Гленн Форд: Канадский актер «Золотого века» Голливуда

Кіріспе

Канадалық актер (1916–2006)

Гвиллин Сэмюэл Ньютон Форд (1 мамыр 1916 – 30 тамыз 2006), Гленн Форд ретінде танымал, канадалық-америкалық актер болған. Ол Голливудтың алтын дәуірінде 1940, 1950 және 1960 жылдардағы ең табысты актерлердің бірі ретінде көзге түсті, оның мансабы 50 жылдан астам уақытқа созылды. Форд көбінесе ерекше жағдайлардағы қарапайым адамдарды сомдады. Ол көптеген жанрдағы фильмдерде ойнағанмен, оның ең маңызды рөлдері "Гилда" (1946) және "Биг Хит" (1953) фильм-нуарларында, сондай-ақ "Блэкборд Джунгли" (1955) мектеп драмасында болды. Дегенмен, ол комедиялар мен вестерндердегі рөлдері үшін актерлік марапаттарға ие болды, оның ішінде "Алтын глобус" жүлдесіне үш рет ұсынылып, "Көреметтер қалтасы" (1961) үшін жеңіске жетті. Сонымен қатар, ол "Супермен" (1978) франшизасының бірінші фильмінде Суперменнің қарапайым Кларк Кенттің асырап алған әкесі Джонатан Кент рөлін ойнады. Оның бес фильмі Конгресс кітапханасының Ұлттық кино тізіліміне "мәдени, тарихи немесе эстетикалық" маңызды туындылар ретінде енгізілді: "Гилда" (1946), "Биг Хит" (1953), "Блэкборд Джунгли" (1955), "3:10 to Yuma" (1957) және "Супермен" (1978).

Ерте өмір

Гвиллин Сэмюэл Ньютон Форд 1916 жылы 1 мамырда Канада Доминионының Квебек провинциясындағы Сент-Кристин-д'Овернь қаласында Ханна Вуд (құрметті есімі Митчелл) мен Канадалық Тынық мұхиты темір жолының инженері Ньютон Фордтың ұлы болып дүниеге келді. Әкесінің туыстығы арқасында Форд Канада Доминионының бірінші премьер-министрі сэр Джон А. Макдональдтың шөбере інісі болды, сондай-ақ Американың сегізінші президенті Мартин Ван Бюренмен (1782-1862, 1837-1841 жылдары қызмет еткен) туыс болды. 1922 жылы, Форд алты жасқа толғанда, отбасы шекарадан оңтүстік-батысқа қарай АҚШ-қа көшіп, алдымен Калифорния штатының Венеция қаласына, содан кейін Лос-Анджелестің батысындағы Санта-Моникаға қоныстанды; оның әкесі Ньютон Венеция электр трамвай компаниясында трамвай машинисі болып жұмыс істеді, ол 1940 жылы 50 жасқа толғанда қайтыс болғанша, осы лауазымда болды, сол кезде оның ұлы Гленн 24 жаста болды. Форд әкесінің кеңесін тыңдап, көп жылдар өткен соң, 1950 жылдары Голливудтың ең танымал актерлерінің бірі болғанда, үйінде сантехника, электр сымдары және кондиционерлермен үнемі айналысты.

Колумбия суреттері

Форд Батыс жағалаудағы театрлық труппаларда ойнады және 1939 жылы «Колумбия Пикчерс» компаниясына қосылғанға дейін «Манхэттендегі түні» (1937) атты қысқа фильмде түсті. Оның сахналық есімі әкесінің туған жері – Гленфорд (Альберта штаты) қаласынан алынған. Оның үлкен кино рөліндегі алғашқы қадамы 20th Century Fox студиясында Дальтон Трамбо жазған «Қоршалған жұмақ» (1939) фильмінде болды. Фордтың «Колумбия» үшін түсірген алғашқы фильмі «B» классындағы «Ұлым кінәлі» (1939) болды. Одан кейін ол «Кінәлі әйел» (1940), «Жандары жоқ адамдар» (1940), «Сатуға арналған сәбилер» (1940) және «Блонди Купидонмен ойнайды» (1941) сияқты басқа да «B» фильмдеріне қатысты. Форд Рита Хейвортпен бірге ойнаған үлкен бюджетті «Сұрақталған әйел» (1940) фильмінде де түсті. Бұл жақсы қабылданған сот драмасы, онда Форд әкесі Брайан Аерн оны велосипед шеберханасында жаңа өмірге қайтаруға тырысқанда Рита Хейвортқа ғашық болатын жас жігіттің рөлін ойнайды. Венгр эмигранты Чарльз Видор режиссерлік еткен бұл фильмде екі жас жұлдыз бірден жақын дос болып кетті.

