты-жөні аталмаған қызметкері оның ісінде АҚШ-та туылғаны туралы мәлімдемесінің рас еместігіне күмән білдіретін жазба қалдырғаннан кейін ғана. 1894 жылдың қарашасында Вонг тағы бір уақытша сапармен Қытайға кетіп, әйелімен Тайшаньдағы (Гуандун) отбасылық ауылында кездесті. Ол тұңғыш ұлын алғаш рет көрді, ал екінші ұлының жүктілігі болды. Бірақ 1895 жылдың тамызында SS Coptic кемесімен оралғанда, оны Сан-Франциско портында кеден инспекторы ұстады. Ол Вонгтың АҚШ-та туғанына қарамастан АҚШ азаматы емес, оның ата-анасы қытай болғандықтан, ол Қытай азаматы деп, елге кіруге рұқсат бермеді. Вонг ісі қаралып жатқан кезде Сан-Франциско жағалауында бес ай бойы кемелерде тұтқында болды. Ақырында Коллинз АҚШ прокуроры Генри Футті көндіріп, ол "іс жүзеге асыруға болатын сынақ ісін іздестіріп, Вонг Ким Арк ісін таңдады". Қытайлық Біріккен қайырымдылық қоғамының заңгерлік көмегімен Вонг Ким Арк өзінің туғаннан бастап АҚШ азаматтығына деген талабын мойындаудан бас тартуға қарсы шықты және оның атынан федералды аудандық сотқа хабеас корпус туралы өтініш берілді. Аудандық судья Уильям В. Морроудың алдында ұсынылған дәлелдер Азаматтық туралы ережедегі "оның юрисдикциясына бағыну" сөз тіркесінің екі бәсекелестік түсіндірмелерінің қайсысы АҚШ-та шетелдік ата-анадан туған балаға қатысты жағдайды реттеуі керектігіне негізделді. Вонгтың адвокаттары бұл сөз тіркесі АҚШ заңдарына бағынуды білдіреді деп мәлімдеді, яғни шетелдіктердің оның заңдарына бағынуға міндетті екендігін білдіреді. Бұл түсінік АҚШ Англиядан мұра еткен жалпы құқығына негізделген, ол АҚШ-та туылған барлық адамды қамтиды. АҚШ үкіметі "оның юрисдикциясына бағыну" дегеніміз "АҚШ-тың саяси юрисдикциясына бағыну" дегенді білдіреді деп мәлімдеді. Бұл халықаралық құқыққа негізделген түсінік, ол jus sanguinis (ата-анадан мұрагерлікпен алынған азаматтық) қағидаты арқылы басқа елге адалдыққа ие ата-аналар мен олардың балаларын алып тастайтын. АҚШ-та туған шетелдік ата-аналардың балаларының азаматтығы туралы мәселе осы уақытқа дейін Жоғарғы Сотта шешілген жоқ. АҚШ үкіметі Вонгтың АҚШ азаматтығына деген талабы 1873 жылғы Жоғарғы Соттың соттылығын түсіндіруімен жоққа шығарылды деп мәлімдеді, бірақ аудандық судья бұл тілдегі сөздер obiter dictum екенін және қолдағы жағдайға тікелей қатысы жоқ екенін қорытындылады. Үкімет сондай-ақ осыған ұқсас мәлімдемені келтірді Елк В. Уилкинс ісінде, бірақ судья бұл дәлелге де сенбеді. Вонгтың адвокаттары Лүк Тин Синг ісіне сілтеме жасады, ал аудандық судья Жоғарғы Соттың нақты нұсқауы болмағандықтан, бұл іс Вонг пен оған ұқсас басқалардың азаматтығы туралы мәселені тоғызыншы округтегі федералды соттарда шешті деп келісті. Судья Гей Фук Синг ісі бойынша Лок Тин Сингтің ұстанымын қайта растады және Жоғарғы Соттың "Қорбандық заттары туралы" шешімінің тағы бір бөлігінде "АҚШ-та туылған немесе натурализацияланған адам ғана Одақтың азаматы болуы керек" деп айтылғанын атап өтті. Look Tin Sing шешімі Тоғызыншы округте бақылау прецеденті болды деген қорытындыға келіп, судья Морроу оның юрисдикциясына бағыну дегеніміз АҚШ заңдарына бағынуды білдіреді деп шешті (ұсынылған екі түсіндірменің біріншісі). 1896 жылдың 3 қаңтарында судья Вонг Ким Аркты АҚШ-та туғандықтан азамат деп жариялады.

