«Гинденбург» апатты фильмi — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

1975 жылы түсірілген американдық фильм, режиссері Роберт Уайз. Апаттың кинокадрлары.

"Гинденбург" – 1937 жылғы "Гинденбург" апатына негізделген 1975 жылғы американдық Technicolor апат фильмі. Фильмде Джордж С. Скотт басты рөлде ойнайды. Оны Роберт Уайз өндірген және режиссерлік еткен, ал сценарийін Нельсон Гиддинг, Ричард Левинсон және Уильям Линк жазған, бұл сюжет Майкл М. Мунидің 1972 жылғы осы аттас кітабына негізделген. Бұл жорамалға толы триллер, фильм және оның негізінде жазылған кітап саботажға қатысты құпия жоспарларды көрсетеді, бұл неміс әуе кемесі "Гинденбургтің" қирауына әкеледі. Шындығында, "Цеппелиндер" нацистік Германияның үгіт құралы ретінде пайдаланылған, және нацизмге қарсы күштер оларды саботаж жасауға тырысуы мүмкін, бірақ сол кезде мұндай әрекеттердің болуы тергелді; нәтижесінде, теорияны растайтын нақты дәлелдер табылған жоқ. 1962 жылы "Гинденбургті кім жойды?" кітабының авторы А.А. Хоелинг, саботаж туралы теорияны зерттеген ол, Муниді және фильмді жасағандарды авторлық құқықты бұзғаны және бәсекелестікке заңсыз араласып, зиян келтіргені үшін сотқа берді. Алайда судья Чарльз М. Метзнер оның шағымдарын қабылдамады. Фильм көбінесе түсті түсірілген (ал фильмнің басында қара-ақ түсті жаңалықтар көрсетіледі), бірақ оның бір бөлігі монохромды, 1937 жылдың 6 мамырында түсірілген тарихи "Гинденбург" жаңалықтарының кадрларымен араласады.

Сюжет

Висконсин штатының Милуоки қаласынан Кэти Раух Вашингтондағы Германия елшілігіне хат жолдап, Нью-Йорк қаласының үстінен алғашқы рейсі кезінде неміс дирижаблі Гинденбургтің жарылатынын мәлімдейді. Осы орайда, «Люфтваффе» полковнигі Франц Риттер Гинденбургті қорғау үшін қауіпсіздік офицері болып тағайындалды, себебі дирижабльге, кейбір адамдар нацистік Германияның символы санайтын дирижабльге саботаж жасау туралы әртүрлі қауіп-қатерлер жасалған. Риттерге нацистік үкімет өкілі, СС/Гестапоның гауптштурмфюрері Мартин Фогель көмектеседі, ол Гинденбургтің «ресми фотографы» рөлінде көрінеді. Алайда, екеуі де барлық жолаушылар мен экипаж мүшелерінің тексеруін тәуелсіз түрде жүргізеді. Риттердің барлығына күдік тудыруға себептері жетерлік, тіпті оның ескі досы, графша Урсула фон Реугенге де күдікпен қарайды, өйткені оның Пенемендедегі Балтық жағалаундағы иелігін нацистер қару сынау үшін басып алған, ал ол Бостондағы естімейтін қызын көру үшін Германиядан қашып бара жатқан сияқты көрінеді. Басқа күдіктілерге Эдвард Дуглас, күдікті неміс-американдық жарнама шебері, карта ойыншысы Эмилио Паджетта және майор Нейпир, сондай-ақ бірнеше экипаж мүшелері және тіпті Гинденбургтің капитандығын атқаратын Макс Прусс пен Эрнст Леман кіреді. Көптеген мүмкін болатын іздер қызыл шаңқау болып шығады, мысалы, Джо Спа дирижабльдің ішін вадевиль шоуы үшін идея ретінде суреттейді, ал кейбір құпия есімдер екі жолаушының ставка тіккен жарыс аттарының есімдері болып шығады. Екі басқа кодтық атау, ет жейтін ауа және теңіз жануарлары, Гинденбургтің өзіне және Дугластың бәсекелесінің Нью-Йорктегі бизнес келісімін жеңіп алу үшін портқа жетіп ету үшін жарысқа түскен кемесіне сілтеме жасайды. Гинденбург Лейкхерст әскери-әуе станциясына қарай ұшып бара жатқанда, оқиғалар Риттер мен Фогельге қарсы жұмыс істей бастайды. Олар көп ұзамай нацистік режимге көңілі қалған бұрынғы Гитлер жастарының жетекшісі Карл Бортқа күдікпен қарайды. Риттер Бортты тұтқындауға тырысады, бірақ ол қарсылық көрсетеді және Риттерден көмек сұрайды, өйткені Риттердің ұлы өткен жылы Гитлер жастарының құрамында болған кезде апатта қаза тапқан. Кейінірек Риттерге Борттың қарындасы Фреда Холл Гестаподан қашып бара жатқанда қаза тапқаны туралы хабар келеді, Гестапо оны дирижабльдің нақты орны және Лейкхерстке келу уақыты туралы тым көп сұрақтар қойғаны үшін тұтқындаған. Борт, Холлдың өлімі туралы хабарды естігеннен кейін, нацистік режимге қарсылық бар екенін көрсету үшін бомба жарылған кезде дирижабльде қалып, өзін-өзі өлтіруді жоспарлайды. Риттер Бортпен бомбаны сағат 7:30-ға орнатуға келіседі, бұл кезде дирижабль қонуға және жолаушылар түсуге тиіс еді, ол жолаушыларды өлтіретін жарылыс «ол қалаған соңғы нәрсе» дейді. Бомбаны орнату кезінде Борт пышағын тастап кетеді, оны экипаж мүшесі табады. Пышақтың жоғалуын жасыру үшін Борт әріптесі Людвиг Кноррден пышақ ұрлайды. Фогель Риттердің артынан жұмыс істей бастайды, Бортты тұтқындайды және графшаның паспортын тартып алады. Әуе кемесі Лейкхерст әскери-әуе базасына жақындағанда, Риттер қонудың кешіктірілетінін түсінеді, бомбаның қайда жасырылғанын білу үшін Бортты іздейді. Риттер жүк бөлімінде Фогельдің Бортты азаптап жатқанын көреді; Риттер Фогельмен күресіп, оны есінен айырады. Жарақат алған Борт Риттерге бомба 4-ші газ камерасының жөндеу бөлімінде екенін айтады. Риттер бомбаны өшіруге тырысады, бірақ енді оянған Фогель оны алаңдатып, уақытында істей алмайды. Бомба жарылып, Риттерді бірден өлтіріп, Фогельді подиумнан төмен лақтырады. Фогель аман қалады, оны жердегі экипаж мүшелері көтеріп алып кетеді. Борт Фогельдің азаптауынан жарақат алып, күйіктен қайтыс болады, бірақ дирижабль жерге құлағанға дейін Ченнингтердің далматин итін босатуға үлгереді. Графша аман қалып, қызымен қайта қосылады. Келесі күні апаттың жаңалықтарын көрсететін киножурналда апаттан аман қалғандар мен қаза тапқандардың тізімі көрсетіліп, кейбір болжамдар айтылады. Қалдықтар тазалау алдында сараптамадан өтеді. Герберт Моррисонның есте қаларлық радио баяндамасы ойналған кезде, Гинденбург тағы да ұшып бара жатқаны көрінеді, бірақ ол титрлер айналып жатқанда бұлттарда жоғалып кетеді.

