Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Принц Чарльз I мен Инфанта Мария Аннаның некеге келісім жасау ұсынысы
Proposed marriage between Prince Charles I and Infanta Maria Anna
«Испан келісімі» – Англия королі Джеймс I-нің ұлы, Принц Чарльз мен Испания королі Филипп III-нің қызы, Испания Инфантасы Мария Аннаның некеге келісім жасау ұсынысы. Келіссөздер 1614-1623 жылдар аралығында жүргізілді және осы кезеңде толыққанды күйремей тұрып, британдық сыртқы және діни саясаттың бірқатар мәселелерімен тығыз байланысты болды. Англияның протестанттық палатасында бұл саясатқа қолдау көрсетілмеді, себебі соңғы ағылшын-испан соғысы әлі естерінен шыққан жоқ. Бұл бастама 1614 жылы Гондомардың Англияға жасаған елшілік кезінде болды, ол Испанияның Джеймстің Ирландиядағы қиын жағдайға түскен билігіне араласпайтынын ұсынды, егер Джеймс испандық Америка суларындағы ағылшын «жеке қаруланушыларын» шектесе. Сонымен қатар, ол 500 000 фунт стерлинг (кейін 600 000 фунт стерлингке дейін арттырылды) көлемінде күйеу жігіттің қоржынын ұсынды, бұл Джеймске 1614 жылғы Парламенттің оған қажетті қаржылық көмекті көрсетпегеннен кейін әсіресе тартымды көрінді. Еуропаның жетекші протестанттық және католиктік патшалық отбасылары арасында некеге қол жеткізу мақсатындағы келіссөздердің кульминациясы 1623 жылы Мадридте, Принц Чарльз бен Джеймстің сүйіктісі, Джордж Вильерс, 1-ші Даке Букингемнің елшілігімен өтті. Король Джеймс неке шартына қол қойғанмен, той өте қойған жоқ; сын Парламенттің таратылуына әкеп соқты.
The Spanish match was a proposed marriage between Prince Charles, the son of King James I of England, and Infanta Maria Anna of Spain, the daughter of Philip III of Spain. Negotiations took place over the period 1614 to 1623, and during this time became closely related to aspects of British foreign and religious policy, before breaking down completely. The policy, unpopular with England's Protestant House of Commons, where the recent Anglo Spanish War had not been forgotten, was initiated during the embassy to England of Gondomar, who arrived in London in 1614 with the offer that Spain would not interfere with James's troubled rule in Ireland if James would restrain the English "privateers" in Spanish American waters. Further, he proposed a marriage alliance, offering a dowry of £500,000 (later increased to £600,000), which seemed especially attractive to James after the failure of the Parliament of 1614 to provide him with the financial subsidies he requested. The climax of the ensuing decade of high level negotiation to secure a marriage between the leading Protestant and Catholic royal families of Europe occurred in 1623 in Madrid, with the embassy of the Prince Charles and James's favourite, George Villiers, 1st Duke of Buckingham. The wedding never took place despite the signing of a marriage contract by King James; criticism instead led to the dissolution of Parliament.
Өмірбаян
1612 жылы қайтыс болған Карлдың ағасы, Уэльс ханзадасы Генрих Фредерик үшін испандық некеге оның анасы, Данияның Анна патшайымы ұсыныс жасаған еді. Ол қайтыс болғаннан кейін, қызы Елизаветаның да испандықпен үйленуін қолдады, бірақ 1613 жылы Елизавета белгілі бір протестант ханзадасына тұрмысқа шықты. Екінші ұлы Карл үшін Савойя мен Тосканадан, сондай-ақ Испания мен Франциядан да үйлену мүмкіндіктері қарастырылды. 1614 жылдан бастап 1619 жылы қайтыс болғанға дейін Анна патшайымы испандық некеге белсенді қолдау көрсетті, кейде француздық некеге басымдық берді және испандықтардың ұсыныстарының тек өз мүдделеріне ғана негізделгенін түсінді. 1620 жылы оған қарсы айтылған бір мәселе – бұрынғы «испандық үйленулер», яғни Арагондық Екатеринаны Англияға әкелген және Испанияның Филипп II-сінің королева Мэриге үйленуіне себеп болған оқиғалар, халық жадында жаман қалды.
