Канадалық тарихшы және коммунист саяхатшы Стенли Райерсон өмірі мен қызметі
Stanley Bréhaut Ryerson
Канадалық саяхатшы, тарихшы Стенли Райерсон (1911-1998) өмірі мен қызметі. Коммунизмге адалуының себептері, әулеті туралы мәліметтер. Тарих, білім беру.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер
Canadian politician
Стэнли Брехаут Эгертон Райерсон (12 наурыз 1911 жыл - 25 сәуір 1998 жыл) – канадалық тарихшы, педагог және саяси белсенді. Оның ата-анасы Эдвард Стэнли Райерсон мен Тэсси Де Винье болған, олар Торонто қаласындағы жақсы жағдайдағы орта тапқа жататын отбасы еді. Райерсон өз әкесінің әулетін он тоғызыншы ғасырдағы Торонтодағы көрнекті методист Эгертон Райерсонға дейін жегізе алды. Оның әжесі Эмили Элиза Бити, Конфедерацияның құрылушыларының бірі Уильям Макдугалдың қарындасы болды; ал анасының тарапынан ол 1638 жылы Трой-Ривьердегі француз командирі Луи Антуан Бреха де Л’Ильмен туысқан еді.
Stanley Bréhaut Egerton Ryerson (March 12, 1911 – 25 April 1998) was a Canadian historian, educator, political activist. His parents were Edward Stanley Ryerson and Tessie De Vigne, a well off middle class family in Toronto. Ryerson could trace his paternal lineage back to Egerton Ryerson, a leading Methodist in nineteenth century Toronto. His grandmother, Emily Eliza Beatty, was a sister in law to William McDougall, one of the Fathers of Confederation; and, on his mother's side, he was related to Louis Antoine Bréhaut de l'Isle, French Commander at Trois Rivières in 1638.
Идеологиялық шығу тегі
Оның коммунизмге деген берілгендігін толық түсіну үшін 1931 жылы Париждегі Сорбоннада оқыған кезеңін қарастыру қажет. Сицилиялық шаруа реалистік романының авторы Джованни Верганың еңбектері бойынша жоғары білім дипломдық жұмысын дайындағанда Райерсон коммунистік қызметке қатысты. Еуропаны аралап жүргенде, ол Испания мен Италиядағы алғашқы дағдарыс жылдарындағы саяси дүрбелеңді бастан өткерді, ал Парижде 1871 жылғы Париж коммунасының соңғы тірі қалған мүшесі З. Камелинаттың қоштасу рәсіміне қатысты. 1932 жылы осы күні 200 000 адаммен бірге Пьер-Лашез зиратына қадам басқанда Райерсон француздық солшылдармен терең байланыс сезімін басынан өткерді. Еуропадағы тәжірибесі капиталистік әлемге деген оның көзқарасын өзгертті және ол былай деп жазды: "Капитализм өнер мен әдебиеттің мәдени құндылықтарын рухани өзімшілдік деп атауға болатын нәрсеге айналдырғанын түсіну және коммунизм, қоғамның материалдық проблемаларын шешу арқылы болашақ шығармашылық жаңарудың жалғыз жолы екенін білу – алғашқы серпін болды". Еуропа оның коммунист ретінде дүниеге келген жері болды; ал Канада – танымал тарихшы және коммунистік зиялы тұлға ретінде қалыптасқан жері.
To fully understand his commitment to communism one must look towards his period of study at the Sorbonne in Paris in 1931. While attending classes towards a Diplomes d'Etudes Superieures with a thesis on the writings of Sicilian peasant realist novelist Giovanni Verga, Ryerson involved himself in communist activities. While travelling through Europe, he experienced the political turmoil within Spain and Italy during the early depression years, and while in Paris he took part in the funeral procession of the last survivor of the Paris Commune of 1871 a Z. Camelinat. On this day in 1932, while marching with 200,000 others to Père Lachaise Cemetery, Ryerson felt a fierce wave of connection with the French Left. His experiences in Europe affected his vision of the capitalist world and he would write:
"the realization that the cultural values of art and literature were being turned by capitalism into what I can only describe as spiritual onanism and the discovery that communism, by solving the material problems of society, was the only path to a future creative renaissance, was the first impulse." Europe was the scene of his birth as a communist; Canada was the scene of his growth into a renowned historian and communist intellectual.