Wong Kim Ark (; Taishanese: Wōng Gim ak), was born in San Francisco, California, at 751 Sacramento Street, the address of a Chinatown business (Quong Sing) maintained by his merchant parents. Various sources state or imply his year of birth as being 1873, 1871, or 1868. His father, Wong Si Ping, and mother, Lee Wee, emigrated from Taishan, Guangdong, China and were not United States citizens, as the Naturalization Law of 1802 had made them ineligible for naturalization either before or after his birth. Wong did not become a merchant like his father, but worked as a cook in Chinatown restaurants. In 1889, Wong Kim Ark, then in his late teens, left for China with his parents, who decided to repatriate to China and to their ancestral village in Taishan, Ong Sing. While in Taishan, Wong Kim Ark married Yee Shee from a village near his familial one. Returning to the United States in 1890, he left behind in Taishan not only his parents but also his wife, who gave birth to their first son after he returned to California. Under the Chinese Exclusion Act of 1882, he as a laborer could not bring his wife to the United States. Upon arrival alone at San Francisco in July 1890, he was readmitted on the ground that he was a native born citizen of the United States, but only after an unnamed Bureau of Immigration official left a note in his file questioning the veracity of his claim of birth in the United States. In November 1894, Wong sailed to China for another temporary visit, to rejoin his wife at his family's village in Taishan, Guangdong. He met his oldest son for the first time, and his second son was conceived. But when he returned in August 1895 by SS Coptic, he was detained at the Port of San Francisco by the Collector of Customs, who denied him permission to enter the country, arguing that Wong was not a U. S. citizen despite his having been born in the U. S., but was instead a Chinese subject because his parents were Chinese. Wong was confined for five months on steamships off the coast of San Francisco while his case was being tried. Eventually, Collins was able to convince U. S. Attorney Henry Foote, who "searched for a viable test case and settled on Wong Kim Ark". With the assistance of legal representation by the Chinese Consolidated Benevolent Association, Wong Kim Ark challenged the refusal to recognize his birth claim to U. S. citizenship, and a petition for a writ of habeas corpus was filed on his behalf in federal district court. The arguments presented before District Judge William W. Morrow centered on which of two competing interpretations of the phrase subject to the jurisdiction thereof in the Citizenship Clause should govern a situation involving a child born in the United States to alien parents. Wong's attorneys argued that the phrase meant subject to the laws of the United States,' comprehending, in this expression, the allegiance that aliens owe in a foreign country to obey its laws"—an interpretation, based on the common law inherited by the United States from England, that would encompass essentially everyone born in the U. S. via the principle of jus soli (citizenship based on place of birth). The U. S. government claimed that subject to the jurisdiction thereof meant "to be subject to the political jurisdiction of the United States"—an interpretation, based on international law, which would exclude parents and their children who owed allegiance to another country via the principle of jus sanguinis (citizenship inherited from a parent). The question of the citizenship status of U. S. born children of alien parents had, up to this time, never been decided by the Supreme Court. The U. S. government argued that Wong's claim to U. S. citizenship was ruled out by the Supreme Court's interpretation of jurisdiction in its 1873 Slaughterhouse Cases ruling, but the district judge concluded that the language in question was obiter dictum and not directly relevant to the case at hand. The government also cited a similar statement in Elk v. Wilkins, but the judge was not convinced by this argument either. Wong's attorneys cited the Look Tin Sing case, and the district judge agreed that in the absence of clear direction from the Supreme Court, this case definitively settled the question of citizenship for Wong and others like him as far as federal courts in the Ninth Circuit were concerned. The judge saw the Look Tin Sing holding reaffirmed in the Gee Fook Sing case and noted further that another part of the Supreme Court's Slaughterhouse Cases opinion said that "it is only necessary that [a man] should be born or naturalized in the United States to be a citizen of the Union." Concluding that the Look Tin Sing decision constituted a controlling precedent in the Ninth Circuit, Judge Morrow ruled that subject to the jurisdiction thereof referred to being subject to U. S. law (the first of the two proposed interpretations). On January 3, 1896, the judge declared Wong Kim Ark to be a citizen because he was born in the U. S.

АҚШ үкіметі аудандық сот шешімін тікелей АҚШ Жоғарғы Сотына шағымдады. Салиердің сөзіне сәйкес, үкімет шенеуніктері – бұл іс бойынша шешімнің «қытай-американдықтар ғана емес, шетелдік ата-аналардан туған барлық американдық азаматтар үшін де маңызды екенін» және Жоғарғы Соттың 1896 жылғы президенттік сайлауға бұл шешімнің әсерінен алаңдағандықтан – істің мәніне емес, саяси мәселелерге негізделген шешімді болдырмау үшін шағымын кешіктірді. Жоғарғы Соттағы аудандық соттың жауаптық сұрақтары 1897 жылдың 5 наурызында өтті. Бас прокурор Холмс Конрад үкімет тарапынан жауап берді, ал Вонгты бұрынғы АҚШ көмекші прокуроры Максвелл Эвартс, бұрынғы АҚШ көмекші прокуроры Дж. Хабли Эштон және Томас Д. Риордан қорғады. Жоғарғы Сот істегі бір ғана сұрақты қарастырды: «Қытай тегінен туған, сол кезде Қытай императорының поддандысы болған, бірақ АҚШ-та тұрақты мекенжайы және тұруы бар, және онда бизнеспен айналысып жүрген, Қытай императорының дипломатиялық немесе ресми өкілдігінде жұмыс істемейтін бала АҚШ-та туған кезде АҚШ азаматы болады ма?» 1898 жылдың 28 наурызындағы шешімінде Жоғарғы Сот Вонг Ким Арк туған кезде АҚШ азаматтығын алғанын және «Вонг Ким Арк АҚШ-та туған кезде алған американдық азаматтығы туғаннан кейін болған оқиғалардың ешқайсысымен жоғалған жоқ немесе алынбады» деп шешті. Соттың пікірін қосымша судья Гораций Грей жазды және қосымша судьялар Дэвид Дж. Брюэр, Генри Б. Браун, Джордж Ширас кіші, Эдвард Дуглас Уайт және Руфус В. Пекхэм қол қойды. Jus soli (туған жері бойынша азаматтық) қағидасын қолдай отырып, Сот Азаматтық туралы ереже Англияның жалпы құқығын ескере отырып түсіндірілуі керек деп шешті. Соттың көпшілігі Азаматтық туралы ережедегі «оның юрисдикциясына бағыну» сөз тіркесі АҚШ азаматтығынан үш ерекше жағдайды (плюс төртінші «бір ғана қосымша ерекше жағдайды» – атап айтқанда, салық төлемейтін үнді тайпалары АҚШ юрисдикциясына бағынбаған деп есептелді) ғана алып тастайды деп шешті. 1812 жылғы The Schooner Exchange v. M'Faddon ісінен мақұлдаумен цитата келтіріп, бас судья Джон Маршалл «Ұлттың өз аумағындағы юрисдикциясы қажетті түрде өзгеше және абсолютті болып табылады» деді, және Вонгтың бастапқы хабеас корпус петициясын қараған аудандық судьяның Қорбандық заттары ісіндегі балалардың азаматтығына қатысты пікірлер міндетті прецедент болып табылмайды дегенімен келісті, Сот Вонгтың туғаннан бастап АҚШ азаматы екенін, Төртінші түзетуге сәйкес, және Қытайларды шеттету туралы заңның шектеулері оған қолданбайды деп шешті. Конгрестің заңы Конституцияны жоққа шығара алмайды.

