Жаңа Зеландияның Оң Альпі тауларындағы Haast Pass – теңіз деңгейінен төменгі биіктіктегі маңызды тау жолы. Тарихы, географиясы және қазіргі күйі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Тау асуы
Mountain pass
Хаст асуы – Льюис асуы және Артур асуымен қатар Оңтүстік Альп тауларын кесіп өтетін үш асудың бірі, бірақ Гомер туннелі Басты бөліністің астынан өтеді. Хаст асуы Хаст және Макарора өзендері арасындағы жотада теңіз деңгейінен биікке көтеріледі. Осылайша, ол Оңтүстік Альп тауларын кесіп өтетін ең төменгі асу болып табылады. Хаст асуы арқылы өтетін жол (қазіргі) 1960 жылы Хаст қаласына дейін қиыр жолдан салынған жолға айналдырылды, бірақ 1965 жылға дейін Батыс жағалаудың қалған бөлігімен байланысты емес еді. Хаст және Макарора арасындағы Хаст асуы жолында ешқандай елді мекендер жоқ. Жол көбінесе өзгертілмеген шаған орманынан өтеді. Хаст қаласы мен асудың жотасы арасында 6-шы мемлекеттік тас жол Хаст өзенінің бағытымен жүреді және бірнеше танымал сарқырамаларға қол жеткізу және оларды көруге мүмкіндік береді, олардың ішінде (батыстан шығысқа қарай): Роринг Билли сарқырамасы, Тундер Крик сарқырамасы және Фантайл сарқырамасы.
The Haast Pass is one of the three passes where a road crosses over the Southern Alps – alongside the Lewis Pass and Arthur's Pass, although the Homer Tunnel passes under the Main Divide. The Haast Pass rises to a height of above sea level at the saddle between the valleys of the Haast and Makarora Rivers. As such, it is the lowest of the passes traversing the Southern Alps. The route through Haast Pass (now ) was converted from a rough track to a formed road that reached the Haast township in 1960, but was not linked with the rest of the West Coast until 1965. No settlements exist on the Haast Pass road between Haast and Makarora. The road passes through predominantly unmodified beech forest. Between the township of Haast and the summit of the pass, State Highway 6 follows the route of the Haast River, and provides access and viewing points for several notable waterfalls including (west to east): Roaring Billy Falls, Thunder Creek Falls, and Fantail Falls.
Тарих
Нгаи Таху Уанака көлінен Батыс жағалауға өту үшін бұл асуды пайдаланды. Еуропалықтар зерттеген кезде, 1835 жылы Те Пуохо о те ранги бастаған соғыс тобының осы асуды пайдалануымен әйгілі болды; күтпеген шабуыл Те Пуохоға Макарора алқабындағы маусымдық елді мекендерге шабуыл жасауға мүмкіндік берді. 1936 жылы Макарорадан басталган келесі кезең Хаст қақпаларына дейін созылды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғысқа ресурстар жұмсалғандықтан бірнеше жылға тоқтатылды. Хаст қақпасының батыс жағындағы жұмыс 1946 жылға дейін қайта басталмады. Жұмыс баяу жүрді және 1955 жылға қарай шатқалдың батыс жағында әлі де 16 шақырымдай жол салынуы керек еді. Отаго мен Оңтүстік Вестленд арасындағы Хаст асуы жолы 1960 жылдың қараша айында ресми түрде ашылды, бірақ Жаңа жылда Хаст қақпасындағы уақытша Бейли көпірін тұрақты құрылыммен алмастыру үшін жол толығымен жабылуы керек екені хабарланды. 1961 жылдың қыркүйегінде 3 айлық толық жабылудан кейін жаңа Каллендер-Гамильтон көпірі ашылды. Осы кезеңде Хаст қаласына Кромвельден (Отаго) әдетте жолмен жеткізілетін жүктерді өзен арқылы қолмен тасымалдауға тура келді – Отаго жағындағы бір жүк көлігінен Батыс жағалаудағы екінші жүк көлігіне. Хаст және Паринга арасындағы соңғы бөлім аяқталғаннан кейін, Хаст тас жолының ресми ашылуы 1965 жылдың 6 қарашасында өтті. Дегенмен, жолдың барлық бөлігіне жол жабу материалдарын төсеу 1995 жылға дейін аяқталмады. 20 ғасырдың басында, жергілікті депутат Том Седдон Батыс жағалаудан Отагоға асу арқылы темір жол салуды ұсынды; ол Росс тармағын Отаго орталық темір жолымен байланыстыратын, ол Омакау қаласында аяқталар еді. Алайда, бұл жоба іске аспады; Отаго орталық темір жолы Кромвельде аяқталды және Росстан оңтүстікке қарай темір жол салынбады, Янте көлінің жанындағы орман шаруашылығына қызмет ететін қарапайым тарамдық темір жол ғана салынды.
Ngāi Tahu used the pass to cross from Lake Wānaka to the West Coast. At the time of European exploration, it was notorious for its use in 1835 by a war party led by Te Pūoho o te rangi; a surprise crossing enabled Te Pūoho to ambush seasonal villages in the Makarora valley. A further phase commenced from the east at Makarora in 1936, and proceeded as far as the Gates of Haast, but was then halted for several years because of diversion of resources to the Second World War. Further work on the western side of the Gates of Haast did not begin again until 1946. Progress was slow, and by 1955, there was still 10 miles of roadway to be formed on the western side of the gorge. The Haast Pass road between Otago and southern Westland was officially opened in November 1960, but it was announced that a complete road closure would be required in the New Year to replace the existing temporary Bailey bridge at Gates of Haast with a permanent structure. In September 1961, the new Callender Hamilton bridge was opened, after 3 months of total road closure. During this period, supplies for the Haast township, normally delivered via the road from Cromwell in Otago had to be hand carried across a catwalk over the river from one truck on the Otago side to another truck on the West Coast side. The official opening of the entire Haast Highway was held on 6 November 1965, following the completion of the last section between Haast and Paringa. However, a chipseal surface on the entire route was not completed until 1995. In the early 20th century, a railway from the West Coast through the pass to Otago was suggested by local MP Tom Seddon; it would have linked the Ross Branch with the Otago Central Railway, which then terminated in Omakau. However, the line never came to fruition; the Otago Central Railway terminated in Cromwell and no railway was built south of Ross, just a lightly laid bush tramway to serve logging interests near Lake Ianthe.