Уильям Диксон Бойс: Америка саяхатшысы және «Балалар скауты»ның негіз қалаушысы

Кіріспе

BSA негізін қалаушы және кәсіпкер (1858–1929)

Уильям Диксон Бойс (16 маусым 1858 – 11 маусым 1929) – американдық газетші, кәсіпкер, журнал баспагері және саяхатшы. Ол Американың скауттары (BSA) және Американың жалғыз скауттары (LSA) ұйымдарын құрған адам. Пенсильвания штатының Аллегейни округінде дүниеге келген. Мектеп мұғалімі және көмір шахтасында жұмыс істегеннен кейін Бойс Огайодағы Вустер академиясына түсті. Одан кейін ол Орта Батыс және Канадаға көшті. Зейін тапсырғыш кәсіпкер болғандықтан, Бойс бірнеше газеттерді сәтті іске қосты, мысалы, Виннипег (Манитоба) қаласындағы "The Commercial" және Лиcбон (Солтүстік Дакота) қаласындағы "Lisbon Clipper". Бірінші әйелі Мэри Джейн Бикоммен бірге ол кәсіпкерлік амбицияларын іске асыру үшін Чикагоға көшті. Ол жерде "Mutual Newspaper Publishing Company" және ауылдық аудиторияға арналған және мыңдаған газет таратушылар арқылы таралған апталық "Saturday Blade" газетін құрды. Газет сатуды ынталандыру үшін газет сатушыларды жұмысқа тарту арқылы Бойс атымен аталатын баспа компаниясы 1894 жылға қарай аптасына 500 000 дана таралымды сақтады. Бойс жұмысшылардың құқықтарын қатты қолдады, бұл оның бизнесінің еңбек одақтарын қолдауымен және газет сатушыларының әл-ауқаты туралы алаңдауымен көрінді. 20 ғасырдың басында Бойс көп миллионерге айналып, азаматтық істерге қызығушылығын арттыру үшін, саяхаттауға және экспедицияларға қатысуға көбірек уақыт бөлгендіктен бизнесінен бір қадам шегінді. 1909 жылы ол екі айлық Еуропа сапарына және фотограф Джордж Р. Лоуренс пен карикатурист Джон Т. Маккачонмен Африкаға үлкен фотоэкспедицияға аттанды. Келесі екі онжылдық ішінде Бойс Оңтүстік Америкаға, Еуропаға және Солтүстік Африкаға экспедициялар ұйымдастырды, онда ол жаңадан ашылған Түтанхамон патшасының қабіріне барды. Бойс 1909 жылы Африкаға жасаған алғашқы экспедициясы кезінде Лондоннан өтіп бара жатып скауттар туралы білген. Біраз қияли әңгімелерге сәйкес, Бойс Лондонның тығыз тұманында адасып қалған, бірақ оны бағытына жас бала басшылық еткен, ол өзінің скаут ретіндегі міндетін орындап жатқанын айтқан. Кейін Бойс скауттар туралы жарияланған материалдарды оқып, АҚШ-қа оралғаннан кейін B.S.A. құрды. Бастапқыда Бойс скауттар бағдарламасын өзін-өзі сендіруге, азаматтыққа, тапқырлыққа, патриотизмге, мойынсұнушылыққа, көңілділікке, батылдыққа және сыпайылыққа үйретуге баса назар аударды, мақсаты – "адам жасау" болды. Бойстар үш балаға ие болды: Уильям Диксон, Мэри және Джон. Оның мектепті бітіргені немесе шығарылғаны белгісіз. Ол Чикагода мұғалім, ағаш кесуші, хатшы және сатушы болып жұмыс істеді, содан кейін тез арада ынандырғыш және ақылды сатушы ретінде танылып, бизнеске тез үйренді. Олардың бір ұлы және екі қызы болды: Бенджамин Стивенс (1884–1928), Хэппи (1886–1976) және Сидни (1889–1950). Бойс жеке қызығушылықтарының ішінде аң аулау, яхталау, Odd Fellows, Freemasonry, Shriners, гольф, елдік клубтар және Чикаго Гусарлары – тәуелсіз атты әскерлік ұйым болды. 1903 жылы Бойс Иллинойс штатының Оттава қаласында төрт қабатты үй сатып алды, ол оның отбасылық және әлеуметтік өмірінің орталығы болды. Содан кейін ол Чикагоға және оның әлеуметтік өміріне аз қызығушылық танытты, ол тек іскерлік сапармен ғана баратын. Бойс пен Мэри бір-бірінен бөлек өмір сүріп, ақырында ажырасып кетті, бұл туралы Чикаго Трибьюнның бірінші бетіне жарияланды, өйткені ол сол кезде үлкен танымалдылыққа ие болған. 1908 жылдың қыркүйегінде Кэмпбелл округінің (Оңтүстік Дакота) сотында ажырасу рәсімі аяқталды, оның әйелінің мүліктік өтемақысы шамамен 1 миллион долларға жетті. Ажырасу рәсімі аяқталғаннан кейін Бойс Вирджиния Доркас Лиге шабыт берді, ол Оук Парк (Иллинойс) қаласынан шыққан 23 жасқа кіші вокалист, Вирджиния мен Джон Адамс Лидің үлкен баласы, бұрынғы Миссури штатының лейтенант-губернаторы. Вирджинияның ата-анасы да, Бойстың ұлы Бен де бұл қарым-қатынасқа қарсы болды. 1910 жылдың мамыр айында жоспарланған неке туралы хабарланғаннан кейін, ашуланған Бен Блэкстоун қонақ үйінің алдында әкесімен ұрысып, Бойс бетіне жарақат алды. Бен тәртіпсіздік жасағаны үшін тұтқындалып, 5 доллар айыппұл төледі. Екі күннен кейін Бойс пен Вирджиния үйленіп, Еуропаға ұзақ мерей тойына кетті. Дерлік бірден отбасы мүшелері мен газеттерде некедегі проблемалар туралы әңгімелер тарады. 1911 жылдың 9 сәуірінде Бойс пен Вирджиния Вирджиния деп атаған қызы дүниеге келді. Бірнеше айдан кейін, 1911 жылдың желтоқсанында Бойс сәби қызын асырап, оқытуға келісім берді. 1912 жылдың наурыз айында Бойстың әйелі ажырасу туралы өтініш бергеннен кейін, ол қызымен және оның ата-анасымен бірге Санта-Барбараға (Калифорния) көшіп барды. Бойс ажырасуға қарсылық білдірмеді және 100 000 доллар төлеуге келісті. Көп жылдардан кейін үлкені Вирджиния Нью-Йорк банкірі Ричард Робертске үйленіп, Бойстың қызымен Гринвичке (Коннектикут штаты) көшіп келді. Кіші Вирджиния Робертс тегін алды. Ол сегіз жасқа толғанға дейін өзінің туған әкесі Бойспен кездеспеді. Бен 1912 жылдың 11 маусымында Небраска штатының Омаха қаласы...

