Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың тарихи дирижаблі
United States historic airship
USS Macon (ZRS 5) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің құрастырған және пайдаланған, барлау мақсатындағы және "ұшақ тасығыш" ретінде қызмет еткен қатты дирижабль. Ол барлау үшін бес бір орындық Curtiss F9C Sparrowhawk паразит бипланы немесе оқу үшін екі орындық Fleet N2Y 1 ұшақтарын тасымалдаған. Қызмет еткен екі жылдың ішінде "Мэкон" 1935 жылғы ақпанда Калифорнияның Биг Сур жағалауында болған дауылда зақымданып, жоғалып кетті, бірақ экипаждың көп бөлігі құтқарылды. Ылғалданған қалдықтары АҚШ Ұлттық тарихи орындарының тізілімінде USS Macon дирижаблінің қалдықтары ретінде тіркелген. 6 метрге жуық Хинденбургке қарағанда қысқа болса да, "Мэкон" және оның "Акрон" бауырласы ұзындығы мен көлемі бойынша әлемдегі ең үлкен ұшу аппараттарының бірі болды. Сутекпен толтырылған "Хинденбург" және LZ 130 Graf Zeppelin II одан ұзын болғанымен, екі американдық әскери дирижабль әлі де гелиймен толтырылған ең үлкен қатты дирижабль рекордын сақтап тұр.
USS Macon (ZRS 5) was a rigid airship built and operated by the United States Navy for scouting and served as a "flying aircraft carrier", carrying up to five single seat Curtiss F9C Sparrowhawk parasite biplanes for scouting or two seat Fleet N2Y 1s for training. In service for less than two years, the Macon was damaged in a storm and lost off California's Big Sur coast in February 1935, though most of the crew were saved. The wreckage is listed as the USS Macon Airship Remains on the U. S. National Register of Historic Places. Less than 20 feet (6 m) shorter than the Hindenburg, both Macon and her sister ship Akron were among the largest flying objects in the world in terms of length and volume. Although the hydrogen filled, Zeppelin built Hindenburg and LZ 130 Graf Zeppelin II were both longer, the two American built naval airships still hold the world record for largest helium filled rigid airships.
Құрылыс
USS Macon Огайо штатының Спрингфилд қалашығындағы Goodyear Airdock-те Goodyear–Zeppelin корпорациясымен 2,45 миллион долларға салынды (1932 жылғы 2,45 доллар шамамен соңғы жылдары <есептелген сома> миллион долларға тең). Америкада салынған ең ірі дирижабль болғандықтан, тәжірибелі неміс дирижабль инженерлерінің тобы – бас дизайнер Карл Арнштейн басшылығымен – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Акрон» және «Мейкон» дирижабльдерін жобалау мен құрылысына жетекшілік етті және көмектесті. «Мейкон» үш ішкі кильі бар дуралюминийден жасалған корпусқа ие болды. Дирижабль гелатин латексінен жасалған 12 гелий толтырылған газ қаптарының көмегімен ауада ұшып тұрды. Корпустың ішінде сегіз неміс жасаған Maybach VL II 12 цилиндрлі, бензинмен жұмыс істейтін қозғалтқыштар орналастырылған, олар сыртқы пернелерді қозғалтты. Дирижабль АҚШ Өкілдер палатасының Теңіз істері жөніндегі комитетінің төрағасы Карл Винсонның округіндегі ең ірі қала болған Джорджия штатының Мейкон қаласының құрметіне аталды. Дирижабль алғаш рет 21 сәуірде ұшып, солтүстік Огайода 13 сағатқа жуық уақыт бойы 105 адаммен бірге ауада болды, бұл «Акронның» қазасына бір аптадан астам уақыт өткен соң болды, нәтижесінде адмирал Моффет және тағы 72 адам қаза тапты. «Мейкон» 1933 жылдың 23 маусымында АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қабылданып, командир Алджер Х. Дресел басқаруға