A Spanish marriage for Henry Frederick, Prince of Wales, Charles's elder brother who had died in 1612, had been proposed by his mother Anne of Denmark. After his death she supported the idea of a Spanish marriage for her daughter Elizabeth, but in 1613 Elizabeth married a prominent Protestant prince. For her second son Charles, there were candidate marriages mooted from Savoy and Tuscany, as well as Spain and France. From 1614 to her own death in 1619, Queen Anne gave some support to a Spanish match, preferring at times a French marriage, and recognising that the Spanish proposals were entirely based on self interest. A point brought up against it in 1620 was that the previous "Spanish matches", those that had brought Catherine of Aragon to England, and Philip II of Spain to marry Queen Mary, had in the popular memory turned out badly.
Джеймс І саясаты
1618 жылдың басында I және VI Джеймс мықты дипломатиялық жағдайда болды. Еуропадағы соғыстарға қарсы оның күш-жігері көбінесе тиімді болды және католик державаларымен жақсы қарым-қатынаста болған протестант үкімшісі ретінде оның беделі жоғары еді. Халықаралық қатынастардағы діни факторды төмендетудегі табысы Джеймстің үшін, Испаниялық үйленудің сәтсіздігімен және Отыз жылдық соғыстың басталуымен бірге нашарлады. 1618 жылы ол әлі де Испаниямен қарым-қатынасын жақсарту үшін жан-жақты шаралар қолданып жатты, мысалы, кальвинистерге қарсы епископ Ланселот Эндрюс тағайындалды және қарақшыл сэр Уолтер Рэли өлімге кесілді. Ішкі саясатта, 1616 жылдан бастап Уэльс принці Чарльз бен Испания инфантасы Мария Аннаның некесінен күтілетін испандық құдайы Джеймс үшін табыс көзі болуы мүмкін еді, ол парламенттен субсидияларға тәуелді болмай билеудің жолдарын іздеді. Испандық үйлену саясатын Говардтар және басқа да католиктік көзқарасты министрлер мен дипломаттар қолдады, олар «Испан партиясы» деп белгілі болды, бірақ Англиядағы кейбір протестант топтары оған терең күмәнмен қарады. Джеймс 1621 жылы жеті жылдан кейін алғашқы парламентін шақырғанда, оның күйеу баласы, Пфальц сайлаушысы Фридрих V-ті қолдау үшін әскери экспедицияға қаржы жинау туралы пікірлер ашық айтылды. Шындығында, Папа V Пауль инфантаның протестантқа үйленуіне қажетті рұқсатты бермейтіні анық болды. Бұл факт Испания короліне белгілі болған, бірақ Гондомар хат алмасып жатқандардан хабарсыз болды. Папа V Пауль 1621 жылдың басында қайтыс болды, ал оның орнына келген Папа XV Григорий үйлену идеясын қолдайтын болды деп есептелді. Джеймс ағылшын католиктерінің мүддесін қорғау үшін Джордж Гейджді Римге жіберді. Бұл мәселе кардиналдардың шағын тобына жүктелді, олар ағылшын католиктеріне жақсы қараудың шарты екенін атап өтті.