Коммунистік партияда
Канада Коммунистік партиясы, кем дегенде 1930 және 1940 жылдары, канадалық орта тап пен зиялылармен байланыс орната алмады; Канадаға оралғаннан кейін Райерсон осы топтың партияға деген қызығушылығының символына айналды. Райерсон «ККП-ға қосылған жалғыз дәстүрлі зиялы емес, бірақ ол біріншілердің бірі болды және сөзсіз, ең маңыздысы болды». Ұлыбритания мен Америка Құрама Штаттарының коммунистік партиялары, сондай-ақ көптеген басқа елдер 1930 жылдан бастап көптеген суретшілер мен зиялыларды өз мүшелері ретінде санады; бірақ Канадада Райерсон жалғыз болды. Оның ККП ішіндегі орны, партиялық иерархиядағы жылдам өрлеуі және 1969 жылға дейін Орталық Комитетте (ОК) болуы оның ерекше жағдайымен қамтамасыз етілді; бұл оған «американдық және британдық әріптестерінен өзгеше, канадалық коммунизмнің саяси тарихында» рөл атқаруға мүмкіндік берді. Райерсонның осы кітапты жазу себебі, оның барлық еңбектерінің себебі сияқты, жұмысшы табын біліммен қаруландыру үмітімен канадалық тарихты зерттеу ретінде ең жақсы сипатталатыны, белгілі бір мағынада, таптық сананы арттыруға бағытталған тәжірибе болды. Кітаптың атауының таңдалуының өзі 1930 жылдардағы ККП-ның Халық майданы қызметінің қызықты нәтижесі болды. Испания азамат соғысында республикалық Испанияны қорғауға шайқасқан Макензи-Папино батальонының сарбаздарына арналған бұл кітап революцияның мағынасын қайта анықтау үмітімен жазылған. Райерсон 1837 жылғы оқиғаны демократияның себебі деп атады; оның бұл сөзді кітабының атауына қою шешімі «феодалдық олигархияның қалдықтарын ығыстыратын буржуазиялық либерализмге және пролетариат революциясының нәтижесінде туған тапсыз қоғамдағы теңдіктің соңғы көрінісіне» сілтеме жасау ниетімен жасалды. Дойл Райерсонның мақсаты «демократияны» қайта анықтау және 1837 жылғы оқиғаларға, сондай-ақ революция идеясына қатысты біздің көзқарасымызды өзгерту болғанын айтты.
The Communist Party of Canada, at least in the 1930s and 40s lacked a connection to the Canadian middle class as well as intellectuals; with his return to Canada, Ryerson would become a symbol of the party's appeal to this segment of society. Ryerson "was not the only traditional intellectual to join the CPC, but he was one of the first and undoubtedly was to become the most important." The Communist parties of Great Britain and the United States of America, as well as many other nations, could count numerous artists and intellectuals as members from the 1930s on; but in Canada, Ryerson was a lonely figure. His position within the CPC, including his rapid rise in the party hierarchy and his presence on the Central Committee (CC) until 1969, was assured by his unique position; a position that allowed him to play a role within the "political history of Canadian Communism unlike that of his American and British counterparts." Ryerson's rationale for writing this book, as was the rationale for all his works, can be best summarised as an exploration of Canadian history with the hopes of educating the working class, in a sense it was an exercise in the raising of class consciousness. The choice of the title for this book is in itself an interesting by product of the 1930s Popular Front activities of the CPC. Dedicated to the soldiers of the Mackenzie Papineau Battalion fighting in the Spanish Civil War in defence of Republican Spain, this book was written in the hope of redefining the context of revolution. Ryerson referred to the cause of 1837 as the cause of democracy; his decision to place the word in the title of his book, was done with the hope of suggesting that this referred "to both bourgeois liberalism that will supplant the remnants of feudal oligarchy and the ultimate vision of equality in the classless society brought about by the proletarian revolution." Doyle contended it was Ryerson's aim to redefine "democracy," and the way in which we refer to the events of 1837 and the idea of revolution in general.
