Отто Караччола: Жарыс жолының шебері

Кіріспе

Неміс жарыс жүргізушісі (1901–1959)

Отто Вильгельм Рудольф Караччола (30 қаңтар 1901 – 28 қыркүйек 1959) – неміс жарыс жүргізушісі. Ол 1950 жылға дейінгі, қазіргі Формула-1 әлем чемпионатының баламасы – Еуропалық жүргізушілер чемпионатында бес рет жеңіске жетті. Ол сондай-ақ үш рет дөңгелекке көтерілуден Еуропа чемпионатында жеңімпаз атанды – екі рет спорттық автомобильдерде және бір рет Гран-при автомобильдерінде. Караччола Mercedes Benz үшін олардың алғашқы, күміс жебелер кезеңінде жарысты, автомобильдердің күміс түсінен аталған бұл кезеңде фирма үшін жылдамдық рекордтарын орнатты. Неміс халқы оны сүйіспеншілікпен «Каратш» деп атады және жауын-назда жағдайдағы шеберлігі үшін «Жаңбыр шебері» (Regenmeister) деген лақап есіммен танылды. Караччола 1920-жылдардың басында Ахендегі Fafnir автомобиль зауытында шәкірт болып жұмыс істеген кезде жарысқа қатыса бастады, алдымен мотоциклдерде, содан кейін автомобильдерде. Mercedes Benz үшін жарысып, ол 1930 және 1931 жылдары алғашқы екі дөңгелекке көтерілу чемпионатында жеңіске жетті, ал 1932 жылы Alfa Romeo командасына өтіп, дөңгелекке көтерілу чемпионатында үшінші рет жеңімпаз атанды. 1933 жылы ол әріптесі Луи Широнмен бірге Scuderia C. C. жеке командасын құрды, бірақ Монако Гран-присіне дайындық кезіндегі апат салдарынан оң жамбасының бірнеше сүйектері сынды, бұл оны бір жылдан астам уақытқа жарыстан шеттетуге мәжбүр етті. 1934 жылы ол жаңадан құрылған Mercedes Benz жарыс командасына қайта оралды, олармен бірге 1935, 1937 және 1938 жылдары үш Еуропа чемпионатында жеңіске жетті. 1930-жылдардағы көптеген неміс жарыс жүргізушілері сияқты, Караччола да нацистік жарымәскери ұйым – Ұлттық-социалистік мотор корпусының (NSKK) мүшесі болды, бірақ еңбекші партияға мүше болған емес. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жарысқа оралды, бірақ 1946 жылы Индианаполис 500 жарысына іріктеу кезінде апатқа ұшырады. 1952 жылы тағы да қайта оралды, бірақ Швейцариядағы спорттық автомобильдер жарысында болған келесі апат оның мансабын тоқтатты. Қызметтен кеткеннен кейін Караччола Еуропада орналасқан Солтүстік Атлантика шарты ұйымының (НАТО) әскерлеріне бағытталған Mercedes Benz автомобильдерін сатумен айналысты. Ол Германияның Кассель қаласында бауыр етінің жетіспеушілігінен қайтыс болды. Ол 1930-жылдардың басынан бері Швейцарияда тұрды. Ол 1939 жылға дейінгі ең ұлы Гран-при жүргізушілерінің бірі ретінде еске алынады, ол кез келген жағдайда өте жақсы көрсеткен, мінсіздікке ұмтылған адам еді. Оның Германия Гран-присінде алты рет жеңген рекорды бүгінгі күнге дейін бұзылмаған.

Otto Wilhelm Rudolf Caracciola (30 January 1901 – 28 September 1959) was a German racing driver. He won the European Drivers' Championship, the pre 1950 equivalent of the modern Formula One World Championship, an unsurpassed three times. He also won the European Hillclimbing Championship three times – twice in sports cars, and once in Grand Prix cars. Caracciola raced for Mercedes Benz during their original dominating Silver Arrows period, named after the silver colour of the cars, and set speed records for the firm. He was affectionately dubbed Caratsch by the German public, and was known by the title of Regenmeister, or "Rainmaster", for his prowess in wet conditions. Caracciola began racing while he was working as apprentice at the Fafnir automobile factory in Aachen during the early 1920s, first on motorcycles and then in cars. Racing for Mercedes Benz, he won his first two Hillclimbing Championships in 1930 and 1931, and moved to Alfa Romeo for 1932, where he won the Hillclimbing Championship for the third time. In 1933, he established the privateer team Scuderia C. C. with his fellow driver Louis Chiron, but a crash in practice for the Monaco Grand Prix left him with multiple fractures of his right thigh, which ruled him out of racing for more than a year. He returned to the newly reformed Mercedes Benz racing team in 1934, with whom he won three European Championships, in 1935, 1937 and 1938. Like most German racing drivers in the 1930s, Caracciola was a member of the Nazi paramilitary group National Socialist Motor Corps (NSKK), but never a member of the Nazi Party. He returned to racing after the Second World War, but crashed in qualifying for the 1946 Indianapolis 500. A second comeback in 1952 was halted by another crash, in a sports car race in Switzerland. After he retired, Caracciola worked as a Mercedes Benz salesman targeting North Atlantic Treaty Organization (NATO) troops stationed in Europe. He died in the German city of Kassel, after suffering liver failure. He was buried in Switzerland, where he had lived since the early 1930s. He is remembered as one of the greatest pre 1939 Grand Prix drivers, a perfectionist who excelled in all conditions. His record of six German Grand Prix wins remains unbeaten.