William Dickson Boyce (June 16, 1858 – June 11, 1929) was an American newspaper man, entrepreneur, magazine publisher, and explorer. He was the founder of the Boy Scouts of America (BSA) and the short lived Lone Scouts of America (LSA). Born in Allegheny County, Pennsylvania, he acquired a love for the outdoors early in his life. After working as a schoolteacher and a coal miner, Boyce attended Wooster Academy in Ohio before moving to the Midwest and Canada. An astute businessman, Boyce successfully established several newspapers, such as The Commercial in Winnipeg, Manitoba, and the Lisbon Clipper in Lisbon, North Dakota. With his first wife, Mary Jane Beacom, he moved to Chicago to pursue his entrepreneurial ambitions. There he established the Mutual Newspaper Publishing Company and the weekly Saturday Blade, which catered to a rural audience and was distributed by thousands of newspaper boys. With his novel employment of newsboys to boost newspaper sales, Boyce's namesake publishing company maintained a circulation of 500,000 copies per week by 1894. Boyce strongly supported worker rights, as demonstrated by his businesses' support of labor unions and his concern for his newsboys' well being. By the early years of the 20th century, Boyce had become a multi millionaire and had taken a step back from his businesses to pursue his interests in civic affairs, devoting more time to traveling and participating in expeditions. In 1909, he embarked on a two month trip to Europe and a large photographic expedition to Africa with photographer George R. Lawrence and cartoonist John T. McCutcheon. Over the next two decades, Boyce led expeditions to South America, Europe, and North Africa, where he visited the newly discovered tomb of King Tutankhamun. Boyce learned about Scouting while passing through London during his first expedition to Africa in 1909. According to somewhat fictionalized legend, Boyce had become lost in the dense London fog, but was guided back to his destination by a young boy, who told him that he was merely doing his duty as a Boy Scout. Boyce then read printed material on Scouting, and on his return to the United States, he formed the B. S. A. From its start, Boyce focused the Scouting program on teaching self reliance, citizenship, resourcefulness, patriotism, obedience, cheerfulness, courage, and courtesy in order "to make men". The Boyces had three children: William Dickson, Mary, and John. It is uncertain if he graduated or was expelled. He then worked as a teacher, lumberjack, secretary, and salesman in the Midwest and Canada before settling in Chicago, where he quickly became known as a persuasive and shrewd salesman and learned business quickly. They had one son and two daughters: Benjamin Stevens (1884–1928), Happy (1886–1976) and Sydney (1889–1950). Boyce's personal activities included hunting, yachting, Odd Fellows, Freemasonry, Shriners, golf, country clubs and the Chicago Hussars—an independent equestrian military organization. In 1903, Boyce purchased a four story mansion on in Ottawa, Illinois, which became the center of his family and social activities. Thereafter, he showed little interest in Chicago and its social activities; he would only go there on business. Boyce and Mary led increasingly separate lives and eventually divorced, which was reported on the front page of the Chicago Tribune because of the prominence he had attained by that time. The divorce was finalized in a Campbell County, South Dakota court in September 1908; his wife's property settlement was close to $1 million (USD). After the divorce was finalized, Boyce courted Virginia Dorcas Lee, a vocalist from Oak Park, Illinois, who was 23 years his junior and the eldest child of Virginia and John Adams Lee, a former Lieutenant Governor of Missouri. Both Virginia's parents and Boyce's son Ben opposed the relationship. In May 1910, after the planned marriage was announced, an infuriated Ben scuffled with his father outside the Blackstone Hotel and Boyce sustained a facial wound. Ben was arrested for disorderly conduct and fined $5 and court costs. Two days later, Boyce and Virginia married and went to Europe on an extended honeymoon. Almost immediately, there was speculation amongst family members and in newspapers about problems within the marriage. On April 9, 1911, Boyce and Virginia had a daughter, whom they named Virginia. A few months later, in December 1911, Boyce signed an agreement to support and educate their infant daughter. After Boyce's wife filed for divorce in March 1912, she moved to Santa Barbara, California, with their daughter and her parents. Boyce did not contest the divorce and arranged for a $100,000 settlement. Years later, the elder Virginia married Richard Roberts, a New York banker, and moved with her and Boyce's daughter to Greenwich, Connecticut. The younger Virginia took the surname Roberts. She did not meet her natural father, Boyce, until she was eight years old. Ben married Miriam Patterson of Omaha, Nebraska, on June 11, 1912. Both Boyce and his first wife attended the ceremony. At this time Boyce's first wife, Mary, exchanged some of her Chicago property for the home in Ottawa, which sparked speculation that she and Boyce might reconcile. The next year they remarried on June 14, 1913, in Ottawa. They then departed on a honeymoon to Alaska, Hawaii, the Philippines, Panama, and Cuba, with their daughter Happy, son Ben, and his wife Miriam.