Басшылық етуде
1940 жылы ҚКК-нің тыйым салынғаннан кейін Бас хатшы Тим Бак, Сэм Карр және Чарльз Симс Канададан Нью-Йоркке қашып, Америка Құрама Штаттары Коммунистік партиясының (CPUSA) қорғауында тұра бастады. Енді жер астына кеткен партияның басшылығы Стюарт Смит, Лесли Моррис және Стэнли Райерсон басқарған Операциялық орталыққа жүктелді. Бұл жаңа басшылық ҚКК-нің соғысқа қарсы наразылықтары үшін «Британ империясынан шығыңыз» деген ұранды қабылдады. Империализмге қарсы наразылықтарына көбірек радикалдық көзқарас білдіре отырып, Операциялық орталық Райерсонға Квебек, Француз Канадасында «Шеңгелдегі ұлт» және «Француз Канадасы және соғыс» атты екі памфлет жазып, жариялауға рұқсат берді. Бұл памфлеттерде француз Канадасы ағылшын Канадасының «құлдығындағы» бағындырылған халық ретінде сипатталды. Француз Канадасына қатысты осы жаңа тәсіл Райерсонға соғысқа қарсы болған канадалық ұлтшылдармен жақын байланыс орнатуға мүмкіндік берді. 1941 жылдың шілдесінде Германияның Кеңес Одағына шабуыл жасауымен ҚКК-нің соғысқа қатысты ұстанымы тез өзгерді. Соғысты қолдағандықтан, Тим Бак 1943 жылдың 22-23 қаңтарында өткен ОК отырысы алдында Райерсон, Смит және Морристі шақырды. Осы отырыс барысында Бак Райерсонның позициясын сынады, ол олардың соғысқа қарсы кезеңінде ҚКК-нің позициясына айналған еді. Бактың сөзіне сүйенсек, «Англия Канадасы ұлт ретінде француз Канадасын қыспақтап, оған теңсіздік таңбасын қоймайды. Квебек жұмысшылары мен шаруаларының ұлттық теңсіздікке ұшырауы – өткеннің салдары».
Following the outlawing of the CPC in 1940, General Secretary Tim Buck along with Sam Carr and Charles Sims fled Canada for the safety of New York where they would reside under the protection of the Communist Party of the United States of America (CPUSA). The leadership of the now underground party was placed in the hands of an Operations Centre, which was headed by Stewart Smith, Leslie Morris, and Stanley Ryerson. This new leadership decided upon a slogan for the CPC's anti war protests: "Withdraw from the British Empire". Signalling a more radical approach to their anti imperialist protests, the Operations Centre authorised Ryerson to write and publish two pamphlets in Quebec, French Canada, A Nation in Bondage and French Canada and the War. The pamphlets described French Canada as a subjugated people held in "slavery" by English Canada. This new approach to the issue of French Canada enabled Ryerson to develop close contacts among Canadian nationalists who opposed the war. With the German invasion of the Soviet Union in July, 1941 the CPC's stance on the war changed quickly. Now that they supported the war, Tim Buck called Ryerson, Smith, and Morris before a CC meeting held on January 22 and 23, 1943. During this meeting, Buck assailed the position of Ryerson, which had become the position of the CPC during their anti war period. According to Buck, "English Canada as a nation does not oppress French Canada, nor impose inequality upon it. The national inequality from which the workers and farmers of Quebec suffer, is a heritage of the past."