Kathie Rauch from Milwaukee, Wisconsin sends a letter to the German Embassy in Washington, D. C., claiming the German zeppelin Hindenburg will explode while flying over New York City during its first flight of the season. In the meantime, Luftwaffe Colonel Franz Ritter has been named the security officer to protect the Hindenburg as various threats have been made to sabotage the airship, which some see as a symbol of Nazi Germany. Ritter is assisted by a Nazi government official, SS/Gestapo Hauptsturmführer Martin Vogel, who poses as the "official photographer" aboard the Hindenburg. However, both operate independently in investigating the background of all passengers and crew on the voyage. Ritter has reason to suspect everyone, even his old friend, Countess Ursula von Reugen, whose Baltic estate in Peenemünde had been taken over by the Nazis for weapons testing and appears to be escaping Germany while visiting her young hearing impaired daughter in Boston. Other prime suspects include Edward Douglas, a suspicious German American advertising executive, card sharps Emilio Pajetta and Major Napier, as well as several crew members and even the Hindenburg captains Max Pruss and Ernst Lehmann. Many possible clues turn out to be red herrings, such as Joe Spah sketching the ship's interior as an idea for a vaudeville show and mysterious names which later turned out to be the name of race horses two of the passengers are making bets on. Two other code names, for carnivorous air and sea animals, turn out to refer to the Hindenburg itself and the , where Douglas's competitor is in a race to beat him to port to secure a business deal in New York. As the Hindenburg continues to Lakehurst Naval Air Station, events conspire against Ritter and Vogel. They soon suspect crewman Karl Boerth, a former Hitler Youth leader who has become disillusioned with the Nazi regime. Ritter attempts to arrest Boerth but he resists and requests help from Ritter, who sympathizes with him because Ritter's son was killed in an accident the previous year while in the Hitler Youth. Ritter later receives news that Boerth's girlfriend, Freda Halle, was killed while trying to escape the Gestapo, who had arrested her for questioning after she was seen asking too many pointed questions about the ship's exact position and arrival time at Lakehurst. Boerth, upon hearing the news of Halle's death, plans to commit suicide by staying aboard the airship as the bomb goes off, to show that there is a resistance against the Nazi regime. Ritter reluctantly agrees with Boerth to set the bomb to 7:30, when the airship should have landed and passengers disembarked, saying an explosion which kills passengers is the "last thing he wants". While setting up the bomb, Boerth drops his knife which is recovered by a crew member. To cover up the loss of the knife, Boerth steals a knife from fellow rigger Ludwig Knorr. Vogel starts to work behind Ritter's back, arresting Boerth and confiscating the Countess's passport. As the airship approaches Lakehurst Naval Air Station, Ritter, now realizing the landing will be delayed, frantically searches for Boerth to find out where the bomb is hidden. Ritter discovers Vogel in the cargo bay torturing Boerth; Ritter fights with Vogel, knocking him unconscious. An injured Boerth tells Ritter the bomb is in the repair patch of gas cell 4. Ritter attempts to defuse the bomb, but is distracted by a now awakened Vogel and is unable to do so in time. The bomb explodes, killing Ritter instantly and sending Vogel flying down the catwalk. Vogel survives, being carried by ground crewmen. Boerth was injured from being tortured by Vogel and dies of his burns, but manages to set the Channings' Dalmatian dog free before the airship crashes to the ground. The Countess survives and is reunited with her daughter. The following day, while newsreel footage of the wreckage is shown, a narrator lists some of the survivors and casualties of the disaster, as well as some of the possible theories. The wreckage is examined for the inquiry before being cleaned up. As Herbert Morrison's memorable radio commentary is played, the Hindenburg is seen flying once again, only to disappear again in the clouds as the credits roll.