кірісті. «Мейконның» мансабы 1933 жылдың 4 сәуірінде апатқа ұшыраған «Акроннан» гөрі әлдеқайда жемісті болды. «Мейкон» командирлері дирижабльдің қарсы күштердің көз алдынан тыс қалғанда, оның бортындағы ұшақтарды барлау үшін пайдалану доктринасын және әдістерін әзірледі. «Мейкон» бірнеше флоттық жаттығуларға қатысты, бірақ жаттығуларды ұйымдастырған және өткізген адамдар дирижабльдің мүмкіндіктерін және кемшіліктерін толық түсінбеді. «Спарроухок» ұшақтарының қону шассиін алып тастап, оның орнына жанармай багын орнату стандартты тәжірибеге айналды, бұл ұшақтың ұшу қашықтығын 30 пайызға арттырды. «Мейкон» алғаш рет 1933 жылдың 6 шілдесінде Нью-Джерси штатының Лейкхерст қаласынан жасалған сынақ ұшулары кезінде ұшақтарды пайдаланды. Ұшақтар корпус ішіндегі бөлімшелерде сақталып, трапеция арқылы ұшырылып, қайта тартылды. Дирижабль 1933 жылдың 12 қазанында Сан-Францискоға жақын Сан-Клара округіндегі NAS Sunnyvale (қазіргі Moffett Federal Airfield) жаңа тұрақты базасына трансконтиненталдық рейспен шығыс жағалауын қалдырды.
USS Macon was built at the Goodyear Airdock in Springfield Township, Ohio, by the Goodyear–Zeppelin Corporation at a cost of $2.45 million (equivalent to $2.45 in 1932 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) under a fixed price contract. Because this was by far the biggest airship ever to be built in America, a team of experienced German airship engineers—led by Chief Designer Karl Arnstein—instructed and supported design and construction of both the U. S. Navy airships Akron and Macon. Macon had a structured duraluminum hull with three interior keels. The airship was kept aloft by 12 helium filled gas cells made from gelatin latex fabric. Inside the hull, the ship had eight German made Maybach VL II 12 cylinder, gasoline powered engines that drove outside propellers. The airship was named after the city of Macon, Georgia, which was the largest city in the Congressional district of Carl Vinson, then the chairman of the U. S. House of Representatives' Committee on Naval Affairs. The airship first flew on 21 April, aloft over northern Ohio for nearly 13 hours with 105 aboard, just over a fortnight after the loss of Akron in which Admiral Moffett and 72 others were killed. Macon was commissioned into the U. S. Navy on 23 June 1933, with Commander Alger H. Dresel in command. Macon had a far more productive career than Akron, which crashed on 4 April 1933. The commanders of Macon developed the doctrine and techniques of using her on board aircraft for scouting while the airship remained out of sight of the opposing forces during exercises. Macon participated in several fleet exercises, though the men who framed and conducted the exercises lacked an understanding of the airship's capabilities and weaknesses. It became standard practice to remove the landing gear of the Sparrowhawks while aboard the airship and then replace it with a fuel tank, thus giving the aircraft 30 percent more range. Macon first operated aircraft on 6 July 1933 during trial flights out of Lakehurst, New Jersey. The planes were stored in bays inside the hull and were launched and retrieved using a trapeze. The airship left the East Coast on 12 October 1933, on a transcontinental flight to her new permanent homebase at NAS Sunnyvale (now Moffett Federal Airfield) near San Francisco in Santa Clara County, California.