Француз Канадасына деген көзқарас
Кейін сол жылы Коммунистік партия, қайта құрылған Еңбек прогрессивті партиясы, Райерсонның «Француз Канадасы: Канадалық демократияны зерттеу» еңбегін жариялады. «Француз Канадасы» кітабында Райерсон Канаданың болашағы туралы олардың көзқарасын баяндады. Ол сондай-ақ француз және ағылшын канадалықтарының антикапиталистік және антиколониалистік мақсаттарының ортақтығын атап өтті. Райерсонның «Француз Канадасы» еңбегі негізінен жер асты партиясын басқарған кезінде зерттелгенімен және жазылғанмен, Квебектің әлеуметтік және саяси тарихының мұқият және ой қоздыратын талдауы болып табылады. «Француз Канадасы» екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде канадалықтардың арасында ұлттық мақтаныш пен бірлік сезімін қалыптастыруға бағытталған. Райерсон Квебектің әлеуметтік-экономикалық талдауын жасады және ағылшын тілді канадалықтардың көпшілігіне олар туралы білмейтін аймақ туралы білім берді. 1837 жылғы пікірлеріне сүйене отырып, Райерсон ағылшын Канадасының француз Канадасымен байланысын мойындамауы және азшылық ұлтының толық демократиялық құқықтары үшін бірлесіп күреспеуі реакциялық күштердің ықпалын күшейте түсіп, Канада демократиясы мен бірлігін шектейтінін айтты. «Француз Канадасы» екінші дүниежүзілік соғыстың туындысы еді және осы ретте қарастырылуы керек. Ол халықаралық фашизмге қарсы соғыста одақтастардың жеңіске жетуіне және фашизмнің пайда болуына себеп болған жағдайларды жоюға қабілетті жаңа әлемге деген үмітпен толы болды. Бұл кітап болашақ әлемге деген оптимизмге толы болғанымен, Райерсон Канаданың коммунистік болашағын көздемеді, керісінше, ЛПП-ны соғыстан кейінгі Канаданың маңызды бөлігі деп санайтын, бірақ оны шешуші қозғалыс немесе үстем партия деп санамады. Райерсонның болжамдары іске аспады, бірақ оның Квебек жұмысшы табының саяси көрегендігі туралы талдауы жаңашыл болды, өйткені көптеген авторлар «Квебекті көне немесе өкінішті дерелік ретінде қарастырған» кезде жасалды. «Француз Канадасы» оқырмандарына француз канадалық қоғамының өте заманауи және үміт беретін бейнесін ұсынды. Ол былай деді: «Еңбек, өндіріс, тірі қоғамның нақты қатынастары: бұл тарихи материализмнің бастапқы нүктесі. Ойлар мен сезімдер, идеялар, құмарлық және қиял материалдық әлемде өмір сүреді, оған тәуелді және оның үстінде жұмыс жасайды». Райерсонның тарихқа деген көзқарасы – адамдардың күресі мен идеяларын тарихтың қозғаушы күші ретінде көретін адамның көзқарасы. Ол олардың вакуумде емес, белгілі бір әлеуметтік жүйеде әрекет ететініне сенді. Райерсон тарихтың дамуындағы еркіндік пен қажеттіліктің өзара әрекеттесуін «ең жақсы марксистік тарихи жазбаларда» таныды. Бұл жұмыс басымдыққа толыққанды өзгеріс емес еді; Райерсон әлі де қанау мен бостандық мәселесімен айналысты. Ол «ресми» тарихнаманың салмағы осы уақытқа дейін қанау фактілерін жасыруға бағытталған күш-жігердің жағында болды» деп сенді және осы себепті «осы заманның патриархалды суреті – айқын алдаудың бір бөлігі». «Бірліксіз одақ» осы екі еңбектің ең тәуекелдісі деп есептелді. Бірақ Райерсонның 1837 жылғы көтерілістерді талдауы Келей үшін де дұрыс болды, өйткені ол классикалық марксистік тұжырымдамамен келіседі: «потенциалды өндіріс күштері үстем меншік қатынастарымен шектелді; және соңғысын бұза алмаса, прогресс иллюзия болып қала береді». Сондықтан 1837 жылғы көтерілістер «жер иеленуші саудагерлік олигархияның» билігін бұзуға бағытталған, өнеркәсіптік капитализмнің дамуына кедергі келтірді. Райерсон үшін Канада тарихының күрделілігі мен қарама-қайшылықтарын буржуазиялық тарихшылардың идеалистік тезистерінен гөрі сыныптық қақтығыстар арқылы талдаған дұрыс. Осы екі томда Райерсон отаршылдыққа және оның Канада қоғамына тигізген әсеріне қатысты сынды көзқарасын атап өтті. Бұл екі томдық еңбек, Райерсон кішіпейілділікпен түсіндіргендей, «осы елдің тарихын қайта қарастыруға бағытталған жолды ұсына отырып, алдын ала зерттеу жұмысы» ретінде қарастырылды. Бұл томдар стилі мен құжаттамасы бойынша көбірек ғылыми сипатқа ие, өйткені олар «жұмысшы табының оқырмандарына емес, академиялық тарихшылар мен басқа да білімді оқырмандарға көбірек бағытталған». Эркиндік ұғымы Райерсон үшін ең маңызды мәселе болды, француз канадалықтарының бостандығы немесе жалпы жұмысшы табының бостандығы болсын, Райерсон өзінің аргументтерін әрдайым еркіндік ұғымына негіздеді. 