Кейіпкерлер

Полковник Франц Риттер — Люфтваффе полковнигі, оны Йозеф Геббельс бомба қатеріне жауап ретінде «Гинденбургке» қауіпсіздік офицері ретінде тағайындады. Риттер Герниканы бомбалау кезінде барлау қызметінің бастығы ретінде «Рыцарь кресті» орденін алды. Оның ұлы Альфред Гитлер жастары құрамында болды және өткен жылы граффитимен синагогты бүлдіргеннен кейін синагогтан құлап қаза тапты. Сценарийдің алғашқы нұсқаларында кейіпкер «Фриц Кесслер» деп аталды. Риттер соңғы рейсте болған полковник Фриц Эрдманның негізінде жасалған, бірақ оның да, басқа екі Люфтваффе офицерінің де бомба қатерін тексеру үшін қауіпсіздік офицері ретінде болғандығына ешқандай дәлел жоқ. Урсула фон Реуген — Урсула — Балтық немісінің графинясы және Риттердің ескі досы, ол Пеенемундедегі үйінде тұратын. Ол нацистердің қолына түскеннен кейін Америкаға ұшу үшін «Гинденбургке» отырды. Ол бұрын Риттермен бірге ұшу клубында болған қайтыс болған күйеуі арқылы танысқан; ол ұшақ апатынан қайтыс болғаннан кейін оның қожалығында тұруға кеткен. Оның жас қызы Труди ести алмайды, Бостондағы мектепке барады, достарымен тұрады. Карл Борт — кеме жөндеуші және дирижабльді саботажшы. Борт Гитлер жастарының бұрынғы жетекшісі болды, бірақ ол «Гинденбургті» салуға көмектескендіктен белсенді емес болды деп мәлімдейді. Оның әйелі Фреда Халле Франкфурттағы француз банкінде шетелдіктермен жұмыс істеді, ал оның бұрынғы сүйіктісі Испаниядағы азаматтық соғыста республикашылар үшін соғысып, мерт болды, бұл Гестапоны тергеуге итермеледі. SS/Gestapo Hauptsturmführer Мартин Фогель — Фильмнің қарама-қарсы кейіпкері. Фогель — Гестапоның агенты, ол әуе кемесінің ресми фотографы болып көрінеді. Бастапқыда Фогель Риттермен бірлесіп жұмыс істейді, бірақ Риттер кейбір жолаушылардың күдікті мінез-құлқын жоққа шығарғаннан кейін және Борт пен графиняға жанашырлық танытқаннан кейін Фогель Риттердің артында жұмыс істей бастайды. Сонымен қатар, ол Валери Бреслав деген жас қызға қызығушылық танытады, оны «жүйттік модель» деп атайды. Фогель жартылай ресми фотограф болған Карл Отто Клеменске негізделген (фильмде көрсетілген жолаушылар тізімі оны «Отто Фогель» деп атайды), сондай-ақ Люфтваффе майоры Ханс Хьюго Витт, бірақ Клеменс немесе Витт Гестапоның құрамына кіргеніне ешқандай дәлел жоқ. Риггер Людеке — Гестапода жұмыс істейтін риггер, Фогельге Бортты ұстауға көмектеседі. Капитан Макс Прус — кеменің командирі. Нағыз Прусстаннан айырмашылығы, ол Эрнст Леманның қауіпсіздік мәселесіне немқұрайлы қарайды. Шын мәнінде, Леманның шынайы Пруссаға қысымы әуе кемесін жылдам жерге түсіруі мүмкін. Капитан Эрнст Леманн — Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын цеппелин капитаны болған аға бақылаушы. Ол рейсте Риттердің өтініші бойынша және сонымен қатар АҚШ Конгресінен Германияға әуе кемелері үшін гелий беруді сұрап жатыр. Ол нацистерге абай және доктор Эккенермен жақсы қарым-қатынаста болған ретінде суреттеледі. Шын мәнінде, Леман өзінің мансабын және Цеппелин компаниясының табысын арттыру үшін нацистерді қолдаған (немесе кем дегенде солай болғанын көрсеткен) ретінде танымал болды. Алайда 1929 жылы Леман АҚШ азаматы болу ниеті туралы мәлімдеме берді, бірақ 1936 жылы «Гинденбургке» жауапты болған кезде ойынан кетті. Фильмде Леманн үгіт-насихат рейсі кезінде «Гинденбургтен» листовкалар тастау туралы тілексіз айтады. Шын мәнінде, ол осы іске қуана-қуана қатысып, кемені қолайсыз жел кезінде суға түсіруге тырысты, нәтижесінде