Даррелл Джонсон: Бейсбол мансабы мен жетістіктері

Кіріспе

Даррелл Дин Джонсон (25 тамыз, 1928 – 3 мамыр, 2004) – американдық бейсболшы, бапкер, менеджер және скаут. Менеджер ретінде ол 1975 жылы «Бостон Ред Сокс» командасын Американ Лигасының жеңімпазы етіп шығарды және «The Sporting News» мен «Associated Press» ұйымдары оны «Жылдың менеджері» деп таныды.

Ойын мансабы

Джонсон Небраска штатының Хорас қаласында дүниеге келді және 1944 жылы Небраска штатының Гарвард орта мектебін бітірді. Ол 1949 жылы «Сент-Луис Браунс» командасымен еркін агент ретінде келісімшартқа отырды және 1952 жылғы 20 сәуірде «Браунс» сапындағы жоғары лигадағы дебютін жасады. Алты жылдық жоғары лигалық мансабында Джонсон «Чикаго Уайт Сокс», «Нью-Йорк Янкиз», «Сент-Луис Кардиналс», «Филадельфия Филлис», «Цинциннати Редс» және «Балтимор Ориолс» командаларында ойнады. «Ориолс» оны 1962 жылғы 12 маусымда босатып, оның ойыншылық карьерасын аяқтады. Оның бойы 2 метр болған, оң қолымен лақтырып, соққы беретін. 134 MLB ойынында ол өмір бойы .234 көрсеткішпен ойнады, оның 75 соққысының ішінде алты қос соққы, бір үш соққы және екі хоум-ран бар. Джонсонның ойыншылық карьерасы 1960-1961 жылдары «Сент-Луис Кардиналс» командасының MLB жаттықтырушысы ретінде өткен он бір айлық қызметімен тоқтатылды. Сегіз ойын ойнағаннан және үш рет соққы беруге мүмкіндік алғаннан кейін, ол 5 тамызда ойыншы ретінде босатылып, менеджер Солли Хемстің жаттықтырушылар құрамына қосылды, содан кейін қайта тағайындалды. Үш күннен кейін ол «Филадельфия Филлис» командасымен ойыншылық келісімшартқа отырды және бес апта ішінде 21 ойын өткізді. Ол кезде «Редс» командасы бірінші орындағы «Лос-Анджелес Доджерс» командасынан 2 1/2 ойынға қалып қойған, бірақ маусымның соңғы алты аптасында олар «Доджерс» командасын басып өтіп, Ұлттық лига чемпионатында төрт ойынмен жеңіске жетті. Джонсон 20 ойында (оның ішінде 17 ойында клубтың бас қақпашысы ретінде) ойнады, «қызылдар» 8-9 есебімен жеңіске жетті. Шектелген рөлде ол 17 соққымен .315 көрсеткішпен ойнады, оның ішінде екінші және соңғы жоғары лигадағы хоум-раны, 16 тамызда «Доджерс» командасының Джонни Подрес-інен соққы алды. Ол 1961 жылғы әлем чемпионатына бұрынғы командасы «Янкиз» командасына қарсы қатысты және төрт соққыда екі жеке соққы берді (екеуі де Бейсбол залының мүшесі Уайти Фордтан), бірақ «қызылдар» Роджер Марис пен Микки Мантлдың «Янкиз» командасына төрт ойыннан біреуімен жеңілді. Ол 1 және 4-ші ойындарды бастады, екеуі де Цинциннати үшін жеңіліспен аяқталды. «Редс» командасы Джонсонды 1962 жылғы маусымның басында бірнеше күннен кейін босатты, ол «Ориолс» командасымен резервтік қақпашы ретінде келісімшартқа отырды, маусымда ойыншылық карьерасын аяқтады және Балтимордың булпен жаттықтырушысы ретінде жылды аяқтады.

