Кіріспе
Англо-норманды ақсүйек Уильям де Варенн, Суррейдің 3-ші графы (1119 жылдың 6 қаңтары – 1148 жыл) – Варенн әулетінің мүшесі, Англиядағы Анархия кезінде шайқасқан және көбінесе король Стефенге адал болған ақсүйек. Ол Екінші крест жорығына қатысып, соңында қаза тапты.
William de Warenne, 3rd Earl of Surrey (11196 January 1148) was an Anglo Norman nobleman, member of the House of Warenne, who fought in England during the Anarchy and generally remained loyal to King Stephen. He participated in, and ultimately perished during, the Second Crusade.
Шығу тегі
Ол Суррейдің 2-ші графы Уильям де Вареннің (1138 жылы қайтыс болған) әйелі Елизавета де Вермандоадан туған үлкен ұлы еді. Ол Франция королі Генрих I-нің шөбересі және Роберт де Бомон, Лестердің 2-ші графы, Валеран IV де Бомон, Мелан графы, және Хью де Бомон, Бедфордтың 1-ші графының туған бауыры болды.
Өмір
1137 жылы ол әлі ересек болмаған, Нормандияда Англия королі Стивенмен бірге қызмет етті. Ол шайқастан бірінші болып қашқан жас дворяндардың бірі болды. Стивен оларды қуып жетіп, ұстап, тыныштандыруға тырысты, бірақ шайқасуға мәжбүрлемеді. 1138 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Уильям Суррейдің үшінші графы атанды. 1141 жылдың 2 ақпанында ол және жартылай ағасы Валеран Линкольн шайқасында король Стивенмен бірге болды, бірақ жау әскерінің алғашқы шабуылынан қашты. Олардың бір баласы болды, жалғыз мұрагері – қызы Изабел де Варен, өз құқығымен Суррейдің 4-ші графинясы. Ол бірінші болып Вильгельм де Блуаға (1159 жылы қайтыс болды) үйленді, ол король Стивеннің екінші ұлы, граф Варен немесе Суррей графы болды. Ол 1159 жылдың қазан айында баласыз қайтыс болғаннан кейін, король Генрих II-нің жартылай ағасы Хамелинге қайта үйленді, ол граф Варен немесе Суррей графы атанды. Ол "де Варен" тегін қабылдады, ал графтық атақ оның ұрпақтарында жалғасты.
Крест жорығында өлім
Ол өзінің екінші туысы, Франция королі Людовик VII-мен бірге 1146 жылы Везеледегі кеңесте крест серті берген дворяндардың бірі болды, ал келесі жылы Екінші крест жорығының алғашқы әскеріне қосылды. 1147 жылдың желтоқсан айында француз нормандық әскері Эфеске жетті. Оларға 1147 жылы Дорилеум шайқасында ауыр шығынға ұшыраған Киелі Рим империясы әскерінің қалдықтары қосылды. Олар оңтүстік-батыс Түркия арқылы жүріп, Византия империясы мен Рум сұлтандығының шекарасында Лаодикияда (1148 жылдың 3-4 қаңтарында) жеміссіз шайқасқа түсті. 1148 жылдың 6 қаңтарында олар Кадмус тауы маңында қайта шайқасты, онда түріктер тек жаяу әскер мен соғысқа қатыспағандарды шабуылдады, себебі олар әскердің қалған бөлігінен айырылып қалған еді. Король Людовик VII және оның Темплиерлер сақшылары мен дворяндардан құралған күзетшілері түріктерге ойсырап шабуыл жасады. Көптеген сарбаздар, соның ішінде Вильгельм қаза тапты, ал Людовик өмірін сақтап қалу үшін қиындықпен құтылды. Оның әскері кейіннен жағалаудағы Адалия қаласына жетті. Бұл шайқасты Луидің жеке рухани кеңесшісі Одо де Дьюил өзінің "De Profectione" атты естелігінде сипаттаған.