төменгі қанаты зақымдалды. Ашулы Хьюго Эккенер, Леманның Цеппелин компаниясындағы бастығы, нацистерді қанағаттандыру үшін кемеге қауіп төндіргені үшін ашулы түрде шабуыл жасады, нәтижесінде Пропаганда министрі Гёббельс прессада Эккенерді қара тізімге енгізді, оған қарамастан ол Германияда да, шетелде де батыр ретінде құрметке бөленді. Рид және Бесс Ченнинг — Бродвей шоу-промоутерлері мен композиторлары, сондай-ақ Хайди есімді далматин құсына ие. Олар «Гинденбургті» алды, өйткені Channing ханым бірінші рет жүкті болды және Reed Channing-тегі бұзылған теңізде қауіп төнгісі келмеді. Channing және Joe Späh нацистік режимді сатирикалық концертте орындайды, оны ашуланған капитан Прус кенеттен тоқтатады. Ченнингтер өте еркін түрде Адельттерге негізделген, олар Зеппелин компаниясымен тығыз байланыста болған журналистер. Шын мәнінде, неміс акробаты Джозеф Шпехтің Улла есімді неміс қойшысы болған. Сонымен қатар, кемеде тағы бір ит болған. Фильмдегі ит апаттан аман қалады. Соңғы рейстегі екі ит те апаттан аман қалған жоқ, және соңғы рейсте жүкті әйел жолаушы болған жоқ. Бреслаулар — Альберт және Милдред Бреслау және олардың үш баласы Валери, Питер және Полден тұратын неміс-американдық отбасы. Альберт Бреслау әйелдерінің отбасы, Мильштейндер Германиядан шығу үшін қаламсапқа жасырылған кейбір алмастарды сатуға тиіс болды, өйткені олар еврейлер болды. Бреслау оны жасаудан бас тартты, бірақ қаламсап «Гинденбургтің» қызметкері Валери Бреслауга рейске дейін берілді. Отбасы соңғы рейсте болған Герман Дёнер отбасының негізінде жасалған (бірақ Дёнерлер еврейлер емес еді, және Бреслаудың барлық үш баласы мен Милдред Бреслау фильмде аман қалса, Альберт Дёнер апатта қайтыс болды және оның қызы Ирене күйіктерден кейін қайтыс болды). Джозеф Шпех — Ченнингтердің итіне серке суісіп баратын және кеменің ішкі бөлігінің егжей-тегжейлі суреттерін салушы неміс-американдық варьете акробаты, театрлық қойылым үшін идея ретінде. Шынайы Шпех өзінің итіне серке суісіп, кеменің корпусына кірді, және «Гинденбургтің» экипажының кейбір мүшелері дирижабльді саботаждады деп айыплады. Эдвард Дуглас — Бірінші дүниежүзілік соғыста криптограф болған неміс-американдық жарнамалық директор. «Гинденбургпен» саяхат еткен кезде ол мұрагер жарнамалық директордың «Океандық кемемен» саяхат етуін қадағалау үшін бұл тәжірибесін пайдаланды. Нью-Йорк қаласына бірінші жеткен адам General Motors компаниясының жаңадан ашылатын неміс бөлімі үшін жарнамалық келісімшартты жеңіп алады, ол Opel компаниясын сатып алды. Дуглас «Гинденбургтің» соңғы рейсіндегі нағыз жолаушы болғанымен, бұл қосымша сюжет тек Мунидің кітабында айтылған және кейбір дирижабль тарихшылары тарапынан ойдан шығарылған деп есептелген. Сонымен қатар, Opel компаниясы 1931 жылы General Motors компаниясымен толығымен сатып алынды. Хьюго Эккенер — Танымал дирижабль командирі және Zeppelin компаниясының басшысы, нацистік режимге қарсы болғаны белгілі. Фильмде ол LZ129-ды Фюрердің атымен атаудан бас тартқанын айтады, бірақ шын мәнінде, Гитлер дирижабльді өзінің атымен атауды қаламады, өйткені ол дирижабльдердің тым қауіпті екенін ойлады және оның аты қирауы мүмкін нәрсеге қосылса, оған жаман болар еді. Капитан Феллоус — Лейкхерст Әскери-теңіз базасындағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің командирі, командир Чарльз Э. Розендальдың негізінде жасалған. Оған лейтенант Хэнк Трускотт көмектеседі, ол лейтенант Джордж Ф. Уотсонның негізінде жасалған.