Johnson was born in Horace, Nebraska, and graduated from Harvard, Nebraska, High School in 1944. He was signed by the St. Louis Browns as an amateur free agent in 1949 and made his Major League debut with the Browns on April 20, 1952. A reserve catcher during his six year Major League career (; –; –), Johnson also played for the Chicago White Sox, New York Yankees, St. Louis Cardinals, Philadelphia Phillies, Cincinnati Reds and Baltimore Orioles, who released him on June 12, 1962, ending his playing career. He was listed as 6 feet (2 m) tall and and threw and batted right handed. In 134 MLB games played, he batted .234 lifetime, with his 75 hits including six doubles, one triple and two home runs. Johnson's playing career was interrupted by an eleven month stint as an MLB coach with the St. Louis Cardinals in 1960–1961. After playing in eight games, with three plate appearances, for the Cardinals, he was released as a player on August 5 and added to the coaching staff of manager Solly Hemus, then reappointed for When the Redbirds fired Hemus on July 6, 1961, Johnson was released along with him. Three days later, he signed a player's contract with the last place Philadelphia Phillies and caught 21 games for them in five weeks before being sold to the pennant contending Cincinnati Reds on August 14. The Reds were then 2 1/2 games behind the first place Los Angeles Dodgers, but over the final six weeks of the season they overtook the Dodgers to win the National League championship by four full contests. Johnson appeared in 20 games (including 17 as the club's starting catcher, with the Reds going 8–9). In limited duty, he batted .315 with 17 hits, including his second and last big league home run, hit off the Dodgers' Johnny Podres on August 16. He appeared in the 1961 World Series against his former team, the Yankees, and had two singles in four at bats (both of them off Baseball Hall of Famer Whitey Ford) as the Reds lost to the slugging Yanks of Roger Maris and Mickey Mantle, four games to one. He started Games 1 and 4, both of them Cincinnati defeats. The Reds released Johnson only a few days into the 1962 season, and he signed with the Orioles as a backup catcher before retiring as a player in June and serving out the year as Baltimore's bullpen coach.