1934 жыл
1934 жылы екі орындық Waco UBF XJW 1 бипланы USS Macon кемесіне жеткізілді. 1934 жылдың маусым айында командир-лейтенант Герберт В. Уайли дирижабльді басқаруға кірісіп, теңіздегі жау кемелерін табысты анықтау қабілетін көрсетуді жоспарлады. Шілдеде президент Франклин Д. Рузвельт «Хьюстон» крейсерімен Гавайиге, ал оны «Нью-Орлеанс» крейсері сүйемелдеді. Кеменің орналасқан жері құпия болғанымен (Панама каналын кесіп өткеннен кейін Клипертон аралына тоқтаған), Макон 19 шілдеде кемелерді табысты анықтады. «Мэкон Спарроухок» бипландарын пайдаланып, президентке газеттер мен журналдар жіберілді. Сәттілікке қарамастан, флот адмиралы Джозеф М. Ривз және басқа да теңізшілер санкцияланбаған демонстрацияға наразылық білдірді. «Мэконды» тастағаннан кейін Уайли «Акрон» апатынан аман қалған үш адамның бірі болды. Кейін ол командир болып тағайындалды және Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы екі жылында «Вест-Виргиния» линкорының капитаны болды. 1947 жылы ол контр-адмирал шындығында зейнетке шықты. «Мэкон» Саннивейлден шығысқа қарай Флорида штатының Опа-Локка қаласына қиын континенттік сапарға аттанды. 1932 жылы «Акрон» сияқты, «Макон» тауларды кесіп өтетін кезде, әсіресе Аризона штатындағы Драгун асуынан 1411 метр биіктікте ұшуға мәжбүр болды. Батыс Техас штатының ыстығында күн гелий температурасын көтерді, кеңейген газ автоматты түрде шығып, дирижабль қайтадан қысым биіктігіне жетті. Ауа райы нашарлағанда, «Макон» басқаруды сақтау үшін толық қозғалтқыш қуатына сүйенуге мәжбүр болды. Техас штатының Ван-Хорн қаласының жанындағы күшті желден кейін, 17.5 фреймдегі диагональды арқалық, түйіскен жерге жақын, бұзылды, одан кейін екінші диагональды арқалық та бұзылды. Бас ботсвайннің көмекшісі Роберт Дж. Дэвис басқарымындағы жылдам зақымды жою тобы жарты сағат ішінде арқалықтарды жөндеді. «Макон» қалған жолды қауіпсіз аяқтап, 22 сәуірде Опа-Локкаға тоқтады. Тоғыз күн ішінде зақымдалған арқалықтарға тұрақты жөндеу жұмыстары жүргізілді, бірақ 17.5 фреймнің жоғарғы қанатымен қосылған жерін нығайту үшін дуралюминді арналар қосылмады. Осы нығайтулар жасалғанша «Маконды» тоқтату сол кезде қажетсіз деп есептелді. Командир Уайлидің соңғы SOS хабарында: «Біз Пт. Сурден шамамен 20 миль қашықтықта, теңізде 10 мильдей жерге қонғанда кемені тастаймыз» делінген. Түсуге 20 минут кетті, теңізге ақырын қонғаннан кейін «Макон» Монтерей шығанағында батып кетті. Жылы ауа райы және «Акрон» трагедиясынан кейін құтқару жилеттері мен үрмелі салдардың енгізілуінің арқасында экипаждың тек екі мүшесі ғана қаза тапты. Бірінші сыныпты радист Эрнест Эдвин Дейли құлап кетпеу үшін мұхит бетінен әлі де тым жоғары болғанда кемеден секірді, ал бірінші сыныпты мейрамхана қызметкері Флорентино Эдкиба жеке заттарын алуға тырысқанда, апатқа ұшыраған жерге жүзіп бара жатып суға батып кетті. Бір офицер командир Уайли оған көмекке жүзіп келгенімен құтқарылды, бұл әрекеті үшін ол кейін марапатталды. 64 құтқарылғанды «Ричмонд» крейсері, «Конкорд» крейсері 11 адамды, ал «Синциннати» крейсері 6 адамды алып кетті. Сиклс оқиға орнын суретке түсіруге екі сағат уақыт болғанын айтты, бірақ ол «Макон» теңізге құлағанын білген. Ол теңіз күштерінің крейсерлерді дирижабльге көмекке жіберетінін дұрыс болжады.