The U. S. government appealed the district court ruling directly to the United States Supreme Court. According to Salyer, government officials—realizing that the decision in this case "was of great importance, not just to Chinese Americans, but to all American citizens who had been born to alien parents", and concerned about the possible effect of an early ruling by the Supreme Court on the 1896 presidential election—delayed the timing of their appeal so as to avoid the possibility of a decision based more on policy concerns than the merits of the case. Oral arguments before the Supreme Court were held on March 5, 1897. Solicitor General Holmes Conrad presented the government's case; Wong was represented before the Court by Maxwell Evarts, former U. S. Assistant Attorney General J. Hubley Ashton, and Thomas D. Riordan. The Supreme Court considered the "single question" in the case to be "whether a child born in the United States, of parent[s] of Chinese descent, who, at the time of his birth, are subjects of the Emperor of China, but have a permanent domicile and residence in the United States, and are there carrying on business, and are not employed in any diplomatic or official capacity under the Emperor of China, becomes at the time of his birth a citizen of the United States." issued on March 28, 1898, the Supreme Court held that Wong Kim Ark had acquired U. S. citizenship at birth and that "the American citizenship which Wong Kim Ark acquired by birth within the United States has not been lost or taken away by anything happening since his birth." The opinion of the Court was written by Associate Justice Horace Gray and was joined by Associate Justices David J. Brewer, Henry B. Brown, George Shiras Jr., Edward Douglass White, and Rufus W. Peckham. Upholding the concept of jus soli (citizenship based on place of birth), the Court held that the Citizenship Clause needed to be interpreted in light of English common law, The court's majority held that the subject to the jurisdiction phrase in the Citizenship Clause excluded from U. S. citizenship only those persons covered by one of these three exceptions (plus a fourth "single additional exception"—namely, that Indian tribes "not taxed" were not considered subject to U. S. jurisdiction). Quoting approvingly from an 1812 case, The Schooner Exchange v. M'Faddon, in which Chief Justice John Marshall said, "The jurisdiction of the nation within its own territory is necessarily exclusive and absolute"—and agreeing with the district judge who had heard Wong's original habeas corpus petition that comments in the Slaughterhouse Cases about the citizenship status of children born to non citizen parents did not constitute a binding precedent—the Court ruled that Wong was a U. S. citizen from birth, via the Fourteenth Amendment, and that the restrictions of the Chinese Exclusion Act did not apply to him. An act of Congress, they held, does not trump the Constitution; such a law "cannot control [the Constitution's] meaning, or impair its effect, but must be construed and executed in subordination to its provisions." The majority opinion referred to Calvin's Case (1608) as stating the fundamental common law principle that all people born within the King's "allegiance" were subjects, including children of "aliens in amity".