Біздің кеш осылай аяқталады

Голливудтың басты режиссері Джон Кромвелл оның жұмысына қатты әсерленіп, оны «Сонымен біздің түніміз аяқталады» (1941) атты тәуелсіз драмаға Колумбия студиясынан шақырып алды. Бұл фильмде Форд нацистік Германия басып алған Еуропадан қашқан 19 жастағы неміс эмигрантының терең бейнесін сомдады. Фредрик Марчпен бірге жұмыс істеп, 30 жастағы Маргарет Салливанды (жақында «Оскар» номинациясын алған) баурап алып (экранда), Фордтың ұялшақ, құштар жас босқын рөлі тіпті осындай жұлдызды құрамда да көптің назарын өзіне аударды. The New York Times газетінің шолушысы Босли Кроутер 1941 жылдың 28 ақпанында: «Гленн Форд – өте үміткер жаңа актер, – деп жазды, – ол рөлінен актерлік құрамдағы ешкімге қарағанда көбірек мән мен тартымды қарапайымдылықты шығарады». Фильм Лос-Анджелесте әйгілі премьерадан өткеннен кейін және Майамидегі қайырымдылық кешінде президент Франклин Д. Рузвельт оны Ақ үйдің жеке көрсетілімінде тамашалады және фильмге жоғары баға берді. Жас Форд Рузвельттің жыл сайынғы туған күніне шақырылды. Президенттен шабыттанған ол Лос-Анджелеске оралып, демократ ретінде тіркеліп, Рузвельттің ынталы жақтасы болды. «Франклин мен Элеонора Рузвельтпен кездескенімде қатты әсерлендім, – деп еске алды Гленн Форд ондаған жылдардан кейін ұлына. – Лос-Анджелеске келген соң, өзімнің қолымен жазылған әдемі суретін таптым, одан қатты қуандым. Ол әрқашан үйімде ерекше орын алды». 35 сұхбаттан және оған жеке жақсы пікірлерден кейін, Гленн Фордтың жас әйел жанкүйерлері де оның автографы үшін асықты. Алайда, жас актер Колумбия студиясы осы беделді пайдаланбағанына көңілі қалды, керісінше, оны 7 жылдық келісімшартының соңына дейін дәстүрлі фильмдерге түсіріп қойды. Оның келесі фильмі «Техас» – оның алғашқы вестерні, ол өмірінің соңына дейін байланысты болатын жанр. Америка Азамат соғысынан кейін түсірілген бұл фильмде ол өмір бойы дос болған, келісімшарт бойынша басқа бір жас актер Уильям Холденмен бірге ойнады. Содан кейін көптеген қарапайым фильмдер түсірілді, олардың ешқайсысы естен кетпесе де, Фордқа анасымен бірге Пасифик Палисадес ауданында әдемі үй сатып алуға жеткілікті қаражат берді.

Top Hollywood director John Cromwell was impressed enough with his work to borrow him from Columbia for the independently produced drama, So Ends Our Night (1941), where Ford delivered a poignant portrayal of a 19 year old German exile on the run in Nazi occupied Europe. Working with Academy Award winning Fredric March and wooing (onscreen) 30 year old Margaret Sullivan, (who was recently nominated for an Academy Award "Oscar"), Ford's portrayal of a shy, ardent young refugee riveted attention even in such stellar company. "Glenn Ford, a most promising newcomer," wrote The New York Timess Bosley Crowther in a review on February 28, 1941, "draws more substance and appealing simplicity from his role of the boy than any one else in the cast." After the film's highly publicized premiere in Los Angeles and a gala fundraiser in Miami, President Franklin D. Roosevelt saw the film in a private screening at the White House, and admired the film greatly. Young Ford was invited to Roosevelt's annual Birthday Ball. Inspired and enthused by the President, he returned to Los Angeles and promptly registered as a Democrat and a fervent FDR supporter. "I was so impressed when I met Franklin and Eleanor Roosevelt," recalled Glenn Ford to his son decades later, "I was thrilled when I got back to Los Angeles and found a beautiful photograph personally autographed to me. It always held a place of high honor in my home." After 35 interviews and glowing reviews for him personally, Glenn Ford soon had young female fans begging for his autograph, too. However, the young man was disappointed when Columbia Pictures did nothing with this prestige and new visibility and instead kept plugging him into conventional films for the rest of his 7 year contract. His next picture Texas was his first Western, a genre with which he would be associated for the rest of his life. Set after the American Civil War, it paired him with another young male star also under contract, William Holden, who became a lifelong friend. More routine films followed, none of them memorable, but lucrative enough to allow Ford to buy his mother and himself a beautiful new home in the Pacific Palisades community

«Сонымен біздің түніміз аяқталады» фильмі жас актерге тағы бір жағынан әсер етті: 1941 жылдың жазында, АҚШ Екінші дүниежүзілік соғыста бейтарап болған кезде, ол 3-сыныпты кейінге қалдыруға құқылы болғанымен, АҚШ Жағалау күзетінің қосымша құрамына қатысты (анасының жалғыз күтінушісі болғандықтан). 1941 жылдың қыркүйегінде оқуын бастады, аптасына үш түн Сан-Педродағы жағалау бөліміне барады және демалыс күндерін көбінесе сонда өткізеді. Ол «Go West, Young Lady» (1941) және «Мартин Иденнің оқиғалары» (1942) сияқты Колумбия студиясының фильмдерінде түсірілуін жалғастырды.