Шолу

Содан кейін ол 1964 жылы Triple-A International League жүйесіндегі Rochester Red Wings командасымен, ал 1966 жылы Double-A Eastern League жүйесіндегі Elmira Pioneers командасымен чемпионаттар жеңіп алды. Оның қызметтен шеттелуі Red Wings президенті Морри Сильвердің сұранысымен болды, ол 1965 жылғы жеңіліске наразы болды және Pioneers командасының Earl Weaver-ін, жеңіске жеткен маусымнан кейін, өз командасын басқаруға тағайындауды қалады. 1967 жылы Yankees үшін скаут ретінде бір жыл жұмыс істегеннен кейін, Johnson 31 қазанда Бостон Red Sox командасының питчинг жаттықтырушысы болып тағайындалды, World Series аяқталғаннан кейін босатылған Sal Maglie-дің орнын басты. 1970 жылы Red Sox үшін скаут ретінде жұмыс істегеннен кейін, Johnson 1971–72 жылдары Бостонның Louisville Colonels International League филиалын басқарды. 1973 жылы ол Triple-A Pawtucket Red Sox командасының алғашқы менеджері болды, 78–68 есебімен аяқтады және өзінің екінші Governors' Cup кубогын жеңіп алды, бұл International League плей-офф чемпионатының символы болды. Бұл чемпионат оған Red Sox командасының бас менеджері ретінде жоғарылауға мүмкіндік берді. Үлкен лиганың менеджері ретінде Johnson сегіз маусым ішінде үш түрлі команданы басқарды. Оның мансабы 30 қыркүйекте Red Sox командасының 1973 жылғы маусымын аяқтағаннан кейін Eddie Kasko-ның орнын басып, басталды. Оның ең үлкен жетістігі Red Sox командасымен болды, онда ол 220–188 есебімен (.539) жеңіс көрсеткішін жасады. Ол Бостонды 95–65 (.594) көрсеткішімен және AL East тобында бірінші орынға жеткізді. Содан кейін Sox командасы үш мәрте әлем чемпионы атанған Oakland Athletics командасын плей-оффта 3–0 есебімен жеңіп, American League лигасының жеңімпазы атанды. Бірақ олар 1975 жылғы әлем чемпионатында Cincinnati "Big Red Machine" командасына 4–3 есебімен жеңіліске ұшырады. 2003 жылы CNBC телеарнасында Tim Russert жүргізген сұхбатта, Baseball Hall of Fame қақпашысы Carlton Fisk Johnson-ды өзінің кәсіби өміріндегі ең үлкен ықпал етуші тұлға деп атады. Johnson-ның қарсыластары да болды, мысалы, Bill Lee, ол команданың "менеджерімізге қарамастан" жеңгенін, ол ойыншылармен жақсы қарым-қатынас жасамағанын және тіпті 1975 жылғы серия кезінде оның питчинг жаттықтырушысын дуг-аут емес, Red Sox bullpen-інде орналастырғанын айтты. 1976 жылы Бостон нашар бастап, алғашқы 21 ойынның 15-ін ұтылды, содан кейін қайта жиналып, 6 шілдеде .500 көрсеткішін басып өтті (38–37). 1976 жылы American League All-Star командасын Johnson басқарды (бірақ Junior Circuit 13 шілдеде Veterans Stadium-да 7–1 есебімен жеңіліске ұшырады). Бірақ сол кезде Red Sox тағы да құлдырауға ұшырады, және бес күннен кейін, 19 шілдеде, команда соңғы 11 ойынның сегізін ұтылғаннан кейін Johnson үшінші базалық жаттықтырушы Don Zimmer-дің пайдасына жұмыстан шығарылды. Ол жұмыстан шығарылған кезде Бостон 41–45 есебімен, бесінші орында және Yankees командасынан 13 ойын қалып қойды. Содан кейін Johnson Red Sox үшін скаут ретінде қысқа мерзімге қайта жұмыс істеді. Johnson 1976 жылы 3 қыркүйекте Seattle Mariners командасының алғашқы менеджері болып тағайындалды. Seattle командасының бейсбол операциялары директоры Lou Gorman Johnson-ның алдағы кеңейту жобасына ойыншыларды іздеуге көмектесетінін мәлімдеді. Johnson "мақтаныш, агрессивтілік және дұрыс көзқарас" танытқан ойыншыларды іздегенін айтты. Johnson шамамен үш жарым маусым бойы Mariners командасын басқарды, 3 тамызда жұмыстан шығарылды және жалпы есепте 226–362 (.384) көрсеткішін жасады. Содан кейін Johnson Texas Rangers командасы үшін үшінші базалық жаттықтырушы болып жұмыс істеді, Zimmer 1982 жылы 30 шілдеде уақытша менеджер болып тағайындалғанға дейін. Алты жыл бұрын, рольдер кері айналдырылды, үшінші базалық жаттықтырушы Zimmer 1976 жылы 18 шілдеде Бостонда Johnson-ның орнын басқарды. Оның соңғы менеджерлік рөлінде Johnson-ның Rangers командасы маусымның соңғы екі айында 26–40 (.394) көрсеткішін жасады. American League лигасындағы менеджер ретінде ол .444 пайыздық көрсеткішпен 472–590 есебін жасады. Содан кейін ол New York Mets командасына кіші лиганың үйлестірушісі және ұзақ жылдар бойы скаут ретінде жұмысқа орналасты. Сондай-ақ, ол 1993 жылдың 20 мамырынан бастап сол маусымның соңына дейін Dallas Green штабында Mets командасының орынбасар жаттықтырушысы болып қызмет етті. Johnson 2004 жылы 75 жасында Калифорния штатындағы Fairfield қаласында лейкемиядан қайтыс болды.