Кәсіпкерлік кәсіпорындар

Бойс саяхат еткен сайын, ол барған жерде газет шығаруды бастайтын. Оның коммерциялық баспа саласына алғашқы қадамы қалалық анықтамалық құрастыру болды. Ол сондай-ақ Колумбуста (Огайо штаты) және Филадельфияның бір бөлігі Кенсингтонда (Пенсильвания штаты) газет баспасымен қысқа уақыт жұмыс істеді. Содан кейін ол Чикагоға баратын пойызға мініп, "Western" журналының хатшысы және сатушысы болып жұмыс істеді. Тағы да тынышсыздыққа толы болған ол Сент-Польге (Миннесота штаты) көшіп барды, қысқа уақыт жарнама сатумен айналысты, содан кейін бір ай бойы Солтүстік Дакота штатының Фарго және Гранд-Форкс қалаларында болды. Канаданың солтүстігінде, Виннипегте (Манитоба штаты) ол жергілікті тұрғын Джеймс В. Стинмен бірлесіп 1881 жылы 70 жыл бойы жарық көрген "The Commercial" газетін құрды. 1882 жылы "The Commercial" газетіндегі үлесін серіктесіне сатқаннан кейін Фаргоға оралды, онда ол тілші болды. 1882 жылдың желтоқсанында Бойс Солтүстік Дакота штатының Лисбон қаласына көшіп, "Дакота Клипер" газетін сатып алды. 1884 жылдың желтоқсанынан бастап Бойс Луизиана штатының Нью-Орлеанс қаласында алты ай бойы өткен Дүниежүзілік өнеркәсіптік және мақтаның жүз жылдық мерекесінде "Корреспонденция бюросында" тілшілер мен жаңалықтарды басқарды. Көрме аяқталғаннан кейін Солтүстік Дакотаға оралды, бірақ 1886 жылдың басында Чикагоға қайта келді. Ол Солтүстік Дакотаға жиі барып, баспа бизнесімен айналысып, елік және үйрек аулауға демалысқа шығарды. 1887 жылы ол ауылдық аудиторияға арналған, мыңдаған газет сатушылар арқылы таратылған, суреттері бар апталық "Saturday Blade" газетін құрды – сол кездегі жаңашылдық. 1892 жылы "Saturday Blade" газетінің тиражы АҚШ-тағы кез келген апталық газеттен басып өтті. Бойс шетелдегі саяхаттары туралы егжей-тегжейлі есептері "Saturday Blade" газетінде жарияланды және атлас/карталар баспасы "Rand McNally" кітаптарында қайта басылды. Сегіз айдан кейін "Boyce's Weekly" газеті "Saturday Blade" газетімен біріктірілді. Бойс 1914 жылы "Farm Business" және 1922 жылы "Home Folks Magazine" газеттерін де құрды. Сатудың төмендеуі 1925 жылы "Blade" және "Ledger" газеттерін "Chicago Blade & Ledger" айлық басылымына біріктіруге әкелді, ол 1937 жылға дейін жарық көрді. Бойс жас жігіттерге берген кеңесінде бұл шешімі де көрінді: "Жеңілуге болатын көптеген кедергілер бар, бірақ еңбек, табандылық және төзімділік оларды жеңуге көмектеседі. Өзіңе көмектес, сонда басқалар да көмектеседі" және "қай кәсіпті таңдасаң да, оны аяқтағанша бір сәт те бас тартпа". 1891 жылы Бойс өзінің 30 North Dearborn Street мекенжайындағы 12 қабатты кеңсе ғимаратын салуға кірісті, ол "Бойс ғимараты" деп аталды, оның жобасын сәулетші Генри Айвс Кобб жасады. Тіпті 20 жылдан кейін бұл ғимарат Чикагодағы ең қымбат ғимарат (бір куб футына шаққандағы доллар есебімен) деп танылды. 1907 жылы Бойс өзінің бизнес-жұмыстарын 500–510 North Dearborn Street мекенжайындағы тағы бір кеңсе ғимаратына біріктірді. 1912 жылы осы жерде Дэниел Бернхэмнің сәулет фирмасы жобалаған жаңа төрт қабатты кеңсе ғимараты салынды және 1913–14 жылдары қосымша алты қабатпен кеңейтілді. Бұл ғимарат кейін 1996 жылғы 29 ақпанда АҚШ Ішкі істер департаменті мен оның Ұлттық парк қызметімен сақталатын Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Әйелдердің жұмыс табуда қиындықтарға тап болып, жұмысшылар көбінесе қысымға ұшыраған кезде Бойс олардың құқықтары маңызды деп санады: оның кәсіпорындарында көптеген әйелдер жұмыс істеді және ол еңбек одақтарын қолдады. Оның газеттерінде "еңбектің асыл тұсы" туралы мақалалар жиі жарияланды. Оның бизнесі 1893 жылғы үрей кезінде жалақы мен жәрдемақы төлеуге мүкіндік берді, осы уақытта көптеген кәсіпорындар жұмысшыларды жұмыстан босатып, жалақыны қысқартып отырды. 1894 жылы Pullman Palace Car Company компаниясының Pullman ереуілі кезінде, ол елдің жартысынан астамындағы 20 компанияға тарады, Бойс Юджин В. Дебсті, Америка теміржол одағының социалистік еңбек көшбасшысын, "үлкен еңбек көшбасшысы" деп атады, ал теміржол жолаушыларын және ұйықтайтын вагондарды ойлап тапқан өнеркәсіпші Джордж Пулманды "барлық қиындықтардың себебін жасаған" адам деп атады (1890 жылдардағы қазіргі еңбек және әлеуметтік/саяси шиеленіс). 