Екінші дүниежүзілік соғыс және Элеонора Пауэлл

Фордтың нацистік қарсылық көрсеткен жас елшіге сурет салғаннан он ай өткен соң, АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа Жапонияның Перл-Харбордағы әскери-теңіз және әуе базаларына жасаған шабуылымен кірді. Форд өзінің 11-ші Columbia фильмінде, «Ұшу лейтенанты» (1942) жас ұшқыш рөлін ойнағаннан кейін, армия мен флотқа арналған соғыс облигацияларын сату үшін 12 қала бойынша саяхатқа шықты. Көптеген жұлдыздардың арасында ол өзінің уақытын бөліп отырды – Боб Хоуптан Кэри Грантқа дейін, Клодетт Колбертке дейін. Ол танымал би жұлдызы Элеонора Пауэллмен кездесті. Көп ұзамай екеуі ғашық болды; олар қазан айында Голливуд USO асханасының ресми ашылуына бірге қатысты. Форд «Жоқсыздар» (1942) фильмін түсірді, бұл тағы бір вестерн. Содан кейін, тағы бір соғыс драмасын түсіріп жатқанда, Эдвард Г. Робинсонның фашизмге қарсы күресімен бірге, Форд 1942 жылдың 13 желтоқсанында АҚШ Теңіз жаяу әскерінің резервіне ерікті түрде келді. Студия қызметкерлері таң қалды, теңіз жауынгерлеріне екінші еркек рөлді түсіруді аяқтауға тағы төрт апта уақыт беруді өтінді. Осы аралықта Форд Элеонора Пауэллге ұсыныс жасады, ол кейіннен өзінің күйеуінің жанында болу үшін экраннан зейнетке шыққандығын жариялады. Кейінірек Форд ұлына өзінің досы Уильям Холденнің АҚШ Әскери-әуе күштеріне қосылғанын және олар «осы туралы сөйлескенін және екеуміз де жаңадан құрылған мансабымыз, егер қайтып оралған кезде ұмытылып кететіндігіне сенімді болдық» деп еске салды. 1943 жылы наурыз айында Сан-Диегодағы Теңіз жауынгерлерінің базасына қызметке тағайындалды. Жағалау күзетінде қызмет еткен кезінде оған U.S.M.C. офицері лауазымы ұсынылды, бірақ Форд оны кино жұлдызына артықшылықты қарау ретінде түсіндірілетінін сезініп, бас тартты және теңіз жауынгерлеріне жеке жауынгер ретінде кірді. Ол Сан-Диегодағы әскери базада оқыды, сол кездегі ең танымал кино жұлдызы Тайрон Пауэр де сол жерде жаттықты. Пауэр Фордқа Сан-Диегодан жексенбі күндері кешке шығатын «Монтесума залдарының» апталық радио шоуында қатысуды ұсынды. Форд оқудан өте жақсы нәтиже көрсетті, мылтық мерген белгісін жеңіп алды, взводтың «Құрмет адамы» атанып, оқуды аяқтаған кезде сержант болды. Лагерь Пендлтондағы теңізшілер базасында тапсырма күтіп, Форд «Фокс» түсірген «Гуадалканал күнделігі» фильмінде теңізшілер шабуылшысының рөлін ойнауға ерікті болды. Кейін ол бұл бейнелерді өзінің кішкентай ұлы Питерге басқа фильмдердегі қара-ақ бояу көріністерімен бірге көрсетті. Форд үшін қайғылы жайт, ол жаудың іс-әрекетіне ең жақын болған шайқас көріністерін түсіру болды. Үш айдан кейін Вирджиния штатының Квантико қаласындағы Теңізшілер корпусының мектептері бөлінісіне (фотографиялық бөлімге) жіберілгеннен кейін, Форд 1944 жылдың ақпан айында Сан-Диего базасына оралды және Бас штаб батальонының Бас штабтың радио бөліміне тағайындалды. Элеонора, қазір оның әйелі, балаларының тууын күтіп, Фордтың өзі офицерлер даярлық мектебін асыға күткен кезде, ол Сан-Диегодағы АҚШ Әскери-теңіз ауруханасына он екі елі ішегінің жарасы болып шықты, ол оны өмірінің қалған бөлігіне дейін зардап шекті. Ол ауруханада бес ай бойы ауырып, емделіп жүрді. Ақыры, 1944 жылдың 7 желтоқсанында Перл-Харбордың үш жылдығына орай, ауруханадан шығарылды. Форд жауынгерлік міндетсіз болса да, ол үш жыл бойы теңіз жауынгерлерінің резервтік корпусында болғандығы үшін бірнеше қызмет медальдарымен марапатталды: Америка кампаниясы медалі, Азия-Тынық мұхит кампаниясы медалі және 1945 жылы 1941 жылдың желтоқсанынан бастап белсенді қызметте болған кез келген адам үшін құрылған Екінші дүниежүзілік соғыс Жеңіс медалі. Соғыстан кейін Форд әскери мансабын АҚШ Әскери-теңіз резервінде Вьетнам соғысы кезеңінде жалғастырып, капитан дәрежесіне жетті.