Ерте өмір және мансап

Караччола 1901 жылдың 30 қаңтарында Германияның Ремаген қаласында, Бонннан оңтүстікке қарай дүниеге келді. Ол «Фюрстенберг» қонақ үйін басқарған Максимилиан мен Матильданың төртінші баласы еді. Оның ата-бабалары Отыз жылдық соғыс кезінде Неапольден Германияның Рейнланд аймағына көшіп келген, онда испандықтарға адал маршал Томасо Караччолоның немересі, принц Бартоломео Караччоло Кобленцке жақын орналасқан Эренбрейтштейн бекінісіне қолбасшылық еткен. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол ерте модельдегі «Мерседес» көлігін жүргізіп, 18 жасқа толмастан жүргізуші куәлігін алды. Соғыстан кейін мектепті бітіргеннен кейін әкесі оның университетте оқуын қалады, бірақ ол қайтыс болған соң Караччола Ахендегі «Фафнир» автомобиль зауытында шәкірт болып жұмыс істеді. Германиядағы автоспорт, сол сияқты Еуропаның басқа елдерінде де, сол кезде тек жоғарғы топқа жататын эксклюзивті спорт түрі болатын. 1920 жылдардың басында спорттың кәсіби деңгейі арта бастағанда, Караччола сияқты мамандандырылған жүргізушілер көш бастады. Караччола «Фафнирде» жұмыс істеген кезінде автоспортта алғашқы жетістіктерін көрсетті, «NSU» мотоциклімен төзімділік жарыстарында бірнеше рет жеңіске жетті. Ол Дрезденге көшіп, онда «Фафнир» өкілі ретінде жұмысын жалғастырды. Сол жылдың сәуір айында Караччола Берлиндегі стадионда өткен 1923 жылғы ADAC жарысында 4 а.к. қуаттылығы бар «Ego» көлігімен жеңіске жетті. Автобиографиясында Караччола «Фафнир» үшін бір ғана автомобиль сатқанын, бірақ инфляция салдарынан «автокөлік жеткізілген кезде ақшаның тек мүйіз бен екі фараны төлеуге ғана жеткенін» айтты. Кейін 1923 жылы ол Дрездендегі филиалында автомобиль сатушысы ретінде «Daimler Motoren Gesellschaft» компаниясына жұмысқа орналасты. Караччола жарыстарға қатысуын жалғастырып, 1923 жылы қатысқан сегіз жарыстың төртеуінде 6/25/40 а.к. қуаттылығы бар «Мерседес» көлігімен жеңіске жетті. Ол 1925 жылы 1,5 литрлік машинасымен бес рет жеңіске жетті. Бұл туралы естіген Караччола жұмысынан қысқа уақытқа демалыс алып, Штутгарттағы «Мерседес» кеңсесіне барып, көлік сұрады. Розенбергер 230 000 көрерменнің алдында жақсы старт берді, бірақ Караччоланың қозғалтқышы тоқтап қалды. Жаңбыр жауды, және Караччола жағдайы нашар болғандықтан жарыстан шығып қалған көптеген көліктерді озып өтті. Розенбергер сегізінші айналымда солтүстік бұрылыста баяу қозғалған көлікті озуға тырылғанда бақылауын жойып, уақытты тіркеушілердің қорабына соқтығысып, үш адам қаза тапты; ал Караччола жарысын жалғастырды. Неміс баспасөздері оны жаңбырлы ауа-райындағы шеберлігі үшін «Регенмейстер» («Жаңбыр шебері») деп атады. Ол сондай-ақ 1923 жылы Дрездендегі «Мерседес Бенц» сауда орнында жұмыс істеген кезде танысқан Шарлоттаға үйленді. Караччола Клаузенпас таушайып жарысына қатысып, жаңа туристік автомобиль рекордын орнатты; ол Семеринг таушайып жарысында туристік автомобиль класында жеңіске жетті, содан кейін сол маршрут бойынша 1914 жылғы «Мерседес Гран-при» машинасымен күннің ең жылдам уақытын орнатып, барлық сыныптардағы рекордын жаңартты. Жақында салынған Нюрбургринг 1927 жылғы Эйфель жарысын қабылдады, бұл жарыс 1922 жылдан бері Эйфель тауларындағы қоғамдық жолдарда өткізіліп келді. Караччола трассадағы алғашқы жарысты жеңіп алды және бір айдан кейін 1927 жылғы Германия Гран-присіне Нюрбургрингке оралды, бірақ оның машинасы бұзылып, жарысты Отто Мерц жеңді. Алайда, ол 1927 жылы 11 жарыста жеңіске жетті, олардың көп бөлігі Фердинанд Порше әзірлеген «Мерседес Бенц Модель S» көлігімен өткізілді. Ол жүргізуді Кристиан Вернермен бөлісті, ол Караччола ыстықтан құлаған кезде оның машинасына отырып, жарысты жалғастырды. Германия Гран-приі, сол кездегі көптеген басқа жарыстар сияқты, салмағы мен отын шығынын шектейтін Association Internationale des Automobile Clubs Reconnus (International Association of Recognized Auto Clubs, немесе AIACR) белгілеген ресми Гран-при жарысы ережелерін елемеді, оның орнына Formula Libre немесе еркін формула бойынша жарыстар өткізілді. Нәтижесінде «Мерседес-Бенц» Гран-при машиналарын өндіруге көбірек көңіл бөлді және спорттық көліктерге көбірек назар аударды. Караччола осы желідегі SSK көлігін Semmering таушайып жарысында жүргізіп, трассадағы өзінің рекордын жарты секундқа төмендетті. Монако Гран-приі 1929 жылдың 14 сәуірінде өтті. Караччола 7,1 литрлік «Мерседес Бенц SSK» көлігімен grid-тің артқы қатарынан старт алды (орын кездейсоқ түрде бөлінді), және ерте кезеңде «Bugatti» жүргізушісі Уильям Гровер Уильямспен жетекшілік үшін күресті. Алайда, оның пит-стопы, көлігін бензинмен толтыруға төрт жарым минут кетті, оның уақытын қалпына келтіруіне мүмкіндік бермеді, нәтижесінде ол үшінші орынды иеленді. Ол тайғақ жағдайда RAC Tourist Trophy-ді жеңіп, ылғал тректе жарысудағы шеберлігін көрсетті. Ол 1930 жылы Вернермен «Mille Miglia» және Ле-Ман төзімділік жарыстарында серіктестік құрды; олар біріншісінде алтыншы орынды иеленді, бірақ соңғысында көлігінің генераторы күйіп кеткеннен кейін жетекшілік еткеніне қарамастан жарыстан шығып қалды. Караччола 1930 жылғы Ирландия Гран-приінде Phoenix Park-та жеңіске жетті және төрт таушайып жарысында жеңіске жетіп, алғаш рет Еуропалық таушайып чемпионы атағын жеңіп алды.

Caracciola was born in Remagen, Germany, just south of Bonn on 30 January 1901. He was the fourth child of Maximilian and Mathilde, who ran the Hotel Fürstenberg. His ancestors had migrated during the Thirty Years' War from Naples to the German Rhineland, where Prince Bartolomeo Caracciolo (nephew of Spanish allegiance Field Marshal Tommaso Caracciolo) had commanded the Ehrenbreitstein Fortress near Koblenz. He drove an early Mercedes during the First World War, and gained his driver's license before the legal age of 18. After Caracciola's graduation from school soon after the war, his father wanted him to attend university, but when he died Caracciola instead became an apprentice in the Fafnir automobile factory in Aachen. Motorsport in Germany at the time, as in the rest of Europe, was an exclusive sport, mainly limited to the upper classes. As the sport became more professional in the early 1920s, specialist drivers, like Caracciola, began to dominate. Caracciola enjoyed his first success in motorsport while working for Fafnir, taking his NSU motorcycle to several victories in endurance events. He moved to Dresden, where he continued to work as a Fafnir representative. In April of that year, Caracciola won the 1923 ADAC race at the Berlin Stadium in a borrowed Ego 4 hp. In his autobiography, Caracciola said he only ever sold one car for Fafnir, but due to inflation by "the time the car was delivered the money was just enough to pay for the horn and two headlights". Later in 1923, he was hired by the Daimler Motoren Gesellschaft as a car salesman at their Dresden outlet. Caracciola continued racing, driving a Mercedes 6/25/40 hp to victory in four of the eight races he entered in 1923. He drove his 1.5 litre to five victories in 1925, Hearing this, Caracciola took a short leave from his job and went to the Mercedes office in Stuttgart to ask for a car. Rosenberger started well in front of the 230,000 spectators, but Caracciola stalled his engine. It started to rain, and Caracciola passed many cars that had retired in the poor conditions. Rosenberger lost control at the North Curve on the eighth lap when trying to pass a slower car, and crashed into the timekeepers' box, killing all three occupants; Caracciola kept driving. The German press dubbed him Regenmeister, or "Rainmaster", for his prowess in the wet conditions. He also married his girlfriend, Charlotte, whom he had met in 1923 while working at the Mercedes Benz outlet in Dresden. Caracciola entered the Klausenpass hillclimb and set a new touring car record; he also won the touring car class at the Semmering hillclimb before driving a newly supercharged 1914 Mercedes Grand Prix car over the same route to set the fastest time of the day for any class. The recently completed Nürburgring was the host of the 1927 Eifelrennen, a race which had been held on public roads in the Eifel mountains since 1922. Caracciola won the first race on the track, and returned to the Nürburgring a month later for the 1927 German Grand Prix, but his car broke down and the race was won by Otto Merz. However, he won 11 competitions in 1927, almost all of them in the Ferdinand Porsche developed Mercedes Benz Model S. He shared the driving with Christian Werner, who took over Caracciola's car when the latter collapsed with heat exhaustion at a pit stop. The German Grand Prix, like many other races at the time, ignored the official Grand Prix racing rules set by the Association Internationale des Automobile Clubs Reconnus (International Association of Recognized Auto Clubs, or AIACR), which limited weight and fuel consumption, and instead ran races under a Formula Libre, or free formula. As a result, Mercedes Benz focused less on producing Grand Prix cars and more on sports cars, and Caracciola drove the latest incarnation of this line, the SSK, at the Semmering hillclimb, and further reduced his own record on the course by half a second. The inaugural Monaco Grand Prix was held on 14 April 1929. Caracciola, driving a 7.1 litre Mercedes Benz SSK, started from the back row of the grid (which was allocated randomly), and battled Bugatti driver William Grover Williams for the lead early on. However, his pit stop, which took four and a half minutes to refill his car with petrol, left him unable to recover the time, and he eventually finished third. He won the RAC Tourist Trophy in slippery conditions, and confirmed his reputation as a specialist in wet track racing. He partnered Werner in the Mille Miglia and Le Mans endurance races in 1930; they finished sixth in the former but were forced to retire after leading for most of the race in the latter after their car's generator burnt out. Caracciola took victory in the 1930 Irish Grand Prix at Phoenix Park, and won four hillclimbs to take the title of European Hillclimb Champion for the first time.