1901 жылы Иллинойс штатының Марсель қаласында Бойс қағаз фабрикасы өртеніп кеткенде, ол жұмысшыларға дереу ақы төлеп, оларды фабриканы қайта құру үшін құрылысшы ретінде жұмысқа алды, осылайша олар табыссыз қалмайды. Дегенмен, ол ақшасын да сақтайтын. 1894 жылдың соңында оның екі жұмысшысы құлаған түтін шұңқырынан жарақат алып, сот шешімімен әрқайсысы 2000 доллар жеңіп алғаннан кейін Бойс істі Иллинойс штатының Жоғарғы сотына дейін шағымдады және жеңілді. Ол өзі қалаған нәрсені алуда да табанды болды; 1902 жылы ол Марсель жер және қуат компаниясын өзінің тілмешіліктеріне жеткілікті су қуатын бермегені үшін сотқа берді және 65 300 долларлық сот шешімін жеңіп алды. 1903 жылға қарай Марсель жер және қуат компаниясы тарап кетті және Бойс компанияны сатып алды. Алайда олардың қарым-қатынасы көбінесе Бойс өте жоғары талаптарымен және Беннің ақшаны ат жарысына тікіп, ысырап етуімен шиеленісті болды. 1906 жылғы маусым-тамыз айларында үкімет екінші сыныпты пошта үшін пошта бағасын еселеп арттыруды ұсынды, оған газеттер кіретін, бір фунтқа бір центтен төрт центке дейін. Жауап ретінде Бойс Пошта департаментін 300 миллион долларға (АҚШ доллары) сатып алуды ұсынды, пошта бағасын екі есеге төмендетуге, пошта операцияларына бизнес-әдістерді қолдану арқылы созылмалы дефицитті жоюға, ауылдық пошта экспресін құруға, пошта ғимараттары үшін АҚШ Қаржы департаментіне жалдау ақысын төлеуге және жеті проценттен жоғары табысты қайтаруға уәде берді. Бұл ұсыныс үкімет тарапынан қабылданбады, бірақ ол жоспарланған екінші сыныпты пошта бағасын арттыруды тоқтатты. Бойс 1900 жылдардың басында миллионер болды және 1909 жылға қарай қаржыдан гөрі қоғамдық істерге көбірек қызығушылық танытты. Ол сондай-ақ жиі аң ауру экспедицияларының құрамында саяхаттады. Бұл өзгерістердің себебі 1908 жылдың басында оның Оттавадағы сарайының өртенуі болуы мүмкін, ол жақын арада қайта салынды, содан кейін үш айдан кейін жаңа заңның теміржолдардың жіберушілермен келісімдесуіне тыйым салғандықтан Марсель қағаз фабрикасын сату және 1908 жылдың қыркүйегінде оның әйелі Мэри Джейнмен ажырасып кеткені туралы хабарлама. 1914 жылы Бойс тағы екі газетті – "Indianapolis Sun" газетін (ол оны "Indianapolis Daily Times" деп атады) және "Inter Ocean Farmer" газетін ("The Farming Business" деп атады) сатып алды. 1920 жылға қарай американдықтардың көпшілігі қалаларда тұратын болды. "Lone Scout", "Saturday Blade" және "Chicago Ledger" газеттері ауылдық тұтынушыларға бағытталған және құлдырауға ұшырады. Бойс тұтынушыларды қайтару үшін "Home Folks Magazine" журналын іске қосты. 1925 жылдың маусымына қарай сату күрт төмендегендіктен ол соңғы екеуін "Blade and Ledger" газетіне біріктірді, бұл сатудың қайтадан өсуіне әкелді. Бұл Бойсты "Movie Romances" журналын іске қосуға ынталандырды, ол киножұлдыздардың романдары туралы алғашқы таблоид журналдарының бірі болды. Бойс баспа бизнесіндегі табысының кілті – бизнес әкімшілігін ұйымдастыру және егжей-тегжейлі мәселелерді бағыныштыларына жүктеу қабілеті болды. Ол соңында шамамен 20 миллион АҚШ долларына жететін байлық жинады. Бойс өмірі Теодор Рузвельттің өмірімен көптеген жағынан ұқсас: екеуі де Прогрессивтік дәуірдің өнімдері, халықаралық деңгейде танымал, балалар туралы алаңдады, скаутингті қолдады, олар орысша "табиғатты қорғаушылар", және қоғамдық реформаға қызығушылық танытты. Бойс Рузвельтке құрметпен қарады және одан асып түсуге тырысты, бірақ ол саясатқа 1896 жылы АҚШ Өкілдер палатасына республикалық партиясының алғашқы сайлауында ғана қатысты – ол жеңіліске ұшырады. Бойс, ең болмағанда, 1891 жылы Чикагоның Union League Club-ына мүше болған Рузвельтке осы клубта кездескен болуы мүмкін. Үкіметке қатысты оның екіұшты көзқарасы Прогрессивтік дәуірдегі жалпы халықтың кең таралған көзқарасы болды. Бойс жақын арада өзінің экспедицияларын жүргізе бастады. 1909 жылдың наурызында Бойс екі айлық Еуропа сапарына шықты...