At the beginning of 1618 James I and VI was in a strong diplomatic position. His efforts against wars in Europe had been largely effective, and his own status as a Protestant ruler who was on good terms with Catholic powers was high. Success in reducing the religious factor in international relations then deteriorated for James, in parallel with the failure of the Spanish Match, with the onset of the Thirty Years' War. In 1618 he was still concerned with detailed moves to improve his relationship with Spain, such as the translation of the anti Calvinist Bishop Lancelot Andrewes, and the execution of the buccaneering Sir Walter Raleigh. On the domestic front, the prospect of a Spanish dowry from a marriage between his heir Charles, Prince of Wales from 1616, and Infanta Maria Anna of Spain, was a potential source of income for James, who sought ways to rule without depending on the Commons for subsidies. The policy of the Spanish Match was supported by the Howards and other Catholic leaning ministers and diplomats—together known as the "Spanish Party"—but deeply distrusted by some Protestant groups in England. Sentiment was voiced vociferously in the Commons when James called his first parliament for seven years in 1621 to raise funds for a military expedition in support of Frederick V, Elector Palatine, his son in law. There was in fact no chance that Pope Paul V would have issued the required dispensation for the Infanta to marry a Protestant. This fact was known to the Spanish king, but apparently Gondomar was kept in ignorance of the correspondence. Paul V died early in 1621, and his successor Pope Gregory XV was thought amenable to the idea of the match. James sent George Gage to Rome to lobby, putting the case on behalf of English Catholics. The matter was passed to a small group of cardinals, who emphasised that improved treatment for English Catholics was a prerequisite.
Саяси қарсылық
1620 жылдарға қарай континенттегі оқиғалар католиктерге қарсы сезімді жаңа бір деңгейге көтерді. Католиктік Киелі Рим империясы мен протестанттық Пфальц арасында қақтығыс басталды, онда богемиялықтар императорды патшалықтан шеттетуге және оның орнына Джеймстің күйеу баласы, Пфальц курфюрсті Фредерик V-ті сайлауға бел буды, бұл Оттыз жылдық соғыстың бастауы болды. Джеймс 1620 жылы император Фердинанд II Прагадан қуған қызы Елизавета мен Фредерикке көмек көрсету үшін қажетті қаражатты жинаудың жалғыз жолы ретінде парламентті шақырды. Бір жағынан, парламент Фредерикке көмек көрсету үшін маңызды әскери операцияларды қаржыландыруға жеткіліксіз қаражат бөлді, екінші жағынан Испанияға қарсы тікелей соғыс жариялауды талап етті. 1621 жылдың қараша айында сэр Эдвард Коук бастаған палаталар Испаниямен соғыс жариялауды, сондай-ақ принц Чарльздың протестант әйелге үйленуін және католиктерге қарсы заңдарды күшіне енгізуді көздейтін петиция ұсынды. Джеймс петицияны естіген соң, "Құдай маған сабыр берсін!" дегені айтылады. Олар бұған наразылық білдіріп, өздерінің құқықтарын, соның ішінде сөз бостандығын қорғады. Джеймс былай деп жазды: "Егер азаматтарымыз өздерінің бостандықтары туралы монархияға қарсы осындай сөздер айтса, біз олардың бұл құқықтары алдыңғы билеушілеріміздің кеңшілігімен берілгенін мойындағанда ғана шыдамдылық таныта аламыз." Букингем мен испан елшісі Гондомардың ықпалымен Джеймс наразылық петициясын парламенттік жазбалардан алып тастап, парламентті таратып жіберді.
By the 1620s, events on the continent had stirred up anti Catholic feeling to a new pitch. A conflict had broken out between the Catholic Holy Roman Empire and the Protestant Palatinate, when the Bohemians deposed the Emperor as their king and elected James's son in law, Frederick V, Elector Palatine, in his place, triggering the Thirty Years' War. James reluctantly summoned parliament as the only means to raise the funds necessary to assist his daughter Elizabeth and Frederick, who had been ousted from Prague by Emperor Ferdinand II in 1620. The Commons on the one hand granted subsidies inadequate to finance serious military operations in aid of Frederick, and on the other called for a war directly against Spain. In November 1621, led by Sir Edward Coke, the Commons framed a petition asking not only for a war with Spain but for Prince Charles to marry a Protestant, and for enforcement of the anti Catholic laws. When James heard of the petition, he is said to have cried, "God give me patience". to which provocation they reacted by issuing a statement protesting their rights, including freedom of speech. James wrote: "We cannot with patience endure our subjects to use such anti monarchical words to us concerning their liberties, except they had subjoined that they were granted unto them by the grace and favour of our predecessors." Urged on by Buckingham and the Spanish ambassador Gondomar, James ripped the protest out of the record book and dissolved Parliament.
