Соңғы күндердегі шешім: Екінші дүниежүзілік соғыс фильмі
Decision Before Dawn
«Шешім таң алдында» (1951) – Анатоль Литвак түсірген, 2-дүниежүзілік соғыс фильмі. Неміс тұтқындарының барлаудағы рөлі, номинациялар, актерлар құрамы туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Decision Before Dawn) – 1951 жылы Анатоль Литвак түсірген американдық соғыс фильмі, басты рөлдерде Ричард Базехарт, Оскар Вернер және Ханс Кристиан Блех. Фильмде АҚШ армиясының Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы күндерінде құпия "шекараны кесіп өтушілер" ретінде барлау мақсатында сенімсіз неміс соғыс тұтқындарын пайдалануы туралы айтылады. Фильм сценарийі Джордж Л. Хоудың "Оны сатқындық деп атаңыз" романы негізінде Питер Виртель және Джек Роленс (авторлық құқығы көрсетілмеген) тарапынан жазылған. Фильм сыншылар тарапынан жоғары бағаланды және "Үздік фильм" номинациясы бойынша "Оскар" сыйлығына ие болды.
1951 film by Anatole Litvak
Decision Before Dawn is a 1951 American war film directed by Anatole Litvak, starring Richard Basehart, Oskar Werner, and Hans Christian Blech. It tells the story of the U. S. Army using potentially unreliable German prisoners of war to gather intelligence as clandestine "line crossers" in the closing days of World War II. The film was adapted by Peter Viertel and Jack Rollens (uncredited) from the novel Call It Treason by George L. Howe. The film was a critical success and was nominated for the Academy Award for Best Picture.
Сюжет
1944 жылдың соңында одақтастар Рейнге қарай жылжуда болғанда, Германия соғыстың жеңіліске ұшырайтыны айқын болды. Американ полковнигі Девлин (Гарри Меррилл) бұрынғы әріптестері туралы ақпарат жинау үшін неміс әскери тұтқындарын тартатын әскери барлау бөліміне жетекшілік етеді. "Тайгер" (Ханс Кристиан Блех) – циник салдаты, осындай жалданып алынғандардың бірі. Сондай-ақ, "Бақытты" (Оскар Вернер) – жас, идеалистік медицина студенті де бар. Моник (Доминик Бланшар), бұрынғы қарсылық қозғалысының мүшесі, Бақыттыны және басқаларын тыңшылық өнеріне оқытады. Кейін Девлин Вермахт генералы өзінің бүкіл әскерін тапсыру туралы келісімдерге келуге ниеттенгенін біледі. Осыған орай, миссия ұйымдастырылады. Девлин басшылық ету үшін лейтенант Ренникти (Ричард Базхарт) таңдайды. Ол соғыстың екі жағында да сатқындарды жек көреді. Тайгер де таңдалады, өйткені ол бұл аймақты жақсы біледі. Бақыттыға 11-ші танк корпусын табу жөніндегі тапсырма беріледі, ол жаппай қарсылық көрсетуі мүмкін. Үшеуі Германияға парашютпен түсіп, әрқайсысы өз жолымен кетеді. Іздеу кезінде Бақытты соғысқа қатысты түрлі көзқарастағы немістермен кездеседі. Автобустар мен пойыздарда, қонақ үйлер мен таверналарда ол әлі де қарсылық көрсететін, мысалы, СС курьеры Шолц (Вилфрид Сейферт) және соғыстан шаршаған, күйеуін жоғалтқан Хилде (Хильдегард Кнеф) сияқты адамдармен жолықады. Ақырында Бақытты 11-ші танк корпусын табады, дәрігер болып белгілі бір рөл сомдайды. Ол корпустың командирі, оберст фон Эккерді (О. Э. Хассе) өзінің қамал штабында емдеуге шақырылады. Содан кейін Гестаподан шапшаң қашып құтылады. Қатты бомбалаудан қираған Мангеймдегі қауіпсіз үйге Ренник пен Тайгермен қосылады. Олар неміс командирінің жарақат алғанын және СС күзетіндегі ауруханада жатқанын естіген. Ол болмаса, қалған неміс офицерлері одақтастарға берілмейді. Радиосы бұзылғаннан кейін, Бақытты, Тайгер және Ренник Рейн жағалауына қарай жүзіп өтуді жоспарлайды, американдықтарға қарай. Бірақ соңғы сәтте Тайгер қорқып қашып кетеді, Ренник оны миссияның ашылып кетуіне жол бермес үшін өлтіруге мәжбүр болады. Ренник пен Бақытты қарсы жағалауға жүзуге дайындалып тұрғанда, оларды байқайды. Азаптау мен өлімге бетпе-бет келген Бақытты Ренникке немістердің назарын аудару үшін батыл түрде қарсылық көрсетеді. Оның құрбандығы лейтенанттың қауіпсіздікке өтуіне мүмкіндік береді. Осылайша Ренник аман қалады, ал бұрынғы "сатқындық" туралы ойлары күйреп түседі.
