Тегеран-43: Жасырын операция және ұзақ жылдардан кейінгі кездесулер
Teheran 43
«Тегеран-43» (1981) фильмі – Таһран конференциясындағы Сталин, Рузвельт, Черчилльге жасалған қастандық әрекеті туралы совет-француз триллері. Көрермендер саны: 47.5 млн.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тегеран 43 (орыс. Тегеран 43; фр. Téhéran 43, Nid d'espions) – 1981 жылы «Мосфильм», «Mediterraneo Cine» және «Pro Dis Film» компаниялары түсірген совет-француз-швейцариялық саяси триллер. Режиссерлері – Александр Алов пен Владимир Наумов. Фильм 1943 жылы Тегеран конференциясында нацистік Германияның Уинстон Черчилльді, Иосиф Сталинді және Франклин Делано Рузвельтті өлтіруге жасаған «Ұзын секіріс» операциясының негізінде түсірілген. Бұл фильм 1981 жылы Совет Одағындағы ең көп таралған фильм болды және оны 47,5 миллион көрермен көрді. 1981 жылы 12-ші Мәскеу халықаралық кинофестивалінде «Алтын жүлде» жеңіп алды.
Teheran 43 (Russian: Тегеран 43; French: Téhéran 43, Nid d'espions) is a 1981 Soviet French Swiss political thriller film made by Mosfilm, Mediterraneo Cine and Pro Dis Film, directed by Aleksandr Alov and Vladimir Naumov. It is based on events around Operation Long Jump, the 1943 attempt by Nazi Germany to assassinate Winston Churchill, Joseph Stalin and Franklin Delano Roosevelt during the Tehran Conference. The film was the leader of Soviet distribution in 1981 and had 47.5 million viewers. It won the Golden Prize at the 12th Moscow International Film Festival in 1981.
Сюжет
Тегеран 43 1980 жылы Парижде басталады. Андрей батырдың естеліктері 1943 жылға дейін жалғасады. Немістер үш адамды 37 жылдан кейін өлтіруді жоспарлады, ал неміс агенті Макс оны жасырып отырған жас париждік әйел Франсуазамен бірге тұрады. Бірақ басқа нацист, Шернер, жоспарланған қастандықтарды жүзеге асыра алмаған Максты аңдып жүр. Макс Франсуазға сенеді, бірақ ол оның Шернер үшін жұмыс істейтінін білмейді. Фильмдегі тағы бір сюжет - 1943 жылы Андрей мен француз әйелінің Мари арасындағы романс, содан кейін 1980 жылы. Тегеран конференциясы кезінде Иосиф Сталинді, Уинстон Черчилльді және Франклин Д. Рузвельтті өлтіру үшін 37 жыл бұрын жалдалған нацистердің өлтірушісі Макс Ричард (Армен Джигарханян) бүгінгі Парижде жас француз әйел Франсуазаның (Клод Джейд) үйінде жасырынып жүр. Ол Франсуазаның есікті қате қағып, оның пәтеріндегі көршісі екенін айтады. Макс 1943 жылы Тегеранға бұрын өлтірілген парсы азаматының жерлеу рәсіміне қатысты директор болып келген. Макс сондай-ақ өлгендердің адвокаты Жерар Симонды (Глеб Стриженов) өлтіреді. Бірақ Симонның аудармашысы Мари (Наталья Белохвостикова) және жас орыс құпия агенті Андрей (Игорь Костолевский) оны босатып алады. Екі адамның романтикаға уақыты жоқ, бірақ олар өлтіруді болдырмайды. Олар жалған фотографты (Георге Гера) тұтқындауға болады. Фотограф және оператор ретінде кейіп танытқан "Деннис Пью" кинокамерасында қару ұстаған. Жас қыздың қауіпсіздігіне қамқорлық жасайтын Андрей өзіне ғашық Мариді Францияға жібереді. Олар енді бір-бірін көрмеді. Макс өзінің естеліктері мен құжаттарын бүгін Парижде заңгер Легреннің (Курд Юргенс) көмегімен жариялағысы келгенде, Андрей Парижге барады. Лондондағы Макс құжаттарын сату аукционында Андрей Мариге өте ұқсас жас әйелді көреді. Ол Маридің қызы Натали. Франсуаза, бұл арада Макстың сүйіктісі, өзінің мақсаттарын да көздейді. Ол өзінің бұрынғы клиенті Шернер (Альберт Филозов) үшін жұмыс істейтінін және Максты тек аяушылықтан сақтап қалды деп мәлімдейді. Парижде Мари мен Андрейдің және Маридің қызы Натали мен полиция инспекторы Фоштің (Ален Делон) жолдары қиылысады. Шернер бастаған ұшақты ұрлау кезінде Андрей Наталимен қайта кездеседі. Наталидің анасын қорғағысы келген Фоше артқы жағынан өлтіріледі. Макс Андреймен қысқа кездесуден кейін Мари бұрынғы куәгер ретінде өлтірілгенде қорқады. Франсуаза оны жаңа жасырын жерге алып кетеді. Андрей Наталиге барып, Маридің оны сол жылдар бойы жақсы көргенін біледі. Ол қызымен бірге жүзу туралы және дельфиндер туралы әңгімеледі, бірақ бұл оның арманы ғана еді. Жаңа жасырындығында Максты Шернердің адамдары атып өлтіреді. Легрен Шернер мен Франсуазаны тергеп-тексеруді бастайды; мүмкін, ол олармен қолжазба туралы келіссөздер жүргізетін шығар. Андрей Мәскеуге қайта оралады.