Colonel Franz Ritter — A Luftwaffe Colonel assigned by Joseph Goebbels to board the Hindenburg as a security officer in response to the bomb threat. Ritter won the Knight's Cross as the chief of intelligence during the Bombing of Guernica. His son Alfred was in the Hitler Youth and died the previous year falling from a synagogue after vandalizing it with slogans. In early versions of the screenplay, the character was known as "Fritz Kessler." Ritter is based upon Colonel Fritz Erdmann who was aboard the final flight, though there is no evidence that he nor the other two Luftwaffe officers were aboard as a security officer to investigate a bomb threat. Ursula von Reugen — Ursula is a Baltic German countess and old friend of Ritter, who lived in her estate in Peenemünde. After it had been taken over by the Nazis, she boards the Hindenburg to fly to America. She previously became acquainted to Ritter through her deceased husband who was in the same flying club with him; she went to live on her estate after he died in a plane crash. Her young daughter, Trudi, is deaf and goes to a school in Boston, living with her friends. Karl Boerth — A rigger, and the saboteur of the airship. Boerth was a former Hitler Youth leader, but claims he became inactive because he helped build the Hindenburg. His girlfriend, Freda Halle, worked with foreigners in a French bank in Frankfurt, and her ex lover was killed fighting for the Republicans in the Spanish Civil War, leading the Gestapo to investigate. SS/Gestapo Hauptsturmführer Martin Vogel — The antagonist of the film. Vogel is a Gestapo agent who poses as an official photographer for the airship. Initially, Vogel works cooperatively with Ritter, but after Ritter dismisses the suspicious behavior of some of the passengers and has apparent sympathies for Boerth and the Countess, Vogel begins to work behind Ritter's back. He also has a romantic interest in a young girl, Valerie Breslau, referring to her as a "Jewish model." Vogel is loosely based on Karl Otto Clemens, who was a semi official photographer for the Deutsche Zeppelin Reederei (a passenger list shown in the film lists him as "Otto Vogel") as well as Luftwaffe Major Hans Hugo Witt, but there is no evidence that either Clemens or Witt were part of the Gestapo. Rigger Ludecke — A rigger who also works for the Gestapo, helping Vogel catch Boerth. Captain Max Pruss — The ship's commander. Unlike the real Pruss, he acts dismissively towards safety concerns voiced by Ernst Lehmann. In fact, the real Pruss may have been under Lehmann's pressure to rush the landing of the airship. Captain Ernst Lehmann — Senior observer who has been a zeppelin captain since before World War 1. He is on the flight at the request of Ritter, and also to appeal to the United States Congress to supply Germany with helium for their airships. He is portrayed as being wary of the Nazis and on good terms with Dr. Eckener. In actuality, the real Lehmann was well known as a Nazi supporter (or at least pretended to be) in order to advance his career and the fortunes of the Zeppelin Company. However, in 1929 Lehmann filed a declaration of intent to become a United States citizen, but changed his mind when he was given charge of the Hindenburg in 1936. In the film Lehmann reluctantly mentions dropping leaflets from the Hindenburg during a propaganda flight. In reality, he was eager and glad to oblige in this undertaking, to the extent that he attempted to launch the ship in unfavorable wind conditions, resulting in damage to the lower fin. Infuriated, Hugo Eckener, Lehmann's superior in the Zeppelin Company, angrily berated him for endangering the ship to appease the Nazis, resulting in Propaganda Minister Goebbels blacklisting Eckener in the press, despite his being honored as a hero both in Germany and abroad. Reed & Bess Channing — Broadway show promoters and composers, who also own a Dalmatian named Heidi. They took the Hindenburg because Mrs. Channing was pregnant for the first time and did not want to risk the turbulent seas on the Reed Channing and Joe Späh perform a concert, satirizing the Nazi regime, which is abruptly stopped by an offended Captain Pruss. The Channings are very loosely based upon the Adelts, journalists who were closely affiliated with the Zeppelin Company. In reality, German acrobat Joseph Späh owned a dog, a German Shepherd named Ulla. There was also another dog aboard. The dog in the film survives the disaster. Neither of the two dogs aboard the last flight actually survived, and there was no passenger on board the last flight who was pregnant. The Breslaus — A family of German Americans, consisting of Albert and Mildred Breslau and their three children Valerie, Peter, and Paul. Albert Breslau was to sell some diamonds hidden in a pen to get funding for his grandmother's family, the Milsteins, out of Germany because they were Jewish. Breslau refused to do this but the pen was given by a Zeppelin staff member to Valerie Breslau before the flight. The family is based upon the Herman Doehner family that was aboard on the last flight (though the Doehners were not Jewish, and while Mrs. Breslau and all three Breslau children survive in the film, Mr. Doehner died in the crash and his daughter Irene died later of burns). Joseph Späh — A German American Vaudeville acrobat who comes under suspicion for making unaccompanied visits to see the Channings' dog and drawing detailed sketches of the ship's interior as an idea for a theatre show. The real Späh made unaccompanied visits into the hull to visit his own dog, and was accused of sabotaging the airship by some members of the Hindenburg crew. Edward Douglas — A German American advertising executive who was a cryptographer during World War I. He uses that past experience, during his trip aboard the Hindenburg, to keep track of a rival ad executive sailing aboard the ocean liner The first person to reach New York City wins a lucrative contract for their agency to handle the advertising for a soon to open German branch of General Motors, which has acquired Opel. Although Douglas was a real passenger aboard the Hindenburg on the last flight, this subplot is only mentioned in Mooney's book and has been dismissed as fictional by some airship historians. In addition, Opel was completely acquired by General Motors by 1931. Hugo Eckener — Renowned airship commander and head of the Zeppelin Company, known to be hostile to the Nazi regime. In the film, he claims to have refused to name the LZ129 after the Führer, but in reality, Hitler did not want the airship named after him because he thought airships were too dangerous and his name attached to something that might be destroyed would be bad for him. Captain Fellows — The U. S. Navy commanding officer at the Lakehurst Naval Air Station, based on Commander Charles E. Rosendahl. He is assisted by Lieutenant Hank Truscott, who is based on Lieutenant George F. Watson.