Келіспеушіліктер

Бас судья Мелвилл Фуллер "көбінесе халықаралық құқық доктринасын мойындауға негізделген" деп айтуға болатын қарсылық білдірген, Ассоциациялы судья Джон Харланмен бірікті. Қарсылық білдірушілер АҚШ азаматтығы туралы заңның тарихы тәуелсіздік алғаннан кейін Англияның ортақ құқық дәстүрінен үзілгенін айтты. Мысал ретінде, АҚШ-та экспатриация құқығын (өз туған азаматтығынан бас тарту) қабылдау және оған қарама-қарсы Ұлыбританияның мәңгілік адалдық доктринасын қабылдамау келтірілді. Қарсылық білдірушілер jus sanguinis (яғни, баланың ата-анасының азаматтығын, туған жеріне қарамастан, мұраға алуы) қағидасы тәуелсіздік алғаннан бері АҚШ құқықтық тарихында кеңінен таралғанын дәлелдеді. АҚШ пен Қытайдың шарттары мен азаматтыққа қабылдау заңдарын сараптап, қарсылық білдірушілер "осы елде туған қытай балалары, егер он төртінші түзету шарттар мен заңдарға қарсы келмесе, АҚШ азаматтары болмайды" деп мәлімдеді. Олар 1866 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға сілтеме жасады, онда Конгресс "АҚШ-та туған және ешқандай шетелдік билікке бағынбаған барлық адамдар, салық төлемейтін үндістерді қоспағанда" азаматтар деп жариялады. Бұл заң Конституцияның он төртінші түзетуі ұсынылғаннан екі ай бұрын қабылданды. Қарсылық білдірушілер "түзетудегі 'оның юрисдикциясына бағыну' деген сөздер 'және ешқандай шетелдік билікке бағынбау' деген сөздермен синоним ретінде қолданылғанына күмәнді емес" деді. Олардың пікірінше, азаматтықты анықтаудағы басты фактор ретінде jus soli (туған жерге) тым көп сүйену, "шетелдіктердің балалары, елімізден өтіп бара жатқанда туған, патшалық әулеттен болса да, немесе моңғол, малай немесе басқа да нәсілден болса да, президенттікке үміткер болатын жағдайға алып келеді, ал біздің азаматтарымыздың шетелде туған балалары болмайды" және Қытайдан келген иммигранттарды АҚШ-та азаматтыққа қабылдамау ережелеріне әкеледі. Қарсылық білдірушілердің сұрағы: "Вонг Ким Арк АҚШ-та туған ба, әлде оның юрисдикциясына бағынған ба, бірақ оның ата-анасы АҚШ немесе шетелдік заңға сәйкес, заңға немесе шартқа негізделген, АҚШ азаматтары болуға құқылы ма?" Шешім шығарылмас бұрын заң студенттеріне лекция оқыған Харлан, қытайлардың американдық қоғамнан "бізге мүлдем жат нәсіл және бізбен ешқашан ассимиляцияланбайды деген оймен" ұзақ уақыттан бері шеттетіліп келгенін айтты. Егер осылай болмаса, Харланның пікірінше, көптеген қытайлар "Америка халқын батыс АҚШ-та құрып жіберген болар еді". Америкада туған қытайларға азаматтық беру туралы қарсы пікірді мойындап, ол: "Әрине, екінші тараптың аргументі конституцияның өзінде осындай жағдай қарастырылған" деді. 1898 жылы сот шешімі шығарылғаннан кейін Сан-Франциско адвокаты Маршалл Б. Вудворт Вонг Ким Арк ісіне қатысты: "Бірақ қарсылық білдірушілердің қателігі, АҚШ-тың егеменді мемлекет ретінде, кез келген азаматтық ережесін қабылдауға құқығы бар екенін мойындамауында және халықаралық құқық ережесі [өз күшімен] АҚШ азаматтығын анықтаудың жалғыз және толық сынағын ұсынбайды".

Chief Justice Melville Fuller was joined by Associate Justice John Harlan in a dissent which, "for the most part, may be said to be predicated upon the recognition of the international law doctrine". The dissenters argued that the history of U. S. citizenship law had broken with English common law tradition after independence—citing as an example the embracing in the U. S. of the right of expatriation (giving up of one's native citizenship) and the rejection of the contrary British doctrine of perpetual allegiance. The dissenters argued that the principle of jus sanguinis (that is, the concept of a child inheriting his or her father's citizenship by descent regardless of birthplace) had been more pervasive in U. S. legal history since independence. Based on an assessment of U. S. and Chinese treaty and naturalization law, the dissenters claimed that "the children of Chinese born in this country do not, ipso facto, become citizens of the United States unless the fourteenth amendment overrides both treaty and statute." Pointing to the language of the Civil Rights Act of 1866, an act of Congress which declared to be citizens "all persons born in the United States and not subject to any foreign power, excluding Indians not taxed", and which was enacted into law only two months before the Fourteenth Amendment was proposed by Congress, the dissenters argued that "it is not open to reasonable doubt that the words 'subject to the jurisdiction thereof,' in the amendment, were used as synonymous with the words 'and not subject to any foreign power. In the dissenters' view, excessive reliance on jus soli (birthplace) as the principal determiner of citizenship would lead to an untenable state of affairs in which "the children of foreigners, happening to be born to them while passing through the country, whether of royal parentage or not, or whether of the Mongolian, Malay or other race, were eligible to the presidency, while children of our citizens, born abroad, were not." and the provisions of the Chinese Exclusion Act making Chinese immigrants already in the United States ineligible for citizenship. The question for the dissenters was "not whether [Wong Kim Ark] was born in the U. S. or subject to the jurisdiction thereof but whether his or her parents have the ability, under U. S. or foreign law, statutory or treaty based, to become citizens of the U. S. themselves". In a lecture to a group of law students shortly before the decision was released, Harlan commented that the Chinese had long been excluded from American society "upon the idea that this is a race utterly foreign to us and never will assimilate with us." Without the exclusion legislation, Harlan stated his opinion that vast numbers of Chinese "would have rooted out the American population" in the western United States. Acknowledging the opposing view supporting citizenship for American born Chinese, he said that "Of course, the argument on the other side is that the very words of the constitution embrace such a case." Commenting on the Wong Kim Ark case shortly after the issuance of the Court's ruling in 1898, San Francisco attorney Marshall B. Woodworth wrote that "the error the dissent apparently falls into is that it does not recognize that the United States, as a sovereign power, has the right to adopt any rule of citizenship it may see fit and that the rule of international law does not furnish [by its own force] the sole and exclusive test of citizenship of the United States".