He then became a minor league manager in the Orioles system and won championships with the Rochester Red Wings of the Triple A International League in 1964 and Elmira Pioneers of the Double A Eastern League in 1966. His demotion was the result of an exchange requested by Red Wings president Morrie Silver, who was disappointed with a losing 1965 campaign and wanted the Pioneers' Earl Weaver, coming off a winning season, to manage his team instead. After a year spent scouting for the 1967 Yankees, Johnson was named pitching coach of the Boston Red Sox on October 31, , succeeding Sal Maglie who had been released after the World Series. When manager Dick Williams was fired in September , Johnson was retained by the Red Sox as a scout in 1970, then managed Boston's Louisville Colonels International League affiliate in 1971–72. In 1973, he became the first manager of the Triple A Pawtucket Red Sox, finishing 78–68 and winning his second Governors' Cup, emblematic of the International League's playoff championship, in his only PawSox season. That championship earned him a promotion to the parent club as Red Sox manager. As a big league manager, Johnson led three different teams over eight seasons. His career began when he succeeded Eddie Kasko following the conclusion of the Red Sox's 1973 campaign on September 30. His biggest success came during his Red Sox posting when he compiled a win–loss record of 220–188 for a .539 winning percentage. He guided Boston to a 95–65 (.594) mark in and a first place finish in the AL East. The Sox then swept the three time defending world champion Oakland Athletics in the playoffs, 3–0, to win the American League pennant. But they lost to the Cincinnati "Big Red Machine" in the thrilling 1975 World Series, four games to three. In an interview conducted by Tim Russert on CNBC in 2003, Baseball Hall of Fame catcher Carlton Fisk named Johnson as the biggest influence in his professional life. Johnson also had his detractors, such as Bill Lee, who stated that the team won "despite our manager", who did not communicate well with his players and even had his pitching coach stationed in the Red Sox bullpen rather than the dugout during the 1975 Series. In , Boston started poorly, losing 15 of its first 21 games, then rallied and finally climbed above the .500 mark on July 6 (38–37). As the incumbent pennant winning manager, Johnson skippered the 1976 American League All Star team (with the Junior Circuit losing 7–1 at Veterans Stadium on July 13). But by then the Red Sox were mired in another slump, and only five days later on July 19, Johnson was fired in favor of third base coach Don Zimmer after the team had lost eight of its last 11 games. At the time of his dismissal, Boston was out of contention with a 41–45 record, in fifth place and 13 games behind the Yankees. Johnson then briefly returned to scouting for the Red Sox. Johnson was hired to become the first ever manager of the expansion Seattle Mariners on September 3, 1976. Lou Gorman, Seattle's director of baseball operations, stated that Johnson would also assist in scouting players for the upcoming expansion draft. Johnson said that he was looking for players with "pride, aggressiveness, and the right mental attitude." Johnson skippered the Mariners for approximately three and a half seasons until he was fired on August 3, , and posted an overall win–loss mark of 226–362 (.384). Johnson then worked as third base coach for the Texas Rangers, under Zimmer, starting in before taking over as interim manager on July 30, 1982. Six years earlier, the roles had been reversed when third base coach Zimmer succeeded Johnson as manager in Boston on July 18, 1976. In his final managerial role, Johnson's Rangers went 26–40 (.394) in the season's final two months. He finished with a 472–590 record for a .444 career percentage as an American League skipper. He then moved to the New York Mets as minor league coordinator of instruction and a longtime scout. He also served as the Mets' bench coach on the staff of Dallas Green from May 20, 1993, through the end of that season. Johnson died from leukemia at the age of 75 in 2004 in Fairfield, California.

Басқарушылық жазба

Команда Жыл Регулярлық маусым Плей-оффОйындарЖеңісЖеңіліс%ЖеңісОрынЖеңісЖеңіліс%НәтижеBOS 16284780.519 3-ші AL East – – – –BOS 16095650.594 1-ші AL East 6 4 .600 Жеңіліс Әлем сериясында (CIN)BOS 8641450.477 Қызметтен босатылды – – – –BOS жалпы 408 220 188 0.539 6 4 .600 SEA 16264980.395 6-шы AL West – – – –SEA 160561040.350 7-ші AL West – – – –SEA 16267950.414 6-шы AL West – – – –SEA 10439650.375 Қызметтен босатылды – – – –SEA жалпы 588 226 362 0.384 0 0 – TEX 5623330.411 6-шы AL West – – – –TEX жалпы 66 26 40 0.394 0 0 – Жалпы 1062 472 590 0.444 6 4 .600