Өндіріс жазбалары

Режиссер Роберт Уайз, егжей-тегжейлілікке және зерттеу жұмысына көңіл бөлгендігімен белгілі, Лондонның Ұлттық мұрағатында, Вашингтонның Ұлттық әуе және ғарыш мұражайының кітапханасында және мұрағатында, сондай-ақ Германияда Гинденбургтің нақты тарихына қатысты құжаттар мен киноматериалдарды бір жылдан астам жинады. 1974 жылы актерлерді іріктеу АҚШ-та жүргізілген кезде, өндіріс алдындағы түсірілім Мюнхенде (Франкфуртты алмастырып), Милуоки, Нью-Йорк және Вашингтон, округ Колумбияда өтті (MCAS Tustin 1999 жылы BRAC шарасымен ресми түрде жабылды). Сонымен қатар Оңтүстік Калифорнияда қосымша локациялар таңдалды. Студиялық және арнайы эффекттер Universal Studios кешеніндегі 12-ші дыбыс жазу студиясында жасалды. Уайздың зерттеулері тиімді пайдаланылды, себебі Zeppelin жобаларының көп бөлігі Екінші дүниежүзілік соғыста жойылған. Фотосуреттерді пайдаланып, алып дирижабльдің жолаушылар бөлімі, гондоласы және жоғарғы құрылысы қайта жасалды, актерлерге шынайы сыртқы және ішкі декорациялар құруға мүмкіндік берді. 80 суретші мен техниктерден тұратын команда төрт ай бойы екі сменамен жұмыс істеп, сегіз тонна алюминий, муслин, 24000 фут (7315 м) арқан және 2,000,000 бұрандадан тұратын "алып Erector Set" құрастырды. "Гинденбург" Zeppelin-ді жандандыру үшін мата суреттерін кеңінен қолданды. Дирижабльдің өте егжей-тегжейлі 25 фут (8 м) моделі күрделі орнату арқылы "ұшты", мұнда жылтырамайтын модельді камера және дольмен жабдықталған жылдам қозғалатын платформа түсірді. Галерея 1990 жылы жабылғанда модель музейдің сыйлық дүкенінің сыртына көшірілді, ал гондола NAS Lakehurst-ке сатылды. 2022 жылы Гинденбург моделі Смитсониан институтының жөндеу жұмыстарынан кейін Стивен Ф. Удвар Хази орталығына екінші рет көшірілді. "Гинденбургтің" өрт сәтін түсіру кезінде үлкен қауіп-қатер туды. Фильм үшін Universal Studios 12-ші студиясында Zeppelin-нің мұрнының толық көлемді бөлігі салынды және фильмнің соңғы сахнасында өртпен жойылуға дайын болды. Жартылай ондаған каскадерлер оттан қорғаныш киімдерін киіп, мұрынның көшірмесіне орналастырылды, бірақ өрт тез бақылаудан шығып, бірнеше каскадерлер түтінге ұшырады, түсірілім жүргізілген бірнеше камералар зақымдалды және дыбыс жазу студиясының өртенуіне жақын болды. Фильмнің соңғы нұсқасында осы эпизодтан тек 4 секундтық материал қолданылды; жоспарланған эпизодтың барлығы да фильмге енбеді.