Қазіргі кездегі реакциялар

1898 жылы шешім шығарылғаннан кейін жазылған Вонг Ким Арк ісіне жасаған талдауында Маршалл Б. Вудворт Азаматтық ережедегі екі қарама-қарсы юрисдикция теориясын баяндап, "[с]от шешімі бірауыздан болмауы мәселенің кем дегенде пікірталас тудыратынын көрсетеді" деп атап өтті. Дегенмен, Вудворт Жоғарғы Соттың шешімі бұл мәселені аяқтап берді деп қорытынды жасады, "оған қандай да бір негізді қарсылық келтіру қиын" деді.

Вонг Ким Арк отбасына әсері

Вонг Ким Арктың АҚШ азаматтығын Жоғарғы Сот растағаннан кейін, Вонгтың үлкен ұлы 1910 жылы Қытайдан АҚШ-қа келді, қандық байланыс арқылы (jus sanguinis) азамат ретінде мойындалуға тырысты. Вонгтың қалған үш ұлы 1924 және 1926 жылдар аралығында АҚШ-қа келді және азаматтар ретінде қабылданды. Азаматтығының арқасында Вонг Ким Арктың кіші ұлы Екінші дүниежүзілік соғысқа шақырылды, содан кейін АҚШ сауда флотында қызмет етіп, мансап жасады. Вонг Ким Арктан бұрын Жоғарғы Сот «Ельк против Уилкинс» (1884) ісінде туған жердің ғана америкалық үндістерге азаматтық беру үшін жеткіліксіз екенін шешкен. Бірақ Конгресс 1924 жылғы «Үнділерге азаматтық беру туралы заң» арқылы американдық үндістерге толық азаматтық берді. Қытайлықтардың иммиграциясы мен натурализациясына қойылған шектеулер 1943 жылғы «Қытайлықтарды шеттетуді жою туралы заң» (Магнусон заңы деп те аталады) және 1965 жылғы «Иммиграция және азаматтық туралы заң» нәтижесінде алынып тасталды.

Вонг Ким Арк және кейінгі оқиғалар

Вонг Ким Арк ісінен бері «jus soli» ұғымы «Жоғарғы Сотта ешқашан күмән тудырмады және төменгі сатыдағы соттар оны догма ретінде қабылдады». Вонг Ким Арктан кейінгі азаматтық істер негізінен Азаматтық ережесінің шеңберінен тыс жағдайларды қарады, мысалы, АҚШ азаматтарының шетелде туған балалары үшін *jus sanguinis* арқылы азаматтық немесе АҚШ азаматтығын жоғалту жағдайлары. Вонг Ким Арк сотының *jus soli*-ді АҚШ азаматтығын анықтайтын негізгі ереже ретінде растауы бірнеше Жоғарғы Сот шешімдерінде айтылды, олар АҚШ-та туған қытай немесе жапон текті азаматтардың азаматтығын растады. Соттың Конституцияның тілі жалпы құқық тұрғысынан түсіндірілуі керек деген шешімі Конституцияны немесе Конгресс актілерін түсіндіруге қатысты көптеген Жоғарғы Сот шешімдерінде сілтеме жасалды. Вонг Ким Арк сотының Он төртінші түзетуге қатысты түсінігі 1982 жылы заңсыз иммигранттардың құқықтарына қатысты істе де пайдаланылды. 1942 жылы «Алтын Батыстың ұлдары» Жоғарғы Сотты Вонг Ким Арк шешімін қайта қарауға және жоюға көндіруге тырысты (Реган Кингке қарсы ісі), онда шамамен 2600 жапон текті АҚШ-та туған адамдардың азаматтық мәртебесіне шағымданылды. Айыптаушылардың адвокаты Вонг Ким Арк ісін «Жоғарғы Соттың ең зиянды және өкінішті шешімдерінің бірі» деп атады және жаңа іс сотқа «өзін түзету мүмкіндігін береді» деп үміттенді. Федералды округтік сот және Тоғызыншы апелляциялық сот бұл талапты бірден қабылдамады, олардың әрқайсысы Вонг Ким Арк ісін басшылық прецедент ретінде көрсетті, ал Жоғарғы Сот істі қараудан бас тартты. Федералды апелляциялық соттар бірнеше рет Вонг Ким Арк пікіріндегі «аумақтың ішінде туған азаматтық» деген сөз тіркесін Филиппиннің АҚШ-тың иелігінде болған кезеңінде туған адамдардың АҚШ-та туғандығын дәлелдеу үшін пайдалануға жасалған әрекеттерді қабылдамады (және осылай болса, Азаматтық ережесі арқылы АҚШ азаматтығына құқығы бар).