Ten months after Ford's portrait of a young anti Nazi exile, the United States entered World War II with the Imperial Japanese surprise attack on the Pearl Harbor naval and air bases in Hawaii. After playing a young pilot in his 11th Columbia film, Flight Lieutenant (1942), Ford went on a cross country 12 city tour to sell war bonds for Army and Navy Relief. In the midst of the many stars also donating their time – from Bob Hope to Cary Grant to Claudette Colbert – he met the popular dancing star Eleanor Powell. The two soon fell in love; they attended the official opening of the Hollywood USO canteen together in October. Ford made The Desperadoes (1942), another Western. Then, while making another war drama, Destroyer with ardent anti fascist Edward G. Robinson, Ford impulsively volunteered for the United States Marine Corps Reserve on December 13, 1942. The startled studio had to beg the Marines to give their second male lead four more weeks to complete shooting on their picture. In the meantime, Ford proposed to Eleanor Powell, who subsequently announced her retirement from the screen to be near her fiancé as he started Marine Corps boot camp. Ford recalled later to his son that his friend William Holden, who had joined the U. S. Army Air Corps, and Ford had "talked about it and we were both convinced that our careers, which were just getting established, would likely be forgotten by the time we got back if we got back." He was assigned in March 1943 to active duty at the Marine Corps Base in San Diego. With his Coast Guard service, he was offered a position as a U. S. M. C. officer, but Ford declined, feeling it would be interpreted as preferential treatment for a movie star and instead entered the Marines as a private. He trained at the Marine base in San Diego, where Tyrone Power, the number one male movie star at the time, was also based. Power suggested Ford join him in the Marines' weekly radio show Halls of Montezuma, broadcast Sunday evenings from San Diego. Ford excelled in training, winning the Rifle Marksman Badge, being named "Honor Man" of the platoon and being promoted to sergeant by the time he finished. Awaiting assignment at Camp Pendleton Marine Corps base, Ford volunteered to play a Marine raider – uncredited – in the film Guadalcanal Diary, made by Fox, with Ford and others charging up the beaches of Southern California. He later showed this to his little boy Peter, along with his many other black and white battle scenes in other films. Frustratingly for Ford, filming battle scenes was the closest he would ever get to any enemy action. After being sent to Marine Corps Schools Detachment (Photographic Section) in Quantico, Virginia, three months later, Ford returned to the San Diego base in February 1944 and was assigned to the radio section of the Public Relations Office, Headquarters Company, Base Headquarters Battalion, where he resumed work on the Halls of Montezuma film. Just as Eleanor, now his wife, was expecting the birth of their child and Ford himself was looking forward to Officers Training School, he was hospitalized at the U. S. Naval Hospital in San Diego with what turned out to be duodenal ulcers, which afflicted him for the rest of his life. He was in and out of the hospital for the next five months and finally received a medical discharge on the third year anniversary of Pearl Harbor, December 7, 1944. Though without the combat duty he had been hoping for, Ford was awarded several service medals for his three years in the Marines Reserve Corps: the American Campaign Medal, the Asiatic Pacific Campaign Medal, and the World War II Victory Medal, created in 1945 for anyone who had been on active duty since December 1941. After the war, Ford continued his military career in the U. S. Naval Reserve well into the Vietnam War era, achieving the rank of captain.

Гилда

Фордтың ерте мансабындағы ең есте қаларлық рөлі 1946 жылы соғыстан кейінгі алғашқы фильмімен, «Гилда» фильмінде Рита Хейвортпен бірге ойнаған рөлі болды. Бұл Гленн Фордтың Хейвортпен екінші жұптасуы еді; алғашқысы сияқты, оны Чарльз Видор режиссерлік етті. «The New York Times» газетінің киносыншысы Босли Кроутер фильмді қатты ұнатпады, тіпті, ол ашық мойындағандай, түсінбеді де, бірақ Фордтың «соғыс қызметінен жаңа оралғанын» және «қатал жас құмар ойыншы рөлінде белгілі бір жігер мен салмақтылық» танытқанын атап өтті. 1946 жылы фильмді қарап, Кроутер «Гилдамен» кейіннен байланыстырылатын сөз тіркесін білмеді, бұл термин француз сыншылары 1946 жылы мүлдем ойлап таппаған: film noir. Режиссер Видор, Будапештте туған, өте мәдениетті эмигрант, түсірілім алаңында эротикалық садизм мен жасырын гомоэротизмді белсенді түрде қолдады, бірақ Гленн Форд өзінің кейіпкерінің басшысына деген ыстық адалдығында ешқандай сезім болмағанын мәлімдеді, ал басшысы Джоннидің өміріндегі махаббатына білмейтіндей үйленген еді. Фильм Франциядағы Канн кинофестиваліне қатысты, ол сол жылы алғаш рет өткізілді. Форд Хейвортпен бірге түскен бес фильмде басты рөлді сомдады.