As Boyce traveled, he often started a newspaper wherever he went. His first venture into commercial publishing was compiling a city directory. He also worked briefly for a publisher in Columbus, Ohio, and a newspaper publisher in Kensington, Pennsylvania, part of Philadelphia. He then boarded a train for Chicago and worked as a secretary and salesman for Western magazine. Restless again, he moved to Saint Paul, Minnesota, and sold advertisements for a publisher for a short time and then spent a month in Fargo, North Dakota, and Grand Forks, North Dakota. Further north in Canada, in Winnipeg, Manitoba, he and local resident James W. Steen co founded The Commercial in 1881, a newspaper that lasted for 70 years. He sold his share of "The Commercial" to his partner in 1882 and returned to Fargo where he became a reporter. In December 1882, Boyce moved to Lisbon, North Dakota, where he bought the Dakota Clipper. Beginning in December 1884, Boyce managed reporters and news releases at the "Bureau of Correspondence" at the six month long World's Industrial and Cotton Centennial Exposition in New Orleans, Louisiana. He returned to North Dakota after the Exposition concluded, but by early 1886 he had moved back to Chicago. He often returned in North Dakota for publishing business deals and deer and duck hunting vacations. In 1887, he established the weekly Saturday Blade, an illustrated newspaper aimed at rural audiences and sold by thousands of newsboys—an innovation at the time. By 1892, the Saturday Blade had the largest circulation of any weekly newspaper in the United States. Boyce's detailed reports of his foreign travels provided articles for the "Saturday Blade" and were reprinted in books by atlas/map publisher Rand McNally. Eight months later, Boyce's Weekly was consolidated with the Saturday Blade. Boyce also established the selected subject/topical newspapers Farm Business in 1914 and Home Folks Magazine in 1922. Dwindling sales led to the 1925 merger of the Blade and Ledger into the monthly Chicago Blade & Ledger, which was published until 1937. Boyce's focused determination was evident in the advice he gave to young men: "There are many obstacles to overcome, but toil, grit and endurance will help you to overcome them all. Help yourself and others will help you." and "whatever trade you have selected; never swerve from that purpose a single moment until it is accomplished". In 1891, Boyce began working on his own 12 story office building at 30 North Dearborn Street, known as the "Boyce Building", it was designed by architect Henry Ives Cobb. Even 20 years later, this building was recognized as the most expensive building (in terms of dollars per cubic foot) in Chicago. In 1907, Boyce consolidated his business operations into another office building, also known as the Boyce Building, at 500–510 North Dearborn Street. A new four story office building—designed by the architectural firm of Daniel Burnham—was built on this location in 1912 and expanded during 1913–14 with an additional six stories. This building was later listed on the National Register of Historic Places on February 29, 1996, maintained by the United States Department of the Interior and its National Park Service. At a time when women had trouble finding work and workers were often oppressed, Boyce felt their rights were important: his businesses employed many women and he supported labor unions. His newspapers often carried stories about the "nobility of labor". His businesses were able to pay out wages and benefits during the Panic of 1893, a time when many businesses were laying off workers and cutting wages. During the Pullman Strike of the Pullman Palace Car Company in 1894, which spread to 20 companies in over half the states, Boyce called Eugene V. Debs, the socialist labor national leader of the American Railway Union, a "great labor leader" and industrialist George Pullman, inventor of the railroad passenger and sleeping car, the man "who caused all the trouble" (the then current labor and social/political strife of the 1890s). In 1901 when the Boyce Paper Manufacturing Company in Marseilles, Illinois, burned down, he paid the workers immediately and then hired them back as construction workers to rebuild the paper mill so they would not lose income. Yet, he was also protective of his money. In late 1894, when two of his workers were injured by a fallen smokestack and won $2,000 each in a court judgment, Boyce appealed the case all the way to the Supreme Court of Illinois, and lost. He was also persistent in getting