In the years since Wong Kim Ark, the concept of jus soli citizenship has "never been seriously questioned by the Supreme Court, and [has] been accepted as dogma by lower courts". Citizenship cases since Wong Kim Ark have dealt mainly with situations falling outside the bounds of the Citizenship Clause—such as citizenship via jus sanguinis for foreign born children of U. S. citizens, or circumstances under which U. S. citizenship may be lost. The Wong Kim Ark court's affirmation of jus soli as the primary rule determining United States citizenship has been cited in several Supreme Court decisions affirming the citizenship of U. S. born individuals of Chinese or Japanese ancestry. The court's holding that the language of the Constitution should be understood in light of the common law has been cited in numerous Supreme Court decisions dealing with the interpretation of the Constitution or acts of Congress. The Wong Kim Ark court's understanding of Fourteenth Amendment jurisdiction was also cited in a 1982 case involving the rights of illegal immigrants. An unsuccessful effort was made in 1942 by the Native Sons of the Golden West to convince the Supreme Court to revisit and overrule the Wong Kim Ark ruling, in a case (Regan v. King) challenging the citizenship status of roughly 2,600 U. S. born persons of Japanese ancestry. The plaintiffs' attorney termed Wong Kim Ark "one of the most injurious and unfortunate decisions" ever handed down by the Supreme Court and hoped the new case would give the court "an opportunity to correct itself". A federal district court and the Ninth Circuit Court of Appeals summarily rejected this contention, each citing Wong Kim Ark as a controlling precedent, and the Supreme Court declined to hear the case. Federal appellate courts have repeatedly rejected attempts to cite the Wong Kim Ark opinion's use of the phrase citizenship by birth within the territory in support of claims that persons born in the Philippines during the period of its history when it was a United States possession were born in the U. S. (and thus entitled to U. S. citizenship via the Citizenship Clause).