Жұлдыз

Қазір "А" фильмдерінің жұлдызы ретінде қалыптасқан Фордты Warner Bros студиясы Бетт Дэвистің "Жоғалған өмір" (1946) фильміндегі басты рөлге шақырып алды. Колумбияға оралғанда ол Джон Джозеф Монтгомеридің өмірбаянына арналған "Галлант Жолы" (1946) фильмінде ойнады; содан кейін ол "Фреймделген" (1947) триллерінде және "Миллидің үйленуі" (1948) комедиясында түсті. Ол және Хейворт Видормен бірге "Карменнің махаббаты" (1948) драмасының қымбат түсті түсіріліміне қайта қосылды. Форд комедияда, "Октябрьдің қайта оралуы" (1948) және танымал вестерн "Колорадодан келген адам" (1948) фильмдерінде ойнады. Соңғысында Уильям Холденмен бірге түсті. Форд пен оның досы Уильям Холден 1950-ші және 1960-шы жылдары өркендеді, бірақ Форд Холденнің Оскарлық карьерасында Билли Уайлдер және Дэвид Лин сияқты режиссерлермен жұмыс істеу мүмкіндігі берілмегеніне ренжіді. Ол, Рита Хейворт сияқты, "Осыдан мәңгілікке" фильміне түспеді – себебі Колумбия студиясының басшысы Гарри Кон өндірісті тоқтатты. Сонымен қатар, ол кейін қатты өкінген қателік жіберіп, Рита Хейвортпен бірге жоспарланған "Кеше туылған" комедиясындағы басты рөлден бас тартты, оны Холден қолға алды. Колумбия Фордты үнемі жұмыспен қамтып отырды: "Жасырын агент" (1949), фильм-нуар; Ида Лупиномен бірге түсірілген "Алтынға құмарлық" (1949) вестерні; және Эвелин Кейспен бірге түсірілген "Жұмсақ жүрек" (1949), тағы бір қылмыстық құпия / фильм-нуар. MGM оны "Доктор мен қыз" (1950) үшін қарызға алды, ал ол "Ақ мұнара" (1950) үшін RKO студиясына барды. Колумбияда Форд Бродэрик Кроуфордпен "Кінәлі" (1950) және "Ұшқыш зымыран" – Соғық соғыс дәуіріндегі фильмді түсірді.

Еркін жұмыс істейтін жұлдыз

Форд «Қызыл бас және ковбой» (1951) және «Күнді қуа» (1951) фильмдері үшін Paramount компаниясына, сондай-ақ «Кінәлі көлдің құпиясы» (1951) фильміне барды. United Artists компаниясында ол «Жасыл қолғап» (1952) фильмінде түсті, содан кейін MGM оны «Жас, идеяға толы жігіт» (1952) фильміне шақырды. Форд Рита Хейвортпен үшінші рет «Тринидадтағы махаббат» (1952) фильмінде бірге ойнады. Ол MGM-нің «Уақыт бомбасы» (1953) фильмінде түсу үшін Ұлыбританияға, содан кейін «Аламодан келген ер» (1953) вестерні үшін Universal компаниясына барды. Форд Джон Фарроумен бірге «Күннің тонауы» (1953) фильмін жасады, содан кейін Columbia компаниясында Глория Грэммен бірге Фриц Лангтің классикалық қылмыстық мелодрамасы «Қаһарлы ыстық» (1953) басты рөлінде ойнады. RKO компаниясында «Гондурастағы кездесуден» (1953) кейін Форд Ланг пен Грэммен «Адамдық құштарлық» (1954) фильмінде қайта қосылды. Форд екі вестерн түсірді: «Американо» (1955) RKO компаниясында және «Қатігездер» (1955) Columbia компаниясында.

Тақталық джунгли

Фордтың мансабы MGM студиясындағы жасөспірімдердің күйзелісін бейнелейтін маңызды фильм – «Тақтадағы орта» (Blackboard Jungle, 1955) фильмінде басты рөлге түскенде тағы бір деңгейге көтерілді. «Себепсіз бүлікші» (Rebel Without a Cause) және «Жабайы» (The Wild One) фильмдерімен салыстырғанда, «Тақтадағы орта» фильмі нәсілдік қақтығыстарды тікелей көрсетті. Форд өте жас Сидни Пуатье және басқа афроамерикандық және испандық актерлермен бірге қалалық мектептегі идеалистік, мазасыздыққа ұшыраған мұғалім рөлін ойнады, ал Вик Морроу қауіпті жасөспірім қылмыскерді сомдады. Фильмнің басында Билл Хейлидің «Rock Around the Clock» әні қолданылуы – Голливудта рок-н-ролл әнінің алғашқы пайдалануы болды. Фильмнің сценарийшісі және режиссері Ричард Брукс бұл музыканы Гленн Фордтың үйінде Фордтың ұлы Питердің пластинкасын ойнағанын естігенде тапқан. Фильм үлкен сәттілікке ие болды және MGM Фордпен ұзақ мерзімді келісімшартқа қол қойды. Олар оны Элеонор Паркермен бірге Марджори Лоуренстің өмірбаянына негізделген «Үзілген ән» (Interrupted Melody, 1955) фильміне түсірді, бұл де үлкен жетістік болды. «Сот» (Trial, 1956) және «Құпия құпия» (Ransom!, 1956) атты драмалары да сәтті болды. Форд «Юбал» (Jubal, 1956) вестерні үшін Columbia студиясына оралды, содан кейін MGM студиясында тағы бір вестерн – өте танымал «Ең жылдам қол» (The Fastest Gun Alive, 1956) фильмін түсірді.