1931-1932: Alfa Romeo-ға ауысу

Mercedes Benz 1931 жылы автожарыстардан ресми түрде бас тартты, себебі ретінде әлемдік экономикалық дағдарысты көрсетті, бірақ олар Караччола мен бірнеше басқа да жүргізушілерді жасырын түрде қолдады, сондай-ақ «тәуелсіз» операцияны басқару үшін менеджер Альфред Нойбауэрді қалдырды. Қаржылық жағдайға байланысты Караччола 1931 жылғы Монако Гран-приіне жалғыз Mercedes жүргізушісі ретінде SSKL (SSK-ның қысқартылған нұсқасы) көлігімен қатысты. Жарыстың басында Караччола мен Maserati жүргізушісі Луиджи Фагиоли Луи Широн мен Ахилл Варцидің Bugatti көліктеріне қарсы күресті, бірақ SSKL-дың ілінісі бұзылғаннан кейін Караччола жарыстан шықты. Германия Гран-приіне 100 мың көрермен жиналды. Жарысқа дейін жаңбыр жауды және Караччола алғашқы кезеңдерде Фагиолиді қуғанда жаңбыр жалғасты. Фагиолидің Maserati көлігінен шашыраған су Караччоланың көру қабілетін нашарлатты, бірақ ол Швальбеншванц бұрылысында көшбасшылыққа шыға алды. Алтыншы айналымда жол құрғап бастады, ал Хиронның екінші орындағы Bugatti көлігі ауыр Mercedes-ке жақындады. Караччоланың пит-стопы рекордтық уақытта аяқталып, оны Хироннан алда қалдырды. Жарыс соңында Bugatti Mercedes-тен 15 секундқа жылдам болғанына қарамастан, Караччола бір минуттан астам айырмамен жеңіске жетті. Караччола Мазарик Гран-приінде апаттан мүжілсіз құтылды. Фагиоли ағаш көпірге соқтығысып, оны жолға құлатқанда, ол Хиронмен бірге Фагиолиді қуа жұрған. Караччола мен Хирон қалдықтардан аулақ болу үшін жол шетіне түсті; Хирон шұңқырдан шығып, жарысты жалғастыра алды, ал Караччола ағашқа соқтығып, жарыстан шықты. Осы оқиғаға қарамастан, Караччола тау көтерілісі чемпионатында да жақсы өнер көрсетті; ол SSKL көлігімен сегіз көтеріліске жеңіп, атақ алды. 1931 жылғы ең маңызды жетістігі – Милле Мильядағы жеңісі болды. Жарыстың басында жергілікті Alfa Romeo автопаркі көшбасшылық үшін күресті, бірақ олар артқа шегінгенде Караччола SSKL көлігімен басқаруды қолға алды. Рекордтық уақытта жеңіске жеткені оны және оның серігі Вильгельм Себастьянды (Караччолаға бүкіл жарысты жүргізуге мүмкіндік берген) Италия жарысын жеңген алғашқы шетелдіктер етті. Толық жарыста жеңіске жеткен жалғыз шетелдіктер 1955 жылы Стерлинг Мосс пен Денис Дженкинсон болды, олар да Mercedes жасаған көлікте жарысқан. Mercedes Benz 1932 жылдың басында экономикалық дағдарысқа байланысты автожарыстардан толықтай бас тартты, сондықтан Караччола Alfa Romeo-ға ауысты, егер олар жарыстарды қайта бастаса, Mercedes-ке қайта оралуға уәде берді. Оның шартында ол итальяндық команда үшін жартылай тәуелсіз ретінде жарысатыны көрсетілген. Кейінірек Караччола Alfa Romeo менеджерінің осы тармақ туралы сұрағанда қорғанысқа түскенін жазды; Караччола бұл фирманың итальяндық жүргізушілерінің үлкен Mercedes көліктерінен кіші Alfa Romeo-ға оңай бейімделе алмайтынына сенгендіктен деп ойлады. Жаңа командасы үшін алғашқы жарысы Милле Мильяда болды; ол жарыстың басында көш бастады, бірақ клапан қосылысы бұзылғаннан кейін жарыстан шықты. Кейінірек Караччола былай деп жазды: «Мен фабрикаға келген кезде [Alfa Romeo жүргізушісі Джузеппе] Кампаридің бет-әлпетін әлі де есімде сақтаймын. Ол: «Сендерге айтпаймын ба, бұл кісі аман қалмайды екен?» - деп күлімдеді». Келесі жарыс Монако Гран-приі болды, онда Караччола қайтадан жартылай тәуелсіз ретінде қатысты. Ол жарыстың басында төртінші орынға ие болды, бірақ Alfa Romeo жүргізушісі Баконин Борзачкини дөңгелек ауыстыру үшін пит-стопқа кіргенде және Ахилл Варцидің Bugatti көлігінің осі сынғанда екінші орынға көтерілді. Тацио Нуволари екінші Alfa Romeo көлігінде өзінің көшбасшылығын тез жоғалтқанын байқады, өйткені Караччола жақындады; жарысқа он айналым қалғанда Караччола өте жақын болды, ол Нуволаридің жылдамдықты өзгертетінін көрді. Ол жарысты Нуволариден кейін аяқтады. Көпшілік Караччоланы ұрысты, олар оның команда үшін әдейі жеңілгенін, жеңіске жету үшін күресуден бас тартқанын сенді. Алайда, оның өнерінің арқасында Караччолаға Alfa Romeo командасында толық орын ұсынылды, ол оны қабылдады. Alfa Romeo Гран-при маусымының қалған бөлігінде үстемдік танытты. Нуволари мен Кампари Италия Гран-приінде жаңадан енгізілген жеңіл Alfa Romeo P3 көлігін жүргізді, ал Борзачкини мен Караччола әлдеқайда ауыр 8C көліктерін жүргізді. Караччоланың машинасы бұзылғаннан кейін жарыстан шығуға мәжбүр болды, бірақ итальяндыққа тас тигенде ол Борзачкинидің машинасына отырып, үшінші орын алды, Нуволари мен Фагиолиден кейін. Франция Гран-приінде Караччола, енді P3 көлігін жүргізіп, жарыстың басында Нуволаримен көшбасшылық үшін күресті. Alfa Romeo-ның үстемдігі соншалық, олардың көліктері соншалықты алда болды, команда үш үздік орынды таңдай алды, сондықтан Нуволари жеңіске жетті, Борзачкини мен Караччола одан кейін келді, екі итальяндық неміс жүргізушісінен алда. 1932 жылғы Германия Гран-приінде жағдай өзгеше болды, онда Караччола Нуволари мен Борзачкиниден жеңіске жетті. Караччола басқа жарыстарда да жақсы өнер көрсетті; ол Польша және Монца Гран-прилерін, сондай-ақ Нюрбургрингтегі Эйфельренненді жеңіп алды және осы чемпионатта үшінші және соңғы рет жеңіске жетті. Алайда, ол AVUS трассасындағы (AVUS трассасындағы жылдық жарыс) Mercedes Benz-дің Манфред фон Браучицтің қолынан жеңіліске ұшырады. Фон Браучиц жеңілдетілген корпусы бар жекеменшік SSK көлігін жүргізіп, Караччоланың Alfa Romeo көлігін екінші орынға ықты. Неміс көрермендері Караччоланың итальяндық командаға көшкенін көріп, оны ұрысты, ал фон Браучицтің толыққанды неміс жеңісіне зор қолдау көрсетілді.