Оппозициялық әдебиет, цензура және қамауға алу
Саяси процестерден тыс, испандықтарға және католиктерге қарсы сезімдер күшті болды. Испанияға үйлену туралы келісімге қарсы шабуылдар, сот арқылы "жала жабу, жалған жасау және партиялық бұрмалау" жолымен жүзеге асырылды. Испания партиясымен байланысты тұлғалар туралы жасалған, шындықтан алыс жеке мәліметтер таратылды, әсіресе пуритандық топтар тарапынан. Томас Скотт 1619 жылдан бастап осы науқандағы рөлімен ерекше көзге түсті. 1620 және 1621 жылдары Джеймс мемлекеттік істер туралы жазуға немесе сөйлеуге тыйым салатын жарлықтар шығарды. Джон Эверард 1621 жылдың ақпанында Сент-Мартин-ин-филдс шіркеуінде осы келісімге қарсы уағыз айтты және шамамен жарты жыл Гейтхаус түрмесінде отырды. Роберт Мейсон 1622 жылы досы Томас Хоббсқа осы келісімге қатысты халық пікірін жазғанда, Джеймстің саясатын сынап, Гондомардың Палатинды Фредерик V-ке қайтару мүмкіндігін көрсету арқылы қолдау табудағы шеберлігін атап өтті. Бірақ, ол өз пікірлерін құпия сақтау туралы өтініштермен қоршады. Томас Миддлтонның 1624 жылғы «Шахмат ойыны» атты пьесасы испандық келісімге байланысты оқиғаларды көркемдеп бейнеледі. Ол Гондомарға, қара жылқы түрінде, ерекше қатал болды. Пьесалар кез келген жағдайда цензураланды, ал Генри Герберт, «Сахна шебері» ретінде, оны сахнаға қоюға рұқсат берді; 1624 жылдың тамызында бұл пьеса қысқа ғана даулы сәттілікке ие болды. Герберт патша отбасының мүшелерін бейнелеуде бұрын-соңды болмаған еркіндіктерге жол бергені, қазір испандықтарға қарсы партияның үстемдік еткен сотында болғандығы айтылады. Алдыңғы екі жылдағы испандық көріністері бар пьесалар, Миддлтон мен Роулидің «Өзгергіш» және Томас Деккердің «Мені Лондонмен үйлендір» пьесалары, оларды осы келісімге қарсы қоюға болатындығы туралы жасырын түрде оқылды.
Outside the political process, feelings that were both anti Spanish and anti Catholic ran high. Pamphleteering attacks aimed at the Spanish Match through the court, deploying "defamation, forgery and partisan distortion". Smears in the form of fabricated personal details about figures associated with the Spanish Party were published, especially by the Puritan faction. Thomas Scott is particularly noted for his part in this campaign, from 1619. In 1620, and again in 1621, James issued decrees against writing or speaking on state affairs. John Everard preached against the match in February 1621, at St Martin in the Fields, and spent about half a year in the Gatehouse Prison. When Robert Mason wrote in 1622 to his friend Thomas Hobbes about public opinion on the match, criticising James's policy and noting Gondomar's skill in gaining support for it by holding out the prospect of the Palatine being returned to Frederick V, he hedged his comments with pleas for secrecy. Thomas Middleton's 1624 play A Game at Chess allegorized the events surrounding the Spanish Match. It was particularly harsh on Gondomar, represented by the Black Knight. Plays were in any case censored, and Henry Herbert as Master of the Revels passed it for performance; it was a short lived succès de scandale in August 1624. It has been suggested that Herbert connived at the unheard of dramatic liberties taken in portraying members of the royal family, in a court now dominated by the anti Spanish party. Plays of the previous two years that had Spanish settings, Middleton and Rowley's The Changeling and Thomas Dekker's Match Me in London, have been given readings that set them against the match, necessarily more covertly.