what he wanted; in 1902, he sued the Marseilles Land and Power Company for not supplying enough water power to his mills and won a $65,300 judgment. By 1903, the Marseilles Land and Power Company fell into receivership and Boyce bought up the company. However, their relationship was often strained by Boyce's high expectations and Ben's carelessness with his funds in activities such as betting on horse races. During June–August 1906, the government proposed quadrupling the postage rate for second class mail, which included newspapers, from one cent to four cents per pound. In response, Boyce proposed buying the Post Office Department for $300 million (USD), claiming that he would reduce postal rates by half, eliminate chronic deficits by applying business methods to postal operations, establish a rural postal express, pay rent to the United States Department of the Treasury for postal buildings, and return profits over seven percent. This offer was rejected by the government, but it did halt their planned second class postage rate increase. Boyce was a multi millionaire by the early 1900s and by 1909 became more interested in civic affairs and less in finance. He also began to travel, often as part of hunting expeditions. These changes may have been in part caused by the destruction of his Ottawa mansion by fire in early 1908, which was soon rebuilt, followed three months later by the sale of his Marseilles paper mill due to a new law that prevented railroads from negotiating with shippers, and his September 1908 announcement that he and his wife, Mary Jane, were separating. In 1914 Boyce bought two more newspapers, the "Indianapolis Sun", which he renamed the "Indianapolis Daily Times", and the "Inter Ocean Farmer", which he renamed "The Farming Business". By 1920, the majority of Americans lived in cities instead of rural areas. Lone Scout, "Saturday Blade", and "Chicago Ledger" all focused on rural customers and began to falter. Boyce launched "Home Folks Magazine" in an attempt to regain customers. By June 1925, sales had slipped so much that he merged the latter two titles into the "Blade and Ledger", which caused sales to rise again. This encouraged Boyce to start "Movie Romances", one of the first tabloid magazines about movie star romances. Boyce's success in the publishing business lay in his ability to organize the administration of a business and delegate details to subordinates. He eventually amassed a fortune of about US$20 million. Boyce's life paralleled Theodore Roosevelt's in many ways: Both men were products of the Progressive Era, internationally prominent, had concern for children, supported Scouting, were adventurers and outdoorsmen, (modern day "environmentalists"), and were interested in civic reform. Although Boyce admired and sought to surpass Roosevelt, his only foray into politics was the 1896 Republican primary for a United States representative (congressman) in the U. S. House of Representatives – a bitterly fought campaign which he lost to first term incumbent George E. Foss. In all likelihood, Boyce met Roosevelt at the Union League Club of Chicago, of which the former had become a member in 1891. His ambivalent attitude towards government was a common one of the general public during the Progressive Era. Boyce soon began to carry out his own expeditions. In March 1909, Boyce embarked on a two month trip to Europe, which included a visit to his daughters, who were in Rome. The members of the expedition had to resort to buying photographs of big game animals from shops in cities such as Nairobi. The expedition did manage to successfully hunt several species of big game animals. In late January 1915, Boyce sailed to England because of his concern over World War I. He received permission from the American Legation in Switzerland to travel into Germany and Austria for six weeks to report on the industrial and commercial effects of the war on those countries. He sent extensive reports to his newspapers and returned home around April–May. In late 1922, Boyce departed on another expedition to Africa, this time for six months. Morocco reminded him of the Dakotas, Kansas, Texas, Florida, and Arizona. In Egypt he visited the tomb of Tutankhamun, which had been discovered just a few months earlier. His expedition then went to Luxor and sailed up the Nile River to Edfu, where the houses had no roofs and while he was there it rained and hailed for the first time in decades. Boyce stated that between his two expeditions to Africa, he had shot at least one of every game animal.