Mercedes Benz officially withdrew from motor racing in 1931—citing the global economic downturn as a reason for their decision—although they continued to support Caracciola and a few other drivers covertly, retaining manager Alfred Neubauer to run the 'independent' operation. In part because of the financial situation, Caracciola was the only Mercedes driver to appear at the 1931 Monaco Grand Prix, driving an SSKL (a shorter version of the SSK). Caracciola and Maserati driver Luigi Fagioli challenged the Bugattis of Louis Chiron and Achille Varzi for the lead early in the race, but when the SSKL's clutch failed Caracciola withdrew from the race. A crowd of 100,000 turned out for the German Grand Prix at the Nürburgring. Rain began to fall before the race, and continued as Caracciola chased Fagioli for the lead in the early laps. The spray from Fagioli's Maserati severely impaired Caracciola's vision, but he was able to pass to take the lead at the Schwalbenschwanz corner. The track began to dry on lap six, and Chiron's Bugatti, which was by then running second, began to catch the heavier Mercedes. Caracciola's pit stop, completed in record time, kept him ahead of Chiron, and despite the Bugatti lapping 15 seconds faster than the Mercedes late in the race, Caracciola won by more than one minute. Caracciola was lucky to escape from a crash in the Masaryk Grand Prix. He and Chiron were chasing Fagioli when Fagioli crashed into a wooden footbridge, bringing it crashing down onto the road. Caracciola and Chiron drove into a ditch at the side of the road to avoid the debris; while Chiron drove out of the ditch and was able to continue, Caracciola drove into a tree and retired. Despite this accident, Caracciola again performed strongly in the Hillclimbing Championship; he won eight climbs in his SSKL to take the title. Perhaps his most significant achievement of 1931 was his win in the Mille Miglia. The local fleet of Alfa Romeos battled for the lead early in the race, but when they fell back Caracciola in his SSKL was able to take control. His win, in record time, made him and his co driver Wilhelm Sebastian (who allowed Caracciola to drive the entire race) the first foreigners to win the Italian race. The only other foreigners to win the race on the full course were Stirling Moss and Denis Jenkinson in 1955, also in a Mercedes made car. Mercedes Benz withdrew entirely from motor racing at the start of 1932 in the face of the economic crisis, so Caracciola moved to Alfa Romeo with a promise to return to Mercedes if they resumed racing. His contract stipulated he would begin racing for the Italian team as a semi independent. Caracciola later wrote that the Alfa Romeo manager was defensive when he questioned him about this clause; Caracciola believed it was because the firm's Italian drivers did not believe he could adjust smoothly from the big Mercedes cars to the smaller Alfa Romeos. His first race for his new team was at the Mille Miglia; he led early in the race, but retired when a valve connection broke. Caracciola later wrote, "I can still see the expression on [Alfa Romeo driver Giuseppe] Campari's face when I arrived back at the factory. He smiled to himself as if to say, Well, didn't I tell you that one wasn't going to make it?" The next race was the Monaco Grand Prix, where Caracciola was again entered as a semi independent. He ran fourth early in the race, but moved to second as Alfa Romeo driver Baconin Borzacchini pitted for a wheel change and the axle on Achille Varzi's Bugatti broke. Tazio Nuvolari, in the other Alfa Romeo, found his lead reduced rapidly as Caracciola closed in; with ten laps remaining in the race Caracciola was so close he could see Nuvolari changing gears. He finished the race just behind Nuvolari. The crowd jeered Caracciola: they believed he had deliberately lost for the team, denying them a fight for the win. However, on the strength of his performance, Caracciola was offered a full spot on the Alfa Romeo team, which he accepted. Alfa Romeo dominated the rest of the Grand Prix season. Nuvolari and Campari drove the light and newly introduced Alfa Romeo P3 at the Italian Grand Prix, while Borzacchini and Caracciola drove much heavier 8Cs. Caracciola was forced to retire when his car broke down, but he took over Borzacchini's car when the Italian was hit by a stone, and came third, behind Nuvolari and Fagioli. In the French Grand Prix, Caracciola, now driving a P3, battled Nuvolari for the lead early on. Alfa Romeo's dominance was so great and their cars were so far ahead the team could choose the top three finishing positions, thus Nuvolari won from Borzacchini and Caracciola, with the two Italians ahead of the German. The order was different at the 1932 German Grand Prix, where Caracciola won from Nuvolari and Borzacchini. Caracciola performed strongly in other races; he won the Polish and Monza Grands Prix and the Eifelrennen at the Nürburgring, and took five more hill climbs to win that Championship for the third and final time. He was, however, beaten by the Mercedes Benz of Manfred von Brauchitsch at the Avusrennen (the yearly race at the AVUS track). Von Brauchitsch drove a privately entered SSK with streamlined bodywork and beat Caracciola's Alfa Romeo, which finished in second place. Caracciola was seen by the German crowd as having defected to the Italian team and was booed, while von Brauchitsch's all German victory drew mass support.