Испаниядағы Карл
Әскери мүмкіндіктен айырылған Джеймс қоғамдық пікірді елемеді және Елизавета мен Фредерик иеліктерін қайтарудың жалғыз үміті ретінде испандық үйленуге қайта оралды. Бірақ 1621 жылы Испанияның Филип III-нің қайтысы осы жағдайды өзгертті. Испания тағына Филип IV-нің отыруымен бірге, үйленудің испандық жақтасы Гондомар Оливареске ықпалын жоғалтты. Келіссөздер баяулағанда, енді 22 жастағы Чарльз ханзадасы мен Бэкингем бастаманы өз қолына алып, инфантаны тікелей ұсыну үшін Кастилияға жасырын түрде сапар шешуге шешім қабылдады. Томас және Джон Смит аттарымен саяхаттап, олар 1623 жылдың 7 наурызында Мадридке келді, бұл Филип IV-ті және ағылшын елшісі Джон Дигбиді, Бристольдің 1-ші графы, таң қалдырды, өйткені ханзаданың ниеттері туралы ешкімге хабар берілмеген еді. Чарльз бен Бэкингем Мария Аннаның католик емес адамға үйленуге қарсы екенін және испандықтар, ағылшын әскерін соғыстан алшақтату үшін үйлену келіссөздерін созған, Джеймс пен Чарльз католиктерге қарсы заңдарды жоюға уәде бермесе, ешқашан келіспейтінін білмеді. Оларды Мадрид сарайында құрметпен қарсы алды. Сарайдағы қабылдау мен сапар туралы автор Андрес де Алманса и Мендоса сипаттаған. Ричард Уинн, жатын бөлмесінің джентльмені, ханшайымның басқа мүшелерімен бірге «Қайрат» кемесімен Портсмуттен ханзадаға қосылды. Уинннің сапары туралы жазбасында испандық шаруалар мен аристократтардың киімдері, сондай-ақ сапардың қиындықтары мен белгісіздігі туралы айтылған. Фрэнсис Стюарт «Сент-Джордж» кемесімен Кастилияға сапар шекті, ол Букингем герцогы мен Ковентри графының құрылған патентін әкелді. Ол сондай-ақ принц Чарльз үшін көптеген зергерлік бұйымдарды әкелді, олардың көпшілігі Данияның Аннасына тиесілі болған. Олардың ішінде: «Тетис мерекесі» маскасы кезінде ханзада Генриге сыйланған зергерлік қылыш; «Португалиялық алмаз»; «Кобам інжуі»; зергерлік бас киімдер; және басында алмасты бақа мен рубин орнатылған сақина болды. Құпия шартқа қол қойылса да, ханзада мен герцог қазан айында инфантасыз Англияға оралды. Сантандерге бара жатқанда олар Эль-Эскориал, Вальсайн сарайы, Сеговия алқасы, Вальядолид, Паленсия және Фромиста қалаларын аралады. Британдықтардың бір бөлігі ашық қуаныш білдірді.
Denied the military option, James ignored public opinion and returned to the Spanish match as his only hope of restoring the possessions of Elizabeth and Frederick. The position was altered, however, by the death of Philip III of Spain, in 1621. With the accession of Philip IV of Spain the Spanish proponent of the marriage, Gondomar, lost influence to Olivares. When negotiations began to drag, Prince Charles, now 22, and Buckingham decided to seize the initiative and travel to Castile incognito, to win the Infanta directly. Travelling under the names Thomas and John Smith, they arrived in Madrid on 7 March 1623 (OS) to the astonishment of Philip IV, and of the English Ambassador, John Digby, 1st Earl of Bristol, who had been given no warning of the Prince's intentions. Charles and Buckingham were ignorant of the key facts, that Maria Anna was strongly averse to marrying a non Catholic, and that the Spanish, who had been protracting the marriage negotiations to keep English troops out of the war, would never agree to such a match unless James and Charles pledged to repeal the anti Catholic Penal Laws. They were welcomed at court in Madrid. The reception at court and the journey was described by the author Andrés de Almansa y Mendoza. Richard Wynn, a Gentleman of the Bedchamber, sailed with other members of the royal household in the Adventure from Portsmouth to join the Prince. Wynn's account of the journey describes the costumes of Spanish country people and aristocrats, and the difficulties and uncertainties of the journey. Francis Stuart sailed to Castile in the St George bringing the patent creating the titles Duke of Buckingham and Earl of Coventry. He also brought a parcel of jewels for Prince Charles, many of which had belonged to Anne of Denmark. These included; the jewelled sword given to Prince Henry during the masque Tethys' Festival; the "Portugal diamond"; the "Cobham pearl"; jewelled head attires; and a ring with a diamond frog and a ruby set in its head. Though a secret treaty was signed, the Prince and Duke returned to England in October without the Infanta. On their way to Santander they visited El Escorial, the Palace of Valsain, the Alcázar of Segovia, Valladolid, Palencia, and Frómista. There was open delight shown by sections of the British people.