In 1934, two two seat Waco UBF XJW 1 biplanes equipped with skyhooks were delivered to USS Macon. In June 1934, Lieutenant Commander Herbert V. Wiley took command of the airship, and planned a high profile demonstration of the ability of the Macon to successfully locate enemy ships at sea. In July, President Franklin D. Roosevelt was travelling aboard the heavy cruiser Houston to Hawaii, accompanied by the New Orleans. Despite the location of the ship being top secret (and having made a detour to Clipperton Island after transiting the Panama Canal), the Macon successfully located the ships on July 19. Using the Macon Sparrowhawk biplanes, newspapers and magazines were dropped to the president on the ship. Despite its success, Fleet Commander Admiral Joseph M. Reeves and other Navy officials were displeased with the unsanctioned demonstration. After leaving the Macon, Wiley was one of only three survivors of the crash of the Akron. He was later promoted to commander and captained the battleship West Virginia in the final two years of World War II. He retired from the Navy in 1947 as a rear admiral. the Macon left Sunnyvale for a challenging cross continent flight east to Opa locka, Florida. As with the Akron in 1932, Macon had to fly at or above pressure height when crossing the mountains, especially over Dragoon Pass, Arizona, at an elevation of 4629 feet (1411 m). Then, in the West Texas heat, the sun raised the helium temperature, and the expanding gas was automatically venting as the airship again reached pressure height. As the weather grew more turbulent, Macon had to rely on full engine power to maintain control. Following a severe gust near Van Horn, Texas, a diagonal girder in frame 17.5, near the fin junction, failed, followed soon by a second diagonal girder. Rapid damage control, led by Chief Boatswain's Mate Robert J. Davis, repaired the girders within a half hour. Macon completed the rest of the journey safely, mooring at Opa locka on 22 April. Over the course of nine days, more permanent repairs were made to the damaged girders; however, the addition of duralumin channels to reinforce frame 17.5 at its junction with the upper fin was not completed. Grounding the Macon until these reinforcements were made was considered unnecessary at that time. The last SOS call from Commander Wiley stated "Will abandon ship as soon as we land on the water somewhere 20 miles off of Pt. Sur, probably 10 miles at sea." It took 20 minutes to descend and, settling gently into the sea, Macon sank off Monterey Bay. Only two crew members were lost thanks to the warm conditions and the introduction of life jackets and inflatable rafts after the Akron tragedy. Radioman 1st Class Ernest Edwin Dailey jumped ship while still too high above the ocean surface to survive the fall and Mess Attendant 1st Class Florentino Edquiba drowned while swimming back into the wreckage to try to retrieve personal belongings. An officer was rescued when Commander Wiley swam to his aid, an action for which he was later decorated. Sixty four survivors were picked up by the cruiser Richmond, the cruiser Concord took 11 aboard and the cruiser Cincinnati saved six. Sickles said he had about two hours to draw the scene only knowing that the Macon had crashed at sea. He correctly guessed the Navy would send cruisers to aid the airship.
Ауа райының жерін зерттеу
Монтерей шығанағының аквариумдық зерттеу институты (MBARI) 1991 жылдың ақпан айында «Макон» суасты кемесінің қираған бөліктерін тауып, зерттеді және бірнеше заттарды алып шығарды. Зерттеу жұмыстарына сонар, бейне және фотосуреттер алынды, сондай-ақ кейбір бөлшектер де қалпына келтірілді. 2005 жылдың мамыр айында MBARI шығанақтағы археологиялық ескерткіштерді анықтау мақсатындағы бір жылдық ғылыми жоба аясында осы орынға қайта оралды. Орынды зерттеу үшін бүйірлік сканерлі сонар қолданылды.
The Monterey Bay Aquarium Research Institute (MBARI) succeeded in locating and surveying the debris field of Macon in February 1991, and was able to recover some artifacts. The exploration included sonar, video, and still camera data, as well as some recovery of parts. In May 2005, MBARI returned to the site as part of a year long research project to identify archaeological resources in the bay. Side scan sonar was used to survey the site.