1933-1934: Жарақат алып, Мерседеске оралды

Алфа Ромео 1933 жылғы маусымның басында өзінің зауыттық командасын мотор спортынан шығарды, бұл Каракчоланы келісім-шартсыз қалдырды. Ол Бугаттиден жұмыстан шығарылған француз-монаколық жүргізуші Луи Широнмен жақын дос болды. Швейцариядағы Аросада демалыс кезінде олар өз командасын – Scuderia C. C. (Caracciola Chiron) құруға шешім қабылдады. Олар үш Alfa Romeo 8C (Монца деп аталды) сатып алды, ал Daimler Benz оларды тасымалдау үшін жүк көлігін ұсынды. Широнның машинасы ақ жолақты көк түске, ал Каракчоланың машинасы көк жолақты ақ түске боялды. Кейін Каракчола оқиғадан кейін болғандарды еске алды: Каракчола жергілікті темекі дүкеніне креслода жеткізілді, содан кейін ауруханаға. Оң жамбасының бірнеше сынығы болды, дәрігерлер оның қайта жарысқа қатысатынына күмәнданды. Каракчола дәрігерлердің болжамын жоққа шығарып, күткеннен тез жазылды, ал қыста Шарлотта күйеуін Аросаға алып кетті, онда биіктік пен таза ауа оның жазылуына көмектесетін еді. Мерседестің жарыс менеджері Альфред Нойбауэр қараша айында Луганодағы Каракчолалардың шалесіне барып, егер ол жарамды болса, оны 1934 жылғы Гран-при маусымына алуды жоспарлады. Нойбауэр Каракчоланы жүруге шақырды, бірақ жүргізуші күліп, күлімсірегенімен, Нойбауэр оның алданып қалмағанын түсінді: Каракчола әлі де толық жазылмаған еді. Дегенмен, ол оған келесі жылдың басында AVUS трассасында сынақтан өту арқылы өзінің жарамдылығын дәлелдесе, келісімшарт ұсынды. Каракчола келісіп, келісімшартқа қол қою үшін Штутгартқа барды. Сапар оны соншалықты шаршатып жіберді, ол көп уақытын қонақүйдің төсегінде жатып, қалпына келтіруге кетірді. Луганоға оралғаннан кейін тағы бір қайғылы жағдай орын алды. Ақпан айында Шарлотта Швейцария Альпіндегі шаңғы жолында қар көшкініне ілініп қайтыс болды. Каракчола қайғырып, қоғамдық өмірден жартылай суырылып, мотор спортын толығымен тастауды ойлады. Широнның келуі оны жарысқа оралуға ынталанды, ал бастапқы күмәніне қарамастан, ол 1934 жылғы Монако Гран-приі алдындағы құрмет айналымын жасауға көндірілді. Каракчола сәуір айында AVUS трассасында жаңа Mercedes Benz W25 сынақтан өткізді, және жарақаттарына қарамастан – оң аяғы сол аяғынан бес сантиметрге қысқа болып жазылғандықтан, айқын ақсады – ол жарысқа қатысуға рұқсат алды. Алайда, Нойбауэр Мерседес командасын алғашқы жарыстан, сонымен қатар AVUS трассасынан шығарды, өйткені олардың жаттығу уақыты Auto Union-мен салыстырғанда тым нашар болды. Каракчола Нюрбургрингтегі Эйфель жарысына қатысуға жарамсыз деп танылды, бірақ алты аптадан кейін сол трассада өткен Германия Гран-приіне қатысты. 13-ші айналымда ол Карусельдің сыртынан Auto Union жүргізушісі Ханс Стактан көшбасшылықты алды, бірақ бір айналымнан кейін қозғалтқышы істен шығып, жарыстан шықты. 1934 жылғы қыркүйектегі Италия Гран-приінде оның сәті жақсырақ болды. Ыстық ауа-райында Каракчола төртінші орыннан екінші орынға көтеріліп, Стактан қалып қойды. 59 айналымнан кейін аяғының ауыруы оны басып тастады, ол пит-стоп жасады, командаласы Фагиолиге машинасына отыруға мүмкіндік берді. Фагиоли Стактың машинасынан жеңіске жетті, ол кезде Нуволари оны өз қолына алған еді. Маусымның қалған бөлігіндегі ең жақсы нәтижелері – Испания Гран-приінде екінші орын (ол Фагиолидің ашуына орай оны басып өтті, Нойбауэр итальяндыққа позицияны сақтап тұруды бұйырған еді) және Клаузенпасстағы төбе жарысында бірінші орын болды.

Alfa Romeo withdrew its factory team from motor racing at the start of the 1933 season, leaving Caracciola without a contract. He was close friends with the French Monegasque driver Louis Chiron, who had been fired from Bugatti, and while on vacation in Arosa in Switzerland the two decided to form their own team, Scuderia C. C. (Caracciola Chiron). They bought three Alfa Romeo 8Cs (known as Monzas), and Daimler Benz provided a truck to transport them. Chiron's car was painted blue with a white stripe, and Caracciola's white with a blue stripe. Caracciola later recounted what happened after the impact:

Caracciola was carried on a chair to the local tobacco shop, and from there he went to the hospital. He had sustained multiple fractures of his right thigh, and his doctors doubted he would race again. Caracciola defied the predictions of his doctors and healed faster than expected, and in the winter Charlotte took her husband back to Arosa, where the altitude and fresh air would aid his recovery. Alfred Neubauer, the Mercedes racing manager, travelled to the Caracciolas' chalet in Lugano in November with a plan to sign him for the 1934 Grand Prix season if he was fit. Neubauer challenged Caracciola to walk, and although the driver laughed and smiled while he did so Neubauer was not fooled: Caracciola was not yet fit. Nevertheless, he offered him a contract, provided he prove his fitness in testing at the AVUS track early in the next year. Caracciola agreed and went to Stuttgart to sign the contract. The trip wore him out so much he spent much of his time lying on his hotel bed recuperating. Upon his return to Lugano, another tragedy befell him. In February, Charlotte died when the party she was skiing with in the Swiss Alps was hit by an avalanche. Caracciola withdrew almost entirely from public life while he mourned, almost deciding to retire completely from motor racing. A visit from Chiron encouraged him to return to racing, and despite his initial reservations he was persuaded to drive the lap of honour before the 1934 Monaco Grand Prix. Caracciola tested the new Mercedes Benz W25 at the AVUS track in April, and despite his injuries—his right leg had healed five shorter than his left, leaving him with a noticeable limp—he was cleared to race. However, Neubauer withdrew the Mercedes team from their first race, also at the AVUS track, as their practice times compared too unfavourably to Auto Union's. Caracciola was judged not fit to race for the Eifelrennen at the Nürburgring, but made the start for the German Grand Prix at the same track six weeks later. He took the lead from Auto Union driver Hans Stuck on the outside of the Karussel on the 13th lap, but retired a lap later when his engine failed. He had better luck at the 1934 Italian Grand Prix in September. In very hot weather, Caracciola started from fourth and moved to second, where he trailed Stuck. After 59 laps, the pain in his leg overwhelmed him, and he pitted, letting teammate Fagioli take over his car. Fagioli won from Stuck's car which by then had been taken over by Nuvolari. His best results in the rest of the season were a second place in the Spanish Grand Prix—he led before Fagioli passed him, much to the anger of Neubauer, who had ordered the Italian to hold position—and first at the Klausenpass hillclimb.