Таза кеңес
1617 жылдан бастап неке туралы келіссөздерлер Жеке кеңеспен жүргізілді. Шындығында, испан тарапымен құпия байланыс қажет деп есептелді, және осы мақсатта кеңестің кіші комитеті құрылды; ол кейіннен сыртқы саясатты кеңінен талқылау платформасына айналып, келесі ханшалыққа дейін сақталды. Испан некесіне қатысты соңғы шешім 1624 жылдың қаңтарында Жеке кеңесте испан талаптарын қабылдамау жөніндегі дауыс беру болды.
From 1617 the negotiations for the match had been handled by the Privy Council. In fact it was considered that there was a need for confidential dealings with Spanish counterparts, and a subcommittee of the council was set up for that reason; which later became a vehicle for discussion of foreign policy more generally, and persisted into the next reign. The last word on the Spanish Match was the vote in the Privy Council to reject the Spanish terms, taking place in January 1624.
Салдары
Испаниядағы қарым-қатынастан кейін ашуланған Карл мен Бэкингем Джеймстің испан саясатын түбінен өзгертті: олар француз әйеліне үйленуді және Габсбургтердің испан империясына қарсы соғыс жариялауды ұсынды. Қажетті қаржыны жинау үшін олар Джеймсті 1624 жылдың ақпан айында шақырылған тағы бір Парламентке көндірді. Бір рет, палатадағы католиктерге қарсы пікірлердің күшеюі сарайда да байқалды, мұнда саясатты бақылау Джеймстен Чарльз бен Бэкингемге ауысты, олар патшаны соғыс жариялауға мәжбүр етті және шығын шығады деген сылтаумен қарсылық білдірген Лорд-казначей, Лионель Кранфилд, Миддлсекстің 1-графының қызметтен алынуын және түрмеге қамалуын ұйымдастырды. Лорд Бристоль, мүлдем кінәсіз болса да, келісімнің сәтсіз аяқталуы үшін жазықсыз жаза алды: оны қорқынышпен шақырып алды, өз иеліктерінде болуға бұйрық берді және кейін Лондон мұнарасына уақытша қамады. Осылайша Чарльз өзінің ең қабілетті және сенімді мемлекеттік қызметкерлерінің біріне қарсы шықты, және олар Англия азамат соғысы басталарға дейін толыққанды татуласпады. 1624 жылғы Парламенттің нәтижесі белгісіз болды: Джеймс соғыс жариялаудан әлі де бас тартты, бірақ Чарльз палата Испанияға қарсы соғысты қаржыландыруға міндеттенді деп ойлады, бұл позиция оның өзінің билігінде Парламентпен қарым-қатынаста проблемалар тудыруға себеп болды. Ақырында Чарльз Францияның Генриетта Мариясына үйленді.
Affronted by their treatment in Spain, Charles and Buckingham now turned James's Spanish policy on its head: they called for a French match and a war against the Habsburg Spanish empire. To raise the necessary finance, they prevailed upon James to call another Parliament, which met in February 1624. For once, the outpouring of anti Catholic sentiment in the Commons was echoed in court, where control of policy had shifted from James to Charles and Buckingham, who pressured the king to declare war and engineered the impeachment and imprisonment of the Lord Treasurer, Lionel Cranfield, 1st Earl of Middlesex, when he opposed the idea on grounds of cost. Lord Bristol, though entirely blameless, was made the scapegoat for the failure of the match: he was recalled in disgrace, ordered to remain on his estates and later imprisoned for a time in the Tower of London. Charles thus antagonised one of his most gifted and trustworthy public servants, and they were not fully reconciled until the outbreak of the English Civil War. The outcome of the Parliament of 1624 was ambiguous: James still refused to declare war, but Charles believed the Commons had committed themselves to financing a war against Spain, a stance which was to contribute to his problems with Parliament in his own reign. Charles eventually married Henrietta Maria of France.