1965 жылы КПК баспасынан тыс жарық көрген «Ашық қоғам: Парадокс және шақыру» атты философиялық еңбегінде Райерсон ашық және еркін қоғам туралы оның көзқарасын талқылады. Оның аргументінің мәні еркіндік мәселесінде жатыр; ол өткенді «қоғамдағы адамдардың эволюциясы, қарсыласатын сыныптар мен ұлттық күштердің қатыгез қақтығысымен белгіленген, үлкен еркіндікке қарай прогреске әкелген» деп қарады. Барлық қоғамның қозғаушы күші – сыныптық өмірдің сипаты және әрбір құйрылған сыныптың күресі оны еркіндікке жақындатады. Райерсонның және көптеген басқа марксистік ойшылдардың пікірінше, ашық қоғамға жете алу «жалған сананың тұманынан құтылудан, қазіргі әлеуметтік құрылымның нақты табиғатын дұрыс танудан» туындайды.
Later that year, the Communist Party, re constituted as the Labor Progressive Party, published Ryerson's French Canada: A Study in Canadian Democracy. Within the pages of French Canada, Ryerson set out his vision of their vision for the future of Canada. He also emphasised the common aims of French and English Canadians in their anti capitalist and anti colonialist goals. Although researched and mostly written while Ryerson was occupied with the direction of the underground party, French Canada was a careful and provocative analysis of Quebec's social and political history. French Canada aimed at encouraging the development of a sense of national pride and unity among Canadians during the Second World War era. Ryerson put forth a socio economic analysis of the Quebec and in turn educated most English speaking Canadians about a region they knew very little about. Following on his contentions laid out in 1837, Ryerson viewed the failure of English Canada to recognise their connection to French Canada and to fight hand in hand for the fullest democratic rights of the minority nation only served to deepen the power of reactionary influences and limit Canadian democracy and unity in general. French Canada was a by product of World War II and should be viewed as such. It was full of optimism about the prospects of an Allied victory in the war against international fascism and a transformed world capable of bringing about the complete elimination of the conditions that gave rise to fascism and to the prospect of war. Although this book is full of optimism about a possible future world, Ryerson did not envision a Communist future for Canada and instead placed the LPP as an important part of post war Canada, but not a defining movement or a dominant party. Ryerson's vision did not come to pass, but his analysis of the political perspicacity of working class Quebec was groundbreaking as it came during a time when most writers tended to view "Quebec as either a quaint or lamentable anachronism." French Canada gave its readers a remarkably modern and hopeful image of French Canadian society. He added, "Labor, production, the real relationships of living society: this is the point of departure for historical materialism Thought and feelings, ideas and passion and imagination have their being in a material world, are conditioned by it, work upon it." Ryerson's approach to history is that of a man who sees the struggles and ideas of people as the driving force behind history. He did not believe they operate within a vacuum but within a given social system. Ryerson recognised the interplay of freedom and necessity within the development of history "as it is in the best Marxist historical writing." This work was not a complete shift of emphasis; Ryerson still dealt with the issue of exploitation and freedom. He believed "[t]he weight of 'official' historiography has hitherto been heavily on the side of efforts to smother the facts of exploitation," and because of this "[t]he idyllic patriarchal picture of these times that has become traditional, is a piece of