1935-1936: Бірінші Чемпионат және Розмаермен бәсекелестік

Каракчола 1935 жылы еуропалық жүргізушілер чемпионатының біріншісін жеңіп алды. Чемпионатқа есепке алынатын жеті Гран-при – Монако, Франция, Бельгия, Германия, Швейцария, Италия және Испания – кіретін болды. Нуволари Нюрбургрингтегі жарыста өздерінің Alfa Romeo P3 машинасында Стак пен Каракчоладан озу арқылы күтпеген жеңіске жетті. Швейцария Гран-приі Берн қаласындағы Бремгартен трассасында өтті, онда Каракчола Фаджоли мен жаңа Auto Union жұлдызы Бернд Розмайерден басым түсті. Каракчола Испания Гран-приінде Фаджоли мен фон Браухичтен жеңіске жетті; Италия Гран-приінде берілісі бұзылып, жарыстан шығуға мәжбүр болғанымен, төрт жеңісі оған чемпионатты жеңіп алуға мүмкіндік берді. 1935 жылғы маусымның басқа жарыстарында Каракчола Нюрбургрингтегі Айфельренненді жеңіп алды және Барселонадағы Пенья Рейн Гран-приінде екінші орын алды. Ол сонымен қатар Ливия генерал-губернаторы Итало Балбо ұйымдастырған Триполи Гран-приінде жеңіске жетті. Жарыс шөлде, тұзды көлдің маңында өтті, ал қатты ыстықтан қауіптенген Ньюбауэр Мерседес-Бенц машиналарынның шиналарының тозуы мүмкін деп уайымдады. Каракчола жақсы бастамады, бірақ шиналарын ауыстыру үшін төрт пит-стоп жасағаннан кейін 40 айналымның 30-ында үшінші орынға көтерілді. Ол екі итальяндық пит-стопқа кірген кезде Нуволари мен Варциден көшбасшылықты иеленді және Варцидің соңғы шабуылына қарамастан, жеңіске жетті. Осындай нәтижеге қол жеткізу үшін Мерседес-Бенц 1936 жылғы маусымға бәсекеге қабілетті машина дайындауы қажет еді. W25 шассиі қысқартылғанымен және қозғалтқыш 4,74 литрге дейін жақсартылғанымен, автомобиль Auto Union әзірлеген C типінен нашар болды. Мерседес шассиді қозғалтқышқа сай жарақтандырмады, нәтижесінде W25 бәсекеге қабілетсіз және сенімсіз болып шықты. Осыған қарамастан, Каракчола маусымды Монако Гран-приінде жаңбыр астында жеңіспен ашты. Ол Венгрия Гран-приінде бастап кетті, бірақ механикалық ақауларға байланысты жарыстан шықты. Германия Гран-приінде жанармай сорғысының істен шығуына байланысты жарыстан шықты, бірақ командаласы Герман Лангтың машинасына отырып, кейін суперкомпрессордың проблемаларына байланысты сол машинаны да тоқтатуға мәжбүр болды. Каракчола Швейцария Гран-приінде бірнеше айналым бойы көшбасшы болды, Розмайер оның артынан тығыз қуып жететін болды, бірақ жарыс директоры Каракчолаға Авто-одақты кедергі келтіргені үшін тоғызыншы айналымда Розмайерге көшбасшылықты беруге бұйырды. 1936 жылы Мерседес бәсекеге қабілетсіз болды – Каракчола Монако мен Тунисте ғана екі рет жеңіске жетті, сондықтан Ньюбауэр маусымның ортасында команданы жарыстан шығарды, нәтижесінде Розмайер Auto Union үшін чемпионатты жеңіп алды.

Caracciola took the first of his three European Drivers' Championships in 1935. Seven Grands Prix—the Monaco, French, Belgian, German, Swiss, Italian and Spanish—would be included for Championship consideration. Nuvolari won a surprise victory at the Nürburgring in his Alfa Romeo P3, ahead of Stuck and Caracciola. The Swiss Grand Prix was held at the Bremgarten Circuit in Bern, and Caracciola won from Fagioli and the new Auto Union star Bernd Rosemeyer. Caracciola won the Spanish Grand Prix from Fagioli and von Brauchitsch; although his transmission failed at the Italian Grand Prix and he was forced to retire, his four wins allowed him to take the Championship. In the other races of the 1935 season, Caracciola won the Eifelrennen at the Nürburgring and finished second at the Penya Rhin Grand Prix in Barcelona. He also won the Tripoli Grand Prix, organised by the Libyan Governor General Italo Balbo. The Grand Prix was held in the desert, around a salt lake, and because of the intense heat Neubauer was concerned that the tyres on the Mercedes Benz cars would not last. Caracciola started poorly, but moved to third, after four pit stops to change tyres, by lap 30 of 40. He inherited the lead from Nuvolari and Varzi when the two Italians pitted, and held it to the finish, despite a late charge from Varzi. Remaining in such a position would require Mercedes Benz to produce a competitive car for the 1936 season. Although the chassis of the W25 was shortened, and the engine was significantly upgraded to 4.74 litres, the car proved inferior to the Type C developed by Auto Union. Mercedes had not improved the chassis to match the engine, and the W25 proved uncompetitive and unreliable. Despite this, Caracciola opened the season with a win in the rain at the Monaco Grand Prix, after starting from third position. He led the Hungarian Grand Prix early but retired with mechanical problems. At the German Grand Prix, he retired with a failed fuel pump, before taking over his teammate Hermann Lang's car; he later retired that car with supercharger problems. Caracciola led the Swiss Grand Prix for several laps, Rosemeyer trailing him closely, but the Clerk of the Course ordered Caracciola to cede the lead to Rosemeyer on the ninth lap after he was found to be blocking the Auto Union. Mercedes were so uncompetitive in 1936—Caracciola won only twice, in Monaco and Tunis—that Neubauer withdrew the team mid season, leaving Rosemeyer to take the Championship for Auto Union.

1937 ж. Екінші чемпионат

Мерседес Бенц 1937 жылғы маусымның басында жаңа машинамен Гран-при жарыстарына оралды. W125 өзінің алдыңғы модельінен айтарлықтай жақсарды, оның 5,6 литрлік сегіз цилиндрлі тік 8 қозғалтқышы W25-ке қарағанда әлдеқайда көп қуат берді: 500-ге қарағанда 650 ат күші болды. Бұл көрсеткіш 1980 жылдардың басына дейін Гран-при жарыстарында асып түспейді, сондай-ақ 1960 жылдардың аяғында Can Am жарысына дейін жарыстың кез келген түрінде асып түспейді. 1937 жылы алғашқы ірі жарыс – "Авусренен" болды, онда жаңадан салынған трассада жарысқа 300 мың адам қатысты. Жылдамдықты үнемі жоғары ұстап тұру үшін солтүстік бұрылысты тік бұрылысқа айналдырды, бұл ұсыныс Адольф Гитлерге тиесілі болғандай. Мерседес-Бенцтің ағымды машинасын айдап, Караччола Роземайерге қарсы жарыста жеңіске жетті, бірақ беріліс қорабының істен шығуы финалда зейнеткерлікке шығуға мәжбүр етті. AVUS жарысынан кейін Караччола, Роземайер, Нуволари және Мерседестің жаңа жүргізушісі Ричард Симанмен бірге Америкадағы Америка Автомобиль Ассоциациясы (AAA) санкциялаған қайта жаңғыртылған Вандербильт Кубогына жарысқа шықты, алты күннен кейін өткен Бельгия Гран-приінен қалып қойды. Поул-позициядан бастағаннан кейін, Караччола оныншы айналымға дейін жетекшілік етті, бірақ суперзарядтағысы бұзылғандықтан жарыстан шықты. Караччола Германия Гран-присінде екінші қатардан старт алып, жарыс басталғаннан кейін көп ұзамай көшбасшы болды. Ол финиш сызығына дейін фон Браухич пен Роземайердің алдында сақталды. Үш аптадан кейін Монако Гран-присінде ол поул-позицияны иеленді және фон Браухичпен қатаң күреске түсті. Мерседес-Бенц жүргізушілері бірнеше рет бір-бірінен алдыға шықты, бірақ фон Браухич пит-стоп кезінде Караччоланың индукциялық жүйесіне бұранда түсіп, оған үш жарым минут уақыт жоғалтқандықтан жеңіске жетті. Караччола Швейцария Гран-присінде маусымның екінші жарысында жеңіске жетті. Ауа райының нашарлығына қарамастан, Бремгартен трассасы сырғақ және қауіпті болды, бірақ Караччола жаңа айналым рекордын орнатып, орташа жылдамдығымен өзінің Regenmeister ретіндегі беделін нығайтты. Италия Гран-приі алғаш рет Монцаның дәстүрлі трассасынан гөрі Ливорно трассасында өтті. Осылайша Караччола екінші рет Еуропа Чемпионатын жеңіп алды. 1937 жылы Караччола екінші рет Мерседес Бенц үшін уақытты тіркеуші болып жұмыс істеген Элис Хоффман Тробекке үйленді. Ол оны 1932 жылы Киронмен қарым-қатынаста болған кезде таныстырған. Ол кезде ол швейцариялық бизнесмен және фармацевтикалық империяның мұрагері Альфред Хоффман Тробекке үйленген болатын. Шарлотта қайтыс болғаннан кейін ол Караччолаға қамқорлық жасады және Киронның білмеуімен онымен қарым-қатынас бастады. Олар Америкаға сапарға шыққанға дейін маусым айында Луганода үйленді.