Скаутинг

Бойстің қайырымдылыққа деген қызығушылығы арта түскенде, ол бала кезінде табиғатта алған тәжірибелерін пайдалы ресурс ретінде қарастырды, бірақ Англияға соққан бір сәттік сапарынан бұрын қайырымдылық идеялары мен армандарына бағыт берудің жолын таба алмады. Бұл сапар Африкаға жоспарланған сәтсіз фотоэкспедициясы барысында болды. Осы экспедицияға бара жатқанда және қайтып келгенде Лондонда болған оқиғалар Американың скауттар ұйымының (BSA) құрылуына әкелді. Бұл, прогрессивті дәуірде өздерінің ауылдық тамырларынан үзіліп, қалыңдыққа кеткен азаматтардың орнын толтыру үшін құрылған көптеген қоғамдық және кәсіби ұйымдардың бірі еді. 1922 жылы Африкаға жасаған экспедициясына қарай Бойс скауттар арасында орасан зор құрметке ие болды, сондықтан Алжирдегі француз скауттары оны құттықтап, ол Америкада BSA және LSA ұйымдарын құрған адам екенін білгенде, оны жол бойында сүйемелдеуді ұсынды.

Американың скауттары

Американың скауттары 1910 жылдың 8 ақпанында тіркелді, бірақ бастапқыда ақша және көшбасшылардың жетіспеушілігімен қиындыққа тап болды.

Американың жалғызбасты скауттары

Бойс BSA-ның бас скауты Джеймс Э. Уэстпен қаладан тым алыс тұратын балаларға арналған бағдарлама бойынша келіспеушілікке келді. Бойс BSA үшін журнал шығаруға ұсыныс жасады, егер ол Чикагода жарияланса. BSA-ның Ұлттық Атқару Кеңесі бұл ұсынысты қабылдамады, ал Бойс бағдарламаның адал қолдаушысы болып қала бергенімен, BSA-ның басқару қызметінен көп ұзамай бас тартты. Осыған және өзінің жастығындағыдай мүмкіндіктері шектеулі балаларға көмектесу ниетіне байланысты, Бойс 1915 жылдың 9 қаңтарында Американың Жалғыз Скауттары (Lone Scouts of America, LSA) деп аталатын жаңа скауттық ұйым құрды. 1916 жылға қарай BSA және LSA мүшелер үшін тікелей бәсекелесе бастады. Америка соғысқа қатысқан кезде Бойс 1917 жылдың соңында Жалғыз Скаут формасын жасауға келісті. Ол өзіне форма тігіздіргенімен, ешбір Жалғыз Скаут оны сатып алуға міндетті емес екенін айтты. Бойс "Жалғыз Скаут" журналын өзі жасаған ең жақсы журнал деп есептеді. "Жалғыз Скаут" соншалықты танымал болды, ұсынылған материалдың бәрін қабылдай алмады, сондықтан көптеген жергілікті және аймақтық тайпалық газеттер шығарыла бастады. 1922 жылға қарай Бойс газет бизнесі құлдырады, ал "Жалғыз Скаут" ақшадан айырылды – ол апталықтан айлыққа көшті. LSA-ның жағдайы 1920 жылы Бойс "Жалғыз Скаут" журналының алғашқы кәсіби редакторы Джордж Н. Мэдисонды жұмысқа алғанда нашарлай бастады. Мэдисон LSA-ның мүшелік тізімінде көптеген қателіктер бар екенін анықтады: ол қайталаулармен және белсенді емес мүшелермен толы болды. Кейбір Жалғыз Скауттар BSA-ға өтпеді, бірақ BSA жеке скауттық іс-шараларын тағы он жыл бойы жеке бөлім ретінде жалғастырды, біртіндеп олардың ерекше бағдарламаларын жоғалтты. Қазіргі Жалғыз Скауттар стандартты Куб Скауты және Бой Скауты бағдарламаларын мен іс-шараларын пайдаланады, бірақ қашықтық, ауа райы, уақыт, денсаулыққа қатысты мәселелер немесе басқа да қиындықтарға байланысты, олар әдеттегідей топтың немесе отрядтың тұрақты мүшелері емес.