Комедиялық

Фордтың жан-жақтылығы оған көптеген танымал комедияларда ойнауға мүмкіндік берді, көбінесе ол қиын жағдайға түскен, жақсы ниетті, бірақ оқиғадан бейсау болған қарапайым адам рөлінде болды. "Тамыз айының шайханасы" (1956) фильмінде ол Окинаваға арал тұрғындарын американдық өмір салтына көндіру үшін жіберілген американдық солдатты сомдады, бірақ оның өзі олардың ықпалына түсті. Фордтың осы кезеңдегі барлық басты рөлдері табысқа ие болды: Колумбия студиясының "3:10 Yuma" (1957), MGM әскери комедиясы "Суға жақындама" (1957) және Джек Леммонмен бірге түсірілген "Каубой" (1958) фильмі. Форд алғаш рет режиссер Джордж Маршаллмен танымал MGM вестерні "Қойшы" (1958) фильмінде жұмыс істеді. Олар "Имитациялық генерал" (1958) және "Торпедолық шабуыл" (1958) әскери комедияларында қайтадан бірге түсті. Ол Маршаллмен бірге Дебби Рейнольдспен екі комедия түсірді: "Бұл бір сүйіспеншілікпен басталды" (1959) және "Газебо" (1959). 1950 жылдардың соңында Форд Голливудтың ең жарқын жұлдыздарының біріне айналды.

1960 жылдар

Фордтың жұлдыз мәртебесіне жеткеннен кейінгі алғашқы қаржылық сәтсіздігі – эпикалық вестерн «Симарон» (1960) болды. Ол Маршаллмен бірге «Cry for Happy» (1961) және Фрэнк Капрамен «Pocketful of Miracles» (1961) сияқты бірнеше комедияларда ойнады, бірақ олардың ешқайсысы бұрынғы онжылдықтағы комедияларындай сәтті болған жоқ. Форд «Апокалипсис төрт салт аттылары» (1961) фильмінің басты рөліне шақырылды, ол кассалық сәтсіздікке ұшырады. «Experiment in Terror» (1962) триллері және «The Courtship of Eddie's Father» (1963) комедиясы Фордтың кассадағы беделін қайта жаңғыртты. Маршалл режиссерлік еткен «Love Is a Ball» (1963) және «Advance to the Rear» (1964) комедиялары одан аз танымал болды. Ол «Қиямет – аңшы» (1964) драмасында және «Dear Heart» (1964) романтикалық комедиясында ойнады. Форд Берт Кеннедимен бірге «The Rounders» (1965) және «The Money Trap» (1965) екі фильмін түсірді. Ол «Париж өртеніп жатыр ма?» (1966) фильміндегі көптеген танымал актерлердің бірі болды және «Rage» (1966) үшін Мексикаға барды. Форд бірқатар вестерндерде ойнады: «A Time for Killing» (1967), «The Last Challenge» (1967), «Day of the Evil Gun» (1968), «Smith!» (1968) және «Heaven with a Gun» (1969).

Кейінгі мансап

1976 жылы Форд «Midway» эпопеясында Генри Фондамен (адмирал Честер Нимицтің рөлінде) және Чарлтон Хестонмен (құрастырылған капитан Мэтт Гарттың рөлінде) бірге контр-адмирал Рэймонд Спраунстің рөлін ойнады. 1978 жылы Форд «Суперменде» Кларк Кенттің асырап алған әкесі Джонатан Кент рөлінде эпизодтық рөлде ойнады. Ол 10 жыл үздік қызмет өткендерге берілетін Теңіз корпусы резервінің лентасымен марапатталды.

Теледидар

1971 жылы Форд CBS телеарнасымен өзінің алғашқы телесериалында, жарты сағаттық комедиялық-драмалық «The Glenn Ford Show» фильмінде түсуге келісім жасады. Бірақ CBS басшысы Фред Сильверман батыс жанрындағы сериалды ұсынды, соның нәтижесінде «Cade’s County» сериалы пайда болды. Форд полициялық сыр мен батыс драмасының қоспасында оңтүстік-батыс округінің шерифі Кейд рөлін бір маусым (1971–1972) бойы ойнады. «The Family Holvak» (1975–1976) сериалында Форд Ұлы Депрессия дәуіріндегі дін қызметкерінің рөлін сомдады, бұл рөлді ол бұрын «The Greatest Gift» телефильмінде де ойнаған болатын. 1978 жылы Форд Mobil Showcase Network арнасы үшін «When Havoc Struck» апаттық деректік сериалының жүргізушісі, тапсырушысы және баяндаушысы болды. 1981 жылы Форд Мелисса Сью Андерсонмен бірге «Менің туған күнім құтты болсын» қорқыныш фильмінде түсті. 1991 жылы Форд «African Skies» кабельдік телесериалында түсуге келісті. Алайда, сериал басталмас бұрын, оның аяқтарында қан қысты, сондықтан ол Cedars Sinai медициналық орталығында ұзақ уақыт емделуге жатты. Соңында ол жазылып шықты, бірақ бір кезде оның жағдайы соншалықты ауыр болды, оны өте ауыр жағдайда деп санады. Форд сериалдан бас тартуға мәжбүр болды, ал оның орнына Роберт Митчем келді.