Mercedes Benz returned to Grand Prix racing at the start of the 1937 season with a new car. The W125 was a vast improvement on its predecessor, its supercharged eight cylinder 5.6 litre straight 8 engine delivered significantly more power than the W25: 650 brake horsepower compared to 500 an incredible output for the time, and this figure would not be surpassed in Grand Prix racing until the early 1980s, and would also not be surpassed in any form of racing until Can Am racing in the late 1960s. The first major race of 1937 was the Avusrennen where 300,000 people turned out to see the cars race on the newly re constructed track. In order to keep speeds consistently high, the north curve was turned into a steeply banked turn, apparently at the suggestion of Adolf Hitler. Driving a streamlined Mercedes Benz, Caracciola won his heat against Rosemeyer, averaging around , although a transmission failure forced him to retire in the final. Following the AVUS race, Caracciola, along with Rosemeyer, Nuvolari and Mercedes' new driver, Richard Seaman, went to race in the revived Vanderbilt Cup, sanctioned by the American Automobile Association (AAA) in America, and in doing so missed the Belgian Grand Prix, which took place six days later. After starting from pole position, Caracciola led until lap ten, when he retired with a broken supercharger. Caracciola started from the second row of the grid at the German Grand Prix, but was into the lead soon after the start. There he remained to the finish, in front of von Brauchitsch and Rosemeyer. He took pole position at the Monaco Grand Prix three weeks later, and was soon engaged in a hard fight with von Brauchitsch. The Mercedes Benz drivers took the lead from each other several times, but von Brauchitsch won after a screw fell into Caracciola's induction system during a pit stop, costing him three and a half minutes. Caracciola won his second race of the season at the Swiss Grand Prix. Despite heavy rain which made the Bremgarten Circuit slippery and hazardous, Caracciola set a new lap record, at an average speed of , and cemented his reputation as the Regenmeister. For the first time, the Italian Grand Prix was held at the Livorno Circuit rather than the traditional venue of Monza. In doing so Caracciola clinched the European Championship for the second time. Caracciola married for the second time in 1937, to Alice Hoffman Trobeck, who worked as a timekeeper for Mercedes Benz. He had met her in 1932, when she was having an affair with Chiron. She was, at that time, married to Alfred Hoffman Trobeck, a Swiss businessman and heir to a pharmaceutical empire. She had taken care of Caracciola after Charlotte died, and shortly after began an affair with him, unbeknownst to Chiron. They were married in June in Lugano, just before the trip to America.

1938: жылдамдық рекордтары және үшінші Чемпионат

1938 жылдың 28 қаңтарында Караччола мен Mercedes Benz рекордтық командасы Франкфурт пен Дармштадт арасындағы Рейхс автобаны A5-те пайда болды. Ол кездегі жылдамдық рекордтарының жүйесі қозғалтқыш сыйымдылығына негізделген сыныптарды қолданды, бұл өзгертілген Гран-при машиналарын, осы жағдайда W125-ті, рекордтарды бұзуға мүмкіндік берді. Караччола бұрынғы рекордтарды бұзған болатын – 1935 жылы ол осы көрсеткіштерге жеткен, бірақ Auto Union жүргізушілері, ең алдымен Штук, содан кейін Розмайер оларды жаңартқан. Mercedes Benz W125 Rekordwagen-ді, негізінен ағымдағы сыртқы пішінімен және үлкен қозғалтқышы бар W125-ті жүргізе отырып, Караччола ұшу километрі үшін жаңа орташа жылдамдық пен ұшу милі үшін жаңа орташа жылдамдық көрсетті, бұл жылдамдықтар бүгінгі күнге дейін қоғамдық жолдарда қол жеткізілген ең жоғары жылдамдықтардың бірі болып саналады. Алайда, күн трагедиямен аяқталды; Розмайер өзінің Auto Union көлігімен Караччоланың жаңа рекордтарын бұзуға тырысты, бірақ ол шамамен жылдамдықпен келе жатқанда, күшті жел соққысы көлігіне тиіп, жолдан шығарып, екі рет аударылып, жүргізушісі қаза болды. Розмайердің өлімі Караччолаға терең әсер етті, ол кейін былай деп жазды:

1938 жылы Гран-при формуласы тағы өзгертілді, бұрынғы салмақ шектеулері жүйесінен бас тартылып, оның орнына поршеньнің көлемі шектелді. Mercedes Benz-тің жаңа машинасы W154 француз Гран-присінде өзінің мүмкіндіктерін көрсетті, онда фон Браухич Караччола мен Лангтан озып, Mercedes үшін 1–2–3 көрсетті. Караччола 1938 жылғы маусымда екі жарыста жеңіске жетті: Швейцария Гран-присі мен Коппа Ачербо; үш жарыста екінші орын алды: француз, неміс және Пау Гран-прилері; және екі жарыста үшінші орын алды: Триполи және Италия Гран-прилері, осылайша Еуропа чемпионатын үшінші және соңғы рет жеңіп алды. Караччоланың маусымдағы ең жарқын сәті – Швейцария Гран-присінде нөсер жаңбыр астында жеңіске жеткені болды. Оның командаласы Симен алғашқы 11 айналымда көш бастады, содан кейін Караччола оны озып кетті. Ол жарыстың қалған бөлігінде көшбасшылықты сақтап тұрды, тіпті шлемдегі визирін жоғалтқан күйінде де, көріну қабілеті нашарласа, әсіресе көп айналымдағы автомобильдердің дөңгелектерінен шашыраған су тамшықтарының әсерінен.

1939: Ланға қатысты артықшылықтар туралы мәлімдемелер

1939 жылғы маусым алдағы Екінші дүниежүзілік соғыстың қаптаған көлеңкесінде өтті, ал жарыс кестесі қыркүйекте Польшаға жасалған шабуылмен тоқтатылды. Чемпионат маусымы маусым айында Бельгия Гран-приімен басталды. Күшті жаңбыр жауғанда Каракчола «Ла-Сорс» бұрылысында сырғып, көлігінен шығып, қауіпсіздік үшін ағаштардың арасына итерді. Жарыстың барысында Сейман да сол бұрышта жолдан шығып, ағаштарға соқтығысып, көлігі өртеніп кетті, ол пилот кабинасында тірідей жанып қалды. Ол сол түні ауруханада, қысқа ғана уақыт есін жиғаннан кейін қайтыс болды. «Мерседес» командасының барлық мүшелері оның жерлеу рәсіміне Лондонға барды. Маусымның қалған бөлігінде Каракчола Германия Гран-приін алтыншы және соңғы рет, тағы да жаңбыр жауғанда жеңіп алды, жарысқа үшінші орыннан старт алып. Швейцария және Триполи Гран-прилерінде ол Лангтан кейін екінші орынды иеленді. Соңғы жарыс «Мерседес-Бенц» үшін үлкен жеңіс болды. Германияның үстемдігін тоқтатуға тырысып, итальяндық ұйымдастырушылар қозғалтқыштардың көлемін 1,5 литрге дейін шектеуге шешім қабылдады (сол кездегі неміс командалары 3 литрлік қозғалтқыштарды қолданды) және бұл өзгеріс туралы соңғы сәтте хабарлады. Алайда, бұл өзгеріс «Мерседес-Бенцке» жеті ай бұрын белгілі болды, және компания жаңа шектеулерге сәйкес екі W165 көлігін әзірлеп, құрастырды; екеуі де 28 итальяндық көліктің күшін жеңіп, ұйымдастырушыларды көңілсіздікке түсірді. Каракчола «Мерседес-Бенц» командасы 1939 жылғы маусымда Лангты жақтады деп сенді; «Мерседес» брендінің иесі «Daimler Benz» компаниясының бас директоры доктор Вильгельм Киссельге жолдаған хатында ол былай деп жазды:

Каракчоланың наразылығына қарамастан, Лангты 1939 жылғы Еуропа чемпионы деп NSKK (Nationalsozialistisches Kraftfahrkorps, немесе Ұлттық-социалистік автокөлік корпусы) жариялады, бірақ бұл шешім AIACR тарапынан бекітілмеді, ал «Auto Union» жүргізушісі Герман Пол Мюллер ресми есеп жүйесі бойынша титулға талап етуге құқылы болуы мүмкін, сонымен қатар соғыс басталғаннан кейін автоспорт жарыстары тоқтатылды.

Соғыс, қайта оралу және кейінгі жылдар

Каракчола және оның әйелі Элис Лугано қаласына қайтып келді. Соғыс жылдарында ол жарысқа қатыса алмады, себебі жанармайдың рациондалуы автожарыстарды мүмкінсіз етті. Оның аяғындағы ауырсыну күшейді, сондықтан олар Болоньядағы клиникаға барып, маманмен кеңесті. Оған операция жасау ұсынылды, бірақ Каракчола операциядан кейін қалпына келуге кететін кем дегенде үш айды ескере отырып, бұл нұсқадан бас тартты. Соғыстың соңғы жылдарының көп бөлігін – 1941 жылдан бастап – ол 1939 жылғы Триполи Гран-приінде қолданылған екі W165 көлігін алуға тырысты, оларды соғыс аяқталғанға дейін сақтап қалу мақсатында. 1945 жылдың басында Швейцарияға жеткеннен кейін, олар швейцариялық билік тарапынан неміс мүлігі ретінде тәркіленді. Ол 1946 жылғы Индианаполис 500 жарысына қатысуға шақырылды және бастапқыда W165 машиналарының біреуін жүргізуді жоспарлаған, бірақ швейцариялық кеден оларды уақытында босата алмады. Дегенмен ол жарысты көру үшін АҚШ-қа барып келді. Жергілікті команда иесі Джоэл Торн оған өзінің Thorne Engineering Specials көлігінің біреуін ұсынды, бірақ жарысқа дейінгі жаттығу кезінде Каракчола екінші рет ірі апатқа ұшырады – құс болуы мүмкін бір заттың соққысынан басы ауырсынып, оңтүстік қабырғаға шағылысты. Ұйымдастырушылар оған киюді талап еткен танк жүргізушісінің шлемі оның өмірін сақтап қалды. Ол ауыр шаңқауға ұшырады және бірнеше күн комада жатты. Индианаполис автотрассасының иесі Тони Хулман Каракчола мен оның әйелін Терре-Хаутқа жақын орналасқан өзінің шатырында толыққанды қалпына келгенше тұруға шақырды. Каракчола 1952 жылы жарысқа оралды, ол жаңа Mercedes-Benz W194 спорттық көлігін жүргізу үшін Mercedes-Benz зауытының командасына қайта шақырылды. Көлікпен алғашқы маңызды жарыс – Карл Клинг пен оның бұрынғы командаласы Герман Лангпен бірге Милле Милья болды. Клинг жарыста екінші орынды алды, ал Каракчола төртінші орынды иеленді. Кейіннен Каракчолаға командаластарына қарағанда нашаррақ қозғалтқышы бар көлік берілгені белгілі болды, мүмкін жарысқа дайындалуға жеткілікті уақыт болмағандықтан. Каракчоланың мансабы үшінші ірі апатпен аяқталды: 1952 жылғы Швейцария Гран-приіне қолдау жарысы кезінде оның 300SL көлігінің тежегіштері істемей қалды және ол жылдам, ағаштармен қапталған Бремгартен трассасында ағашқа соғылып, сол аяғын сындырып алды. Жарыстан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Каракчола Daimler-Benz компаниясында сатушы болып жұмыс істеді, Еуропада орналасқан НАТО әскерлеріне бағытталды. Ол әскери базалар бойынша гастрольдік шоулар мен демонстрациялар ұйымдастырды, бұл сол кезеңде Mercedes-Benz көліктерінің сатылымын арттыруға ықпал етті. 1959 жылдың басында ол ауырып, сарқыраманың белгілерін байқады, бірақ емдеуге қарамастан, жағдайы нашарлай берді. Жыл соңында оған бауыр циррозы деген диагноз қойылды. Ол туған қаласы Луганода жерленді.

Caracciola and his wife Alice returned to their home in Lugano. For the duration of the war, he was unable to drive; the rationing of petrol meant motor racing was unfeasible. The pain in his leg grew worse, and they returned to the Bologna clinic to consult a specialist. Surgery was recommended, but Caracciola decided against that option, deterred by the minimum three months it would take to recover from the operation. He spent much of the last part of the war—from 1941 onwards—attempting to gain possession of the two W165s used at the 1939 Tripoli Grand Prix, with a view to maintaining them for the duration of the hostilities. When they finally arrived in Switzerland in early 1945, they were confiscated as German property by the Swiss authorities. He was invited to participate in the 1946 Indianapolis 500, and originally intended to drive one of the W165s, but was unable to have them released in time by Swiss customs. Nevertheless, he headed to the United States to watch the race. Joel Thorne, a local team owner, offered him one of his Thorne Engineering Specials to drive, but during a practice session before the race Caracciola suffered his second major accident when was hit on the head by an object, believed to be a bird, and crashed into the south wall. His life was saved by a tank driver's helmet the organisers insisted he wear. He suffered a severe concussion and was in a coma for several days. Tony Hulman, owner of the Indianapolis Motor Speedway, invited Caracciola and his wife to stay at his lodge near Terre Haute to let him fully recover. Caracciola returned to racing in 1952, when he was recalled to the Mercedes Benz factory team to drive the new Mercedes Benz W194 in sports car races. The first major race with the car was the Mille Miglia, alongside Karl Kling and his old teammate Hermann Lang. Kling finished second in the race, Caracciola fourth. It later emerged that Caracciola had been given a car with an inferior engine to his teammates, perhaps because of a lack of time to prepare for the race. Caracciola's career ended with his third major crash; during a support race for the 1952 Swiss Grand Prix, the brakes on his 300SL locked and he skidded into a tree at the fast, tree lined Bremgarten circuit, fracturing his left leg. After he retired from racing, Caracciola continued to work for Daimler Benz as a salesman, targeting NATO troops stationed in Europe. He organised shows and demonstrations which toured military bases, leading in part to an increase in Mercedes Benz sales during that period. In early 1959, he became sick and developed signs of jaundice, which worsened despite treatment. Later in the year, he was diagnosed with advanced cirrhosis. He was buried in his home town of Lugano.

Ле-Манның 24 сағаттық жарысының нәтижелері

Жыл Команда Ұжымдас жүргізушілер Автомобиль класы Айналымдар 1930 Рудольф Караччола Кристиан Вернер Мерседес Бенц SS 8.0 85 Аяқталмады Аяқталмады