flagrant deception." Unequal Union has been seen as the more adventuresome of these two works. But Ryerson's analysis of the 1837 Rebellions held true for Kealey, as he agrees with the classical Marxist formulation, that "potential production forces were stifled by dominant property relations; and as long as the latter couldn't be broken down progress remained illusory." Therefore, the rebellions of 1837 were an effort to break the "rule of a landlord merchant oligarchy," blocking the development of industrial capitalism. For Ryerson, the complexities and contradictions of Canadian history can be best analysed through the lens of class conflict rather than idealistic theses of most bourgeois historians. Throughout these two volumes, Ryerson emphasised his critical view of colonialism and its effect on Canadian society. This two volume work, Ryerson explained modestly, was intended as "a preliminary breaking of ground, suggesting a line of approach to a re interpretation of this country's history". These volumes are more scholarly in style and documentation, as they were "addressed less to a working class readership and more to academic historians and other well informed readers." The notion of Freedom has been of paramount concern for Ryerson, whether it is the freedom of French Canadians or the freedom of the working class in general, Ryerson has consistently built his arguments on the notion of freedom. In his philosophical work, The Open Society: Paradox and Challenge, published in 1965 outside of the CPC's press, Ryerson discussed his vision of an open and free society. The crux of his argument is found in the issue of freedom; he saw the past as "an evolution of people in society, marked by harsh conflict of contending classes and national forces, generating a progression toward greater freedom." The driving force behind all of society is the nature of class existence and each struggle the oppressed class wages brings it closer to freedom. According to Ryerson, and many other Marxist thinkers, the ability to breakthrough to a more open society will come about from the "dispelling of the fog of false consciousness, [the] gaining for ourselves a true recognition of the real nature of the existing social structure."
Академиялық мансап
Райерсонның ККП-ға деген адалдығы және канадалық тарихты талдауы оған қымбатқа түсті. Еуропада оқуын аяқтап Канадаға оралғаннан кейін, 1934 жылдың тамызында Монреальде партиялық жұмысын бастады, онда Сэр Джордж Уильямс университетінде француз тілін оқытты. Райерсон ККП-мен тығыз байланыста болды және 1935 жылы Орталық Комитетке (ОК) сайланды, ал 1936 жылы провинциялық хатшы болып сайланды. Ол үш жыл бойы колледжде жұмыс істеді, бірақ құпиясы ашылған соң, жұмысын сақтап қалу үшін Э. Роджер деген псевдониммен жазып, саяси көзқарастарының салдарынан 1937 жылы оның еңбек шарты жаңартылмады. Райерсонның келесі академиялық қызметке орналасуына 35 жыл кетті. ККП-дан айрылғаннан кейін бір жыл өткен соң, ол Монреальдегі Квебек университетінің тарих факультетінде қызметке қабылданды және "58 жасында 1930 жылдары құрбан еткен академиялық мансабын бастады".
Ryerson paid a price for his commitment to the CPC and his analysis of Canadian history. Upon his return to Canada from his studies in Europe, he took up party work in August 1934 in Montreal where he taught French studies at Sir George Williams University. Ryerson had been working very closely with the CPC and in 1935 he was elected to the Central Committee (CC) and was elected provincial secretary in 1936. He held his position at the College for three years until his secret was discovered; all the while working and writing under the pseudonym of E. Roger to protect his job, his politics would lead to his eventual non renewal in 1937. Ryerson's next academic position would not come for 35 years, a year after he parted company with the CPC, he would accept a position in the History department at the Université du Québec à Montréal, and "at age 58, he commenced the academic career he had sacrificed in the 1930s."