Радио

1950 жылы Форд Эрл Стэнли Гарднер жазған және Уильям Н. Робсон қойған "Кристофер Лондонның оқиғалары" радиоспектаклінде басты рөлді ойнады. Лондон – NBC радиожелісінде 1950 жылдың 22 қаңтарынан 30 сәуіріне дейін жексенбі күндері сағат 19:00-де эфир берілген, апталық оқиғалар сериясындағы жеке тергеуші.

Жеке өмір

Фордтың алғашқы әйелі актриса және биші Элеонора Пауэлл (1943–1959) болды, олармен оның жалғыз баласы, актер Питер Форд (1945 ж.т.) дүниеге келді. Жұп 1950 жылдары түсірілген «Have Faith in Our Children» атты қысқа фильмде бірге ойнады. Олар үйленген кезде Пауэлл Фордтан көбірек танымал еді. Форд 1980-ші жылдары Дебра Морриспен, ал 1990-шы жылдардың басында Карен Джонсонмен қарым-қатынаста болды. 1960 жылы Форд Беверли-Хиллстегі Хейворттың үйіне жақын үйге көшіп, 1980 жылдардың басына дейін олардың қарым-қатынасы жалғасты. Фордтың стриптизер және культ актрисасы Лиз Ренемен болған романы оның 1991 жылғы «Менің алғашқы 2000 адамым» кітабында баяндалған. Рене Фордты ең жақсы бес сүйіктісінің бірі деп атады. Форд сонымен қатар 40 жыл бойы барлық танымал достары мен сүйіктілерімен телефондағы әңгімелерін жазып, көптеген қарым-қатынастарын құжаттады. Бұл жазбаларда президенттер Ричард Никсон мен Рональд Рейган, сондай-ақ Рита Хейворт, Фрэнк Синатра, Уильям Холден, Джон Уэйн, Кэри Грант, Ава Гарднер, Грегори Пек, Джеймс Мейсон, Люсиль Болл, Джеймс Стюарт, Генри Фонда, Энджи Дикинсон, Джоан Кроуфорд, Бетт Дэвис, Чарлтон Хестон және Дебби Рейнольдс бар. Форд өзінің бірінші әйелі Элеонора Пауэллдің әңгімелерін тыңдау үшін жазу жүйесін орнатты, өйткені ол оның көп жасағандықтарын біліп, оны тастап кетеді деп қорқады. Пауэлл 1959 жылы оны неке адалдығын бұзғаны және психикалық зорлық көрсеткені үшін ажырасты. Гленн Форд өзінің мансабының шарықталу кезеңінде Демократиялық партияны қолдады. Ол 1940 жылдары Франклин Д. Рузвельт, 1956 жылы Адлай Стивенсон II және 1960 жылы Джон Ф. Кеннедиге дауыс берді. Кейін Форд Республикалық партияны қолдауға көшті. Ол 1980 және 1984 жылғы президенттік сайлауларда өзінің ескі досы және әріптесі Рональд Рейганды қолдады. 1980 жылдың мамыр айында Форд Ұлттық хоккей лигасының «Атланта Флеймс» командасын сатып алуға тырысты, оны қалада қалдыруды жоспарлады. Ол Байрон мен Дэрил Сименнің 14 миллион долларлық ұсынысын қайтаруға дайын болды, бірақ Нельсон Скальбания басқаратын, Симен ағайындыларын да қамтитын инвестициялық топ жеңіске жетті. Бұл топ 23 мамырда франшизаны 16 миллион долларға сатып алды және оны кейін Калгариге көшірді. Форд Калифорния штатының Беверли-Хиллс қаласында тұрды, онда Беверли-Хиллз полициясы тоқтатқанға дейін 140 дана легорн тауығын заңсыз өсірді.