Director Robert Wise, known for an attention to detail and background research, began to collect documents and film footage on the real life Hindenburg for over a year at the National Archives in London, the National Air and Space Museum Library and Archives in Washington, D. C. as well as in Germany. In 1974, while casting took place in United States, pre production photography was undertaken in Munich (doubling for Frankfurt), Milwaukee, New York and Washington, D. C. (MCAS Tustin officially was closed by BRAC action in 1999). Additional locations in Southern California were also chosen. Studio and special effects work was carried out at Sound Stage 12 in the Universal Studios complex. Wise's research was used to advantage, since the bulk of Zeppelin blueprints were destroyed in World War II. Using photographs, a recreated passenger area, gondola and superstructure of the giant airship was constructed to create a realistic exterior and interior set for the actors. A team of 80 artists and technicians working double shifts for four months, assembled a "giant Erector Set" consisting of eight tons of aluminum, of muslin, 24000 feet (7315 m) of sash cord and 2,000,000 rivets. The Hindenburg made extensive use of matte paintings to bring the Zeppelin to life. A highly detailed 25 feet (8 m) model of the airship was "flown" via an elaborate setup where the stationary model was photographed by a mobile platform consisting of a camera and dolly on a track When the gallery closed in 1990, the model was relocated to the outside of the museum's gift shop, while the gondola was sold to NAS Lakehurst. In 2022, the Hindenburg model was moved a second time to the Steven F. Udvar Hazy Center following the Smithsonian's renovation. A tragedy nearly happened during the filming of the Hindenburgs fiery demise. A full scale section of the Zeppelin's nose was built for the film on Universal Studios' Stage 12, and was set to be destroyed by fire for the film's final destruction sequence. A half dozen stunt artists wearing fire retardant gear were placed in the nose replica as it was set afire; however, the fire quickly got out of control, causing several stunt artists to get lost in the smoke, damaging several cameras filming the action, and nearly destroying the sound stage. Only 4 seconds of footage from this sequence appears in the final cut of the film; the entire sequence, as it had been planned, was not included.

Жаңалықтар

Бір қызығы, фильмнің қара-ақтан техникалы түске, содан кейін сұр түске өтуі болды, бұл әуеден жеңіл әуе кемелері тарихына білімді көзқарас ұсынатын, симуляцияланған "Universal Newsreel" жаңалықтарынан басталады. Баяндаушы LZ 127 Graf Zeppelin туралы айтып тұрғанда, LZ 130 Graf Zeppelin II 1938 жылы суға түсіріліп жатқан кадрлары қате көрсетілген, бұл жаңалықтар 1936 жылғы емес екенін көрсетеді. Бұл Хинденбург құрылысының кадрларымен аяқталады, дереу оның ангарының алдындағы түсті суретіне ауысады, ал титрлермен бірге әуе кемесі бұлттарға жоғалып кетуден бұрын көрінеді.