2006 жылғы экспедиция
2006 жылдың қыркүйегінде, қашықтан басқарылатын аппараттарды пайдалана отырып және MBARI, Стэнфорд университеті мен Ұлттық мұхиттық және атмосфералық басқарманың Ұлттық теңіз қадағалау басқармасының ғалымдарын қатыстыра отырып, толыққанды зерттеу экспедициясы жүргізілді. Экспедициядан алынған бейнежазбалар NOAA қызметіне жататын OceansLive веб-порталы арқылы көпшілікке ұсынылды. 2006 жылғы экспедиция сәтті аяқталды және шамамен 15 жыл бұрынғы соңғы сапардан бері көптеген жаңа жайттар мен өзгерістер анықталды. Жоғары сапалы бейне және 10 000-нан астам жаңа сурет түсіріліп, олар апат орнының навигациялық фотомозаикасына біріктірілді.
A more complete return, including exploration with remotely operated vehicles and involving researchers from MBARI, Stanford University, and the National Oceanic and Atmospheric Administration's Office of National Marine Sanctuaries, took place in September 2006. Video clips of the expedition were made available to the public through the OceansLive Web Portal, a service of NOAA. The 2006 expedition was a success, and revealed a number of new surprises and changes since the last visit, approximately 15 years previous. High definition video and more than 10,000 new images were captured, which were assembled into a navigation grade photomosaic of the wreck.
Қорғау
Қазақша аударма:
The location of the wreck site remains secret and is within the Monterey Bay National Marine Sanctuary. It is not accessible to divers due to depth (1500 feet (457 m)). The U. S. National Park Service states:
The site was listed on the U. S. National Register of Historic Places on 29 January 2010.
wreck site-тың орналасқан жері құпия болып қалады және Монтерей шығанағының ұлттық теңіз қорығында орналасқан. Тереңдігіне байланысты (1500 фут (457 м)) ол су астына түсушілерге қолжетімді емес. АҚШ Ұлттық парктер қызметі былай мәлімдейді:
The location of the wreck site remains secret and is within the Monterey Bay National Marine Sanctuary. It is not accessible to divers due to depth (1500 feet (457 m)). The U. S. National Park Service states:
The site was listed on the U. S. National Register of Historic Places on 29 January 2010.
Бұл орын 2010 жылдың 29 қаңтарында АҚШ Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілді.
The location of the wreck site remains secret and is within the Monterey Bay National Marine Sanctuary. It is not accessible to divers due to depth (1500 feet (457 m)). The U. S. National Park Service states:
The site was listed on the U. S. National Register of Historic Places on 29 January 2010.
Танымал мәдениетте
Мейконның кадрлары 1933 жылғы апат фильмі "Делугте" пайдаланылады. Мейкон 1934 жылы Warner Bros. студиясы түсірген "Мұнда Кеме флоты" фильмінің соңында көрсетіледі, онда Джеймс Кагни, Пэт О'Брайен және Глория Стюарт түскен. Кагнидің кейіпкері фильмде кеңінен көрсетілген "Аризона" кемесінде қызметтен кейін Мейконға жіберіледі. Мейконның апаты 1937 жылғы "The Go Getter" фильмінің басында бейнеленген, онда Джордж Брент оның рульшісі рөлінде ойнайды. Макс Маккойдың 1995 жылғы "Индиана Джонс және философтар тасы" романында Мейкон маңызды оқиға желісінің бір бөлігі ретінде бейнеленген; Индиана Джонс Лондонға трансатлантикалық рейсі кезінде Мейконмен саяхаттайды.
Footage of the Macon is used in the 1933 disaster film Deluge. Macon is featured toward the end of the 1934 Warner Bros. film Here Comes the Navy starring James Cagney, Pat O'Brien and Gloria Stuart. Cagney's character is assigned to Macon after serving on the Arizona, which is featured heavily in the film. The crash of Macon is depicted at the beginning of the 1937 film The Go Getter, featuring George Brent as her helmsman. Macon is featured as a setting and key plot element in Max McCoy's 1995 novel Indiana Jones and the Philosopher's Stone; Indiana Jones travels aboard Macon while she makes a transatlantic flight to London.