Teheran 43 starts in 1980 in Paris. The memories of hero Andrei take the story back to 1943. The Germans planned to assassinate the three men 37 years later, and the German agent Max lives with Françoise, a young Parisian woman, who hides him. But another Nazi, Scherner, is hunting down Max who failed to carry out the planned assassinations. Max trusts Françoise but he does not know that she works for Scherner. Another plot in the movie is the romance between Andrei and the French woman Marie in 1943, followed in 1980. Max Richard (Armen Dzhigarkhanyan), an assassin of the Nazis, who was 37 years ago hired to assassinate Joseph Stalin, Winston Churchill and Franklin D. Roosevelt during the Tehran Conference, is holed up in today's Paris at the young French woman Françoise (Claude Jade). In flashbacks, he describes Françoise who claims to be a neighbor in his apartment because she mistook the door, the assassination attempts. Max was brought in 1943 to Tehran as a funeral director of a previously murdered Persian. Max also kills the lawyer of the dead, Gérard Simon (Gleb Strizhenov). But Simon's interpreter Marie (Natalya Belokhvostikova) and the young Russian Secret agent Andrei (Igor Kostolevsky) get him on the loose. The two have no time for romance but thwart the assassination. They can arrest a fake photographer (Georges Géret). The man who posed as a photographer and cinematographer "Dennis Pew" had a gun in his movie camera. Andrei, who cares for the safety of the young woman, sends Marie, who is in love with him, to France. They do not see each other again. When Max wants to publish his memoirs and documents in Paris today with the help of the lawyer Legraine (Curd Jürgens), Andrei travels to Paris. At an auction of Max's documents in London, Andrej sees a young woman who is very similar to Marie. She is Marie's daughter Nathalie. Françoise, meanwhile Max's mistress, also pursues her own goals. She claims to work for his former client Scherner (Albert Filozov) and to have spared Max only out of pity. In Paris, the paths of Marie and Andreiand of Marie's daughter Nathalie and police inspector Foche (Alain Delon), who chases the former masterminds around Scherner, intersect. During a plane hijacking initiated by Scherner, Andrei meets Nathalie again. Foche, who wants to protect Nathalie's mother, is assassinated in the back. Max gets scared when Marie is killed as a former witness after a short reunion with Andrei. Then, Françoise takes him to a new hiding place. Andrei visits Nathalie and learns from her that Marie loved him all those years. She told her daughter about swimming together and told her about the dolphins, but those were just her dreams. In his new hideout, Max is shot by Scherner's men. Legraine interrogates Scherner and Françoise; possibly, he will negotiate with them about the manuscript. Andrei travels back to Moscow.
Саундтрек
Фильмнің музыкасын Жорж Гарваренц пен Мичислав Вайнберг жазды. Шарль Азнавурдың "Une vie d'amour" әні Кеңес Одағында өте танымал болды, соның нәтижесінде әнші "Вечная любовь" (Мәңгілік махаббат) атты орыс тіліндегі нұсқасын жазды. Азнавур француз тіліндегі нұсқаны Мирель Маттьемен дуэтте орындады.
The music score for the movie was composed by Georges Garvarentz and Mieczysław Weinberg. Charles Aznavour's theme song "Une vie d'amour" became very popular in the Soviet Union which prompted the singer to record a Russian version titled Vechnaya lyubov (Eternal Love). Aznavour also sung the French version in duet with Mireille Matthieu.
Шығару және қабылдау
47,5 миллион көрерменмен фильм 1981 жылы Кеңес Одағындағы ең көп тамашаланған фильм болды. Сонымен қатар, ол 1981 жылы 12-ші Мәскеу халықаралық кинофестивалінде "Алтын жүлде" жеңіп алды, оны бар болғаны 94 335 адам тамашалады.
With 47.5 million admissions, the film was the most popular film of 1981 in the Soviet Union. It also won the Golden Prize at the 12th Moscow International Film Festival in 1981. having only 94,335 admissions.