Қабылдау

"Хинденбург" фильмін көпшілік әдеттегі "апат фильмі" ретінде жақсы қабылдаса да, сыншылардың пікірі көбінесе жағымсыз болды. Роджер Эберт Чикаго Сан Таймс газетінде жариялаған бір жұлдызды шолуында оны сәтсіз жоба деп бағалады: "Хинденбург – нағыз апат фильмі. 12 миллион доллар жұмсалып, адамдарды қате уақытта күлдіретін фильмді қалай сипаттауға болады?" The New York Times газетінің Винсент Канби бұл фильмді "ақылсыз" және "қате сәттерде баға жетпес күлкілі" деп сипаттады. Дегенмен, мен апат фильмдерін, тіпті жаман фильмдерді де жақсы көремін, себебі олардың арнайы эффекттері мен, мүмкін, туылмас бұрынғы сезімдерге дейін жететін себептері бар. Артур Д. Мерфи Variety басылымында "Жаман және формулалық сценарий, нағыз сезімталдық пен актерлік шеберліктің жетіспеуі, жақсы болмаған арнайы эффекттерді де құртады" деп жазды. Чикаго Трибьюнынан Джин Сискел фильмге төрт жұлдыздың екісін берді, "нағыз ақымақ диалогтар" мен "жалған оқиға" үшін кінәлады, бірақ "тамаша" арнайы эффекттері мен Дэвид Ширдің музыкасымен біршама жақсартты. Ол: "Бұл фильмді көрудің жалғыз жолы – оны көңілсіздікке дайындалып, көп күлу" деп қорытындылады. Лос-Анджелес Таймс газетінің Кевин Томас: "Техникалық тұрғыдан фильм – жеңіс, бірақ драматургиялық тұрғыдан ол одан сәл кем. Фильмнің кульминациясы қорқынышты және қорқынышты, бірақ оған жету үшін кеткен екі сағат соншалықты қызықты емес". Гари Арнольд The Washington Post газетінде: "Фильм климақтық жарылысқа жеткен кезде созыла бастайды, ал кульминацияның өзі аса әсерлі емес. Уайз апаттың хроникалық кадрларын, ішіндегі көркем кейіпкерлердің қашу әрекеттерімен біріктіруге тырысты, бірақ деректі фильм мен сахналанған көріністер арасында үлкен эстетикалық алшақтық бар" деп жазды. Паулин Кейл фильмге және Уайздың режиссерлігіне наразылық білдіріп, "Бір газ толтырғыш екіншісімен кездеседі" деген фразаны қолданды. Фрэнк Рич сол жылғы фильмдерді жыл соңында қарап, "Хинденбургті" жылдың ең нашар апат фильмі деп атады, "Батыры – нацист, ал арнайы эффекттер Джеральд Фордты алдауға жеткіліксіз" деді. Ұқсас пікірлер айтылды, ал фильм телеарналарға шыққанда, TV Guide жалпы пікірді былай қорытындылады: "Дәмсіз, жалықтыратын, сенімсіз, ақылсыз, өте күлкілі және қымбатқа түскен фильм. Мүлдем кернеу жоқ және ешбір кейіпкер қызықты емес, тіпті жаны ашымайды". Rotten Tomatoes сайтында фильм 15 шолу негізінде 33% рейтингке ие. "Хинденбург" 1975 жылғы Рождество күні (бейсенбі) көрсетілімге шықты және алғашқы төрт күндік демалыс (бейсенбіден жексенбіге дейін) АҚШ-тағы 289 кинотеатрда 3 729 907 доллар жинады.

Although well received by the public as typical "disaster movie" fare, critical reception of The Hindenburg was generally unfavorable. Roger Ebert's one star review from the Chicago Sun Times dismissed it as a failed project, writing: "The Hindenburg is a disaster picture, all right. How else can you describe a movie that cost $12 million and makes people laugh out loud at all the wrong times?" Vincent Canby of The New York Times described the film as "brainless" and "pricelessly funny at the wrong moments Yet I wouldn't have missed a single foolish frame of it. I sort of like disaster movies, even bad ones, for reasons that have to do with the special effects and with other things that probably go back to the prenatal state." Arthur D. Murphy of Variety wrote "Dull and formula scripting, a lack of real empathy and phoned in acting shoot down some good though unspectacular special effects." Gene Siskel of the Chicago Tribune gave the film two stars out of four, faulting it for "really dumb dialog" and a "fake story" but finding it redeemed somewhat by "terrific" special effects and David Shire's music. He concluded, "As it stands, the only way to enjoy the film is to get in the mood for trash and to laugh a lot." Kevin Thomas of the Los Angeles Times wrote "Technically, the film is a triumph; dramaturgically, it is somewhat less than that. Its climax is terrifyingly, horrendously spectacular, but the two hours getting there are not as gripping as they might have been." Gary Arnold of The Washington Post wrote "The film has begun to drag by the time the climatic explosion occurs, and the climax itself is somewhat less than thrilling. Wise has tried to integrate the newsreel footage of the disaster with vignettes of the fictional characters inside attempting to escape, but there's an impossible esthetic gulf between the documentary and staged scenes." Pauline Kael voiced her disapproval of the film and Wise's direction with the phrase "One gasbag meets another." Frank Rich, in his year end review of films released that year, named The Hindenburg the year's worst disaster film, stating "The hero is a Nazi and the special effects couldn't fool Gerald Ford." Similar reactions were recounted, and when the film eventually made it to television screens, the TV Guide summed up a near universal review: "This insipid, boring, implausible, senseless, deliciously funny, and expensively mounted film There's no tension whatsoever and none of the characters is remotely interesting, let alone sympathetic." On Rotten Tomatoes, the film holds a score of 33% based on 15 reviews. The Hindenburg opened on Christmas Day 1975 (Thursday) and in its opening four day weekend (Thursday to Sunday) grossed $3,729,907 from 289 theatres in the United States.

Үй медиасы

Hindenburg бірнеше үй видео форматтарында, соның ішінде VHS, Betamax, Laser Disc және DVD-де жарық көрді. 2017 жылдың 7 ақпанында фильм Blu-ray форматында Wal-Mart дүкендері үшін арнайы, минималды жиынтықпен шығарылды, ал 2017 жылдың 2 мамырында кең таралды.