By late 1944, as the Allies march toward the Rhine, it is obvious Germany will lose the war. American Colonel Devlin (Gary Merrill) leads a military intelligence unit that enlists German POWs to cross back over and spy on their former comrades. "Tiger" (Hans Christian Blech), a cynical mercenary, is one such recruit. There is also "Happy" (Oskar Werner), a young, idealistic medical student. Monique (Dominique Blanchar), a former resistance operative, trains Happy and others in espionage techniques. Later, Devlin learns a Wehrmacht general wants to negotiate surrender of his entire command. Thus, a mission is organized. Devlin selects Lieutenant Rennick (Richard Basehart) to lead. He is a man who hates turncoats on both sides of the war. Tiger is chosen; he knows the area well. Happy is given a related task of locating the 11th Panzer Corps, which might oppose the mass surrender. All three parachute into Germany, then split up. During his search Happy encounters Germans with differing attitudes towards the war. On buses and trains, in guest houses and taverns, he meets the still defiant, such as SS courier Scholtz (Wilfried Seyferth), and the resigned, like Hilde (Hildegard Knef), a war widow turned hooker. Eventually, Happy locates the 11th Panzer, posing as a medic. He is commandeered to treat its commander, Oberst von Ecker (O. E. Hasse), at his castle headquarters. Afterwards, Happy narrowly escapes capture by the Gestapo. He makes his way to a safe house in the ruins of heavily bombed Mannheim, where Rennick and Tiger hide out. They have learned that the German commander they were to contact has supposedly been injured and in a hospital under SS guard; without him, the other German officers cannot and will not surrender to the Allies. After their radio is knocked out, Happy, Tiger, and Rennick make their way to the banks of the Rhine, where they plan to swim across to American lines. At the last moment, however, Tiger loses his nerve and runs away, forcing Rennick to kill him, lest their mission be revealed. As Rennick and Happy are about to swim for the opposite shore, they are spotted. Facing torture and execution, Happy nonetheless bravely draws the Germans' attention away from Rennick by surrendering. His sacrifice enables the lieutenant to make it to safety. Thus Rennick survives, with his previous ideas on "treason" now challenged.
Өндіріс
Фильм «Қыянат деп ата» романынан бейімделген, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жетінші армияға тіркелген Стратегиялық қызметтер кеңсесінде қызмет еткен автор Джордж Л. Хоудың соғыс кезіндегі өміріне негізделген. Фильмдегі шайқас көріністерінің бір бөлігі түсірілген Вюрцбург, Нюрнберг және Мангейм қалаларының тұрғындарына газет және радио арқылы фильм түсірілетіні туралы алдын ала хабарланды. Германия фильм түсірілген кезде әлі де әскери оккупацияда болғандықтан, кейбір түсіру жұмыстарын АҚШ әскері қадағалады.
The film was adapted from the novel Call it Treason, which was based on the wartime experiences of the author George L. Howe, who served with the Office of Strategic Services unit attached to the Seventh Army during World War II. The citizens of the cities of Würzburg, Nürnberg, and Mannheim, where some of the picture's battle scenes were shot, were forewarned of their filming by newspaper and radio announcements. Some were overseen by the U. S. military, as Germany was still under military occupation at the time the film was shot.
Қабылдау
24-ші "Оскар" сыйлығының табыс ету рәсімінде "Таң атқанға дейін шешім" ("Decision Before Dawn") фильмі "Үздік фильм" номинациясына, ал Дороти Спенсер "Үздік монтаж" номинациясына ұсынылды. Боб Томас 1951 жылғы газет бағаншасында фильмді жоғары бағалап, оны "фильм жасаудың ең жақсы үлгісі" деп сипаттады. Ол: "Нағыз неміс қалалары мен халқының көмегімен, бұл фильм құлдырап бара жатқан елдің қозғалысқа келтіретін және шынайы суретін жасады" деді. Сонымен қатар, Базехарт, Меррилл және Вернердің актерлік шеберлігін де мақтады. Фильмді көргеннен кейін генерал Дуглас Макартур: "Бұл мен осы жылы көрген ең керемет фильм, мен оны "Оскар" сыйлығына ұсынамын" деді. 2006 жылы Chicago Reader газетінің кино сыншысы Дж.Р.Джонс фильмге онша құмарлық танытпады: "Фокс 1952 жылы бұл фильмді шығарған кезде, Голливудтың патриоттық қағидалары неміс батырына рұхсат беруге жеткілікті деңгейде жұмсарыпты, бірақ ол аса тартымды емес; оның екі жақты адалдығының тудырған драмасы көбінесе әлсіз тыңшылық сюжетіне басып тасталады". Дегенмен, Джонс Вернердің "тартымды ойынын" жоғары бағалады және Кнефтің "соғыстан шаршаған әйел ретіндегі қысқа ғана рөліндегі әсерлі ойынын" атап өтті.
At the 24th Academy Awards, Decision Before Dawn was nominated for the Best Picture Oscar, with Dorothy Spencer nominated for Best Film Editing. Bob Thomas praised the film in his 1951 newspaper column, describing it as "movie making at its best. By using the real German cities and people, this film has created a stirring and realistic picture of a dying nation." He also praised the performances of Basehart, Merrill and Werner. Upon seeing the film, General Douglas MacArthur said "This is the finest picture I have seen this year, and I nominate it for an Academy Award." In a 2006 review, Chicago Reader film critic J. R. Jones was less enthused, writing "By the time Fox released this 1952 feature, the patriotic orthodoxy of Hollywood war movies had softened enough to allow for a German hero, but not a very engaging one; the inherent drama of his divided loyalty is mostly bypassed in favor of a slack espionage plot." However, Jones applauded Werner's "magnetic performance" and thought that Knef "is devastating in her brief turn as a war weary hooker."