Әшекейлер сыйлығы
Чарльзға ағылшын патшалық коллекциясынан түрлі әшекейлер сыйлық ретінде берілді. Король Джеймс Испаниядағы ұлына осы сыйлықтарды қалай тарту ету керектігі туралы кеңес жіберді. Карл испандық сарайға қоштасқанда, оның сыйлықтарының арасында: патшаға – алмазбен әшекейленген қылыш; королеваға – екі үлкен алмаз және бұршақтай үлкен алмаздардан тұратын бір жұп сырға; инфантаға – 250 томпақ пішіндес інжу-маржаннан тізбек; Дон Карлосқа – ұшты алмаз; кардиналға – топаз, алмаз және інжу-маржаннан жасалған кеудеше; Гаспар де Гусманға, Оливарес графына – әйгілі Ла Перегрина інжуінің орнына, салтанатты інжумен әшекейленген «Португалия алмазы»; Оливарес графинясына – алмазды крест; оның қызы, леди Мария де Гусманға – сақина; Хихар герцогына, Мондехар маркизіне, корольдің сыршысына және Сеговия епископына – әрқайсысына төрттен әшекей; корольдің жеке кеңесшілеріне – алмаз сақиналар; корольдік бөлмедегілерге – алтын тізбектер, корольдік садағашыларына – алтын сақиналар; де Пуэбла Маэстреге – алмаз тізбек және алмазбен әшекейленген өзінің миниатюралық портреті. 1624 жылдың шілдесінде «Мэри Роуз» кемесі Испанияға, ағылшын елшісіне қайтарылған әшекейлерді жинау үшін жіберілді. Кеме қайтар жолда дауылға тап болды.
Charles was supplied with various jewels from the English royal collection to give as gifts. King James sent advice on this gift giving to his son in Spain. When Charles gave his farewells to the Spanish court, his presents included; to the King, a sword set with diamonds; to the Queen, two large diamonds, and a pair of earrings including diamonds as big as a bean; to the Infanta, a string of 250 pear shaped pearls; to Don Carlos, a pointed diamond; to the Cardinal, a pectoral of topazes, diamonds, and pearls; to Gaspar de Guzmán, Count Duke of Olivares, the "Portugal diamond" set with a pendant pearl, as a substitute for the famous La Peregrina pearl; to the Countess of Olivares, a diamond cross; to her daughter, Lady Maria de Guzman, a ring; four jewels each to the Duke of Híjar, the Marquis of Mondéjar, the King's Confessor, and the Bishop of Segovia; diamond rings for the gentlemen of the King's chamber; chains of gold for 14 pages, gold rings for the royal archers; to the Conde de la Puebla Maestre a chain of diamonds and a miniature of portrait of himself set with diamonds. A ship, the Mary Rose, was sent to Spain to collect jewels returned to the English ambassador in July 1624. The ship was threatened by a storm during the return voyage.
Халықтық көркем әдебиетте
Уильям Харрисон Эйнсворттың 1865 жылғы "Испандық матч" романы Испанияға сапар мен келіссөздерді қамтиды. Принц Чарльздың Испанияға сапары Артуро Перес Ревертенің 1996 жылғы "El capitán Alatriste" романының және оның киноадаптациясының сюжеттік негізі болып табылады. 2011 жылы Sophia Institute Press тарихи оқиғаларға негізделген "Испандық матч" романын жариялады.
William Harrison Ainsworth's 1865 novel The Spanish Match concerns itself with the journey to Spain andthe negotiations. The visit of Prince Charles is the background of the novel El capitán Alatriste (1996) by Arturo Pérez Reverte and its film adaptation. In 2011, Sophia Institute Press released a novel based on historical events entitled The Spanish Match.