Вонг Ким Арк және заңсыз көшіп келгендердің балалары

1990 жылдан бері кейбір топтарда заңсыз шетелдіктердің АҚШ-та туған балаларына автоматты түрде азаматтық беру практикасына қатысты пікір қақтығыстары туды. Кейбір БАҚ тілшілері мен жақтас топтар оны "теңізге тіреулі бала" деп атады. Бұл мәселе бойынша қоғамдық пікірталас Вонг Ким Арк шешімі туралы жаңадан талқылауға әкелді. Кейбір заңгерлер заңсыз шетелдіктердің балаларына jus soli қағидасының қолданылуына қарсы шығып, Вонг Ким Арк прецеденті шетелдік ата-аналар елде заңсыз жүрген жағдайда қолданылмайды деп дәлелдеді. Чепмен университетінің заң мектебінің бұрынғы деканы Джон Истман Вонг Ким Арк заңсыз шетелдіктердің АҚШ-та туған балаларына автоматты түрде азаматтық алу құқығын бермейді деп мәлімдеді, себебі оның пікірінше, АҚШ юрисдикциясына бағыну үшін "толық және түгелдей юрисдикция" мәртебесі қажет, ол елде заңсыз жүрген шетелдіктерге қатысты емес. Истман Вонг Ким Арк шешімінің юрисдикция ұғымын қарастыруда негізгі қателіктерге толы екенін және егер Конгресс "азаматтық ережесі туған жері бойынша ғана азаматтық береді" деп сенсе, 1924 жылғы Үндістан азаматтығы туралы заң қабылдануының қажеті болмас еді деп санайды. Йель заң мектебінің профессоры Питер Х. мен Техас университетінің заң профессоры Лино Граглиа да осыған ұқсас талдау жасады. Граглианың айтуынша, егер Вонг Ким Арк заңды тұрғындардың балаларының мәртебесін шешсе, ол заңсыз тұрғындардың балалары үшін шешім қабылдамады; Граглиа бұл жағдай заңсыз иммигранттардың автоматты туылу құқығына қарсы екенін айтады, өйткені сот осындай азаматтықты ұқсас топқа, атап айтқанда "жау шетелдіктердің балалары, олардың жаулық оккупациясы кезінде және ішінде туған" үшін жоққа шығарды. Бұл пікірге қарсылық білдіріп, Балтимор университетінің заң профессоры Гаррет Эппс "АҚШ-тың Вонг Ким Аркқа қарсы ісінде АҚШ Жоғарғы Соты осы кепілдіктің [туғаннан азаматтық құқығы] Америка топырағында жүрген шетелдіктердің балаларына қатысты екенін тапты, тіпті олардың ата-аналары американдық азаматтар болмаса және АҚШ азаматы бола алмаса да" деді. Эппстің пікірінше, он төртінші түзетуді қабылдағандар "азаматтық ережесі қытайлар мен цыгандар сияқты" жағымсыз иммигранттардың "балаларын қамтуға тиіс екендігіне" берік болды және Вонг Ким Арк шешімін авторлардың ниетін түсінудегі "күнәсіз" мәселе деп санайды. Нью-Йорк университетінің заң факультетінің профессоры Кристина Родригес Вонг Ким Арк жағдайының "барлық мағыналы жағынан" заңсыз иммигранттардың балаларымен "салыстырылатынын" айтты, өйткені "олардың екеуінде де иммигрант ата-аналар толыққанды саяси мүшелікке жарамсыз, немесе төзімді бірақ жек көрініске ұшыраған немесе заңды түрде жойылған иммигранттар тобы бар". Родригес Вонг Ким Арк шешімінің "біреудің мәртебесі оның ата-анасының мәртебесіне байланысты деген идеяны күшті түрде жоққа шығарды" деп мәлімдеді. Шак пен Смит ұсынған қарама-қайшы аргументтерді атап өтіп, Родригес "барлық практикалық мақсаттар үшін бұл пікірталас шешілді. Соңғы жылдары иммиграциялық реформаға қызығушылықтың қайта жандануы Конгрессте балаларды рұқсатсыз jus soli мәртебесінен айыру туралы заң енгізуге түрткі болса да, бұл шаралар саяси тұрғыдан сәтсіз аяқталды, негізінен Жоғарғы Сот кез келген заңды конституцияға қайшы деп жояды деген кең тараған пікірге байланысты". Қазіргі уақытта Бесінші апелляциялық сот төрешісі Джеймс С. Хо Родригеске ұқсас пікір білдіріп, "Тұңғыш азаматтық он төртінші түзетумен қамтамасыз етілген. Бұл құқық құжатсыз адамдардың балаларына да, Мейфлауэр жолаушыларының ұрпақтарына да бірдей қорғалады" деді. Хо сонымен қатар Азаматтық туралы ереже шетелдіктердің балаларына азаматтық беруді көздемегенін айтқандардың 1866 жылғы Сенаттағы пікірталас мәнін елемегенін айтады. Юджин Волок, UCLA заң мектебінің заң профессоры, 2018 жылы "юрисдикция - бұл заңды тұлғаның біреуге өзінің заңды еркін таңу билігі, ал АҚШ заңсыз иммигранттардың балалары үшін де, заңды иммигранттардың балалары үшін де, азаматтар үшін де оны жасауға билігі бар екендігі сөзсіз" деп жазды. Волох "категориялық туылу құқығы" тұжырымдамасымен келіспесе де, ол 14-ші түзетудің азаматтық ережесінде бұл анық көзделгенімен келіседі. Жоғарғы соттың 1982 жылғы Плайлер қарсы Доу шешімі - заңсыз шетелдік балаларға қатысты (яғни, шетелде туған, ата-анасымен бірге АҚШ-қа заңсыз келген және АҚШ азаматтығын талануға негізі жоқ балаларға) - заңсыз шетелдіктер мен олардың балаларына он төртінші түзетудің юрисдикциясын кеңінен қолдануды қолдайтын дәлел ретінде келтірілді. Техас штатының заңы осындай балаларға мемлекеттік білім беруден бас тартуға тырысқан, ал Техас үкіметі "елге заңсыз кірген адамдар штаттың шегінде болса және оның заңдарына бағынса да, штаттың юрисдикциясында емес" деп мәлімдеген. Нәтижесінде сот он төртінші түзетудің "юрисдикциясы" біреудің АҚШ-қа заңды түрде кіргеніне немесе кірмегеніне байланысты емес екенін жоққа шығарды. Төрт қарсы дауыс берген судьялар соттың шешімімен келіспесе де, олар заңсыз шетелдіктерге он төртінші түзетутің юрисдикциясын қолдану мәселесінде көпшілікпен келісті. Джеймс С. Хо Плайлер қарсы Доу ісін "Вонг Ким Арк ісіндегі юрисдикцияға қатысты кең ауқымды тілдің барлық шетелдіктерге, тіпті заңсыз шетелдіктерге де қолданылатынына қатысты кез келген күмәнді жойды" деп санайды. АҚШ Мемлекеттік департаменті (халықаралық қатынастарға жауапты федералдық үкіметтік агенттік) заңсыз шетелдіктердің АҚШ-та туған балаларының АҚШ юрисдикциясына бағынуға және осылайша, туған кезде азаматтыққа ие болуға тиіс екенін санайды. Мемлекеттік департаменттің Сыртқы істер жөніндегі нұсқаулығы осы мәселе Вонг Ким Арк шешімімен шешілгенін айтады. Сенаттың Әділет комитетінің иммиграция тақырыбы бойынша комиссиясының бұрынғы кеңесшісі Чарльз Вуд осы практикаға қарсы болды және оны Конгресс актісі немесе конституциялық түзету арқылы мүмкіндігінше тезірек тоқтатуға шақырды. Алайда, Люси Салиердің сөзімен айтқанда, "Вонг Ким Арк доктринасы бір ғасырдан бері сақталып келеді, көптеген адамдар үшін бұл американдық принциптер мен тәжірибеге сәйкес келетін табиғи және орнықты ереже болып қабылдалады. Оны оңай құлатуға болмайды".