Ford's first wife was actress and dancer Eleanor Powell (1943–1959), with whom he had his only child, actor Peter Ford (b. 1945). The couple appeared together on screen once in a short film produced in the 1950s titled Have Faith in Our Children. When they married, Powell was more famous than was Ford. Ford had also been engaged to Debra Morris in the 1980s and Karen Johnson in the early 1990s. In 1960, Ford moved to a home next to Hayworth's residence in Beverly Hills, and they continued their relationship for many years until the early 1980s. Ford's affair with stripper and cult actress Liz Renay was chronicled by her in the 1991 book My First 2,000 Men. She ranked Ford as one of her top five best lovers. Ford also documented his many relationships by taping every phone conversation with all of his celebrity lovers and friends for 40 years. Presidents Richard Nixon and Ronald Reagan are on these recordings, as well as Rita Hayworth, Frank Sinatra, William Holden, John Wayne, Cary Grant, Ava Gardner, Gregory Peck, James Mason, Lucille Ball, James Stewart, Henry Fonda, Angie Dickinson, Joan Crawford, Bette Davis, Charlton Heston and Debbie Reynolds. Ford installed the recording system to eavesdrop on the conversations of his first wife Eleanor Powell, fearing that she would discover his serial cheating and leave him. She divorced him in 1959 on grounds of adultery and mental cruelty. At the height of his stardom, Glenn Ford supported the Democratic Party. He supported Franklin D. Roosevelt in the 1940s, Adlai Stevenson II in 1956 and John F. Kennedy in 1960. Ford later switched his support to the Republican Party. He campaigned for his old friend and fellow actor Ronald Reagan in the 1980 and 1984 presidential elections. In May 1980, Ford attempted to purchase the Atlanta Flames of the National Hockey League, with the intention of keeping the team in the city. He was prepared to match a $14 million offer made by Byron and Daryl Seaman, but was outbid by an investment group led by Nelson Skalbania, which included the Seaman brothers. The group acquired the franchise for $16 million on May 23 and eventually moved it to Calgary. Ford lived in Beverly Hills, California, where he illegally raised 140 leghorn chickens until he was stopped by the Beverly Hills Police Department.

Өлім

Форд 1991 жылы 75 жасында жүрек және қан айналымы мәселелеріне байланысты актерлік қызметтен зейнеткерлікке шықты. Өмірінің соңғы жылдарында ол бірнеше жеңіл инсультты басынан өткізіп, денсаулығы нашарлаған. Ол 2006 жылғы 30 тамызда 90 жасында Беверли-Хиллстегі үйінде дүние салды.

Марапаттар

1957, 1958 және 1962 жылдары номинация алғаннан кейін Форд Франк Капраның «Күрекелердің қалтасы» фильміндегі рөлі үшін «Алтын глобус» сыйлығын жеңіп алды. Бұл фильм 1933 жылғы «Күндізгі әйелге арналған» фильмінің қайта түсірілімі болды, және Форд оның өндірісіне көмектескен. Форд 1956, 1958 және 1959 жылдары Quigley’s жылдық «Он үздік кассалық чемпиондар» тізіміне енді, 1958 жылы тізімде бірінші орынды иеленді. 1955 жылдан 1964 жылға дейін 10 жыл қатарынан Форд Quigley’s тізіміндегі ең табысты 25 актердің қатарында болды. 1958 жылы Форд «Суға жақындама» фильміндегі рөлі үшін «Алтын лавр» сыйлығын «Ең үздік комедиялық рөл» номинациясы бойынша жеңіп алды. Киноиндустриясына қосқан үлесі үшін Форд Голливуд Даңқы аллеясында, 6933 Голливуд бульвары мекенжайында жұлдызымен танылды. 1978 жылы ол Оклахома штатының Оклахома қаласындағы Ұлттық каубойлар және батыс мұрасы мұражайындағы Батыс өнерпаздарының Даңқ залына енгізілді. 1987 жылы Сан-Себастьян халықаралық кинофестивалінде «Donostia» сыйлығын алды, ал 1992 жылы Екінші дүниежүзілік соғысындағы ерлігі үшін «Легион д’Онер» медалімен марапатталды. Форд 2006 жылдың 1 мамырында Голливудтағы Грауманның «Египет театрында» американдық кинотеатр ұйымдастырған 90 жылдық мерейтойына арналған гала-концертте 15 жылдан кейін алғаш рет көпшілік алдына шығуға жоспарланған. Алайда, соңғы сәтте оның денсаулығы нашар болғандықтан қатыса алмайтыны белгілі болды. Денсаулығының қатысуына кедергі келтіруі мүмкін екенін күтіп, Форд бұрыннан-ақ көрермендерге арналған арнайы видеоүндеу жазды, ол Мартин Ландау, Ширли Джонс, Джейми Фарр және Дебби Рейнольдс сияқты достарынан жеке құрмет көрсетулерден кейін көрсетілді. 3852 Glennford астероиді Фордтың құрметіне аталған.

Мұра

1981 жылғы сұхбатында Форд өзінің ең ұнаған фильмдерінің қатарында "Қара тақтаның джунглилері", "Гилда", "Каубой", "Юмаға 3:10", "Қойшы" және "Газебо" фильмдерін атады. "Бәлкім, бұл мен түсірген ең жақсы фильмдер болмауы мүмкін, бірақ оларды мен ең жылы есте сақтаймын, себебі олармен бірге жұмыс істеген адамдардың арқасы", - деді ол. "Мысалы, менімен алты фильм түсірген Джордж Маршалл және Дебби Рейнольдс сияқты жандар".