Мұра

Бенджамин Бойс 1928 жылы жүрек эмболиясынан қайтыс болды. Әкесі баласының өлімінен кейін ғана үйге келді. Бойс ұлының өліміне қатты қайғырып, денсаулығы да нашарлады. Бойс жасаған соңғы істердің бірі – ұлының Оңтүстік теңіздегі экспедицияларынан жазған хаттарын басып шығару болды: «Жаңа Гвинеядан әкеге хаттар». Оттавадағы үйінің алдында Бойскауттар екі сағаттық кезегімен американдық туды ұстап, салтанатты қарауыл тұрды, ал 32 Бойскаут құрметті табыт көтерушілер ретінде таңдалды. BSA өкілдері оның жесіріне телеграмма жіберіп, бүкіл Америка халқы оған шексіз риза екенін жеткізді. 1941 жылдың 21 маусымында оның қабірінің жанына Американың скауттық қозғалысына қосқан үлесін еске алатын ескерткіш орнатылды. Бойс 1926 жылы, бұл сыйлық алғаш рет табысталғанда, BSA-ны құруға салған еңбегі үшін «Silver Buffalo Award» сыйлығымен марапатталды. Ол Баден-Пауэлл мен белгісіз скауттан кейін үшінші иегер атанды. 1960 жылы BSA-ның 50 жылдығына орай 15 мың скаут пен Бойс ұрпақтары Оттавада Бойс еске алу күндеріне жиналды. Иллинойс штатының губернаторы Уильям Страттон негізгі сөз сөйледі, ал Бридж-стрит көшесі Бойс еске алу аллеясы деп атауға ие болды. 1985 жылы Оттавадағы 75 жылдық мерекелік қажылыққа 2500-ге жуық скаут қатысты, сонымен қатар оның соңғы тірі баласы Вирджиния да қатысты. Бойс 1891 жылдан қайтыс болғанға дейін «Union League of Chicago» мүшесі болды. 1997 жылдың 6 желтоқсанында Оттавада скауттық мұражай ашылды. BSA-ның У.Д. Бойс кеңесі оның құрметіне аталды. Пенсильвания штатының тарихи белгісі, Монровилл қаласындағы Аллегейни округінің қоғамдық колледжінің Бойс кампусында орналасқан, оның скауттық қозғалысқа қосқан үлесін мойындайды. Белгіден алыс емес жерде оның есімімен аталған Бойс паркі бар. Бойс медалі Ақ үйдің жанында «The Extra Mile – Points of Light» еріктілер жолының бөлігі ретінде орналасқан. 2005 жылы BSA жаңа скаут бөлімін ұйымдастырушыға табыс етілетін Уильям Д. Бойс жаңа бөлім ұйымдастыру сыйлығын енгізді. Вашингтондағы «Extra Mile» ұлттық монументі Бойсты 37 құрметті тұлғаның бірі ретінде таңдады. «The Extra Mile» Бойс сияқты жеке мүддесінен айнып, басқаларға көмектесіп, АҚШ-та оң әлеуметтік өзгерістерге қол жеткізген америкалықтарға құрмет көрсетеді.

Benjamin Boyce died in 1928 of a heart embolism. His father did not arrive home until after his son's death. Boyce was so saddened over his son's death that his own health suffered. One of Boyce's last efforts was to publish his son's letters from his South Seas expeditions: Dear Dad Letters from New Guinea. Boy Scouts maintained an honor guard with an American flag in a heavy rainstorm in two hour shifts at his Ottawa home and 32 Boy Scouts were chosen as honorary pallbearers. BSA officials sent his widow a telegram that said the entire American nation owed him a debt of gratitude. A statue that commemorates his contribution to the Boy Scouts of America was placed near his grave on June 21, 1941, which West dedicated. Boyce was recognized with the Silver Buffalo Award in 1926, the first year it was awarded, for his efforts in starting the BSA. He was the third recipient, after Baden Powell and the Unknown Scout. During the BSA's 50th anniversary in 1960, 15,000 Scouts and several of Boyce's descendants gathered in Ottawa for a Boyce Memorial weekend. Illinois governor William Stratton delivered the key address and Bridge Street was renamed Boyce Memorial Drive. In 1985, about 2,500 Scouts attended a 75th anniversary pilgrimage in Ottawa, attended by his last surviving child, Virginia, and the Union League of Chicago named Boyce its first Hall of Fame member. Boyce had been a member from 1891 until he died. On December 6, 1997, a Scouting museum opened in Ottawa. The W. D. Boyce Council of the BSA is named in his honor. A Pennsylvania State Historical Marker located on Boyce Campus of Community College of Allegheny County in Monroeville, Pennsylvania, recognizes his achievements to Scouting. Not far from the marker is a county park, Boyce Park, that was named for him. A medallion of Boyce is near the White House as part of The Extra Mile – Points of Light Volunteer Pathway. In 2005, the BSA introduced the William D. Boyce New Unit Organization Award, presented to the organizer of any new Scouting unit. The Extra Mile National Monument in Washington, DC selected Boyce as one of its 37 honorees. The Extra Mile pays homage to Americans like Boyce who set their own self interest aside to help others and successfully brought positive social change to the United States.