Since the 1990s, controversy has arisen in some circles over the practice of granting automatic citizenship via jus soli to U. S. born children of illegal aliens—controversially dubbed the "anchor baby" situation by some media correspondents and advocacy groups. Public debate over the issue has resulted in renewed discussion of the Wong Kim Ark decision. Some legal scholars, opposed to the idea that jus soli should apply to the children of illegal aliens, have argued that the Wong Kim Ark precedent does not apply when alien parents are in the country illegally. John C. Eastman, a former dean of the Chapman University School of Law, has argued that Wong Kim Ark does not entitle U. S. born children of illegal aliens to gain automatic citizenship because, in his opinion, being subject to the jurisdiction of the United States requires a status of "full and complete jurisdiction" that does not apply to aliens who are in the country illegally. Eastman further argues that the Wong Kim Ark decision was fundamentally flawed in the way it dealt with the concept of jurisdiction, and that the Indian Citizenship Act of 1924—which followed Wong Kim Ark—would not have been necessary if Congress had believed "that the Citizenship Clause confers citizenship merely by accident of birth." A similar analysis of the jurisdiction question has been proposed by Professor Peter H. Schuck of the Yale School of Law and Rogers M. Smith, political science professor at Yale. According to law professor Lino Graglia of the University of Texas, even if Wong Kim Ark settled the status of children of legal residents, it did not do so for children of illegal residents; Graglia asserts that the case weighs against automatic birthright for illegal immigrants because the Court denied such citizenship for an analogous group, namely "children of alien enemies, born during and within their hostile occupation". Countering this view, Garrett Epps—a professor of law at the University of Baltimore—has stated that "In the case of United States v. Wong Kim Ark, the United States Supreme Court held that this guarantee [of birthright citizenship] applies to children of foreigners present on American soil, even if their parents are not American citizens and indeed are not eligible to become U. S. citizens." In Epps' opinion, the sponsors of the Fourteenth Amendment "were unwavering in their insistence that the Citizenship Clause was to cover" the children of such "undesirable immigrants" as Chinese and Gypsies, and he views the Wong Kim Ark ruling as an "unexceptionable" matter of reading the drafters' intent. Cristina Rodriguez, a professor at the New York University School of Law, has argued that Wong Kim Ark's situation was "similar in all meaningful respects" to that of children of illegal immigrants, because "they both involve immigrant parents ineligible for full membership in the polity, or immigrant populations that were tolerated but disdained or considered legally erasable." Rodriguez goes on to claim that the Wong Kim Ark ruling was "a powerful rejection of the idea that one's status depends on his parent's[sic] status." Noting contrary arguments (such as those put forth by Schuck and Smith), Rodriguez says that "For all practical purposes, this debate has been resolved. Though renewed interest over the last few years in immigration reform has prompted the introduction of legislation in Congress to deny the children of the unauthorized jus soli status, these measures have been political non starters, in large part because of the widespread view that the Supreme Court would strike down any such legislation as unconstitutional." James C. Ho, currently a judge of the Fifth Circuit Court of Appeals, has expressed a similar view to that of Rodriguez, saying that "Birthright citizenship is guaranteed by the Fourteenth Amendment. That birthright is protected no less for children of undocumented persons than for descendants of Mayflower passengers." Ho also argues that those who claim the Citizenship Clause was not in fact intended to confer citizenship on the children of aliens are disregarding the substance of the 1866 Senate debate over the proposal to add this language to the Fourteenth Amendment. Eugene Volokh, a professor of law at the UCLA School of Law, wrote in 2018 that "jurisdiction is an entity's power to impose its legal will on someone, and the U. S. unquestionably has the power to do that for children of illegal aliens as much as for children of legal aliens or of citizens." Although Volokh personally disagrees with the concept of "categorical birthright citizenship", he concedes that this was clearly intended by the 14th Amendment's citizenship clause. The Supreme Court's 1982 Plyler v. Doe decision—in a case involving illegal alien children (i. e., children born abroad who had come to the United States illegally along with their parents, and who had no basis for claiming U. S. citizenship)—has also been cited in support of a broad application of Fourteenth Amendment jurisdiction to illegal aliens and their children. A Texas state law had sought to deny such children a public education, and the Texas government had argued that "persons who have entered the United States illegally are not 'within the jurisdiction' of a State even if they are present within a State's boundaries and subject to its laws." As a result, the court rejected the claim that Fourteenth Amendment "jurisdiction" depended on whether someone had entered the U. S. legally or not. Although the four dissenting justices disagreed with the opinion of the Court regarding whether the children in question had a right to a public education, the dissenters agreed with the majority regarding the applicability of Fourteenth Amendment jurisdiction to illegal aliens. James C. Ho considers Plyler v. Doe to have "put to rest" any doubt over whether the sweeping language regarding jurisdiction in Wong Kim Ark applies to all aliens, even illegal aliens. The United States Department of State (the federal government agency responsible for international relations) considers U. S. born children of illegal aliens to be subject to U. S. jurisdiction, and thus to have citizenship at birth. The State Department's Foreign Affairs Manual takes the position that this issue was settled by the Wong Kim Ark ruling. Charles Wood, former counsel to the Senate Judiciary Committee's subcommittee on immigration, has also opposed the practice, urging (in 1999) that it be stopped as quickly as possible, either by an act of Congress or a constitutional amendment. However, in the words of Lucy Salyer, "the birthright citizenship doctrine of Wong Kim Ark has remained intact for over a century, still perceived by most to be a natural and well established rule in accordance with American principles and practice. It is unlikely to be uprooted easily."