Райерсон туралы пікірлер
Райерсонға қатысты жалпы сын – оның еңбегі Мәскеумен қарым-қатынасына келгенде ККП-ның идеологиялық бейтараптығын еңсеруге ешқашан қол жеткізбегендігі. Кели бұл пікірлерді Райерсонның марксизмді түсінуі, оның ККП-де болған кезінде кеңестік философиядағы көптеген сталиндік бұрмалаулармен шектелген деген сенімге негізделген деп санайды. Партиялық жұмыстың оның зияли еңбегіне әсер еткені рас; оның материал таңдауының көп бөлігі сол кездегі саяси атмосферамен анықталды. Бірақ бұл оның партиялық сенімдерін өзінің сенімдерімен толығымен алмастырғанын білдірмейді. Райерсон – коммунизм ісіне және жұмысшы табының жағдайының жақсаруына ең қолайлы құрал ретінде ККП-ны қараған берілген коммунист. Оның жалпы бағытты ұстанғаны және кейбір жағдайларда нағыз сенімдерінен бас тартқаны өкінішті, бірақ оны тарихи жағдайдан тыс қарауға болмайды. Халықтық фронт дәуірінде Райерсон сол дәуірге сәйкес жазды, ал Демократиялық фронт кезінде фашизмді жоюға бағытталған аргументтерді ынталы түрде жариялады, өйткені оның пікірінше, бұл жұмысшы класы үшін ең дұрыс жол еді. Райерсонды оның зияли және тарихи "контекстінен айыру оны Канададағы марксистік тарихи жазудың негізін қалаушысы ретінде танудан бас тартумен қатар, Райерсонның өзінің мәнін және Канада қоғамындағы рөлін жоққа шығарады. Партиялық зияли ретінде ол әлемдегі басқа коммунистік партиялармен салыстырғанда азшылықта болды; бірақ тарихты және Канада қоғамын марксистік тұрғысынан талдауға берілгендігі ККП-да теңдесіз болды. Оның алғашқы білімінің негізі әдебиетті зерттеу болды, бірақ 1930 жылдардың басында Парижде өткізген уақыты оның өмірін түбірімен өзгертті және оны жұмысшы табының органикалық зиялысына айналдырды. Оның тарихи және саяси жазуға терең бойлау себебін «Ашық қоғам» еңбегінен табуға болады. «1837 жыл», «Француз Канадасы», «Канаданың негізі қалануы» және «Теңсіз одақ» кітаптарын оқығанда, біз, оқырмандар, Райерсонның «жалған сананың тұмандылығын сейілту» жолын көреміз. Оның жазбаларының өзегінде таптық күрес және жазу арқылы таптық сананы арттыру жатыр.
The general criticism of Ryerson is that his work continually failed to transcend the CPC's ideological passivity when it came to their relationship with Moscow. Kealey sees these arguments as being based upon a belief that Ryerson's understanding of Marxism was severely limited by the many Stalinist distortions people generally see in Soviet philosophy disseminated during Ryerson's time in the CPC. It is true that party work affected his intellectual work; his choice of material was in many respects dictated by the political atmosphere of the day. But this does not mean he substituted party beliefs for his own in every respect. Ryerson was a dedicated Communist, who saw within the CPC the best vehicle for advancing the cause of Communism and the betterment of the working class. His decision to follow the general line, and in some instances deny his true beliefs, is unfortunate but should not be viewed from outside of their historical realities. During the era of the Popular Front, Ryerson wrote in a manner befitting that era and during the time of the Democratic Front he stridently put forth arguments seeking the destruction of Fascism as it was, in his eyes, the best way forward for the working class. The removal of Ryerson from his intellectual and historical "context denies him recognition as the major pioneer of Marxist historical writing in Canada;" and it also denies the very nature of Ryerson and his role in Canadian society. As a Party intellectual, he was in the minority when compared to other communist parties in the world; but his dedication to a Marxist analysis of history and Canadian society was unsurpassed within the CPC. His early education was founded on the study of literature, but his time in Paris in the early 1930s would forever change his life and transform him into an Organic Intellectual of the working class. His rationale for delving into historical and political writing can be found within the pages of Open Society. In reading 1837, French Canada, The Founding of Canada, and Unequal Union, we, the reader, find Ryerson's journey to "dispel the fog of false consciousness". At the very heart of his writings, are the class struggle and the raising of class consciousness through the written word.